လောကရဲ့သစ္စတရား အပိုင်း (၃)
ရေးသားသူ - ထူးခြား
{ အင်းစက်၊ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ }
အခန်း ၁၇။
“အာ မင်းတို့ ကလည်းကွာ ဒီမှာ အရှိန်ရနေတုန်းကြီးကို ၊ ကဲ လာပါ ဒီကုတင်မှာပဲ အတူတူလုပ်ကြတာပေါ့”
ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဇေမျိုးဖြူ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လှည့်ကြည့်နေသည့် အချိန်တွင် နေထက်နိုင် လီးကြီးမှာ မေသဇင်မြတ်နိုး ပါးစပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးသည်။ မေသဇင်မြတ်နိုး မှာ ခုမှ တော့ မထူးတော့ပြီ ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် နေထက်နိုင် လီးမှ ပန်းထုတ်သမျှ လရည်များကို ကုန်အောင် မျိုချပြီး လီးတန်ကြီးကို သူမလျှာ ဖြင့် ရက်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ် ပေး နေလိုက်သည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ကိုဇေမျိုးဖြူ နားနားကို ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး၊
“ကိုကြီး ညီမလေး ပြောထားတာတွေ မောင့်ကို သွားမပြောနဲ့နော်”
ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ့မိန်းမ က ယောက်ဖလီးကြီးကို ပြောင်အောင် ရက်ပေးနေတာ၊စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည့် ကိုဇေမျိုးဖြူ က သူ့ညီမကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး၊
“ဘာကိုလည်း ညီမလေးရ၊ ဘယ်ဟာကို ပြန်မပြောရမှာလဲ”
“သူ့မှာ ကပ်ကိုး ဖီးလ် ရှိနေတာ ညီမလေး သိတယ်ဆိုတာလေ၊ တော်ကြာ သူရှက်သွားမယ်”
“အင်းပါကွာ မပြောပါဘူး”
နေထက်နိုင် လီးကို ပြောင်သွားအောင် သန့်စင်ပေးပြီးမှ မေသဇင်မြတ်နိုး က မတ်တတ်ရပ်ကာ နေထက်နိုင် နှင့် အတူ ကုတင်ရှိရာ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် သူမ ကိုကြီး ကိုယ်ပေါ်ခွ မြင်းစီးနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေး ကို နေထက်နိုင် က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေး မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီတီတီလေး ဖြစ်နေသည်။ သူမ ယောက်ျား ရှေ့မှာ အကိုအရင်းကို အပေါ်မှ တက်ခွ ကာ ဆောင့်ထိုင်လိုးမိနေ တာမို့ မျက်နှာမထားတတ် ဖြစ်နေရသည်။
“မောင်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က လက်ဆန့်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် နေထက်နိုင် က အနားတိုးကပ်သွားတော့ မျက်နှာလေး မော့ပေးပြီး နူတ်ခမ်းလေး ထော်ပြသဖြင့် နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နူတ်ခမ်းလေးကို စုပ်နမ်းလိုက်ရသည်။ နူတ်ခမ်းချင်းပြန်ခွာလိုက် မှ၊
“မောင် ချစ်လေး ကို ခွင့်လွှတ်နော်”
နေထက်နိုင် အနေနှင့် သူ့အကိုကြီး လီး က စောက်ဖုတ်ထဲ တဆုံး မြုပ်နေသော မိမိမိန်းမ ကို နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းလိုက် ရတာ ဖီလင် တမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ကြည့်ချင်စိတ်က တားမရပေ။ အောက်မှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်လေးမှာ ကိုဇေမျိုးဖြူ လီးကြီးကို ငုံထားသည်မှာ ဆီးခုံခြင်း ကပ်နေသည် အထိ ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ စောက်ဖုတ်လေးကို နေထက်နိုင် ငုံ့ကြည့်နေမှန်းသိတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဖင်ကို အသာလေး ကြွလိုက်သည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ လီးကြီးမှာ သူမ စောက်ဖုတ်ကလေး ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းခြင်း ထွက်လာသည်။သူမ စောက်ဖုတ် အတွင်းသားလေး တွေ လန်ပါလာသလို၊ လီးတန်ကြီးမှာ လည်း စောက်ရည်များ ဖြင့် ရွဲပြောင်နေလေသည်။ လီးကြီး စောက်ဖုတ်လေး တွင်းမှ မပြုတ်ထွက်ခင် ပြန်ထိုင်ချလောက်တော့ စွတ်ကနဲ လီးကြီးက ပြန်ဝင်သွားသည်။
ထိုသို့ လီး ကြီး စောက်ဖုတ်ထဲမှ ဝင်ထွက် ပြုနေသည်ကို မျက်တောင်မခတ် စူးစိုက်ကြည့်နေသော ယောက်ျား ဖြစ်သူကြောင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ဖီးတွေ ပို တက်လာပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်ကာ လိုးနေတော့သည်။ နေထက်နိုင် လီးကြီးမှာ မရားတောင်တက် လာလေပြီ။ နေထက်နိုင် က မေသဇင်မြတ်နိုး ဂါဝန်ကို ဆွဲချွတ်ပြီး ကိုဇေမျိုးဖြူ တို့ နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လေးဘက်ထောက်စေလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် က မိမိကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး မေသဇင်မြတ်နိုး အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်သည်။
မေသဇင်မြတ်နိုး က ပက်လက် အိပ်နေသော သူမ ယောက်ျား မျက်နှာကို အပေါ်မှ မိုးကာ ကစ်ဆင် သွားဆွဲရင်း သူမ ဖင်ကို ထောင်ပေးထားလေသည်။ နေထက်နိုင် က အနောက်မှ မေသဇင်မြတ်နိုး ၏ပေါင်တန်ဖွေးဖွေး ကြီး နှစ်လုံး ကြားမှ စောက်ဖုတ်ဝတွင် သူကလီးကြီးကို တေ့ကာ ဆောင့်လိုးချလိုက်လေသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက် သား တခြား လင်မယား နှစ်ယောက်ကို အောက်မှာ ထားလိုးနေကြရင်း ဖြင့် တယောက်ကို တယောက် ပြုံးကာ ကြည့်မိလိုက်ကြလေသည်။
………………………………
သူတို့ လေးယောက် သား ငွေဆောင် မှ မပြန်မချင်း လင်မယားချင်း လဲလိုးလိုက်၊ လေးယောက်တွဲ လိုးလိုက်၊ တူးအင်ဝမ်း ဆွဲလိုက် ဖြင့် ကာမ အရသာ များကို ခံစား ခဲ့ကြလေသည်။ ကိုဇေမျိုးဖြူ တို့ လင်မယား စလုံး ပြန်သွားမှ ပင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်တော့သည်။
နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့အဖေ နှင့် သူမ အကိုကြီး တို့ ပြီး လျှင် ဘယ်ယောက်ျား နဲ့ ဖြစ်သေးလဲ ဟု မေးသော်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဘယ်သူနဲ့ မှ မဖြစ်ပါဟု ပြန်ပြောလေသည်။ နေထက်နိုင် က အင်း ငါဒီလောက် ပွင့်လင်း ပြီးမှ တော့ သူ ညာစရာ မလိုတော့တာ အမှန်ပဲ နေမှာပါဟု တွေးရင်း လက်ခံလိုက်လေသည်။
………………………….
တနေ့ နေထက်နိုင် ရုံးက ပြန်လာတော့ သူတို့ အိမ်မှ ကောင်လေး တယောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူအိမ်ထဲ ဝင်လိုက်တော့ မျက်နှာ ပြုံးရွှင် လျှက် အဝတ်အစား သားသားနားနား နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် ကို တွေ့လိုက်ရ သဖြင့်၊ ထူးဆန်းသလို ဖြစ်ကာ၊
“မာမီ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“ဘယ်မှ မသွားပါဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အော် ဒီ အဝတ်အစားတွေ နဲ့မို့ပါ၊ ခါတိုင်း အိမ်နေရင်း အဲလို မဝတ်ပါဘူး”
“အော် မာမီလည်း ဒီလို ပဲ တယောက်ထည်း အိမ်မှာနေရင်း ဆိုတော့ နည်းနည်း ပျင်းလာလို့ အပြောင်းအလဲ ပေါ့ကွယ် ငြီးစီစီ ကြီး ဖြစ်နေတာ ပျောက်သွားအောင် အဝတ်အစား အပြောင်းအလဲလေး ဝတ်ကြည့်တာပါ”
ဒေါ်နီနီနိုင် ကတယောက်ထည်းလို့ ပြောလိုက်သဖြင့် နေထက်နိုင် စိတ်ထဲ မှာ ခုန အိမ်ထဲက ထွက်သွားသည့် ကောင်ကလေး ကို ရုတ်ချည်း သတိရလိုက်မိသည်။
“ဒါနဲ့ မာမီ ခုန က ကောင်လေး တယောက် အိမ်ထဲက ထွက်သွားတာ တွေ့မိသလားလို့”
“အော် အဲဒါ မောင်ရင်ထွန်းဝင်း လေ၊ သားနဲ့ တောင် မိတ်ဆက်ပေးဘူးသေးတယ်၊ ဈေးမှာ တခါဆုံတော့လေ”
နေထက်နိုင် ရင်ထဲ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမှတ်မိ သွားပြီ။ ဒီကောင်လေး တွေ သူ့မာမိကို ပြစ်မှားနေတာ၊ အနောက်က ထောက်တာ သူသတိရသွားသည်။
“ဟုတ်သားပဲ မှတ်မိပြီ။ ဒါနဲ့ သူက ဘာလာလုပ်တာလဲ မာမီ”
“မာမီ့ ကွန်ပြူတာ ခရက်ရှ် ဖြစ်လို့ လာပြင်ပေးရင်း နဲ့ ပရိုဂရမ်တချို့ လာအင်စတောပေးတာလေ”
“အော် မာမီ ကလည်း သီရီ တယောက်လုံး ရှိနေတာပဲ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ရပါတယ်ကွယ် သားတို့ ကလည်း အလုပ်များနေကြတာဆိုတော့ မောင်ရင်ထွန်းဝင်း အားတဲ့ အချိန်လေး လာလုပ်ပေးတာ အဆင်ပြေသွားပါပြီ”
…………………………..
နေထက်နိုင် တယောက် စိတ်ထဲမှာ သိပ်မသင်္ကာ သဖြင့် ၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆီမှ သူရထားသည့် ပရိုဂရမ် တခုကို သူ့ဖုံးတွင် အင်စတော လိုက်သည်။ ထို ပရိုဂရမ်မှာ နက်ဝပ်အတူတူ တွင်းမှ ကွန်ပြူတာများ ၊ ဖုံးများကို ဝင်ကြည့်လို့ ရသော ပရိုဂရမ်ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်မှာ ဝိုင်ဖိုင် ဘရုတ်ဘန်း ယူထားသဖြင့် သူ့ဖုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုဝိုင်ဖိုင် ဖြင့် ချိတ်ထားသော ကွန်ပြူတာ၊ ဖုံး စသည်တို့ကို တွေ့နေရပြီး ထိုပရိုဂရမ် ရမ်းလိုက်လျှင်၊ ထို ကွန်ပြူတာ၊ ဖုံး တို့ကို စခရင် ဒူပလီကိတ် အနေဖြင့် မြင်နေရသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ရုံးမှ ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် ကုတင်ပေါ် လှဲ ကာ အညှောင်းအညာဖြည် ရင်းမှ သူဖုံးကို ဖွင့် ကာ ပရိုဂရမ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့မာမီ ဖုံး မှ ဂျီတော့မှာ အက်တစ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုဖုံး စခရင်ပေါ်မှ ပေါ်နေသမျှကို သူမြင်နေရလေသည်။ သူ့မာမီ မှာ သူ့တပည့်ဟောင်း ရင်ထွန်းဝင်း နှင့် ချက် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
YHW: ဆရာမကြီး
YHW: အဆင်ပြေရဲ့လား
နီနီမ:ဘာကိုလဲ
YHW: ဟိုလေ
YHW: ဆရာမကြီး အိမ်က ပြန်ထွက်လာတော့လေ၊ ဆရာမကြီး သားကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတယ်
နီနီမ: အဲတော့ဘာဖြစ်လဲ
YHW: မသိဘူးလေ၊ သူ ကျနော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က တမျိုးမို့
နီနီမ: အို သူမသိလောက်ပါဘူး
YHW: အင်း ကျွန်တော်က စိတ်ပူလို့လေ
YHW: အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲ
YHW: မနက်ဖြန်လည်း လာခဲ့ချင်တယ်
နီနီမ: မလာခဲ့နဲ့၊ သူ့ကို ဘယ်သူက ခေါ်လို့လဲ ဟွန့် လူဇိုး
YHW: ဆရာမကြီး ပဲ ခုတော်တော့ နောက်တော့မှ ဆို
YHW: ကျွန်တော့်မှာ တန်းလန်းကြီး
YHW: ဟတ်ကော့ကြီး ဖြစ်လို့
နီနီမ: ဘယ်သူက သူ့ကို အဲလို လုပ်ခိုင်းလို့လဲ
YHW: ဟုတ်ဘူးလေ သူ့အလိုလို ဖြစ်သွားတာပါ
နီနီမ: လူကို ခုထိ ဆရာမကြီး ခေါ်နေတုန်းလား
YHW: ပါးစပ်က အကျင့်ပါ နေလို့ပါ၊ ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လဲ
YHW: ဟိုးအရင်က ခေါ်နေကျ ကို အကျင့်ဖျောက်မရလို့
YHW: ခေါ်စေချင်သလို ခေါ်ပေးမယ်လေ ပြောမှပေါ့
နီနီမ: တော်ပါ၊ ခုမှ အ သလို နုံသလို လုပ်နေတယ်
နီနီမ: လူကို ကိုယ့်ဆရာမကြီးလို ရော ဆက်ဆံလို့လား
နေထက်နိုင် ရင်တွေခုံလာသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်အခြေအနေများ ရောက်နေကြပလဲ၊ တွေးရင်း ကလီးတောင်လာသည်။ ဖုံးပေါ်မှာ မက်ဆေ့တွေ တက်လာတော့ ဆက်ဖတ်မိပြန်သည်။
YHW: ဆရာမကြီးလို ပဲ အမြဲ လေးစားဆက်ဆံလျှက်ပါ
YHW: ဒါပေမဲ့ တခြား စိတ်က လည်း ထိန်းမရဘူးလေ
နီနီမ: အာ့ဆိုလည်း တခြား စိတ်ပေါ်တဲ့ အချိန် ဆရာမကြီးလို့ မခေါ်နဲ့ပေါ့
YHW: အင်း မ လို့ ခေါ်ရမလား
နီနီမ: သိဘူး
YHW: ခေါ်လို့ ကောင်းလိုက်တာ မ ရေ
YHW: မ
YHW: မ ရေ
နီနီမ: အင်း
YHW: မ ကရော ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ခေါ်မှာလဲ
နီနီမ: သိဘူး၊ ဘာလို့ ဘယ်လို ခေါ်ရမှာလဲ
နီနီမ: သူ့ကို များ ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လဲ
YHW: ကျွန်တော်က မ လို့ ခေါ်မယ် ဆိုတော့ မ ကလည်း မောင်လို့ ခေါ်ပေါ့၊
YHW: မကောင်းဘူးလား
နီနီမ: မကောင်းပါဘူး သွား
YHW: မ ရယ် မကို မောင် တအားချစ်မိသွားပြီ
YHW: တကယ်ပြောတာပါ မနူတ်ခမ်းလေး တွေ က ချိုစိမ့်နေတာပဲ
YHW: မ အသားလေး တွေက လည်း တင်းအိနေတာပဲ
နီနီမ: အို လျှောက်မပြောနေနဲ့ တခါတည်း လူကို သူနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်မလေး များကျနေ တာပဲ
YHW: မ က ရွယ်တူ ကောင်မလေး တွေ ထက်တောင် ချစ်ဖို့ ကောင်းသေး
နီနီမ: အပိုတွေ ယုံပါဘူး
YHW: တကယ်ပြောတာပါ၊ မ မောင်တို့ ကို စာသင်ကတည်းက စာထဲ စိတ်မဝင်စား နိုင်ဘူး
YHW: မရဲ့ အလှ နဲ့ မရဲ့ ကိုယ်လုံး ထဲ မှာ ပဲ စိတ်က ရောက်နေတာကိုး
YHW: အဲဒါကြောင့် အခု လို မ နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေလိုက်ရတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ ဖြစ်သွားတာပါ
နီနီမ: ဟွန်း အဲဒါနဲ့ လူကို အတင်းကာရော ဖက်နမ်းတာပဲလား
YHW: အင်းပေါ့ ဒီထက်တောင် ပိုလုပ်ချင်တာ၊ မ က အတင်းပြန်နှင်ထုတ်နေလို့
နီနီမ: အင်းပေါ့ သား အလုပ်က ပြန်လာချိန် ရောက်နေပြီဟာကို
YHW: နောက်နေ့ စောစော လာခဲ့မယ်
YHW: အဲဒါဆို အချိန်ပိုရမယ်
နီနီမ: အောင်မယ် ဘယ်သူက လာဖို့ ခေါ်နေလို့လဲ
YHW: မ ပဲ ပြောတယ်လေ နောက်တော့မှ အေးဆေး ဆို
YHW: အာ့ကြောင့် မောင် က ကမန်းကတမ်းထွက်လာခဲ့တာပေါ့
နီနီမ: အင်းလေ သားက လာတော့မှာချည်းကို တော်ကြာ မိသွားမှ ဂွိကနဲ ဖြစ်နေမယ်
YHW: အင်း ပါ မရယ် တွေ့ချင်တယ်
YHW: မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ် စောစော
YHW: ဟုတ်ပလား
YHW: နော် မ နော်
YHW: အိုကေ နော် ဒါပဲ မနက်ဖြန် နေ့လည်ကတည်းက လာခဲ့မယ် မဆီမှာပဲ နေ့လည်စာစားမယ်
နီနီမ: အင်း ဒါပဲ နော် မ ဖုံးပိတ်လိုက်တော့မယ် ချွေးမ ပြန်လာရင် ညနေစာ စားကြရတော့မယ်
YHW: အိုကေ မ မွမွ ချစ်တယ်နော်
YHW: တွေ့မယ်နော်
နီနီမ: အင်း မွမွ မောင် ဘိုင်နော်
~~~~~~~~~~~~~~~~~`
အခန်း ၁၈။
နေထက်နိုင် တယောက် သူ့မာမီ နှင့် ရင်ထွန်းဝင်း တို့ မက်ဆေ့နှင့် ချက်နေကြသည်ကို လိုက်ဖတ်နေရင်းက လီးက မတရားတောင်လာလေသည်။ ဒီနေ့မှ ပဲ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရုံး အပြန်နောက်ကျ နေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပြန်လာလျှင် ရေမချိုး ခိုင်းသေးပဲ နှင့် အရင် ဆွဲလိုး ပြစ်လိုက်မည်ဟု တွေးရင်း စောင့်ရင်း က သူ့လီး ကို အသာ ဖွဖွလေး ကိုင်ပွတ် နေမိသည်။
“ဒေါက်ဒေါက်”
အပြင်မှ အခန်းတံခါးခေါက်သံကြောင့် နေထက်နိုင် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ပုဆိုးကို ကမန်းကတမ်း ပြင်ဝတ်ပြီး အခန်းတံခါး ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။သူတံခါး ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် အခန်းဝမှာ ရပ်နေသည် မျက်နှာလေးက နီမြန်းမြန်း နှင့်၊
“ဟဲ့ သား သီရီ မရောက်သေးဘူးလား ထမင်းစားရအောင်လေ”
“မရောက်သေးဘူး မာမီ၊ ဒီနေ့ သူနောက်ကျနေတယ် မာမီ စားလိုက်တော့လေ သူ က ရုံးမှာ မိတင်းများ ရှိနေမလားမသိဘူး”
“အေးအေး သားလည်း ဆာရင် တခါတည်း စားလိုက်ပါလား၊ အင်းလေ သီရိ စောင့်ပြီး စားချင်လည်း စား သဘောပဲ”
ဟု ပြောကာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ နေထက်နိုင် က သူ့မာမီ ဝတ်ထားသည့် ခါးတို ဘလောက်စ်အကျႌ အောက်မှ ကားစွင့် ထွက်နေသော ဖင်လုံးကြီးများကို ကြည့်မိပြီး သူမ နှင့် ရင်ထွန်းဝင်းတို့ ချက်ကို ပြန်သတိရ ကာ လီးတောင်လာခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲ တွင် မာမီ တယောက် ဒီလို စိတ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည် ဟု ပင် မထင်ခဲ့ခြေ။ ယခုတော့ သူထင်ထက်ကို ပင် ကျော်လွန်ကာ သူ့ထက်ငယ်မည့် ကောင်လေး တယောက် နှင့် ဘာညာကွိကွ ဖြစ်နေသည်ဆိုတာ သိရတော့ သူ့စိတ်ထဲ တမျိုးကြီး ဖြစ်မိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့မာမီ ကိုယ်လုံးကို သူ ပြန်သတိထားကြည့်မိတော့ တော်တော် ကိတ်သည့် အကိတ်စားကြီးမှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုကောင်လေး မနက်ဖြန် နေ့ခင်းလာမည်ဆိုတော့ သူဘယ်လို ချောင်းရမလဲ ခေါင်းထဲ ပလန်ချနေမိတော့သည်။
…………….
“အစ်..အု…ဖလု..”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သူမ ဘော့စ် ပြင်သစ်လူမျိုး ဂဒ် ၏ လီးတန်ကြီးကို မဆန့်မပြဲ သူမ ပါးစပ်လေးဖြင့် ငုံခဲ ကာ စုပ်နေရင်း က နှုတ်ခမ်း အစုံကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းကို အနှိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ ဂဒ် က သူ့ရုံးခန်း တွင်းက အိပ်ဇက်ကတစ် သားရေ ကုလားထိုင်ကြီးမှာ ပေါင်ကားယား ဖြင့် ထိုင်ရင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဦးခေါင်းမှ ဆံပင်တို့ကို စု ကိုင်ပြီး မျက်လုံးလေး မှေးကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပုလွေမှုတ်ပေးသည်ကို ဇိမ်ခံနေလေသည်။
“အား ကောင်းလိုက်တာ စီရိ ရယ် အိုး……..”
ဂဒ် လီးကြီးမှာ တုတ်ခိုင်မာတင်း နေပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပါးညှောင်း အောင်ပင် ပါးစပ်လေးထဲ ပြည့်တင်းနေသည်။ လီးထိပ်ဖူးကြီးက သီရိ လည်ချောင်းဝ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူမ အသက်ရှု ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ဂဒ်က ဒိသရုပ်လုပ်ပေးတာကို လည်း သဘောကျသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကသာ သူမ လည်ချောင်း ထဲ လီးကြီး တိုးဝင်ပြီး တစ်နေသည့်အချိန် အသက်ရှု မရ သည်ကို ကြောက်သော်လည်း ထိုသို့ လုပ်ပေးပါက ခနလေး ဖြင့် ပြီးကာ လရည်များ ပါးစပ်ထဲ ပန်းထွက်လာတတ် သည်မို့ တခါတရံ ဘော့စ် တော်တော် နှင့် မပြီးသည့် အချိန်တွင် ဒိသရုပ်ကို လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခု ကတော့ ဒိသရုပ် လုပ်ပေးတာတောင် တော်တော်နှင့် ပြီးမည့်ပုံ မရှိသဖြင့် လီးတန်ကြီးကို သူမ ပါးစပ် မှ ချွတ်ကာ အသက် ဝအောင် ပြန်ရှုနေလိုက်သည်။ ဂဒ်က၊
“အား စီရိ မောသွားပလား ဆောရီး ဟာနီ လာပါအုံး နားပါအုံး မွပြွတ်စ်”
ဟု ပြောရင်းး က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်မောင်းလေး နှစ်ဖက်မှ ဆွဲထူကာ သူ့ပေါင်တဖက်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ရင်း နူတ်ခမ်း ချင်း စုပ်နမ်းကာ ကစ်ပေးလိုက်သည်။
ဂဒ် အနေနှင့် ကလည်း ပြီး ဖို့ မလွယ်သေးခြေ။ နဂိုကမှ ကြာကြာထိန်းထားနိုင်သူ ဖြစ်သည့် အပြင်၊ ဒီနေ့ ရုံးဆင်း တော့လူတွေ အကုန်ပြန်သွားပြီးကတည်းက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့အခန်းထဲ ခေါ်ကာ လိုးနေခဲ့တာမို့ဖြစ်သည်။ သူက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လျှက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် သူ့ပေါင်ပေါ် ခွထိုင်ခိုင်းပြီး သူ့ဘောင်းဘီလည်း ဇစ်ဖြုတ် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စကဒ်ကို လှန် ပင်တီကို ဘေးဆွဲကာ လိုးသည်။ ပြီးတော့ သူ့လရည်တွေ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထုတ်ကာ တချီ ပြီးထားခဲ့သည်။
သူ့တို့ ကုမ္ပဏီမှ ပရိုဂရမ်တခု မှာ ဘဂ် တွေ့နေသည် အရေးပေါ် စစ်ဖို့ လို သည်ဆိုကာ ဘော့စ်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ရုံးချိန် အပြီး အိုဗာတိုင် လုပ်ဖို့ ခေါ်ထားလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အထာနပ်နေသည့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဘော့စ် ဒီနေ့ လိုနေပြီ ဆိုတာကို သိသည်။ ရုံးက လူတွေ အကုန်ပြန်သွားတာနှင့် ဘော့စ်ရုံးခန်းထဲ ဝင် ပြီး အခန်းတံခါး ကို အထဲ မှ ဂျက်ချပိတ်လိုက်သည်။
ဘော့စ် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ ဖြစ်နေကြသည်မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဒီအလုပ်ဝင်ပြီး တလ လောက်ကတည်းက ဖြစ်လေသည်။ သူမ ကို အမြဲ မျက်နှာသာပေး၊ လစာ ကောင်းကောင်းပေး၊ အလုပ် ထဲ အမှားအယွင်း ရှိတာတောင် စိတ်ရှည်ရှည် နှင့် ရှင်းပြသင်ပေး တတ်သော ဘော့စ်မို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က အမြဲတမ်း အနားကပ်နေကာ သင်ယူလေ့ရှိသည်။ ယောက်ျား နှင့် မိန်းမ မို့ တဦးနှင့် တဦး အနီးကပ် တော့ လိင်စိတ်က ကြွနေရသည်။ နောက်တော့ ပွတ်သီးပွတ်သတ် အထိအတွေ့ တွေက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို တယောက် နှင့် တယောက် သံလိုက်ဓါတ်လို ဆွဲနေစေခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်း ဘော့စ်က သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်ပြီး သူ့ကွန်ပြူတာထဲက ပရိုဂရမ်တွေကို စစ်ခိုင်းလျှင် ဘော့စ်ကုလား ထိုင်မှာ ထိုင်ကာ လုပ်ပေးနေသော သူမ ကို ပါးချင်း ကပ်လုနီးပါး သူ့မျက်နှာကို ကပ်ကာ ကြည့်သည်။ နောက်တော့ ပြစ်သစ် ပီပီ ပြင်သစ်အနမ်း နှင့် စလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း ဘော့စ်မစ ခင်ကတည်းကရွဲနေ ပြီမို့ စတာ နှင့် ပါတော့သည်။ ယောက်ျား အတွေ့အကြုံ ရှိနေသူ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တောင်မှ ပြင်သစ်လူမျိုး ဂဒ် လီးကြီး နှင့် ကြုံလိုက်ရတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အပျိုပေါက်စ လေးလို ပြန်ဖြစ်သွားရသည်။ ပထမဆုံး အချိန် အလိုးခံလိုက်ရတော့ စောက်ပတ်ကလေး ပင် စပ်ဖြင်းဖြင်း ဖြစ်သွားရသည်။ လီးကြီး သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ တိုးဝင်လာတော့ ရင်ခေါင်းတခုလုံး ပြည့်ကျပ်သွားသလိုပင်ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါတောင် စောက်ဖုတ်က အရည်တွေ စိုရွဲကာ ချောမွတ်နေလို့ ခံသာသေးသည်။
ဘော့စ် ပထမဆုံး သူမကို လိုးတော့၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သူမ အပျိုစင်ပန်း စွန့်လွတ်လိုက်ရသည့် အချိန်ကို ပင် ပြန်သွားသတိရမိလေသည်။
ထိုစဉ်က ကိုးတန်းကျောင်းသူ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သေးသေးညှက်ညှက် ကလေး ဖြစ် သဖြင့် သူမ ကို သတိထားမိသည့် ယောက်ျားလေး များ သိပ်မရှိသေးပေ၊ သူမ နှင့် အတန်းတူ သူငယ်ချင်းမများ ဖြစ်ကြသည့် ရင်ထွားထွား တင်ထွားထွား ကောင်မလေး များကိုသာ ယောက်ျားလေး များက အပြိုင် အဆိုင် ပိုးပန်း ကြသည်။ သူမ ကလည်း အပျို ဖြစ်နေပြီမို့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်များကို စိတ်ဝင်စားနေလေပြီ။ သူမ သူငယ်ချင်း များဆီမှ အတွေ့အကြုံ များကို နားထောင်ပြီး သာ ပိပိလေး စိုနေခဲ့ရသည်။
ဒီကြားထဲ သူမ အိမ်တွင် မိသားစု ဝင်များ များပြီး နေရတာ မလွတ်လပ်သဖြင့် သူမ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ချစ်ခင်ရသော အမဝမ်းကွဲ သူသူမိုး တို့ ဖြင့် ရှစ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝထဲက စနေခဲ့လေသည်။ တရပ်ကွက်တည်း ဖြစ်သည့်အပြင် သူမ အမတို့ က လင်မယား နှစ်ယောက်ထဲ မို့ သူမ အတွက် အခန်းတခန်း သပ်သပ်ရ သည်။ မသူသူမိုး ယောက်ျား မင်းမင်း ကလည်း ကုမ္ပဏီတခု တွင် အလုပ်လုပ် ပြီး ငွေကြေးလည်း အသင့်အတင့် ပြေ လည်ကြသဖြင့် တိုက်ခန်းလေး တခန်း ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းမင်း ကလည်း သူမကို ညီမလေး အရင်း လိုပင် ချစ်ခင်သဖြင့် ထို အိမ်တွင် နေရတာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အတွက် အလွန်ပင် လွတ်လပ်လေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းမှ သူမ ပြန်လာလျှင် အိမ်မှာ အမ လင်မယား တို့ အလုပ်မှ ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် သူမ တယောက်တည်း၊ ဖုံးကို ပွတ်၊ ဖေ့ဘုပ်၊ အင်တာနက် စသည်တို့ မှ ဟိုဟာ ဒီဟာ အောစာ တွေကို ဖတ် ပြီး တယောက်ထဲ ကိုယ့်ပိပိလေး ကို ကိုယ်ပွတ် ကာ ဖီးခံဖို့ အချိန်ရလေသည်။
သူမ အမ သူသူမိုး တို့ လင်မယား ကလည်း ညဘက်ကျလျှင် သိပ်အသံမထိန်းကြ၊ အင့်အင့် အားအား နှင့် ကုတင်လှုပ်သံ တကျွိကျွိ တို့က လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စိတ်ရိုင်း တွေကို ထကြွ သောင်းကျမ်းစေသည်။ သူမ မျက်စေ့ထဲ ကိုမင်းမင်း နှင့် မသူသူမိုး တို့ နှစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး နှင့် လိုးနေကြပုံ တွေ မြင်ယောင်ရင်းလည်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပွတ်မိပြန်သည်။
ဒီကြားထဲ ကိုမင်းမင်း က ဆရာကြီး တပါး၊ သူမ ကို အပျိုဘော်ဝင်စ မိန်းခလေး ဆိုတာ ပါစင်နယ် ဟိုင်ဂျင်း ဘယ်လို အရေးကြီးကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းအောင် အနံ့အသက်ကင်းအောင် သတိထားနေမှ ရောဂါလည်း ကင်း လူချစ်လူခင်လည်း ပေါမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ဘဲ တွေက သဘောကျမည် ဖြစ်ကြောင်း ခပ်တည်တည်ပင် လက်ခြာပေးသည်။ သူသူမိုး ကတော့ သူမ ယောက်ျား က ညီမလေး ကို သင်ကြားပြသ နေတာကို တပြုံးပြုံးပင်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ပြောသည်။ သို့သော် သူမ ကိုကျတော့ နွဲ့ဆိုး ဆိုးသလို နှင့် သိပ်နားမထောင်ချင်သဖြင့် သူမ ယောက်ျား ပြောသည်ကို ပြောပစေ ဟု လွတ်ထားပေးသည်။
တခါတရုံ သူမ ရေမိုးချိုး ပြီး ရေချိုးခန်းမှ ထွက်၊ သူမ အခန်းသို့ သွားစဉ် မီးဖိုထဲ တွင် သူတို့ လင်မယား ရှိနေပါ က မင်းမင်း က သူမ ကို ဟဲ ကောင်မလေး လာဦး၊ ခေါင်း သေခြာ လျှော်ရဲ့လား၊ ချေးညှော်သေခြာ သန့်စင် ရဲ့လား ဟု ဆိုတာ နောက်သလို ပြောင်သလို နှင့် လည်ကုတ် ပုခုံး စသည်တို့ ကို နမ်း ကြည့်တတ်သည်။ သူသူမိုး ကတော့ ရီမောလို့သာ နေသည်။
အပျိုပေါက်မလေး စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရွယ်၊ ရီးစားပင် မရှိသေးတော့ ၊ အဲလို ယောက်ျားကြီး တယောက် အနီးကပ် ပွတ်သီးပွတ်သတ်လုပ်သည့် ဒဏ်ကို သူမ မခံနိုင်၊ သူမ စိတ်အတွေး ၊ ပိပိလေးကို ပွတ်သည့်အချိန် မှန်းသည့် ထဲတွင် ကိုမင်းမင်း တယောက် ပါလေခြေပြီ။
..တင်း..တောင်….တောင်….
ရုံးခန်းတွင်း မှ နာရီက အသံမြည်လာတော့မှ ဘော့စ် ရင်ခွင်ထဲ မှေးရင်း နားနေကာ ငယ်ဘဝ ဆီ အတွေးပြန့် လွင့်သွားသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သတိရသွားပြီး နာရီကို လှမ်းကြည့်မိသည်။
“ဟင်၊ မိုးတောင် ချူပ်နေပြီ ဒါလင် အိုင်ဟက်တူဂိုး၊ ငါ့ယောက်ျား စောင့်နေလိမ့်မယ်”
“အင်း အင်း မသွားခင်လေး တချီလောက် ဆွဲရေအောင်ကွာ စားပွဲပေါ် လက်ထောက်ပြီး ကုံးပေးပါလား”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ဘော့စ် စားပွဲကြီး ပေါ် တံတောင် နှစ်ဖက် ထောက်ကာ သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ပေးလိုက်သည်။ သူမကိုယ်လုံးလေး မှာ သွယ်လျှသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ကုံးပေးလိုက်လျှင် ဖင်လုံး ကြီးများမှာ ဂစ်တာအိုး ပုံစံ လို ကားထွက်လာလေသည်။ ဂဂ် က သူမ အနောက်မှ နေရာယူပြီး စကဒ်ကို ခါးပေါ်ထိ လှန်တင်လိုက်သည်။ သူမ ပင်တီလေး ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ၊ စောက်ရည်တွေ လရည်တွေ ဖြင့် ရွဲနှစ်ကာ လုံးထွေး နေလေသည်။
ဂဂ်က သူ့ဘောင်းဘီကို ဒူးလောက်ထိ ဆွဲချပြီးမှ သူ၏ လီးတန် တုတ်တုတ် ကောက်ကောက်ကြီး ကို လက်တဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အနောက်နားကပ်ရပ်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားမှ စောက်ဖုတ် ကြီးမှာ အနောက်ဖက်သို့ ပြူးထွက်နေလေသည်။ စောက်ရည်ကြည်များ ဖြင့် အရည်လဲ့နေသော စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းကို အားနေသော လက်တဖက်မှ လက်ညိုး လက်မ ဖြင့် ဖြဲလိုက်တော့ နီတာရဲ အတွင်းသား လေးများ ကိုတွေ့ရသည်။ ဂဂ်က ဒူးကွေးပြီး အပေါ်ထောင်တက်လာသည့် လီးတန်ကြီး ကိုတေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။
“အီး… အူးးးး”
“ကောင်းလိုက်တာ အချစ်ရယ် မင်းစောက်ဖုတ်လေးက နွေးအိနေတာပဲ”
ဂဂ်က ပြောရင်း ဆိုရင်း ဖြင့် လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဆောင့်ထိုးချလိုက်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ တိုးဝင်လာသည့် လီးတုတ်တုတ်ကြီး အရသာကို မှေးခံရင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် အားပြုရင်း ဖင်ကို နောက်ကော့ပေးလိုက်သည်။ ဂဂ်က သူမ စောက်ဖုတ်ကို မှန်မှန်လိုးနေရင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီဘူးလေး တဘူးကို ယူကာ သူမဖင်အကွဲကြားထဲလောင်းချလိုက်သည်။ သူမ ဖင်ကြားထဲ စီးဝင်လာသည့် ဆီ လေးများကို သူ့လက်မ ဖြင့် ထိုးကာ သူမ ဖင်ပေါက်လေးထဲ ချောဆီ ထည့်နေလေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လည်း ဂဂ် ဘာလို ချင်နေပြီ ဆိုတာကို သိသဖြင့် သူမ ဖင်ကြော တို့ကို အသာလျှော့ထားပေးလိုက်သည်။ ဂဂ်မှာ သူမ ဖင်ကို ဆီ ထိုးကာ လက်ချောင်း များဖြင့် ဆော့ကစားနေသော်လည်း စောက်ဖုတ်ကိုကား အလိုးမပျက်၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ကာမ ဆန္ဒအရှိန်တက်လာတော့ သူမ ဖင်ကြီးကို ယမ်းကာကော့ကာ ဖြင့် ဂဂ်ကို အမြန်ဆောင့်ဖို့ တောင်းပန်ရှာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဂဂ်က သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်ကာ သူမ ခရေပွင့်လေး မှာတေ့လျှက် ဖိသွင်းလိုက်လေသည်။
“အား…ဒါလင် ဖြည်းဖြည်း …အရမ်း မလုပ်နဲ့ ယူ့ဟာကြီးက အရမ်းတုတ်တယ်၊ အီးးးး”
ခနနေတော့ ဂဂ်လီးကြီးတချောင်းလုံးက သူမဖင်ထဲ သို့ မြုတ်ဝင်သွားလေပြီ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၁၉။
မစ္စတာဂဂ် ၏ ဆောင့်ချက်များက ပြင်းထန်လှလေရာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ဝလေးမှာ ပင်ပူလာရလေသည်။ ဆောင့်လိုက်တိုင်းလည်း သူမ နို့များမှာ သူ့စားပွဲပေါ်တွင် ဖိလှိမ့် ပွတ်မိလေသည်။ မစ္စတာဂဂ် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကို လည်း ဆောင့်လိုးရင်း က လက်တဖက်ဖြင့် သူမ ပေါင်ကို ပတ်ကာ ရှေ့ဖက်မှ စောက်စေ့လေးကို လက်ချောင်းထိပ် ဖြင့် ဖိပွတ်ခြေပေးနေလေရာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် မကြာခင်ပင် စောက်စေ့လေး ကျင်တက် ကာ ကာမ ဆန္ဒအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းသွားပြီး စောက်ခေါင်းသား များက သူ့လီးကြီးကို ညှစ်နေတော့ မစ္စတာဂဂ်လည်း စိတ်ကို လွှတ်လိုက်ရာ လီးကြီး မှ လရည်များ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ခေါင်းထဲ သို့ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။
“အား ကောင်းလိုက်တာ စီရိရယ်၊ ဖင်လေးက ကျပ်နေတာပဲ”
“ဟွန်း တော်သေးတာပေါ့ ဖင်ထဲ သူ့အရည်တွေ ပန်းထည့်လို့ ၊ စောက်ဖုတ်ထဲသာ အဲလို အများကြီး ပန်းပန်းထည့်နေရင် တော်ကြာ ဘိုက်ကြီးပြီး ခလေး မွေးလာရင် ဘိုရုပ်ပေါက်နေတာ ဘယ်လို မှ ညာရမှာ မဟုတ်ဘူး ”
“စီရိ ဆေးသောက်ထားမှန်းသိ လို့ ပါကွာ၊ အဟီး၊ စီရိက ဘိုစပ်လေး မလိုချင်ဘူးလား”
“တော်ပါ မလိုချင်ပါဘူး ဖယ်တော့ ဖင်လည်း ကျိမ်းနေပြီ”
………………………………
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အိမ်ပြန်ရောက်တော့၊ နေထက်နိုင် က အိမ်ရှေ တံခါးဝက ကြိုနေသည်။
“နောက်ကျ လိုက်တာ ချစ်လေးရယ်”
“ဟုတ်ပမောင်ရယ်၊ ဘော့စ် က အခုမှ နိုင်ငံခြားက ပြန်ရောက်လာလို့ သူ့ အကြွေးကျန်နေတဲ့ အလုပ်လေး တွေ ဖြတ်ပေးပါ၊ အိုဗာတိုင် ပေးပါ့မယ် လို့ တောင်းပန်နေတော့လည်း အားနာလို့လေ၊ ခု သူပဲ ကားနဲ့ ပြန်လိုက်ပို့တာ”
“အေးပါကွာ လာလာ ငါ့မိန်းမ ပင်ပန်းနေပြီ ရေမိုးအရင်ချိုးလိုက်ဦး မောင် အစားအသောက်တွေ နွေးထားလိုက်မယ်”
“အင်းအင်း ကျေးဇူးမောင်”
“ပြွတ်စ် ပြွတ်စ်”
အိမ်ထဲ ဝင်လာသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆလင်းဘက် လက်ဆွဲအိပ်စသည့် ပစ္စည်းတို့ကို ဝိုင်းကူသယ်ပေးရင်း က မိန်းမ ကို စကားလည်း ပြော ရင်း နူတ်ဆက်အနမ်းနမ်းလိုက်တော့၊ သူ့မိန်းမ နူတ်ခမ်းမှ ညှီစို့စို့ အနံ့ တခု ရလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် သိလိုက်သည်။ ဒါ လရည်နံ့ ပဲ၊ မိန်းမ ဘော့စ် ကိုများ ကားပေါ် ပုလွေပေးလာသလား ဟု တွေးရင်း စိတ် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ မျက်နှာကိုတော့ ဘာမှ မသိသလို ပုံမပျက် ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။
အခန်းထဲ ရောက်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရေမိုးချိုးဖို့ အဝတ်အစားတွေချျွတ်ကာ ရေလဲထမိန် တထည်ကို ရင်လျှားလိုက် သည်။ နေထက်နိုင် သူမ ကို ဖက်ပြီး နောက်တခါ နမ်းမည်အလုပ်မှာ လက်ကလေး ဖြင့် တွန်းထားပြီး၊
“နောက်တော့မှ မောင်ရယ်နော် ချစ်လေး နည်းနည်းပန်းနေလို့ ရေအမြန်ချိုးလိုက်အုံးမယ်နော်”
ဟုဆိုကာ အခန်းထဲ မှ မျက်နှာသုပ်ပုဝါ တထည်ကို ဆွဲယူကာ ရေချိုးဖို့ ထွက်သွားလေသည်။
“မြန်မြန် ချိုးနော် မောင်ဘိုက်ဆာနေပြီ”
ဟု နေထက်နိုင် က လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ခုန သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အဝတ်အစားလဲ သည့်အချိန်တွင် သူမ ပင်တီကို ချွတ်လို်က်တာ မတွေ့ရသဖြင့် သူမ များ ရေချိုးရင်း လျှော်မလို့လားဟု တွေးလိုက်မိသည်၊ သို့သော် စိတ်ထဲ မသင်္ကာသလိုမို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆလင်းဘက်ကလေးကို အသာဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ပလတ်စတိတ်အိပ် ကလေး ဖြင့် ထုတ်ထားသည့် ပင်တီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပင်တီ တခုလုံ မှာ စိုရွဲနေပြီး စောက်ရည်၊ လရည်အနံ့ တို့ဖြင့် မွန်ဟောင်နေသည်။ သေခြာပါပြီ၊ သူ့မိန်းမ တယောက်ယောက် အလိုးခံလာခဲ့သည်။ သူမ ဘော့စ်ပဲလား ဘယ်သူလဲ မသိ၊ နေထက်နိုင် က ပလတ်စတ်အိပ်ကို ပြန်ပိတ်ကာ ပုံမပျက် ဆလင်းဘက်ထဲပြန်ထ ည့် ထားလိုက်သည်။ ငေါင်တောင်တောင် နှင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မီးဖိုထဲ ညနေစာ စားဖို့ နွေးရင်းက သူ့မိန်းမ ဘယ်သူ့အလိုးခံလာသလဲ ဟု တွေးနေမိလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားသောက်ပြီး တော့ သူတို့ အခန်းသို့ ပြန်တက်လာကြသည်။ အိပ်ယာပေါ် မှာ လှဲကြတော့ နေထက်နိုင် မအောင့်အီးနိုင်တော့၊ သူ့မာမီ နှင့် ရင်ထွန်းဝင်း ချက်တင်မက်ဆေ့ တွေကလည်း သူ့ကို စိတ်တအားထ စေပြီး သူ့မိန်းမ သူများ နှင့် လိုးလာသည်ဆိုတာကို သိရတော့ ပိုပြီး ကြွလာရသည်။ လီးကြီးက ပေါက်ကွဲလု မတတ် မာတောင် နေလေပြီ၊ ထို့ကြောင့်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဖက်ပြီး နမ်းကာ နို့ကလေး တွေကို ညဝတ် ဂါဝန်အောက်မှ လက်လျိုထည့်ရင်း ဆုပ်နှယ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကတော့ ဘော့စ် ဒလကြမ်း လိုးထားတာမို့ ပြိုင်းနေပြီ၊ အိပ်လည်း တအားအိပ်ချင်နေသည်။
“မောင်ရယ် ဒီနေ့ တော့ ချစ်လေး တအားပင်ပန်းလာလို့ပါ နော် ဆောရီးနော်”
ဟု ပြောတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်၊ နေထက်နိုင် တယောက် အင်း ဟု ဆိုကာ ပက်လက်လှန်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထား လိုက်မိလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က တကယ်ပင် ခေါင်းချလိုက်တာ နှင့် ဟောက်သံ တိုးတိုးလေး ပင်ထွက်လာပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ညအိပ်ရာဝင်မို့ အောက်မှ ဘရာ ပင်တီ မဝတ်ပဲ ပေါင်လည်ထိ ရှည်သည့် ဂါဝန်အသားပါးပါး လေးကို ဝတ်ထားသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှ သူ့ကို ကျောပေး အိပ်ပျော်နေလေပြီ။ နေထက်နိုင် မှာ လီးပင်ညှောင်း လောက်အောင် တောင်နေသည်။
နောက်တော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ငါးဦး ကော်မတီ နှင့် ပင်တွေ့ပေးလိုက် တော့မည်ဟု၊ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်က ဂျယ်ဘူး ကလေးကို လက်ဝါးပေါ်တွင် ညှစ် ချကာ သူ့ပုဆိုးကို လှန်လျှက် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ထုလေသည်။ ထုနေရင်း မှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတစောင်း သူ့ကို ကျောပေး အိပ်နေသည်မို့ ခါးလေ နေရာမှ နိမ့်ဆင်း သွားပြီး မောက်တက်လာသော ဖင်လုံး ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပေါင်လည်လောက် ရောက်သည့် ညဝတ် ဂါဝန်မို့ အနားစလေး လှန်တက်နေတော့ ပေါင်လုံးဖွေးဖွေးလေးကို တွေ့နေရသည်။
လက်တဖက်က လီးကို ဆုပ်ကိုင်ထုရင်း နောက်လက်တဖက်ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဂါဝန်အနားစလေးကို လှန်လိုက်သည်။ ဂါဝန်အောက်အနားစ တခုလုံး ခါးပေါ် ရောက်သွားတော့ ဝိုင်းစက်နေသော ဖင်လုံးကြီး နှင့် နှစ်ခု ကြားမှ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်း ကြီး မှာ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ ပြူးထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နေထက်နိုင် မှာ ကိုယ့်မိန်းမ စောက်ဖုတ်ကို ကိုယ်လှန်ကြည့်ရင်း ဂွင်းထု နေရာမှ အားမလို အားမရ ဖြစ်ကာ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှဲလျှက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်နောက်နားသို့ မျက်နှာကပ်ကာ စောက်ဖုတ်ကြီး ကို အနီးကပ် ကြည့်ရင်း ထုနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခရေပွင့်လေး မှာ နီရဲရဲ လေး ဖြစ်ကာ အဖတ်ကလေး လှန်နေသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ညနေ ကဘယ်သူ ပဲ လိုးလိုး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဖင်ပါလိုးပေးလိုက် ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်တက်ကြွသွားရာ လီး မှ လရည်များ ပန်းထွက်ကာ တချီ ပြီးသွားရလေတော့သည်။
………………..
မနက် ပိုင်း မနက်စာ စားသောက်ကြပြီးတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ရုံးမှ လာခေါ်သည့် ဖယ်ရီကားဖြင့် လိုက်သွားသည်။ နေထက်နိုင် ကလည်း သူအလုပ်သွားတော့မည်ဟု နူတ်ဆက်ကာ အိမ်ရှေ့မှ ထွက်လေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က အိမ်ရှေ့လိုက်ပို့ပြီး တံခါးပြန်ပိတ်ကာ ဝင်သွားလေသည်။ ပုံမှန်ဆို ထိုအချိန်တွင် ဘုရားခန်း ဝင်ကာ ပုတီးစိတ် တရားထိုင်လုပ်လေ့ ရှိမှန်းသိ ထားသဖြင့် နေထက်နိုင် က နောက်ဖေးဘက်မှ ပတ်ကာ သူကလန့် ဖွင့်ထားခဲ့သည့် တံခါးမှ အသံမထွက်အောင် အတွင်းဝင်၊ ပြီး ဖိနပ်ကို လက်မှ ကိုင်ကာ ခြေဖျားထောက်ရင်း အပေါ်ထပ်တက်လာခဲ့လေသည်။
သူတို့ အခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဘိနပ်ကို ချောင်မှာ ဖွက်လျှက် စောင်ပါးတထည်ကို ယူ ကုတင်အောက်တွင် ခင်းကာ ဝင်ပြီး ပက်လက်လှဲနေလိုက်လေသည်။ ကုတင်အောက်တွင် အခန်းဝ ဘက် ၌ သေတ္တာ ပစ္စည်း များ ထားထားလေရာ အခန်းဝ မှ လှမ်းကြည့်လို့ သူ့ကို မမြင်ရပေ။ ညက ညနက်မှ သူ့မိန်းမ ဖင်လှန်ကြည့်ကာ ဂွင်းထု ပြီး တာတောင် တော်တော် နှင့် အိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် အိပ်ရေးမဝနေသော နေထက်နိုင် တယောက် ကုတင်အောက်မှာ မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
…………………………..
“တင်း..တောင်”
အိမ်ရှေ့မှ ဘဲလ် မြည်သံ ကြားမှ နေထက်နိုင် တယောက် အိပ်ယာမှ နိုးလာသည်။ အိမ်ရှေ့ တံခါး သွားဖွင့်နေသံ ကြားသဖြင့် အခန်းထဲ မှ ခြေဖျားထောက်ထွက်ကာ လှေကားထစ်နားမှ လေးဘက်ထောက် လျှက် အောက်ထပ်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ရင်ထွန်းဝင်း က သူ့ကို တံခါးလာဖွင့်ပေးသော ဆရာမကြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ကို တွေ့လိုက်ရတော့ လီးမှာ တင်းကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမနေ့ ကတည်းက ဟတ်ကော့ ကြီး ဖြစ်ပြန်လာခဲ့ရသဖြင့် အိမ်ရောက်တော့ မနေနိုင်၊ ရေချိုးရင်း ဂွင်းတချီထုလိုက်ရသည်။ နောက် မက်ဆေ့ဂျာ ဖြင့် ချပ်ရင်း လည်း လီးကို ပွတ်နေမိသည်။ ယခု လမ်းတလျှောက်လုံးလည်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်မည် ဘယ်လို ကိုင်လိုက်မည် ဖြင့် တွေးလာရင်း က လီးတောင်လာရသည်မှာ ညှောင်းပင် ညှောင်းလာလေပြီ။ ထို့ကြောင့်လည်း အတောင် ကျချင်ချင် ဖြစ်နေသော လီးကြီးမှာ ယခု ပြန်ပြီး ဒေါင်ကနဲ မာတောင်လာရလေသည်။
မတောင်ပဲ ခံနိုင်ပါမလား၊ ဆရာမကြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ဝတ်စားထားသည်က သူတို့ ကျောင်းတုန်းက မှန်းခဲ့ရ သည့် အချိန်က အဝတ်အစားပါလား။ ရင်ဖုံး လက်ရှည်အဖြူ ခပ်ကျပ်ကျပ် နှင့် အစိမ်းရင့်ရောင် ကျောင်းစိမ်းထမိန်ကို ခါးမှာ တင်းတင်းလေး ဆွဲဝတ်ထားသဖြင့် အိုးကြီးက စွံ့ကား တက်နေသည်။ ဆံပင်ကို ဆံထုံး မြင့်မြင့် ထုံးထားသဖြင့် လည်တိုင် ပေါ်လွင်နေသည်။ လည်တိုင် ရှင်းကျော့ကျော့ မှာ ဘတ်ကြိုး ပါးပါးလေး နှင့် နီလာကို အသည်းပုံလေး ကွတ်ထားသော ဆွဲပြားလေး နှင့်။ ဘော်ဒီ ဖစ်ဆိုက်ရင်ဖုံး ကျပ်ကျပ်လေး မို့၊ ထွားမို့သော ရွှေရင် အစုံက တောင်ပူစာ နှစ်လုံး လို မိုမောက်တက်နေသည်။သနပ်ခါး ပါးပါးလေး နှင့် နူတ်ခမ်ထူထူ တို့က ဆေးမဆိုးပဲ နီတာတာလေး နှင့် နေသည်။
ရင်ထွန်းဝင်း က အိမ်ထဲဝင်ပြီးတာနှင့် တံခါးကို ကမန်းကတန်း ပြန်လှည့်ပိတ်ကာ ဂျက်ချလိုက်သည်။ ပြီးမှ သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသော ဆရာမကြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ကို၊
“အားပါး လှလိုက်တာ ဆရာမကြီးရယ်”
ဟု ပြောပြီး လှမ်းဖက်မည့်ပုံ စံဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ ဒေါ်နီနီနိုင် က လက်ကို အသာဖယ်လိုက်ရင်း၊
“ဆရာမကြီးလို့ ခေါ်ရင် ဆရာမ ကြီးလို ပဲ သဘောထားရမယ်လေ ခစ်ခစ်”
“မ ရယ် မောင့်ကို ကြည်စားနေတာလား”
“ဟဟ”
ရင်ထွန်းဝင်း က ဒီတခါတော့ မလွှတ်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် ကို အတင်း ဆွဲဖက်ရင်း က အငမ်း မရ ပါးပြင်အနံ့ နမ်းရှုံ့ပြီး နူတ်ခမ်းအစုံကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် ကလည်း ရင်ထွန်းဝင်း ကို ပြန်လည်တွယ်ဖက်ရင်း က ရမက် ထန်ထန် အနမ်းတို့ ဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ရင်ထွန်းဝင်း လက်တွေက ဒေါ်နီနီနိုင် ခါးများကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ အောက် သို့ လျှောချပြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်လုံးကြီးများကို အားရပါးရ ဆုပ်နှယ်နေလိုက်သည်။
နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် နမ်းစုပ်လို့ ဝသွားကြမှ ပါးစပ်ချင်းခွာလိုက်ကြပြီး မျက်နှာချင်း နှစ်လက်မလောက်သာ ခွာလျှက် မျက်လုံးချင်း စုံ ကြည့်ကြသည်။
“မ ရယ် မောင် တော့ တအား ချစ်ချင်နေပြီကွာ၊ မောင် ဟာကြီးကို ကိုင်ကြည့်ပါအုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်”
ရင်ထွန်းဝင်းက ပြောပြောဆိုဆို ဒေါ်နီနီနိုင် လက်ကို ဆွဲယူကာ ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်မတ်နေသော သူ့လီးကြီးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
“အင်းနော် မာတင်းနေတာပဲ သံချောင်းကြီးလား အောင်းမေ့ရတယ် ခစ်ခစ်၊ မလည်း အချစ်ခံချင်နေပါပြီ မောင်ရယ်”
ဒေါ်နီနီနိုင် က ရင်ထွန်းဝင်းလီးကြီးကို ပုဆိုးပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မှ အသံတိုးတိုးလေး ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကဲ ဒါဆိုရင်လည်း လာမ ၊ မတို့ အိပ်ခန်းကို သွားကြရအောင်”
~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၂၀။
ဒေါ်နီနီနိုင် က ရင်ထွန်းဝင်းကို ဦးဆောင်ကာ လှေခါးဆီသို့ လျှောက်လာတော့ နေထက်နိုင် ကမန်းကတန်း နောက်ဆုတ်လိုက် ရသည်။ သူ ပထမ ကြံရွယ်ထားသည်က သူတို့ အခန်းထဲ မှာ ပဲ ပုန်းနေပြီး အပြင်ကို ထွက်ထွက်ချောင်းမည် ပေါ့။ သို့သော်လည်း ယခု အခြေအနေ က သူ့ကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစေသဖြင့် သူ့ခေါင်းထဲ တွင် ရင်ထွန်းဝင်း တို့ကို အနီးကပ် သေခြာကြည့်ချင်စိတ်က အတော်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်း အချိန်လေး အတွင်း ဆုံးဖြတ် ချက်တခု ချလိုက်ပြီး သူ့မိဘ တွေ အခန်းထဲ သို့ အမြန် ပြေးဝင်လိုက်သည်။
သူမိဘ တွေ အခန်းမှာ မာစတာဘက်ရုမ်း ဖြစ်သဖြင့် အခန်းမှာ ကျယ်ပြီး ရေချိုးခန်း အိမ်သာ တွဲလျှက် အခန်းထဲမှာ ပင်ရှိသည်။ အခန်း အလယ်တွင် နှစ်ယောက်အိပ် ကင်းဆိုက် ကုတင်အကြီးကြီး ရှိပြီး ဘေးနံရံ တဖက်တွင် ရေချိုးခန်း အိမ်သာ တံခါး ရှိပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံတွင်တော့ သူတို့ အဝတ်အစား များ ထည့် သည့် ကလော့ဆက် ခေါ် အဝတ်အစား ဘီရို ရှိလေသည်။ ထို ကလော့ဆက်မှာ နံရံ အပြည့်ဖြစ်ပြီး အခန်း နှစ်ခန်းခွဲထားသည်။ တခြမ်းက ဦးမျိုးနိုင် အဝတ်အစားများ ထားရာ ဖြစ်ပြီး တခြမ်းက ဒေါ်နီနီနိုင် အဝတ်အစားများ ထားသည်။ ထို အထဲမှာမှ တခြမ်းစီတွင် အကျႌဂျိတ်ချိတ်သည့် အခြမ်း နှင့် ခေါက်ထားသည့် အထည်များတင်သည့်စင် များရှိသည့်အခြမ်း တခုစီ ရှိလေသည်။
တခါးများမှာ လူဗာ ဟု ခေါ်သည့် လေဝင်လေထွက် ရှိအောင် သစ်သားလွှာလေးများ ထပ်ထားသည့် ခေါက်တံခါး ဖြစ်လေသည်။ နေထက်နိုင် မှာ ငယ်စဉ် က ထို အထဲ ခနခန ဝင်ပုန်းခဲ့ဘူး သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူက သူ့ဒက်ဒီ အခြမ်း ကလော့ဆက်ထဲ ကို ဖွင့်ဝင် ပြီး အထဲ မှ ပြန်စေ့ထားလိုက်လေသည်။ သူ့မာမီ အနေဖြင့် ဒက်ဒီ့ ကလော့ဆက်အခြမ်းကို ဖွင့်နိုင်ခြေ နည်း သော်ငြားလည်း ဆယ်ရေးတရေး ကိုးရေးတရာ ဆိုသလို ပင် စွန့်စားရသည့် ကိစ္စ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ယခု ကိစ္စ မှာ မိမိ က ကြောက်ရမည့်သူ မဟုတ်၊ သူ့မာမီက မဟုတ်တာ လုပ်တာ ဖြစ်သဖြင့် မိတော့လည်း တနည်း ဖြင့် ဖြေရှင်းကြတာပေါ့ဟု တွေးထားလိုက်တော့သည်။
ကလော့ဆက် တံခါးမှာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် ရှပ်တာ လေးတွေမို့ အခန်းတွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို မြင်နေရသည်။ သူက သာ အမှောင်ထဲမှာ မို့သူ့ကို မြင်ရဖို့တော့ မလွယ်ခြေ။
နေထက်နိုင် ကလော့ဆက်ထဲ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်ပြီးတာ နှင့် တချိန်ထဲမှာ လှေခါးထိပ်မှ အခန်းဆီ လျှောက်လာသော ခြေသံ ကို ကြားနေရပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော သူ့မာမီ နှင့် ရင်ထွန်းဝင်းကို တွေ့ရလေသည်။
ဒေါ်နီနီနိုင် နှင့် ရင်ထွန်းဝင်းတို့ မှာအခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် တယောက်ကို တယောက် ဖက်ပြီး ချစ်သူတွေလို နမ်းရှုံ့ ကစ်ဆင်ဆွဲ လုပ်နေကြလေသည်။ ခနနေတော့ နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် ပူးကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကြ သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ နေထက်နိုင် နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြရာ နေထက်နိုင် တယောက် အသက်ပင်မရူဝန့် ပဲ အောင့်ထားရလေသည်။
ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် ခါးကို သိုင်းဖက်ထားရင်းက၊
“မ က မောင့်ကို စိတ်ရောဂါ ရအောင် လုပ်တာလား”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ မောင်ရဲ့”
“မောင် က မ ဒီလို အဝတ်အစားနဲ့ ဆိုရင် ခရေဇီ ဖြစ်မှန်း သိသိ ကြီးနဲ့ အဲလို ဝတ်ထားတာကိုး”
“ခစ်ခစ် မသိဘူးလေ၊ မောင်ပဲ အရင်က အဲလို အဝတ်အစားနဲ့ ကို ကြည့်ရင်း ပြစ်မှားနေမိတယ်ဆိုလို့ မောင်များ ကြိုက်မလားလို့ ဝတ်ထားတာ”
“ကြိုက်တာပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် မ ကို ကိုယ်လုံးတီး နဲ့ ကြည့်ချင်တာအောင် အောင့်ထားပြီး မချွတ်ပဲ ဒီအတိုင်းလေး ကြည့်နေတာ ကြည့်ကောင်းလို့”
“အာ့ ဆို နောက် အဲလို ပဲ အမြဲဝတ်ထားမယ် သူမချွတ်အောင် ခစ်ခစ်”
“ချွတ်တာတော့ ချွတ်မှာပေါ့ အဟိ၊ ခုကတော့ အရင်တုန်းက လုပ်ချင်ရက်နဲ့ မလုပ်ခဲ့ရတာလေး တွေ လုပ်မလားလို့”
“ဘာလုပ်ချင်တာတွေလဲ”
“အင်း ပြမယ် ကဲ မ ခနထ”
ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် ကို လက်ဆွဲကာ အခန်းနံရံ လွတ်တခု သို့ ခေါ်သွားပြီး၊
“ကဲ မ က ဒီအခန်းနံရံ ကို ဘလက်ဘုတ် လို့ သဘောထားပြီး မျက်နှာပြုရပ်၊ မောင်တို့ ကျောင်းသားတွေက အနောက်က နေ ဘလက်ဘုတ် ကို ကြည့်ရမယ့် အစား ဆရာမ ဖင်ကို ကြည့်ပြီး ဒီဖင်ကြီး ကိုင်လိုက်ရရင်၊ လှန်ပြီးတော့ ဘာဂျာမှုတ်လိုက်ရရင် စားပွဲပေါ် လက်ထောက်ဖင်ကုံး ခိုင်းပြီး အနောက်က နေ လိုးလိုက်ရရင်၊ အဲလို တွေ ပြစ်မှား မိနေတာလေ”
“အဲတော့ အခု မောင်က ဘယ်လို လုပ်ချင်တာလဲ”
ဒေါ်နီနီနိုင် က ပြောင်စပ်စပ် ပေမဲ့ တဏှာသွေားကြွနေသည့် မျက်နှာ နီရဲရဲ လေး ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် က၊
“မ ဒီနံရံကို မျက်နှာပေးပြီး ရပ်လိုက်၊ အဲဒီနံရံကို စာသင်တဲ့ ဘလက်ဘုတ်လို့ သဘောထားလိုက်”
ရင်ထွန်းဝင်းက ကုတင်ခြေရင်းဘက် အခန်းနံရံလွတ်ရှိရာသို့ ခေါ်သွားရင်း ဒေါ်နီနီနိုင် ကို ရပ်နေစေပြီး သူက အနောက် ဆုတ်ကာ ဒေါ်နီနီနိုင် နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ ရင်ထွန်းဝင်း ဘာလိုချင်သည်ကို သဘောပေါက် သည်။ အခန်းနံရံ ကို ဘလက်ဘုတ်တွင် စာရေးသည့်ဟန် လက်ကလေး မြှောက်ပြီး ခေါင်းလေး လည်ကာ ရင်ထွန်းဝင်း ကို ပြန်လည့်ကြည့်ရင်း ပြုံးပြလေသည်။ သူမ ဖင်ကြီးမှာ ကားစွင့်နေရာမှ အနောက်သို့ အနည်း ငယ်ကော့ပေးထားသဖြင့် ကောက်ကောက်လေးပင် ဖြစ်နေသည်။
“မ မောင်တို့ ကို စာသင်တုုံးက လည်း အဲလို ပဲ ၊ အဟီး မောင် ထင်တာ မဖင်ကြီး က အနောက်ကို ကော့ကောက်နေသလားလို့ ခုမှ နည်းနည်း ရိပ်မိလာတယ် မ ဖင်ကြီးကို တမင် အနောက် ကော့ ထားတာ မဟုတ်လား ဟွန့်”
“ခစ်ခစ် တော်တော့ ရှက်စရာကြီးတွေ ပြောမနေနဲ့ တော့ ဒါပဲ မဟုတ်လား ပြီးပြီ”
ရင်ထွန်းဝင်း အပြောအမေး ကြောင့် နေထက်နိုင် ပင် ဇဝေဗဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ သူ့မာမီ ကျောင်းမှာ စာသင်ခဲ့တုံးက အဲလို တမင်လုပ်ခဲ့ဘူးတာလား။ ထိုအကြောင်းအရာကို အရမ်း သိချင်သွားမိသည်၊ ဘာလို့လဲ၊ ရင်ထွန်းဝင်း ကို ဒီထက်ပို စပ်စုစေချင်နေမိသည်။ သို့သော် ရင်ထွန်းဝင်း က သူ့မျက်စေ့ ရှေ့က ဖင်ကြီးကို ထန်နေလေပြီ။
“အဲ အတိုင်းပဲ နေ မ”
ဟုပြောကာ ဒေါ်နီနီနိုင် အနောက်နားသို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။ သူ့ လက်ဖဝါးတွေက ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်လုံးကြီး များကို တဖက်တချက် ဆီ ကိုင်ပွတ်ရင်း တချက်နှစ်ချက် ဆုပ်နှယ်နေရင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် လည်ကုတ်လေးကို သူ့နူတ်ခမ်းဖြင့် နမ်း ရင်းက၊
“အဲဒီ အချိန်တုန်းက လူပျိုပေါက် ကျွန်တော်တို့က ဆရာမကြီး ကို ကြည့်ရင်း ဒါမျိုးတွေ လုပ်ချင်နေတာလေ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် လည်ကုတ်လေးကို နမ်းနေရင်း မှ လျှာဖြင့် လည်း ရက်လိုက်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် ကြက်သည်းပင် ထသွားသည်။ ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် အနောက်မှာ ဒူးတဖက်ထောက် ထိုင်လိုက်ရင်း ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်လုံးကြီးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ့ပါးပြင်ဖြင့် ပွတ်နေသည်။ တချိန်ထည်းမှာပင် သူ့လက်တွေက ကျောင်းစိမ်း ထမီအောက်မှ လျိုဝင်လျှက် ဒေါ်နီနီနိုင် ခြေသလုံး ပေါင်တန် တို့ကို ပွတ်သတ်နေလေသည်။ နောက်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် ထမိန်ကို အနားမှ မတင်ပြီး ခါးနားထိ လုံးထားလိုက်သည်။အတွင်းမှ ပင်တီ မဝတ်ထားသဖြင့် ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်လုံးကြီးမှာ ဖွေးကနဲ ပေါ်လာလေသည်။ ရင်ထွန်းဝင်းက ဒေါ်နီနီနိုင် ပေါင်ကြီး နှစ်လုံးကို သူ့လက်နှစ်ဖက် ဖြင့် အသာတွန်းလိုက်ရာ ဒေါ်နီနီနိုင် က အလိုက်သတသိပင် သူမပေါင်တွေကို ကားကာ ရပ်ပေးလိုက်သည်။ ခါးပေါ် လိပ်တင်ထာသော ထမိန်ကိုလည်း အောက်ပြန်မကျစေရန် သူမ လက်တဖက်ဖြင့် ဆွဲထားပေးလိုက်သည်။
ရင်ထွန်းဝင်း က သူ့ပေါင်ခွဆုံတွင်းသို့ သူ့လက်ဖဝါး ဖြင့် ပက်လက်ထိုးထည့်ပြီး ဒေါ်နီနီနိုင် စောက်ပတ်ကြီးကို အုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်လိုက်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် ခမျာရှီး ကနဲ ဖြင့် ဖင်ကြီး ကော့တက်လာရသည်။ ဒူးများလည်း ချောင် ပြီး လဲကျသွားမှာစိုး သဖြင့် အရှေ့ဘက်နံရံကို လက်နှစ်ဖက် ထောက်ကာ မှီထားလိုက်ရသည်။
“အား စောက်ရှည်တွေကို စိုရွဲလို့ပါလား၊ ဆရာမ ကြီး စာသင်နေတုံးလဲ အဲလို ဖြစ်နေတာလား”
“အီး…အားး အရမ်း….အရမ်း မဖိနဲ့ကွာ ”
ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ အသံတုံတုံ လေး ဖြင့် ငြီးသံလေး ထွက်လာရသည်။ တဏှာသွေး အရမ်း ထနေပုံရလေသည်။
“ဘယ်ဟာကို လည်း မရဲ့ ”
ရင်ထွန်းဝင်း က တမင် စနေပုံ ရသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် ပါးစပ်မှ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အပြောကို ကြားချင်နေသည်။
“ဟို လေ အားးးး အီးးးးးး အဲဒါလေး…ရှီးးး ကျွတ်စ်..မ..အစေ့ လေးးးးးးး ကိုလေ”
ရင်ထွန်းဝင်းက လည်း ဒေါ်နီနီနိုင် ပျော့ကွက်ကို သိသွားသလို ဖြင့် စောက်စေ့လေးကို ဖိပွတ်နေပုံ ရသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် တယောက် အော်ဟစ် ငြီးတွားရင်း ဖင်ကြီး တယမ်းယမ်း ဖြင့် ဖြစ်နေလေသည်။
“မ ကလည်း စောက်စေ့ လို့ ပြောပါကွာ ခစ်ခစ်၊ အစေ့ဆိုတော့ ဘာစေ့လည်းလို့၊ ကဲ ပါ မ ဖင်လေး နည်းနည်း ကုံးပေး”
ဒေါ်နီနီနိုင် က နံရံကို လက်ထောက်ရင်း သူမ ဖင်ကြီးကို အနောက်ဖက်သို့ တအားကော့ပေးလေသည်။ ပေါင်နှစ်လုံးကို လည်း ကားထားသဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ပေါင်ခွဆုံ မှ ဖေါင်းကား ပြီး ထွက်နေလေသည်။ ရင်ထွန်းဝင်းက မျက်နှာအပ်ပြီး လျှာဖြင့် အပြားလိုက် ခွေးရေသောက်သလို မော့ကာ ရက် နေပြန်သည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် ခများ တအီးအီး ဖြင့် ငြီးငြူရင်း စောက်ဖုတ်ကြီး ကို ရင်ထွန်းဝင်း မျက်နှာအား ဖိပွတ်နေသည်။
ရင်ထွန်းဝင်းက သူ့လက်တချောင်းကို တံတွေးစွတ်ပြီး ဒေါ်နီနီနိုင် ဖင်ပေါက်လေးထဲ ထိုးထည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဒေါ်နီနီနိုင် က၊
“အိုး ဖင်ပေါက်ကို မထိုးနဲ့လေကွယ်၊ အိုး တော်ပြီကွာ လာ အိပ်ယာပေါ်သွားမယ်”
ဟု ရင်ထွန်းဝင်း လက်ကို ဆွဲပြီး အတင်းထ ခိုင်းဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ ရင်ထွန်းဝင်းက ၊
“အာ မရတော့ ဘူး မ ရယ် အခု ဒီ မှာပဲ မကို မတ်တတ်လိုးချင်နေပြီ၊ မ စာသင်ခန်းထဲက ဘလက်ဘုတ်လို မျိုး နံရံကို လက်နဲ့ ထောက်ပြီး ဖင်ကို အနောက်ကော့ထားပေး မောင် နောက်က လိုးတော့မယ်”
ဒေါ်နီနီနိုင် လည်း ပြောမနိုင်တော့သဖြင့် လက်လျှော့ကာ ရင်ထွန်းဝင်း ပြောသလို ပင်လုပ်ပေးရှာသည်။ ရင်ထွန်းဝင်း က သူ့ပုဆိုးကို ကွင်းလုံး ချွတ်ချကာ မာတောင် တင်းထနေသော သူ့လီးကြီး ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျှက် ဒေါ်နီနီနိုင် စောက်ဖုတ်ကြီးကို အနောက်မှ တေ့လေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က သူမ လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ပေးလိုက်သည်။ ရင်ထွန်းဝင်းက ဒေါ်နီနီနိုင် ခါးကို ကိုင်ကာ သူ့ဒူး နှစ်လုံးကို အသာကွေးကာ လီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ အတည့်ဝင်စေသည်။ ပြီးမှ ဒူးကို ဆန့် ဖင်ကို ကော့လျှက် ဒေါ်နီနီနိုင် စောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထိ ဝင်အောင် ဆောင့်ထိုးချလိုက်လေသည်။
“ဖွတ်…ပလွတ်…ဖတ်”
“အီး……အို့…….အီးးးး ကျွတ်စ်…..”
“ဖွတ်..ဖတ်..ဖွတ်…ဖတ်..”
ဒေါ်နီနီနိုင် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ စောက်ရည်များ ဖြင့် ရွဲနှစ်နေသဖြင့် ရင်ထွန်းဝင်း လီးကြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း စောက်ခေါင်းအတွင်းသားများ မှာ နူးညံ့ နွေးထွေး လှသဖြင့် ရင်ထွန်းဝင်း လီးကြီးမှာ အလွန်အရသာထူးနေပေသည်။ သူ့ စိတ်ထဲတွင် သူတို့ အထက်တန်းတုန်းက အတန်းထဲ အခန်းရှေ့မှာ ဆရာမကြီးကို ဆော်နေရသည်ဟု တွေးရင်း ဖြင့် လိုးဆော်နေလေရာ ပိုပြီး အရသာ ရှိသလို ဖြစ်နေရသည်။
ကလော့ဆက်တွင်းမှ ချောင်းကြည့်နေသူ နေထက်နိုင် တယောက်မှာကား သူ့မာမီ ဖင်ပြောင်ကြီးကို သူမ ကျောင်းသားဟောင်း ချာတိတ်ကောင် က အနောက်မှ လိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့လက်က အလိုလို သူ့လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂွင်းထု နေမိလေသည်။ သူ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မှာလည်း အလွန် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေ ရကား ၊အပြင်ဘက်မှ ရင်ထွန်းဝင်း မပြီးခင် သူ့လီး မှ လရည်များ ထွက်ကျကုန်သဖြင့် ပုဆိုးဖြင့် လီးကို အုပ်ကာ လရည်များ ခံထားလိုက်ရလေသည်။ သူ့ စိတ်ထဲ တွင်တော့ ရင်ထွန်းဝင်း နေရာတွင် သူသာ ဖြစ်လိုက်ချင် တော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၂၁။
ရင်ထွန်းဝင်း တယောက် ဒေါ်နီနီနိုင် ခါးကိုကိုင်ကာ အနောက်မှ ဆောင့်လိုးနေရင်း မှ လီး ကြီးက တချက်တချက် ချော်ထွက်ကာ စောက်စေ့ကို သွားသွား ပွတ်ထိုးမိသဖြင့် ဒေါ်နီနီနိုင် တယောက် ထွန့်ထွန့်လူးအောင်ပင် ခံနေ ရလေသည်။ ရင်ထွန်းဝင်းမှာ နည်းနည်း တော့ ညှောင်းလာသော်လည်း လီးကို စောက်ဖုတ်ကြီးထဲမှ မချွတ်ချင် သေးသဖြင့်၊ သူ့လီးကြီးကို အရင်းထိ ထိုးထည့် ဖိမြုတ်ထားရင်း မှ၊
“မ လေးဘက်ထောက် ပေးပါလား မောင် နည်းနည်းညှောင်းလာလို့”
“အင်း”
ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ စောက်စေ့လေးကို သုံးလေးခါ အထိုးခံလိုက်ရပြီးတော့ လူတကိုယ်လုံး တုံတက်၊ စောက်စေ့လေးလည်း ကျင်တက်ကာ တချီပြီးသွားခဲ့ပြီမို့ ရင်ထွန်းဝင်း အလိုကို လိုက်ကာ လုပ်ပေးလေသည်။ ကြမ်းပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက်ကာ ကုန်းပေးနေသော ဒေါ်နီနီနိုင် ကို ရင်ထွန်းဝင်းက အနောက်မှ ဒေါ့ကီ လိုးလိုး ပေးလိုက်ရာ မကြာခင်ပင် လရည်များ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွားလေတော့သည်။
ရင်ထွန်းဝင်းက လရည်များကို ဖြစ်ကနဲ ဖြစ်ကနဲ စောက်ခေါင်းအတွင်း ညှစ်ထုတ်နေရင်း လီးကြီးကို လည်း အဆုံးထိ ထည့်ကာ စိမ်ထားသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် စောက်ခေါင်းတွင်းမှ လည်း လီးကြီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ဖွဖွလေး ညှစ်ပေးသလို တချက်တချက် ရှုံ့ချည်ပွချည် လုပ်ပေးနေလေသည်။ ခနကြတော့ သူမ ကိုယ်ပေါ်ထပ်ရက်မှောက်ကာ မှိန်းနေသော ရင်ဝင်းထွန်းကို တံတောင်ဖြင့် တွက်ရင်း၊
“မောင့် ကိုယ်ကြီးက တအားလေးတယ်ကွာ ဖယ်အုံး၊ မလည်း ရှုးပေါက်ဦးမယ်”
ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် ရင်ထွန်းဝင်း က ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ကလော့ဆက်တွင်းမှ နေထက်နိုင် လည်း ဒူးတွေ ညှောင်းသွားသဖြင့် အတွင်းမှာ ခနထိုင်ကာ နားနေလိုက်သည်။ ခန အကြာတော့ ရေဆေး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး ကြသော ရင်ထွန်းဝင်း နှင့် ဒေါ်နီနီနိုင် တို့ နှစ်ယောက် ကုတင်နားတွင် သူတို့ မျက်နှာသုပ်ပုဝါ နှင့် ရေစိုတို့ ကို ခြောက်အောင် သုတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်ထိုင်ကြသည်။ ရင်ထွန်းဝင်း မှာ ကိုယ်လုံးတီး နှင့် အဝတ်အစား မရှိတော့၊ လီးကြီးက တော့ မပျော့ မမာ တွဲလောင်းကျနေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် ကအောက်ပိုင်း မှာ ဘာမှ မရှိ၊ ရင်ထွန်းဝင်းက ဘေးချင်း ယှဉ်ထိုင်ရင်းမှ ဒေါ်နီနီနိုင် ရင်ဖုံးအကျႌကို ချွတ်နေလေသည်။
သူတို့ ထိုင်နေကြ သည့် ကုတင်စောင်းမှာ နေထက်နိုင် ပုံးနေသည့် နေရာ နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေလေရာ သူ့မာမီ ပေါင်ခွဆုံမှ စောက်ဖုတ် ကို နေထက်နိုင် မျက်လုံး ရှေ့တည့်တည့်မှာ တွေ့နေရလေသည်။ စောက်ဖုတ်မှာ အမွေးများ မထူပဲ ပါးပါးလေး ဖြစ်နေ သဖြင့် သူ့မာမီ ညှပ်ပြီး ထရင်းလုပ်ထားသည်ဟု နေထက်နိုင် တွေးလိုက်မိသေးသည်။ သူ့စိတ်ထဲ တခါမှ သူ့မာမီ ကို ထိုသို့ တွေ့ရမည်ဟုလည်း မတွေးထားမိခဲ့၊ အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့ သို့ စောက်ဖုတ်ကြီး အပြူးသား နှင့် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါင်ကား ထိုင်နေဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မတွေးရဲခဲ့သည့် အရာပင် ဖြစ်တော့သည်။
ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် အပေါ်ပိုင်း ဝတ်ထားသည့် ရင်ဖုံး အကျႌ၊ ဘရာဇီယာ တို့ကို ချွတ်လိုက်တော့ ဒေါ်နီနီနိုင် နို့ကြီးများမှာ ဖွေးကနဲ ပေါ်လာသည်။ ခလေး တယောက် သာ မွေးခဲ့ ဘူးသည့် အိမ်ထောင်သည်မို့ အရွယ်ရောက်လာသော်လည်း နို့ကြီးများ မှာ တွဲကျမနေပေ၊ အနည်းငယ်တော့ အိအိလေး ဖြစ်ကာ နီု့သီးခေါင်းတို့ မှာ ခပ်တုတ်တုတ် ညိုညို ဖြစ်သည်။ သူ့မာမီကို ကိုယ်လုံးတီး နှင့် လေးငါးပေအကွာ ကနေ မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်နေရတော့ နေထက်နိုင် လီးက လည်း ချက်ချင်းကို ပြန်တောင်လာရတော့သည်။ ရင်ထွန်းဝင်း လည်း ထိုနည်းတူပင်။
ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင် နို့ကြီးတွေကို လက်က ဆုပ်နှယ်နေရင်း က သူမ နူတ်ခမ်းတွေကို စုပ်နမ်းနေသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် ကလည်း ရင်ထွန်းဝင်း လည်ကုတ်ကို သူမ လက်တွေ ဖြင့် တွဲခို ရင်း ပြန်လည် စုပ်နမ်းနေလေသည်။ ခနနေတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် မွေ့ယာပေါ်သို့ တွဲလျှက် လှဲလျှောင်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက်ကို တယောက် ဖက်ထားရင်း မှ စုပ်နမ်းနေသော နူတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက် ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် စကားကို တိုးတိုး သာ ပြောကြသော်လည်း လေသံလေး နှင့် မဟုတ်သဖြင့် လေးငါးပေအကွာ မှ နေထက်နိုင် က အကုန်လုံးကို ပီပီသသ ကြားနေရလေသည်။
“ဆရာမ ကြီး ကျွန်တော် ခုန အတန်းထဲ မှာ လိုးပေးတာ ကောင်းရဲ့လား”
“ဟေ့ အဲဒီ လို မျိုးဆို ဆရာမ လို့ မခေါ်နဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ”
“အဟီး အဲလို ခေါ်ပြီး လိုးရတာ ရင်ခုံ ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားရလို့ပါ မရဲ့”
“ဟွန်း သိသားပဲ အထက်တန်းကတည်း ကနှာက ပွနေတာကို”
“အင်း အဲဒါနဲ့ ပြောပါဦး ခုမှ မောင် သတိထားမိတာ ကျောင်းမှာ စာသင်တုံး ကလည်း မ ဖင်ကြီးက အဲလို ကော့ပြီး ထားတာ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား”
“ခစ်ခစ် သွား မပြောပါဘူး”
“ပြောပါ မရယ် အခု မောင် က မ ရဲ့ လင်တောင် ဖြစ်နေမှကို”
“ဟယ် မိုက်ရိုင်းတယ် သွား လင်မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျမ မှာ လင်ကြီး ရှိပါတယ်ရှင့်”
“ဒါဆိုရင် လင်ငယ်လေး ပေါ့ မိန်းမရယ် မွမွ ပြွတ်စ်”
“မပြောနဲ့ အာ့ဆို မခေါ်တော့ဘူး”
ဒေါ်နီနီနိုင် က အမူပိုပို နူတ်ခမ်းစူစူ နှင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ရင်ထွန်းဝင်းက၊
“အင်းပါ အင်းပါ မ မကြိုက်ရင် မပြောပါဘူး ခုန ဟာကို သာ ပြောပြပါနော် ချစ်မ”
ဒေါ်နီနီနိုင် မှာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစား သလို လုပ်နေပြီးမှ ၊
“အင်း ဒါဆိုလည်း ပြောပြမယ်၊ ဘယ်သူ့မှ လျှောက်မပြောရဘူးလို့ ဂတိပေးရမယ်နော်”
“ဂတိပေးပါတယ် မရယ် ဘုရားစူး မိုးကြိုးပွတ်”
ဒေါ်နီနီနိုင် က ခနနာမျှ တွေဝေနေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့် မျက်နှာဖြင့် ၊
“ဒီလို မောင်ရေ မောင်တို့ မ အတန်းကို မရောက်ခင် ဆယ်နှစ် လောက်တုန်းက ပေါ့၊ မ အတန်းထဲမှာ ဇော်မင်းအောင် ဆိုတဲ့ ကောင်လေး တယောက်ရှိတယ်၊ သူက မတို့ အိမ်မှာ နေပြီး ကျောင်းတက်တာ၊ မရဲ့ တူလေးပေါ့”
နေထက်နိုင် ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မာမီ ကိုဇော့် ကိုများ ပြောနေတာလားဟု တွေးလိုက်သည်။
“ဇော်မင်းအောင် က မ တို့ အမ အကြီးဆုံး ရဲ့သားလေ၊ သူက နယ်မှာ ပေတေ နေပြီး အလေလိုက်နေတော့ အတန်း လည်း ခနခနကျ၊ နောက် အိမ်က ထွက်ပြေး ပြီးတော့ နောက် လမ်းသရဲ ဂိုဏ်းဝင် ဘာညာနဲ့ အိမ်က နောက်ဆုံး စွန့်ပြစ်ရတော့မယ်ထင်နေတာ နောင်တ ရပြီး ကျောင်းပြန်တက်တော့ အသက်က တော့ ကြီးနေပြီ၊ အိမ်က လည်း နယ်မှာထားရင် ခွေးမြီးကောက် ကျီထောက်စွတ်ဖြစ်မယ် ဆိုပြီး ဆယ်တန်းကို မ နဲ့ နေပြီး ဖြေရင် မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ် ဆိုပြီး မ အိမ်ကို ပို့ထား တာ၊ မက ပဲ မကျောင်းမှာ အပ်ထားပေးလိုက်တာ၊ ဆံပင်က ရှည်ရှည် ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း တက်တူးတွေ ရှိတယ်၊ မ အတန်းထဲ မှာရောက်တော့ သူ က ၁၈နှစ်လောက် ရှိနေပြီ”
နေထက်နိုင် က အင်း ကိုဇော့် အကြောင်းပြောနေတာပဲ၊ ကိုဇော်က သူကထက် ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကြီးမည်၊ အရင်က သူငယ်ငယ်တုန်းက သူတို့ နဲ့ အတူနေဖူးခဲ့သည်။ နောက်တော့ သင်္ဘောလိုက်ကာ ကမာ္ဘပတ် နေသူဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်က ပြန်ဆင်းလာလည်း ခနပင် ချက်ချင်းလိုလို ပြန်ပြန်တက်သွားတတ်သည်။ ခုထိ လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။
“အဲဒီတော့”
ရင်ထွန်းဝင်းက စကားထောက်ပေးလိုက်တော့၊ ဒေါ်နီနီနိုင် က ဆက်ပြောလေသည်။
“အဲဒီတော့……………..
(ဒေါ်နီနီနိုင် အပြော နှင့် ဆက်ရေးလိုက်မည်)
ကျမ တို့က မွေးချင်း များပြီး မွေးချင်းတွေက မိန်းခလေးတွေ ချည်းပဲ၊ မိဘတွေက ပထမ မိန်းခလေး သုံးယောက်မွေးပြီးတော့ ကလေး မယူတော့ဘူး ဆိုပြီး နေလာကြတာ လေးငါးရှစ်နှစ်ကြာတော့ သား လေး တယောက်လောက် လိုချင်စိတ်တအား ပြင်းပြ တာနဲ့ စမ်းကြည့်မယ် ဆိုပြီး နောက်ဆုံး စမ်းလိုက်တာ ကျမ မွေးပါရော၊ ခစ်၊ အဲတော့ မှ မိဘတွေက သားသမီး ထပ်ယူဖို့ လက်လျှော့သွားကြတော့တယ်။ အမအကြီးဆုံး အိမ်ထောင်ကျတော့ ကျမ ဆယ်နှစ်ကျော်ကျော်လေး ပဲ ရှိဦးမယ်။ အမအကြီးဆုံးသား မွေးတော့ မိသားစု ထဲ ယောက်ျားလေး ရပြီ ဆိုပြီး အကုန်လုံး အဖိုးအဖွား မိဘအဒေါ် တွေ ဝိုင်းချစ်လိုက်ကြတာ အဲဒီ ကောင်လေး က ပျက်စီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရောပဲ။ ကျမ ထက် ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက် ပဲ ငယ်မယ့် ဖော်မင်းအောင် ပေါ့။
နောက်တော့ နောင်တရပါပြီ ကျောင်းပြန်တက်မယ်ဆိုတော့ အမကြီးတွေက လည်း တောင်းပန် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က လည်း တူကြီးကို လုပ်ပေးချင်လို့ ကိုယ့်ကျောင်းမှာ အပ်ပေး၊ ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန် ကျမ သားလေး က လေးငါး ခြောက်နှစ်ရှိပါပြီ။
ကျမ မောင်ဇော်လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီ ဇော်မင်းအောင် က ကျမတို့ အိမ်ရောက်လာပြီးတော့ ဆေး၊လောင်းကစား အကုန်ဖြတ်တယ် လိမ်လိမ်မာမာ နေတယ်၊ စာလည်း ကြိုးစားတယ်။ အရက် ကတော့ တခါတလေ ခိုးသောက်တယ် ထင်တယ် တခါတလေ အနံ့နည်းနည်းရတယ်။ သူ့မိဘတွေက တော့ ဝမ်းသာလို့ ပေါ့၊ ဘာလိုသလဲ အကုန်ပို့ပေးတယ်၊ ကျမကို လည်း လခ အိမ်မှာ ထားတဲ့ ကျွေးတဲ့ အနေနဲ့ လခ လည်းပေးတယ်။
တခု ပဲ ကျမ မှာ ပြဿနာ ရှိတယ်။ သူ ကျမ အပေါ်မှာ စိတ်ထား မရိုး ဘူး ဆိုတာ သိနေရလို့ပဲ၊ အဲဒါက လည်း တကယ့်ကို အမှတ်မထင်က မှ ကျမက မသင်္ကာလို့ လိုက်ချောင်းရင်း နဲ့ တွေ့လာရတာ။ ဘယ်လို ဟာတွေလည်း ဆိုတော့ သူ ကျမ ပင်တီ တွေ ဘရာဇီယာတွေကို ခိုးပြီး ရှုတယ် အဲဒါတွေနဲ့ ဂွင်းထုတယ်။တခါတလေ ပင်တီထဲ သူကလရည်တွေပါ ပန်းထည့်ပြီး တော့ အဝတ်ခြင်းထဲ ပြန်လုံးထည့်ထား တာမျိုးတွေ လုပ်တတ်တယ်။ ပထမ တော့ ကျမ ဒေါကန်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမကြီး မျက်နှာရယ်၊ ကောင်လေး ကိုယ်တိုင်ကလည်း အရင်က ထက်ဆိုရင် အရမ်းကို လိမ္မာနေပြီလေ၊ ဒီနှစ် ဆယ်တန်းအောင်ပြီးရင်လည်း သူ့ဘာသာ တက္ကသိုလ်သွားတော့မှာ လေ ကျမ ဆီမှာ တနှစ်ပဲ နေမှာပဲ ဆိုပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ လို်က်တယ်။
နောက် ညဖက် စာကြည့်ရင်လည်း ကိုမျိုးနိုင် နဲ့ သားနဲ့ အိပ်ပျော်၊ နေလို့ သူ့အခန်းက စာကြည့်စားပွဲ မှာ သွားရှင်းပြပေးရရင် အရမ်းနီးနီးကပ်ကပ်နေပြီး ကျမ ကိုယ်နံ့ကို ခိုးရှုနေတာ ကျမသိတာပေါ့။ အဲလို ဖြစ်နေမှန်း သိနေရက်သား နဲ့ ကျမကရော ဘာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခတ်တန်းတန်း မနေလဲ ဆိုတာ မေးစရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့နော်။ အဓိက က နှစ်ချက်ရှိတယ်။ တချက်က သူက ကျမ တူအရင်း ကြီး သူလိမ္မာပြီး စာမေးပွဲအောင်သွားရင် ပြီးရော၊ သူက သူ့ဘာသာ သူ စိတ်ကူးယဉ်တဲ့ အဆင့်၊ ကျမ ကို မှန်းပြီး ထုတဲ့ အဆင့်ကတက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ ဒုတိယအချက်က တော့ ကျမ သားလေး မွေးပြီး နောက်ပိုင်း ကိုမျိုးနိုင် ရဲ့ အယုအယ တွေ နည်းနည်း ကြဲလာခဲ့တယ်။ မစ်လိုက်ဖ ခရိုက်စစ်လို့ ခေါ်မလား မသိ၊ ညဘက်အိပ်ယာဝင်၊ ဟိုဟာ ဒီဟာတွေလည်း လျော့လာတယ်။
ပထမပိုင်းတော့ သိပ်မသိသာ ပေမဲ့ သားလေး လေးငါးနှစ်ရောက်လာတော့၊ စိတ်ထဲက တခုခု လိုသလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျမလည်း နှစ်ဆယ့်ကိုး သုံးဆယ် ဆိုတော့ မိန်းမ တယောက်ရဲ့ ရမက် အပြင်းဆုံး အချိန်မဟုတ်လား။ အဲတော့ ကျမ ကို ကိုမျိုးနိုင် စိတ်ဝင်စား မှု နည်းလာတော့ ငါ ခလေး တယောက်မွေးပြီးတာနဲ့ အဲလို ဖြစ်သွားရတာလား၊ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားကြတော့ဘူးလား၊ ဆိုတဲ့ ဒီပရက်ရှင်း နည်းနည်း ဝင်နေတဲ့ အချိန်၊ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက် ပြီး စွဲလမ်းနေတဲ့ ၁၈နှစ်အရွယ် ကောင်လေး ရှိနေတယ် ဆိုတာ ကျမ ရဲ့ အားဆေးပါပဲ။ အဲဒီကောင်လေး က ကိုယ့်တူအရင်း ဖြစ်နေပေ့စေပေါ့။
အဲဒီအချက်နှစ်ချက်ကြောင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေရင်းက ကျမ ကိုယ်တိုင်လည်း တဖြည်းဖြည်း သာယာသလို ဖြစ်လာတယ်။ မောင်ဇော့်လီးကြီး ကလည်း ကျမ အနေ နဲ့ တချောင်းထဲ သော မြင်ဘူး တဲ့ ကိုမျိုးနိုင် ရဲ့ လီးနဲ့ မတူပဲ ထူးခြား နေတာက လည်း ကျမ ရဲ့ စူးစမ်းလို စိတ်ကို ဆွပေးနေတယ်။ သူ့လီး ကို ကျမ ဘယ်လို မြင်ဘူးသလဲ ဟုတ်လား၊ ကျမ ပြောပြီး ပြီရော၊ ကျမ သူကကို မသင်္ကာလို့ လိုက်ချောင်းပါတယ် ဆိုတာ၊ သူက လည်း နောက်ပိုင်း ပြန်ပြောတာက တော့ ကျမ ကို မြင်စေချင်လို့ လို့ ပြောတယ်။ သူ့အခန်းတံခါးကို ဘယ်တော့ မှ ဂလန့် မချဘူး၊ လက်တလုံး နှစ်လုံးလောက်ဟ ထားပြီးမှ ဂွင်းထု တယ်၊ အဲတော့ လူနဲ့ မလိုက်အောင် ထွားကျိုင်း တုတ်ခိုင်လှတဲ့ လီးကြီး ကို မြင်နေရတာတော့၊ မြင်ပါများတာရယ်၊ စိတ်ကစားတာရယ် နဲ့ ပေါင်းဖက်လိုက်တော့၊ အဲဒီလီးကြီး နဲ့ အလိုးခံလိုက်ရရင် ဘယ်လို နေမလဲ ဆိုတာ စိတ်ထဲ ခနခန တွေးမိလာတယ်။ တွေးလိုက်မိတိုင်းလည်း ကြက်သီးထတယ်၊ အရည်တွေ စိုလာတယ်။
သူက တော့ ကျမ ကို ကိုယ်ထိ လက်ရောက် တခါမှ ကို မလုပ်ပါဘူး၊ ပွတ်သီး ပွတ်သတ်နေတာကလွဲရင်၊ သူ့လက်နဲ့ အသားယူပြီး ကိုင်တာ ပြုတာ တို့ မလုပ်ပါဘူး၊ အဲလို ကြောင့်လည်း ကျမ စိတ်တွေ ရဲပြီး ကျမ ဘာသာ ကျမ စိတ်ဖြေ ပြီး စေ့စေ့လေးကို ပွတ်ရင်၊ သူ့လီးကြီးကို စိတ်ကူးယဉ်မိတာ ပုံမှန်လို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။သူ ခိုးယူသွား ဂွင်းထုပြီး ပြန်လာထားတဲ့ ပင်တီလေး တွေကိုတောင် ကျမ က ယူပြီး သူ့လရည်စော်နံ နေတဲ့ပင်တီကို ပြန်ရူရင်း ကိုယ်ဘာသာ အာသာ ဖြေတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာတယ်။
အဲလို နဲ့ ဖြစ်ချင်တော့ လည်း အမှတ်မထင် ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဖြစ်ပုံက ဒီလို၊
~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၂၂။
အဲဒီတလော လူ ကလည်း အလို မပြည့်တာ ကြာနေတော့ အမြဲတမ်းလိုလို စိတ်တို နေသလို၊ ကိုမျိုးနိုင် ကလည်း အရက်ကလေး တမြမြ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဘော့အသစ် နဲ့ တွဲပြီး၊ တော့ ဗွေဖေါက်နေတယ်၊ အိမ်ပြန်လာ ပြီး အိပ်ကာနီး ကျရင် ကကျီကကြောင် ကျကျ နေတတ်တာ နဲ့ ဆိုတော့ ၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင် အိပ်ခန်းထဲ မှာ တယောက်နဲ့ တယောက် စိတ်အခန့်မသင့်တော့ အော်ကြ ဟစ်ကြဖြစ်ကြတယ်။
တညမှာတော့ အကြီးအကျယ် ဖိုက်ကြရတယ်။ လင်မယားထုံးစံပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကိုမျိုးနိုင် ကလည်း တော်တော်ကြီး ကို ရုတ်ပျက်ဆင်းပျက် မူးလာတယ်၊ ကျမ လည်း ဒေါပွပွနဲ့ သူကကို မြည်တွန်တော့ သူက လည်း ပြန်အော် အကြီးအကျယ် ဖြစ်ကြတယ်။ မောင်ဇော်က အခန်းဝ က ရောက်လာပြီး လာကြည့်တယ်။ သူက လက်စလည်း ရှိတယ်၊လက်ယဉ်တယ် ဆိုတော့ တော်ကြာ ကျမဘက်က ဝင် လုပ်လိုက်ရင်၊ ကိုမျိုးနိုင် လည်း အနာတရ ဖြစ်၊ မောင်ဇော်လည်း သူ့စရိုက်ထဲ ပြန်ရောက် ခွေးမြီးကောက် စွတ်သလို ဖြစ်နေမှာမို့ ကျမ က အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး မောင်ဇော့်ကို ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ မောင်ဇော်က အခန်းဝကနေ၊
“တီလေး တို့ ခုလို မအော်မဟစ်ဘူး ဆိုရင် ပြန်သွားပါ့မယ် ညီလေးက အိပ်ပျော်နေတာ နိုးသွားမှာ စိုးလို့ပါ”
လို့ ပြောရှာတယ်၊ အဲတော့ ကျမ က သွားနှင့်လိုက် ခနနေ ကျမ လိုက်လာပြီး သားကို လာကြည့်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကိုမျိုးနိုင်က တော့ အိပ်ယာပေါ် ရောက်နေပြီး ကျမကို လှမ်းရန်တွေ့နေရင်းက အံချပြစ်လိုက်တယ်။ ကျမ အိပ်မဲ့ အခြမ်းမှာ လဲ အံဖတ်တွေကျကုန်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လူမှန်းမသိတော့ပဲ သူကဘက်က ခေါင်းအုံးမှာ လဲကျ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျမစိတ်ပျက် ရွံ့ရှာတာနဲ့ အခန်းထဲကထွက်လာပြီး မောင်ဇော်တို့ အခန်းဆီ လာခဲ့တယ်။ မောင်ဇော်နဲ့ သား နေထက်နိုင် တို့က တခန်းထည်း အိပ်တာ ၊ ကုတင် နှစ်လုံးကို နံရံ တဖက်စီ ကပ်ထားပြီး တယောက် ကုတင်တလုံးနဲ့ အိပ်ကြတာ၊ ကျမ က ဒီညတော့ သား ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်တော့မယ် ဆိုပြီး တော့ လာခဲ့တာပေါ့။ အခန်းထဲ ရောက် တော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သား ဘေး ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်ပြီး တော့ မျက်ရည်တွေ စီးကျ ငိုလိုက်မိတယ်။
မောင်ဇော်က ကျမ အနား ချက်ချင်းရောက်လာပြီး၊ ကျမ ကိုယ်လေး ကို ဘေးက နေ သိုင်းဖက်လို့၊
“တီလေး ရယ် မငိုပါနဲ့ လင်မယား ဆိုတာ တခါတလေ အဲလို ပဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ဆို အမြဲတမ်း ဖြစ်နေကြတာပါပဲ”
ဆိုပြီး ကျမ လက်မောင်းလေးကို ပွတ်သတ်လို့ ချော့ရှာတယ်။ မောင်ဇော် ချော့လိုက်မှ ကျမ ပိုဝမ်းနည်း လာသလို ပဲမို့ သူ့ရင်ခွင်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး ခြုံးပွဲချ ငိုလိုက်မိတယ်။ မောင်ဇော်က ကျမ ကို ထွေးပွေ့ထားရင်း နဲ့ ကျမ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးနေတယ်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး၊
“တီလေး ဒီမှာ ညီလေး နိုးသွားမယ် လာဟိုဘက်ကို ခန သွားရအောင်”
ဆိုပြီး ဖက်တွဲခေါ်သွားလို့ သူ့ကုတင်ဆီ လျှောက်သွားကြပြီး ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ အခုတော့ သူ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက် နဲ့ တွဲခိုလို့ သူ့ရင်ဘတ်မှာ မျက်နှာအပ်ငိုနေတဲ့ ကျမကို သူက ကျောပြင်လေး တွေ လက်မောင်းလေး တွေ ပွတ်ပေးနေတယ်။ကျမ ငိုလို့ အားရသွားတော့မှ သူက ကျမ မေးစေ့လေးကို လက်နှင့်မပြီး သူကမျက်နှာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မော့စေတယ်။
“ကြည့် တီလေး ကလည်း ဆရာမကြီး တယောက် ဖြစ်နေပြီး ခလေး မဟုတ်သူငယ်မဟုတ် ငိုနေလိုက်တာ တခါထဲ သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားမှာ မျက်ရည်စီးကြောင်းတွေနဲ့”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အဲလို လေးတောင် လှနေတတာပဲ လို့ ပြောမလို့ပါ”
ကျမ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ တကယ်တော့ သူ့ရင်ခွင်မှာ ကျမ ဖက်ငိုနေတော့ သူ ကျမကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးနေတာရယ်၊ သူ့ရဲ့ ယောက်ျား အငွေ့အသက်တွေက ကျမ ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ဖိကပ်နေတဲ့ ကျမ ရင်သားတွေက ညအိပ်ခါနီး ဘရာ မဝတ်ထားတာကြောင့် နို့သီးခေါင်းလေး တွေ ထောင်မတ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို အကျႌ ပိတ်စ အပါးအောက်က ထိုးမိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့သူက သူ့ဒေါ်လေး ဖြစ်သူကို အဲလို ကြီး ပေါ်တင်ပြောလိုက်တော့ အငိုက်မိသွားပါတယ်။ ကျမ တခုခု ပြောမလို့ ပါးစပ်ဟလိုက်တော့၊
“အ…အု…ဖလူး…”
သူ့ပါးစပ်ကြီးက ကျမ ပါးစပ်ပေါ်မှာ လာဖိကပ်ပြီး နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်ယူတာ ခံလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီ အပြင် သူကလျှာကြီးကလည်း ကျမ ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်လာပြီး လျှာချင်း လာပွတ်တိုက်လိုက်တော့ ကျမ မှိန်းမော သွားရပါတယ်။ ကျမ ကိုယ်ခန္ဒာက လိုအပ်နေတဲ့ ဓါတ်တွေက လည်း တဖျင်းဖျင်း နဲ့ သွေးကြောထဲက ထလာနေပြီမို့ ကျမ ကိုယ်ကျမ မသိလိုက်ပဲ သူ့နူတ်ခမ်းကို ပြန်လည် နမ်းစုပ်နေမိပါပြီ။
သူ့လက်တွေက ကျမ ညဝတ်အကျႌအောက်က နေ လျိုဝင်ပြီးတော့ ကျမ ရင်သားတွေကို အုပ်ကိုင်ဆုပ်နှယ်ပေးနေတော့ ကျမ ပါးစပ်က ငြီးသံလေး တွေ အလိုလို ထွက်သွားရတယ်။
“မောင်ဇော် မကောင်းဘူးနော် တီလေး က မင်းအဒေါ်လေ”
ဇော်မင်းအောင် က ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး၊ ကျမ အသံက လည်း ပျော့တော့တော့ နှာသံ လေး ဆိုတော့ အမှန်တကယ် ငြင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိသာနေလို့ ထင်တယ်။ ကျမ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက်ဖြစ်အောင် အသာ တွန်းချလိုက်ပြီး သူက အပေါ်က နေမိုးလို့ ကျမ မျက်နှာ နူတ်ခမ်းလည်တိုင် တွေကို နေရာ အနှံ့ နမ်းရှုံ့ တော့တယ်။
အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး ဖြစ်နေတဲ့ ကျမ ပေါင်နှစ်လုံးကြားကို သူနေရာ ဝင်ယူလိုက်တော့ ကျမလည်း အလိုက်သင့် ပေါင်နှစ်လုံးကို ကားပေးလိုက်မိတယ်၊ ကျမ ရဲ့ ညဝတ် အကျႌလေးကို ကျမ ရင်ဘတ် ရင်သား တွေ အပေါ်ထိ လှန်တင်တာ သိလိုက်တယ်။ ကျမ တူတော်မောင် ရှေ့မှာ စောက်ဖုတ်တွေ နို့တွေ ပေါ်တင် ကြီး အလှန်ခံနေရတော့ ရှက်တာနဲ့ မျက်စေ့ကို စုံမှိတ်ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကျမ ပိပိလေး ကတော့ စိုရွဲနေပါပြီ။
မောင်ဇော်က ဒီအရွယ်လေး နဲ့ အတွေ့အကြုံ ဘယ်လောက်တောင် များ နေပလဲ မသိပါဘူး၊ ကျမ နို့တွေကို တဖက်ချင်း ဖြည်းဖြည်း ချင်း စို့ရင်း နဲ့ သူ့လက်တဖက်က ကျမ စေ့စေ့လေးကို အသာ ပွတ်ခြေ ပေးနေတယ်။ ကျမ တကိုယ်လုံး တောင် တုံပြီး သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတယ်။ ကျမ ဒီလို အရသာ တွေ မခံစားရတာ ကြာပြီကော။
နို့ကို အားရအောင် စို့ပြီးမှ သူ နူတ်ခမ်းတွေက ကျမ ဘိုက်သား တွေကို ပွတ်သတ် နမ်းစုပ်ပြီး ကျမ ပိပိလေး ဆီ ရောက်သွားတယ်။ ပိပိလေး က စိုရွဲနေတာ သူတွေ့နေမှာပဲ။ သူ့တီလေး ဏှာအရမ်းထ နေတယ်ဆိုတာ သူသိသွားတာကတော့ ရှက်စရာကြီး ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျမ မခံနိုင်တော့ဘူး သူဆွနေတာ၊ သူ့လက်တဖက်က ကျမ စေ့စေ့ လေးကို အဆက်မပြတ်ပွတ်ခြေ နေပြီး သူ့လျှာကြီးနဲ့ ကျမ အဖုတ် နူတ်ခမ်းသား တွေကို ထိုးခွဲ အတွင်းသား လေး တွေကို လျှက်ပေးလို့၊ တချက်တချက် ကျမ အဖုတ် နူတ်ခမ်းတွန့်ဖတ်လေးကို သူ့ပါးစပ်နဲ့ ဆွဲစုပ်လိုက်သေးတယ်။ ကျမ ဖင်ကြီးပါ ကော့မြှောက်လို့ လူးလိမ့်နေပြီလေ။
“မောင်ဇော် ရယ် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ ကွာ တီလေး မခံနိုင်တော့ဘူး”
အဲလို ပြောပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကြီးကို ကျမ ကိုယ်ပေါ် ဆွဲတင်မိတယ်။ သူက ပြေနေတဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ချွတ်လိုက် တော့ ထောင်မတ်နေတဲ့ လီးကြီးက ကျမ ပေါင်တွင်းသား တွေကို လာပွတ်မိတယ်။ ကျမ မျက်စေ့ နဲ့ မမြင်ရ ပေနဲ့ သူ့လက်တဖက် နဲ့ ကိုင်ပြီး ကျမ အဖုတ်ဝ ကို တေ့လိုက်တာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲကို တိုးဝင်လာတော့ ကျမ လို အိမ်ထောင်သည် တောင် မှ အတော် လေးကို ကျပ်တင်း နေတာ ခံစားရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲလို အရမ်း တဏှာထ နေတဲ့ အချိန် မှာတော့ တော်ရုံ နာတာလောက် က ဂရု မစိုက်တော့ပါဘူး၊ ကျမ ပေါင်နှစ်လုံးကို ဒူးထောင်ပြီး ကားနိုင်သမျှ ကားပေးလိုက် ပါတယ်။ သူက လည်း သူ့လီး အကြောင်း သူသိတယ် ထင်ပါတယ်။ ဖြည်းဖြည်း ချင်း တရစ် ချင်း သွင်းပါတယ်။
သူ့လီးကြီး ကျမ စောက်ပတ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ လက်မ တိုင်း မှာ အရသာ က အပြည့်ရှိနေပါတယ်။ အဆုံးထိ ကို ဝင်သွားအောင် ဖြည်းဖြည်း ချင်း နှဲ့ သွင်း ပြီးတော့ မှ ကျမ ဆီးခုံ မှာ သူ့ဆီးခုံ ကပ်ထားပြီး ကျမ နူတ်ခမ်းတွေကို ပြန်နမ်းစုပ်ပါတယ်။
“တီလေး အဖုတ်လေးက အပျို လေးကျ နေတာ ပဲ စေးကျပ်နေတာပဲ တီလေးရယ်”
ကျမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါဘူး သူ့ကို ပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ နောက်တော့ သူ စပြီး လိုးတယ်။ အသွင်း အထုတ် သူလုပ်တဲ့ အချိန်မှာ ကျမ စောက်စေ့ လေးကို ဖိပွတ်ပေးနေသလို ပဲ ခံစားနေရတယ်။ ကျမ အသံအကျယ်ကြီး ထွက်ပြီးကို ငြီးမိတယ်။
“အား မောင်ဇော်ရယ် နင် ငါ့ကို သတ်နေတာများလား အီးးးးးးးးး”
ဇော်မင်းအောင် က အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ကလေး ဆောင့်လာတော့ ကျမ လည်း ခေါင်းကို တောင် ဘယ်ညာယိမ်းလို့ ဖင်ကြီး ကိုလည်း ကော့ကော့ပေးရင်း ခံနေမိတယ်။ အဲလို ကျမ ခေါင်းကို ဘယ်ညာယိမ်းရင်း နဲ့ မျက်လုံးထောင့်စွန်းက အခန်းဝကို ရောက်သွားတော့၊ အခန်းဝ မှာ ရပ်ပြီး ကျမ တို့ နှစ်ယောက် လိုးနေကြ တာကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ကိုမျိုးနိုင် ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမ က အရှိန်တက်နေပြီလေ၊ ဇော်မင်းအောင် အလိုးကျွမ်းတာ ကတကြောင်း၊၊ တုတ်ခိုင်ကြီးမားလှတဲ့ လီးကြီးရယ် နောက်မှ ကျမသိရတာက သူကလီးတန်အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဂေါ်လီသုံးလုံး ရယ် က တကြောင်း၊ ကျမ တအားထန် နေတာက တကြောင်း၊ ခုန က ရန်ဖြစ်ထားလို့ ဒေါပွနေရတဲ့ လင်ဖြစ်သူ က ကျမကို မထိမတို့တာ နှစ်နဲ့ ချီနေတာက တကြောင်း ၊ စတဲ့ အကြောင်းပေါင်းများ စွာ ပေါင်းစုံ သွားတာမို့ ဂရု မစိုက်တော့ပါဘူး၊ သူ့ဘာသာ ကြည့်ချင်ကြည့်၊ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ဇော်မင်းအောင် ကျောပြင်ကြီးကို တွယ်ဖက်လို့ ငြီးသံ အော်သံ နဲ့ အလိုးကောင်းကောင်း ခံပြစ်လိုက်တော့တယ်။
ကိုမျိုးနိုင် ဘယ်အချိန် အခန်းဝ ကနေ ပြန်သွားသလဲတောင် သတိမထားမိတော့ပါဘူး၊ ဇော်မင်းအောင် ကလည်း ကျမ ကို တညလုံး ပုံစံ မျိုးစုံ နဲ့ ကို အမုန်း လိုးပြစ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံး နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်း သွားပြီး ကျမတို့ တယောက်ကို တယောက်ဖက်လို့ အိပ်ပျော် သွားပါတော့တယ်။
မနက် အိပ်ယာနိုး တော့ နိုးနိုး ချင်းပဲ ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျမ မောင်ဇော်မင်းအောင် ရင်ခွင်ထဲ အိပ်ပျော်နေတာကိုး၊ ကုတင်ပေါ်က ကမန်းကတန်း ထ လိုက်ပြီး တဖက်ကုတင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သားလေး နေထက်နိုင် လည်း အိပ်ပျော်နေတုံး ရှိသေးတယ်။ ကျမ သူတို့ အခန်းထဲက ထွက်ပြီး ကျမတို့ အခန်းကို လာကြည့်လိုက်တော့ ကိုမျိုးနိုင် မရှိပါဘူး၊ မွေယာအပေါ် က အခင်းက တော့ အသစ်လဲထားတာတွေ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျမလည်း မျက်နှာသစ်ရေမိုးချိုးမယ် လုပ်တော့မှ ရေချိုးခန်းတံခါး ပိတ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ကြည့်ရတာ ကိုမျိုးနိုင် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်နေပုံရပါတယ်။
ကျမ ကြည့်နေတုံးပဲ ရေချိုးခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ကိုမျိုးနိုင် ထွက်လာပါတယ်။ သူကျမ တို့ လိုးနေတာကို ညတုံးက အခန်းဝမှာ လာချောင်းသွားတာ သိလိုက်တာမို့ သူ ကျမကို ဘာပြောမလဲ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသအရိပ်ရောင် မရှိပါဘူး၊ ကြည်ကြည်လင်လင် ပါပဲ၊ ကျမကို တွေ့လိုက်တော့မှ သာ စိတ်မကောင်းတဲ့ အမူအယာ နဲ့၊
“ဆောရီး မိန်းမ ရေ၊ ကိုယ်မနေ့ က အရမ်း အမူးလွန်သွားတယ်၊ အိပ်ယာပေါ်မှာလည်း အံချလိုက်မိတယ်၊ မိန်းမ အိပ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ကိုယ်နိုးတော့ တွေးမိတယ်၊ သားတို့ အခန်းမှာ သွားအိပ်တာလား ”
သူကအဲလို မေးလာတော့ ကျမ လည်း အင်း ဆိုပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ သူမသိချင်ယောင် ဆောင်မှတော့ ကျမလည်း ဘာပြောစရာလိုသေးလဲ၊ ကျမ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ဖို့ သူကအနားက ဖြတ်လျှောက်သွားတော့ ကျမ ကို လှမ်းဖက်ပြီး နူတ်ခမ်းကို တချက်နမ်းလိုက်ပြီး၊
“နောက် အဲလို မဖြစ်စေရပါဘူး၊ ကို့ ကို ခွင့်လွတ်နော်”
လို့ လည်း ပြောပါတယ်။ အင်းပါ လို့ ပြောရင်း ကျမလည်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ရေချိုးရင်း နဲ့ လည်း အများကြီး စဉ်းစားပါတယ်၊ ကျမ ကို ကိုမျိုးနိုင် က အဲလို ခွင့်လွတ်မှုမျိုးနဲ့ သူ အနေအထိုင် ပြင်ဆင်သွားရင် ကျမ ဘက်က လည်း ဘာပြောစရာ လိုမလဲ၊ တခုပဲ ကျမ ဇော်မင်းအောင် လီးကြီးကို စွဲမိ သွားပြီ ဆိုတာတော့ ဝန်ခံပါတယ်။ ညတုန်းက အလိုးမျိုးကို ကျမ ဘဝ မှာ တခါမှ မခံစား ခဲ့ရဘူးပါဘူး၊ ကို က ခွင့်လွတ်တယ်လို့ ပြောတာ က ဇော်မင်းအောင် နဲ့ လိုးတဲ့ ကိစ္စ ရောပါသလား ဆိုတာတော့ ကျမ ဘယ်လို မေးဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့ မလဲ။
နောက်တော့ ကျမ ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော့ ကျမ တို့ အိမ်ထောင်ရေးက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ သူလည်း ညနေပြန်လာရင် အရက်ကို အလွန်အကျွံမသောက်တော့ဘူး၊ ကျမ ကိုလည်း အရင်တုန်းက လိုပဲ တပတ် ကို နှစ်ခါလောက် တော့ လိုးပေးပါတယ်။ ကျမ ခန္ဓာကိုယ်က သာ တခါ စားဖူးသွားတဲ့ ဟာကို တောင်းတ နေမိသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။
အဲဒီ နေ့ ကျောင်းသွားကြတော့ ကျမ တို့ အရင်က ဘပ်စ်ကား ပေါ်မှာ ခပ်ကွာကွာလေး စီးကြပေမဲ့ အခုတော့ ပူးပူးကပ်ကပ် ဖြစ်နေရပါတယ်။ သူက ကျမ နောက်ကနေ ပြီး ကျမ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြား သူတွေ မြင်မကောင်းအောင်တော့ မလုပ်ပါဘူး မမြင်ရတဲ့ အောက်ပိုင်းက ပဲ သူ့လီးကြီးနဲ့ ကျမ ဖင်ကို ပွတ်လိုက်ထောက်လိုက် လုပ်တာပါ။ သူက ကျမ တူအရင်းပဲ၊ သူ့အဒေါ်လေး နာမည်ပျက်စေ၊ သိက္ခာကျ စေမဲ့ အလုပ်မျိုးကို ဘယ်လုပ်ပါ့မလဲ။
အိမ်မှာ ကျတော့လည်း ကျမ က တခါမှားပြီး နောက်တခါမမှားရအောင် ရှောင်ပါတယ်၊ ကိုမျိုးနိုင် ကလည်း လိမ္မာ နေပြီ မဟုတ်လား။ ဇော်မင်းအောင် ကလည်း ကျမ ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး မျက်လုံး တွေနဲ့သာ အသနားခံနေတာပါ။ အဲလို နဲ့ အဲဒီ အဖြစ်အပျက် ပြီးလို့ နှစ်ပတ်လောက် အကြာ တညမှာတော့၊
~~~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၂၃။
ဇော်မင်းအောင် က စာမေးစရာ ရှိတယ် ဆိုပြီး ခေါ်ပါတယ်။ သား နေထက်နိုင် ကလည်း မအိပ်သေးတာမို့ သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ သွားပြီး စာပြကူညီပေးပါတယ်။ နောက်တော့ နေထက်နိုင်က အိပ်ချင်ပြီ ဆိုတာနဲ့ သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ကို ဖင်ပုတ်ပေးရင်း သိပ်နေတုံး ဇော်မင်းအောင် ကလည်း သူ့စာကြည့်စားပွဲလေး မှာ ထိုင်စာကြည့်နေပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာပဲ ကိုမျိုးနိုင် က အခန်းဝကနေ၊
“မိန်းမ ရေ၊ ကိုယ် မနက်အစောကြီး အလုပ်ကိစ္စ သွားရမှာမို့ စောစော အိပ်တော့ မယ် သားလေး သိပ်ပြီး မောင်ဇော့်ကို လည်း စာပြ အေးဆေးမှ လာခဲ့တော့ ကိုယ်မီးပိတ်ထားလိုက်တော့မယ်၊ နော်၊ ဂွတ်နိုက်”
ဆိုပြီး ထွက်သွားပါတယ်။ ဇော်မင်းအောင် ကလည်း ဂွတ်နိုက် အန်ကယ်လို့ လှမ်းပြောလိုက်ပြီး ကျမ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျမ လည်း သားလေး နေထက်နိုင်ဖင်လေးကို ပုတ်ပေးသိပ်နေရင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကိုမျိုးနိုင် ထွက်သွားပြီး ခနကြာတော့ သားလေး နေထက်နိုင် လည်း အိပ်မောကျသွားပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျမလည်း သားလေး ကုတင်က ထရပ်လိုက်ပြီးတော့ အခန်းထဲက ထွက်တော့မလို့ပြင်လိုက်တယ်။ ဇော်မင်းအောင် က ချက်ချင်းသူ့စားပွဲက နေထလာပြီးတော့ ကျမ လက်မောင်းကို ဆွဲထားလိုက်ရင်း၊
“သွားတော့ မလို့လား တီလေးရယ်၊ ခနလောက် နေပါအုံး သား တီလေးကို လွမ်းနေတာ”
“အို မောင်ဇော် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မင်းနဲ့ တီလေး နဲ့က တူအရီးအရင်းတွေလေ”
“တီလေး ရယ် ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒီထက်မက နယ်ကျွံခဲ့ကြပြီးပါပြီ၊ လင်မယား အဆင့်တောင် ရောက်ခဲ့ကြပြီးပြီဟာကို”
ကျမ မျက်နှာမှာရှက်သွေး ဖြန်းသွားခဲ့ရသလို ဒူးတွေ လည်းမခိုင်ချင်၊ ပိပိလေး ကလည်း စိုနေရပြီလေ။
“တခါ မှားခဲ့တာကို နောက်တခါ ထပ်မမှား ရအောင် ဆင်ခြင်ရမယ်လေ”
ကျမ အသံက အားမပါဘူး ဆိုတာ ကျမ ကိုယ်ကျမ သိသလို မောင်ဇော်မင်းအောင် ကလည်း သိပါ့။ ဘာမှ စကား ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ ကျမ ကိုယ်လုံးကို သူ့ဖက် ဆွဲလှည့်ပြီး နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းတော့တာပါပဲ၊ နဂို ကတည်းက ပါချင်ချင် ကျမ စိတ်အလို ကို လိုက်မိပြီလေ။ ရမက်ပျင်းပျင်း အနမ်းတွေရဲ့ နောက်မှာ ကျမ သူ့ကုတင်ပေါ်ကို ပါသွားပြီလေ၊ ဒီတခါ တော့ စိတ်မလုံလို့ အခန်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စေ့ရက် သား တွေ့တာနဲ့ ဘာမှ ပြောမနေတော့ဘူး မျက်လုံး စုံမှိတ်လိုက်မိတော့တယ်။
ဇော်မင်းအောင် အနမ်းတွေက နူတ်ခမ်း မျက်နှာ လည်တိုင် ပြီးတော့ ရင်သားတွေ ၊ နောက်တော့ ကလေး တယောက်လို ကျမ နို့တွေကို တပြွတ်ပြွတ်စို့တယ်၊ ပြီးတော့ ပိပိလေး ကျမ တကိုယ်လုံး လူးလွန့် နေအောင် ကို လုပ်တတ်တယ် ဒီကောင်လေး၊ နောက်တော့ ပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ကျမဘေးမှာ လှဲလျှောင်းရင်းက ပါးလေး ကိုလာနမ်းတယ်။
“တီလေး ကျနော့် လီး ကိုရော စုပ်မပေးချင်ဘူးလား”
တဲ့ နားနားကပ် ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ ကျမ တအားရှက်တယ် မျက်နှာလည်း ဘယ်လို ထားရမှန်းမသိဘူးလေ၊ ကိုမျိုးနိုင် ကိုတောင် သိပ်လုပ်ပေးဘူးတာ မဟုတ်ဘူး မလား၊ အာ့နဲ့ ခေါင်းယမ်းပြီး နိုးကွာ လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ သူက အတင်း မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ကျမ နှုတ်ခမ်း နားကို သူ့နူတ်ခမ်းလေး နဲ့ ကပ်မထိတထိလုပ်ရင်းက ပြောတယ်။
“အင်း တီလေး ရှက်သေးရင် နောက်တော့မှ လုပ်ပေးတော့ အခုတော့ တီလေးကို လိုးတော့မယ်နော်”
ကျမ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို ပဲ ငြိမ့်ပြမိတယ်။ သူက မကျေနပ်သေးဘူး။
“တီလေး မျက်စေ့ဖွင့်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်က ပြောပါအုံး၊ ကျနော် တီလေးကို လိုးတော့မယ်လို့ လိုးရမှာလား”
ကျမ မနေနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒီအခြေအနေ ရောက်မှ ဖင်ခေါင်းကျယ်သလို ဖြစ်နေမလားပေါ့၊ ကိုယ်လည်း တကယ်ကို အလိုးခံချင်နေပြီဟာကို၊ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျမ မျက်နှာကို စေ့စေ့ ကြည့်နေတဲ့ ဇော်မင်းအောင် ကို တွေ့ရတယ်။
“အင်း လိုးတော့ ဆို၊ သူ သိပ်ရစ်တာပဲ၊ လူကို အနိူင်ကျင့်နေတယ်”
မိန်းမ တို့ မာယာညှသံလေး နဲ့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သူက ပြုံးပြီး ကျမ ပေါင်နှစ်လုံးကြားကို ဝင်နေရာယူပြီး စောက်ဖုတ်ဝကို သူ့လီးကြီးနဲ့ တေ့လိုက်တယ်။ တရစ်ချင်း ဝင်လာတဲ့ လီးကြီးက ကျမ လက်ရှိဘဝ ကိုတောင် မေ့သွားစေတယ်။ သူ့ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်လို့ ၊
“အား မြန်မြန်လေး ဆောင့်လိုးပေးပါတော့ကွာ”
လို့ တောင် ပါးစပ်က ဖွင့်ပြောလိုက်မိတော့တယ်။ ဆောင့်အား ကောင်းကောင်း နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုး နေတဲ့ ဇော်မင်းအောင် ကျောကုံးကို ဖက်ရင်း ဖင်ကြီး ကို မြှောက်မြှောက် အလိုးခံနေတုံး မျက်စေ့ဒေါင့်စွန်းလေးက အခန်းတံခါး နည်းနည်းလေး ဟ သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကိုမျိုးနိုင် လာချောင်းနေပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျမ တို့ တူအရီးလိုးနေတာကို ကျမ လင်လာချောင်းနေတယ် ဆိုတာ သိရတော့ ပိုပြိးတော့ ရမက်ဇော ကြွလာတယ်။ မောင်ဇော်မင်းအောင် ကို ဖက် ပြီး အိပ်ယာပေါ် လိမ့်လိုက်တော့ သူ အောက်ရောက်သွားတယ်။ ပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့အပေါ်မှာ ခွ ပြီး ကျမ အပေါ်က တက်ဆောင့်ပေးနေမိတော့တယ်။ ရှင့်မိန်းမ ဘယ်လောက်ထန်တယ် ဆိုတာ ကြည့်ပေတော့လို့ စိတ်ထဲက ပြောမိနေတော့တယ်။
ဒီတခါ တချီပြီးသွားတော့ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီကြီးက ၁၂ နာရီ ခေါက်သံကြားလိုက်ရတယ်။ ဇော်မင်းအောင် ဘေးမှာ အနားယူလှဲနေရာ ကနေ ထလိုက်တော့ ၊
“တီလေး နေပါအုံး ၊သားမဝသေးဘူးလေ”
“နောက်နေ့တွေ ပေါ့ကွာ အချိန်တွေ ရှိပါသေးတယ် ဖြည်းဖြည်းပေါ့၊ သား အန်ကယ် တဖက်ခန်းမှာ ရှိသေးတယ်လေ”
လို့ ပြောလိုက်တော့ သူလည်း လက်ခံပါတယ်။ ကျမ နူတ်ခမ်းတွေကို နူတ်ဆက် တဲ့ အနေနဲ့စုပ်နမ်း ပြီး ဂွတ်နိုက် လုပ်လိုက်ကြတယ်။ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ သူပန်းထည့်ထားတဲ့ လရည်တွေနဲ့ ကျမ စောက်ရည်တွေ ရောပြီး ပေါင်ပေါ် စီးကျလာလို့ သူ့ပုဆိုးနဲ့ ကောက်ပြီး သုတ်ပြစ်လိုက်တယ်။ သူတို့ အခန်းမှာက ရေချိုးခန်း မရှိလို့ ရေမဆေးတော့ဘူး။
ကျမ တို့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ သူ့ဘက်အခြမ်းမှာ တစောင်းလေး အိပ်နေတဲ့ ကိုမျိုးနိုင် ကို တွေ့လိုက် ရတယ်။ ကျမ နဲ့ ဇော်မင်းအောင် လိုးတော့ သူလာချောင်းတာ ပထမ သတိရလိုက်မိပြီးနောက်တော့ သူရှိနေတာတောင် မေ့သွားလောက်အောင် မွန်သွားတာမို့ ဘယ်အချိန်က ပြန်ထွက်သွားမှန်း မသိလိုက် မိဘူး။
သူမနိုးအောင် အသာလေး ကျမ အိပ်တဲ့ ဘက်အခြမ်းက ကုတင်ပေါ် အသာတက်လို့ လှဲလျှောင်း ပြီး မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ကိုယ် လည်း နည်းနည်းညှောင်းလာတာမို့ သူ့ကို ကျောပေး တဖက်လှည့်ပြီး အိပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာ ကျမ တင်ပါး တဖက်ကို သူ့လက်ဖဝါး နဲ့ လာပွတ်တာ ခံလိုက်ရတယ်။ အိပ်ယာက နေ ယောင်တာလား မသိဘူး ဆိုပြီး ကျမ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ တခါတလေ ကျမ သူနဲ့ မဆက်ဆံ ချင်ရင် အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ဖူးတယ်။ သူက လည်း ကျမ အိပ်ပျော်သွားတယ် ဆိုရင် ဆက်မလုပ်တော့ဘူး။ အခု လည်း အဲလို ပဲ အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေ လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ အရင်က လို ရပ်မသွားဘူး၊ ရှေ့ဆက်တိုးလာတယ်။ ဖင်ကြီးတွေ ကို အုပ်ကိုင် ဆုပ်နှယ်ပြီး ကျမ ညဝတ် ဂါဝန်ကို အပေါ်မတင်လိုက်တယ်။ ကျမ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားက လီးပူနွေးနွေးကြီး တိုးဝင်လာပြီး ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ကျမ နည်းနည်းတော့ လန့်သွားတယ်။ ကျမ စောက်ခေါင်းထဲ မှာက ဇော်မင်းအောင် လရည်တွေနဲ့ ကျမ စောက်ရည်တွေက ရှိနေသေးတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူး အခုမှတော့ ဆက်ပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တော့တယ်။ သူ့လီးထက်ကြီးတဲ့ လီးကြီးနဲ့ လောလောလတ်လတ် အခုပဲ အလိုးခံခဲ့တာရယ်၊ စောက်ရည်တွေ သုတ်ရည်တွေနဲ့ ချွဲနေတာရယ်ကြောင့် ကိုမျိုးနိုင် လီးက ရှောကနဲ ဝင်သွားတယ်။
ကျမ စောက်ခေါင်းထဲမှာ တင်းကျပ် မနေပေမဲ့ သံချောင်းလို မာနေ တော့ အထိ အတွေ့က ဆန္ဒရမက်ကို တော့ နိူးကြွစေတယ်။ သူက အနောက်က နေ ကျမ ခါးကို ကိုင်ပြီးတော့ သူ့လီး မာမာ ကြီး နဲ့ အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးပါတော့တယ်။ ကြည့်ရတာ ခုနက ကျမ တို့ လိုးနေတာ ကို ချောင်းကြည့်ပြီး ဖီးအရမ်းတက်နေတယ်ထင်တယ်။ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဒီလောက် အရည်တွေ နဲ့ ဗွက်ထ နေတာကို တော့ သူ မသိပဲ နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက် အချက်လေးငါးဆယ် ဆောင့်ပြိးတော့ သူ့လီးထိပ်က လရည်တွေ ကျမ စောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထည့်လိုက်ပြီးတော့ ပြီးသွား ရှာတော့တယ်။
………………..
အဲလို နဲ့ တအိမ်ထဲ မှာ ကျမ လင်နှစ်ယောက် နဲ့ အတူနေသလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုမျိုးနိုင် က ကျမ ဇော်မင်းအောင် နဲ့ ဖြစ်နေတာကို သိပေမဲ့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသလို ကျမ ကလည်း သူသိတယ် ဆိုတာကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ဇော်မင်းအောင် ကလည်း သူ့ ဦးလေး မသိအောင် ကျမ ကို ခိုးစားနေတယ်လို့ ပဲ ထင်နေတယ်။ နောက်ပိုင်း မှာ ဇော်မင်းအောင် က နေ့တိုင်းလိုလို လိုးပြီးတော့ ကိုမျိုးနိုင် က တပတ် ကို နှစ်ခါ သုံးခါ လောက်ပဲ လိုးတယ်။ ကံကောင်းတာလား ဘာလားတော့ မသိ၊ ဇော်မင်းအောင် က ကွန်ဒန် မစွပ် ပဲ လရည်တွေ ကျမ အဖုတ်ထဲ ပန်းပန်း ထည့်နေတာတောင် ကျမ ကိုယ်ဝန် မရှိလာတော့ဘူး။
ဇော်မင်းအောင်ကို ပုလွေမှုတ်ပေးမှ ပဲ သူ့လီးတန်ကြီးမှာ ဂေါ်လီ ထည့်ထားတယ် ဆိုတာကို တွေ့ရတော့ တယ်။ လီးတန် အပေါ်မှာ ပဲ သူက ဂေါ်လီ သုံးလုံး တန်း ထည့်ထားတော့ သူ ကော့ပြီး ဆောင့်လိုးတိုင်း အဲဒီ အဖုလေး တွေ ကျမ စောက်စေ့ ကို ဖိပွတ်ဆွဲသွားတာ၊ ကျမ မဆွဲပဲ ဘယ်ခံနိုင်မတုံး ထွန့်ထွန့် လူး ပြီးတော့ ကို ပြီးရတာလား။ သူ့ကို စာမေးပွဲလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အောင်စေချင်တော့ ကျမ ပြောစကားကို နား ထောင်ရင် သူ့ပြောစကားကို လည်း နားထောင်မယ် လုပ်ထားတော့ သူလည်း စာ ကို ကျမ ပြောသလို ကြိုးစား လုပ်ရှာတယ်။
ကျမ ကို လည်း အမျိုးမျိုး လုပ်ခိုင်းတယ် ပုံစံမျိုးစုံ နဲ့ လိုးတယ်။ အပြင်မှာ တောင် ခိုးပြီး လိုးဖြစ်ကြတယ်။ အတန်းထဲ မှာ စာသင်ရင် လည်း ကျမ ဖင်ကြီးကို ကော့ပြီး တုံခါအောင် လုပ်ခိုင်းတယ်။ အတန်းထဲက ကျောင်းသား တွေ ကျမ ဖင်ကြီး ကြည့် ပြီး လီးတောင် နေကြတာကို သူက သဘောကျ တယ်လေ။ တခါ နှစ်ခါလောက် ကျောင်ဆင်း ပြီး လူရှင်းသွားတဲ့ အချိန် အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး စာသင်ခန်း ရှေ့ က စားပွဲပေါ် မှာ ကျမ ကို ကုံးခိုင်းပြီး အနောက်က နေ ထမီအစိမ်းကို လှန်လို့ လိုးဖူးသေး တယ်။
နောက်တော့ သူ ဆယ်တန်းအောင် သွားတယ်၊ ရေကြောင်းသိပ္ပံ သွားတက်တယ် ပြီးတော့ သင်္ဘောပေါ် တက်သွားတော့တယ်။ ကြိုကြား ကြိုကြား ကျမ တို့ ဆီ လာလည်တယ်။ ကျမ နဲ့ တနေရာရာ ချိန်းပြီး လိုးဖြစ်ကြတယ်။ အိမ်မှာ ယောက်ျား မရှိတဲ့ အချိန် ဆိုရင်တော့ အိမ်မှာပဲ လာလိုးတယ်။ နင်မိန်းမ မယူသေးဘူးလား မေးလိုက်တိုင်း၊ သား မှာ ချစ်ရမဲ့ မိန်းမ တယောက် ရှိနေပြီ တခြား တယောက် မရှာတော့ပါဘူး ပဲ အမြဲ ပြောနေတယ်။ ကျမ လည်း မပြောတော့ဘူး နင် မိန်းမ ယူလည်း ငါ့ ကို လိုးလို့ ရပါတယ်ဟ လို့ ပြောလဲ၊ ဟင့်အင်း တီလေး ကို ပဲ ချစ်တယ် တီလေးကို ပဲ ရရင် ယူချင်တာ ဆို ပြီး ကပ်ကပ်သပ်သပ် ပြောတယ်။ ခုထိ လူပျို ကြီးဘဝ နဲ့ သဘောင်္ပေါ် တက်နေရင်း ကမာ္ဘပတ်နေတုံး။
အဲလို နဲ့ စာသင်ခန်းထဲ မှာ ဖင်ကော့၊ ဖင်လှုပ်ပြီး ကျောင်းသား လေးတွေကို ဆွပေးရတာ သဘောကျလာ တယ်။ အကျင့်လည်း ပါသလို ဖြစ်သွားတော့ အနေအထားက အစ ပုံမှန်လို ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
(ဤတွင် ဒေါ်နီနီနိုင့် ဇာတ်ကြောင်းပြန်အဆုံးသတ်၏)
ရင်ထွန်းဝင်း က ၊
“ဒါဆိုရင် မ က ကျောင်းသားထဲ က ဆိုရင် အဲဒီ ကိုဇော်မင်းအောင် တယောက် နဲ့ ပဲ ဖြစ်ဖူးခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား”
ဟု မေးသည်။ ဒေါ်နီနီနိုင် က ၊
“တော်ပြီကွာ မောင်က လည်း ဟို ဟာ လုပ်မှာ လား မ ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်း တွေကို ပဲ နားထောင်နေမှာလား”
“အဟီး မ ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်း နားထောင်ရင်း လီးက တောင်လာပြီလေ အာ့ကြောင့်ပါ၊ ကဲပါ မ မောင့်ကို လီးစုပ်ပေးပါလား”
သူ့မာမီ နှင့် ရင်ထွန်းဝင်း အတွဲ ကို ကလော့ဆက်ထဲ မှ ချောင်းကြည့်နေသည့် နေထက်နိုင် တယောက် ရင်ထွန်းဝင်း ၏ ပက်ပက်စက်စက် ရိုင်းရိုင်း စိုင်းစိုင်း အပြောအဆိုကြောင့် ဒေါကန်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူ့မာမီ က စိတ်ဆိုးပုံ မရ၊ ကုတင်ပေါ် ခါးစောင်းထိုင်လိုက်ရင်း ထောင်မတ်နေသော ရင်ထွန်းဝင်း လီးကြီးကို ကိုင်ကာ တချက်နှစ်ချက် ဆောင် ထုပေးရင်း သူမ မျက်နှာကို ငုံ့၊ လီးကြီး အား ငုံစုပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရလေသည်။ နောက်တော့ ခေါင်းကို နိမ့်ကာ မြင့်ကာ နူတ်ခမ်းကို လည်း တင်းတင်းလေး စေ့ လျှက်လီးကြီး ပေါ်လျှောတိုက် ပုလွေမှုတ်ပေးနေတော့သည်။ ရင်ထွန်းဝင်း က ဒေါ်နီနီနိုင့် ခေါင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ကာ သူမ နူတ်ခမ်းတို့ကို စောက်ဖုတ် လိုးသလို လိုးပေးနေလေသည်။
နေထက်နိုင် က သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် ရင်း သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မှန်မှန် ထုနေလေတော့သသည်။ သူ့မျက်စေ့ တွင် တွေ့နေရသည့် မာမီ့ ကိုယ်လုံးတီး အလှကို ကြည့်ရင်း မှ သူကိုယ်တိုင် ပင် လိုးချင်စိတ် တဖွားဖွား ထနေရလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့လီးကြီးကို ထုနေသော လက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး နောက်ဆုံး သုတ်ရည်များ လုံချည်ထဲ နောက်တချီ ပန်းထုတ်ပြစ်လိုက် မိရပြန်လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~
အခန်း ၂၄။
နောက်ပိုင်း လည်း နေထက်နိုင် က ရင်ထွန်းဝင်း နှင့် သူ့မာမီ တို့ မက်ဆေ့ဖြင့် ချက် လုပ်နေကြသည်ကို ကြားမှ ကြည့်ကြည့်နေသဖြင့် သူတို့ ဘာလုပ်မည်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ ဆုံ မည်ဆိုတာက အစ သိနေလေပြီ။ သူ့မာမီ က ရင်ထွန်းဝင်း ကို ရိုက်ပြသော ဓါတ်ပုံ များကို လည်း သူက ကြားမှ ပင် ဒေါင်းလုပ် လုပ်ထားလိုက်ပြီး ဖုံးမှာပင် ဆေ့ဖ် ထားလိုက်သည်။
စနေ တရက် သူ က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သင်တန်းကျောင်း လိုက်ပို့ပြီး အပြန်ထိ စောင့်နေကြ အချိန် တွင် ရင်ထွန်းဝင်း နှင့် သူ့မာမီတို့ ၊ အိမ်မှာ ချိန်းထားကြသည်ကို သူသိနေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့သူငယ်ချင်း တယောက် နှင့် ချိန်းထားသဖြင့်၊ သူပြန်အကြို နောက်ကျ မှီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က စိတ်မပူနဲ့ ကျောင်းအပြန် ကို သူမ ဆရာ ထို သင်တန်းပိုင်ရှင် ဆရာကျော် ကို အိမ်လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြောသဖြင့် အဆင်ပြေသွားခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သင်တန်းကျောင်းရှိရာသို့ လိုက်ပို့ပြီး သည်နှင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ သည်။ သူတို့ အိမ်သို့ သွားရာလမ်းထိပ် လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး ရင်ထွန်းဝင်း ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေလေသည်။ သူ့စိတ်ကူး က ရင်ထွန်းဝင်း နှင့် သူ့မာမီ အလုပ်ရှုတ်နေ လိုးနေကြမှ အနောက်ဖက် တံခါးမှ အသာဖွင့်ကာ ဝင်ချောင်းမည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်တော်ကြာအထိ ရင်ထွန်းဝင်း က ပေါ်မလာ၊ သူက အိမ်မှ ဝိုင်ဖိုင် နှင့် ဝေးရာ ရောက်နေသဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက် ချက်တာကို ကြားဖြတ်ဖတ်မရပေ။ နောက်ဆုံးတော့ စွန့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး သူတို့ အိမ် နောက်ဖေးဘက်သို့ ကပ်သွားလေသည်။ နောက်ဖေး တံခါးကို မဖွင့်ခင်၊ သူ့ဖုံး ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ အိမ် ဝိုင်ဖိုင် နှင့် ချိတ်နေပြီ ဆိုတာ သိရသဖြင့် သူ့မာမီ ချက် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါကျမှ ရင်ထွန်းဝင်း မှာ ကိစ္စ တခု ပေါ်သဖြင့် သူတို့ အစိအစဉ် ပျက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက် နှင့် နေထက်နိုင် တယောက် မြို့ထဲ သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်လေသည်။ မြို့ထဲ ရှော့ပင်စန်တာတွေ မှာ အချိန်ဖြုံး ရင်း က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကြိုရမည့် အချိန် ရောက်လာသဖြင့် သင်တန်း ကျောင်း သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ခါတိုင်းဆို အောက်မှာ စောင့်နေကြ ပေမဲ့ ဒီနေ့က တော့ သူလာမကြိုတော့ ဘူး ပြောထားရာမှ အစီအစဉ် ပြောင်းတာမို့ သူမ ကို သူလာကြိုမှန်း သိအောင် တက်ခေါ်မည်ဟု စဉ်းစားထားသည်။ သင်တန်းလွှတ်သဖြင့် သင်တန်းသား များ ဆင်းလာကြမှ သူတက်သွားလိုက်သည်။ သူမ စာသင်နေတုန်း မို့ ဖုံးမှာ ပိတ်ထားတတ်သည် မဟုတ်လား။
သူစာသင်ခန်း ထဲ ရောက်သွား တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို မတွေ့ ကျောင်းသား တချို့ အချင်းချင်း စကားပြောရင်း သူတို့ ပစ္စည်း များကို သိမ်းဆည်း ပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်နေတာ တွေ့ရသည်။ ဘိုက်ထဲ လည်း နာသလို ဖြစ်လာတာမို့ အိမ်သာ ရှိရာ ခပ်သုပ်သုပ်လေး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဘိုက်ထဲက ရစ်နေတာမို့ ထိုင်လိုက်မိတာ အချိန်တောင် ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းမသိ၊ အပြင်ဘက်မှာ စကားသံတို့ တိတ်ဆိတ်နေတာကို သတိထားလိုက်မိမှ ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ ဟိုက် သီရိ ငါလာကြိုမယ် ဆိုတာကို မသိသေးပဲ ပြန်သွားရင် လွဲနေအုံးမယ် ဆိုပြီး အိမ်သာထဲက ထွက်လာခဲ့လေသည်။
အပြင်ထွက်လာတော့ သင်တန်း အခန်းထဲ မှာ လူတယောက်မှ မရှိ၊ မီးတောင် ပိတ်ထားလို့ မှောင်ကျနေပြီ။ သို့သော်လည်း အတွင်းခန်းထဲ မှာ အသံသဲ့သဲ့ တခု ကြားရသည်။ အမှောင်ထဲ မှာ စမ်းရင်း ဖြည်းဖြည်းလေး လျှောက်လာရင်း စာသင်ခန်း အနောက်ဖက်က ဆရာကျော့် ရုံးခန်းထဲ မှ အသံထွက်နေတာမှန်းသိလိုက်ရသည်။
ဆရာကျော့် ရုံးခန်းမှာ တံခါးမရှိ လိုက်ကာ ခန်းစီးသာ ရှိသည်။ သင်တန်းခန်းတွင်းမှ မီးမှောင် နေပြီး ဆရာကျော့် အခန်း မှာသာ မီးခင်းနေသဖြင့် အခန်းထဲ မှ အသံတို့ ဘယ်က ထွက်လာသည်ကို နေထက်နိုင် တယောက် တန်းမြင်ရ သည်။ နေထက်နိုင် လီးကြီး တင်းကနဲ ဖြစ်ကာ ရင်တွေ ခုံလာရလေသည်။
ဆရာကျော့် အခန်းထဲက အလုပ်စားပွဲအပြင် ဧည့်သည်များ ထိုင်ဖို့ သုံးယောက်ထိုင် ဆိုဖာတခု အခန်းနံရံကပ် ကာ ချထားသည်။ ထိုဆိုဖာပေါ်တွင် ကျောမှီထိုင်လျှက် နေတာက ဆရာကျော်။ သူ့ရှေ့ ကြမ်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်လျှက် ဆရာကျော့် ပေါင်ခွဆုံ မှာ ခေါင်း ကို နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက် လှုပ်ရှားနေတာကတော့ သူ့မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ။ လှုပ်ရှားမှု နဲ့ ထွက်နေတဲ့အသံ ကြောင့် ဆရာကျော့် လီးကို စုပ်ပေးနေမှန်း က သိသာနေသည်။
“အား ကောင်းလိုက်တာ သမီး ရယ်၊ အဲလို အစုပ်မခံရတာတောင် ကြာလှပြီ”
“ပြွတ်စ်..ပလပ်…ဖလွတ်”
ဆရာကျော့် လက်တွေက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရဲ့ ခေါင်းကလေးကို ကိုင်ပြီး ထိန်းထားသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တော့ ကောင်းကောင်း ဇိမ်ခံနေသည်။ နေထက်နိုင် လည်း မာလာတဲ့ သူ့လီးကို ပုဆိုးပေါ်က ပဲအုပ်ပြီး ဆုပ်ကိုင် ထား ရင်း ဆက်ချောင်းနေမိသည်။
“ကဲ တော်လောက်ပြီ တော်ကြာ သမီး ပါးစပ်ထဲ မှာ ထွက်သွားဦးမယ်၊ ကလေး အဖုတ်လေးကို မလိုးရတာ ကြာပြီ၊ ထထ လာ ဆရာ့ ပေါင်ပေါ်ထိုင်လိုက်”
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဆရာကျော် ရှေ့ ဒူးထောက် ထိုင်နေရာ မှ ထလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ဆိုဖာပေါ်တွင် ခပ်လျှောလျှော ထိုင်နေသော ဆရာကျော့် ဘီယာ ဘိုက်ကြီး နှင့် အမွှးထူထူ ပေါင်လုံးကြီး နှစ်ခု ဆုံရာမှာထောင်မတ် နေသော လီးတံ မဲမဲ ကြီးကို နေထက်နိုင် မြင်လိုက်ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ စကဒ်ကို လှန်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို တွန်းချလိုက်ပြိး ခြေကျင်းဝတ် ပုံသွားမှ ခြေထောက်တဖက် မှ ချွတ်လိုက်သည်။ နောက် သူမ စကဒ်ကို လက်နှစ်ဖြင့် ခါးပေါ်အထိ မတင်ကာ ဆိုဖာပေါ် ဆရာကျော့် ပေါင် ဘေးတဖက် တချက်တွင် တက်ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ပေါင်ခွဆုံ မှာ ဆရာကျော့် မျက်နှာ နှင့် တန်းထဲ ဖြစ်သွားသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဆရာကျော့် ဦးခေါင်းကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ကိုင်ထိန်းပေးရင်း သူမ ပေါင်ခွဆုံသို့ ဆွဲကပ် ထားလိုက်သည်။ တပြတ်ပြတ် မြည်သံကြောင့် ဆရာကျော် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကို ရက်နေမှန်း သိနိုင်လေပြီ။ ခနကြာအောင် စောက်ဖုတ်ရက် ခိုင်းပြီးမှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သူမ စောက်ဖုတ်နေရာမှာ အောက်မှ ထောင်မတ်နေသော အလံတိုင် မည်းမည်း အချောင်းကြီး နှင့် တည့်တည့် ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဆရာကျော်က သူ့လက်တစ်ဖက် ဖြင့် သူ့လီးတန်ကြီးကို ကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်ဝသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။
“အီး……”
“ဖလွတ်..ဗျိ…ဖွတ်…”
ဆရာကျော်မှာ ပထမ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် ကွန်ပြူတာ ဌာန တွင် ကထိက ကျောင်းဆရာ အနေဖြင့် လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း ကိုယ်ပိုင် ကျောင်းထောင်ကာ အဆင်ပြေလာသူ ဖြစ်လေသည်။ တက္ကသိုလ်တုန်းက သူ့တပည့်၊ တပည့်မ များကို သင်တန်း ဆရာ များ အဖြစ် ငှားရမ်း ထားလေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကုမ္ပဏီ အလုပ်မရခင် သူ့သင်တန်းကျောင်းတွင် နည်းပြ အဖြစ်ခန့်ထားပြီး၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အတွက် အလုပ်ကောင်းကောင်း ကိုလည်း သူ့အဆက်အသွယ် များဖြင့် ရှာပေးခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။ ဆရာကျော်မှာ ကုလားစပ်တဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဆရာကျော့် အမေ မှာ ကုလားမ၊ အဖေ က မန္တလေးသား အသား ညိုညို ဖြစ်လေရာ သူ့အသားအရောင်က ဘယ်လို မှ ဖြူစရာ အကြောင်း မရှိခြေ။ အမေဘက်လိုက်လို့ လားမသိ အမွှေးအမြှင် ထူထပ်သည်။ မုတ်ဆိပ်မွှေး ပသိုင်းမွှေး တင်မက၊ ရင်ဘတ် လက်မောင်း ပေါင်တန် တို့မှာပင် အမွှေး များ ထူထပ်စွာ ပေါက်လေသည်။ အိမ်ထောင်သည် တယောက် ဖြစ်ပြီး သားသမီး သုံးယောက်ရှိလေသည်။ အသက်မှာ ၅ဝ ကျော်ခန့် ဖြစ်သည်။ အရပ်မြင့်မြင့် ခြေဆန်လက်ဆန် ကြီးမား သည်။ ဘီယာ အမြဲသောက်သဖြင့် ဘိုက်ကြီးကတော့ ပူ လေသည်။
သို့သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လိုက်သော လီးတန် မဲမဲ တုတ် တုတ် ရှည်ရှည် ကြီး ရှိလေသည်။ စားနေကြ ကြောင်ဖားကြီး ဆရာကျော် နှင့် ရမက် ထန်သော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ မှာ အထူးတလည် ရေးပြစရာ မလိုပဲ နှင့် ညိ ခဲ့ကြလေသည်။သို့သော်လည်း နှစ်ဦး လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးက နည်းသဖြင့် သိပ်မလုပ် ဖြစ်ကြ။ ယခုု အခွင့် အရေးပေါ်တုံး လုပ်ဖြစ်ကြတာပဲ ဖြစ်လေသည်။
“အား ..ဆရာ ဟာကြီးက တအားတုတ် ပြီး တအားရှည်တာပဲ သမီးဟာလေး ထဲ ထည့်လိုက်ရင် ရင်ခေါင်းထဲ ထိ ရောက်သွားသလား ထင်ရတယ် အီးးး”
“ဟွန်း သမီး ပဲ မဲမဲတုတ်တုတ် ပြဲလန်လန် ကြီး နဲ့ ချစ်စရာကြီး ဆို ဟားဟား”
နေထက်နိုင် နေရာမှ ကြည့်နေလျှင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ထလိုက်ထိုင်လိုက်လုပ်တိုင်း လီးမဲမဲ ကြီးက သူမ ဖင်ကြားမှ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်သွား လိုက် ထွက်လာလိုက် မြင်နေရလေသည်။ မီးရောင် အောက်တွင် လီးကြီးက စောက်ရည်ကြည်များ ဖြင့် ရွမ်းလဲ့နေသည်။
နေထက်နိုင်မှာ သူ့မိန်းမ သေးသေးသွယ်သွယ်လေး က ဒီလောက်တုတ်ခိုင်ရှည်လျှားသည့် လီးကြီးပေါ် တက်ထိုင် ဆောင့်ပေးနေသည်ကို တွေ့နေရတော့ အံ့ဩချီးကျူး မိလေသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါဘယ်လောက် ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ဆောင့် သူ သိပ်မဖြုံတာကိုးဟု လည်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့လက်တွေက ပုဆိုးကို အသာ လှန်တင်ပြီး သူ့လီးကြီးကို သူဆုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်တိုက်ပေးနေမိသည်။
ဆရာကျော်မှာ သူ့အပေါ်မှာ ဆောင်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆောင့်ပေးနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အကျႌကို ကြယ်သီး များ ဖြုတ်ရင်း ဘရာဇီယာ ဂျိတ်ကို ပါ ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဘရာဇီယာ နှင့် အကျႌကို ကိုယ်ပေါ်မှ ဆွဲမချွတ်တော့ပဲ လွတ်လပ်သွားသည့် ရင်သား အစုံကို သာ လက်နှစ်ဖက် ဖြင့် တဖက်တလုံးကိုင်ကာ ဆုပ်နှယ်ပေးနေလေသည်။
သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆောင့်သည့် အရှိန်မှာလည်း မြန်လာပြီး စောက်ရည်များ နှင့် လီး ပွတ်သံ တဗွက်ဗွက် တို့သာ အဲယားကွန်းသံ ကို ဖေါက်ကာ ပေါ်နေလေသည်။
“အ…ဆ….ရာ….သ….မီး….ပီး…..ပီးးးးးးးးးးး တော့….မယ်….”
“အီးးးးး ဆ ရာလည်း …ပြီးးးးး တော့မယ် …အီးးးးးးးးးး”
ဟု ပြောဆိုကြပြီး တဖုံးဖုံး ဆောင့်နေရာက ရပ်သွားပြီး တယောက်ကို တယောက် တင်းတင်း ဖတ်ထားကာ နားနေကြလေသည်။ နေထက်နိုင် လည်း လစ်ချိန်တန်ပြီဟု တွေးလိုက်ရင်း ခြေဖျား ထောက်ကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး ထိုမှ တဆင့် သင်တန်း တံခါးမ သို့ သွားကာ ကလန့်ကို အသံမထွက်အောင် ဖွင့်လျှက် အပြင်ထွက် ခဲ့တော့သည်။
နေထက်နိုင် မှာ သင်တန်း ကျောင်း လှေခါးမှ ဆင်းရင်း မလှမ်းမကမ်း လဘက်ရည်ဆိုင် လေး ၏ ချောင်ထဲ တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း လဘက်ရည် ကျပေါ့စိမ့် တခွက်မှာသောက်ရင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဆရာကျော်တို့ ဆင်းလာမည် ကို စောင့်နေလေသည်။ သူ ထိုင်နေသည်မှာ ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ရှိနေသော်လည်း ပေါ်မလာသေး၊ နောက်တော့ သူတွေးမိသွားသည်။ သူတွေ့သည့် အချိန်က သူတို့အတွက် ပထမ ဆုံး အချီ ဖြစ်မည် ၊ သူတို့ ကြည့်ရတာ ဒီပုံ နဲ့ ဆို တော်တော်နဲ့ တော်ဦးမည့် ပုံမဟုတ် ထပ်ဆွဲကြဦးမှာ သေခြာသည်။ သူ့ကိုယ်သူ အလျှင်စလို ပြန်ထွက်လာမိသည်ကို သာ ကျိမ်ဆဲမိလေသည်။ ခုမှ တော့ ပြန်တက် ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ ။ ဘယ်အချိန်လောက်အထိ လိုးဆော်နေကြဦးမလဲ ဆိုတာ သူတို့ နှစ်ယောက် ဆင်းလာမှ သာ သိတော့မည်။ သူပြန်အတက် သူတို့ အထွက်နဲ့ တိုးနေလျှင် ရှင်းရခက်နေမည်။
နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက်ကြာတော့ သူ့ရင်ထဲ တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်လာသည်။ ဆရာ ဆရာ သမီး သမီး နဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲနေကြသလဲ မသိ။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက စဖြစ်တာလဲ ၊ အပတ်တိုင်း ဒီလို ပဲ လိုးနေကြတာလား၊ အတွေးတွေ ခြာလည်နေပြီး လီးကလည်း တင်းမာ တောင်မတ်ကာ ညှောင်းပင်ညှောင်း လာလေသည်။
ထိုအချိန် တွင် သင်တန်းကျောင်း ရှိရာ လှေခါးသို့ လူတယောက် တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရဖြင့် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်သွားရသည်။ ချက်ခြင်း ပင် သူမှတ်မိ သွားသည်။ ထိုသူမှာ သူတို့ သင်တန်း အခန်းတွင် ညစောင့် အိပ်သူ ဦးမွတ်တား ကြီး ဖြစ်လေသည်။သူထွက်လာတော့သင်တန်းအခန်း တံခါးမ ကို ဂလန့်ဖြုတ်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဦးမွတ်တား မှာ အသာတွန်းဖွင့် ဝင်သွားရုံပင်၊ ထိုကဲ့ သို့ တန်းဝင်သွားပါက အတွင်းမှာ အငိုက်မိသွားမိ ဆရာကျော် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ ဟိုဟာလုပ်နေရင်း တန်းလန်း ဖြစ်နေမှာ ကို စိုးရိမ် သွားမိသည်။
သို့သော် ယခု မှ တော့ သူဘာမှ မတတ်နိုင်၊ ဦးမွတ်တား က နဂို ကတည်းက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဆရာကျော် တို့ ဖြစ်နေကြတာ သိရင် သိနေမှာ၊ သူက လိုက်သွားမှ သူ့ရှေ့မှာ အကုန်လုံး ကိုးရိုးကားယား ဖြစ်ကုန်လိမ့်မည်။
ဘာတွေ ဖြစ်မလဲ ဟု ရင်တထိတ်ထိတ် နှင့်စောင့်နေလိုက်သည်။
ခနနေတော့ လှေခါးမှ လူတယောက် ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကျော် တယောက်ထဲ ၊ ဟင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဘယ်မှာလဲ၊ နောက်ကပါလာမလားဟု နေထက်နိုင် စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဆရာကျော်သာ တယောက်ထည်း လမ်းဘေး ရပ်ထားသည့် သူ့ကား ပေါ်သူတက်ကာ မောင်းထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါဆိုရင်၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဦးမွတ်တား နှစ်ယောက်ထည်းပေါ့၊
နေထက်နိုင် လဘက်ရည်ဖိုး မုန့်ဖိုး ရှင်းပြီး သင်တန်းလှေခါးရှိရာသို့ သုတ်သုတ် ပြန်တက်သွားလိုက်သည်။ သင်တန်း တံခါးဝ ရောက်တော့ တံခါးကို အသာ တွန်းကြည့်ရာ အတွင်းမှ ဂလန့်ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နေထက်နိုင် အခန်းတံခါး မှာ နားကိုကပ်ပြီး နားထောင် ကြည့်တော့ အသံလေး မသဲမကွဲကြားနေရသည်။ အသံက သမ္ဗန်ခတ်သည့်အခါ လှော်တက်နှင့် လှော်တက်တိုင် တို့ ပွတ်တိုက်နေကြသည့် အသံမျိုး တကျွိကျွိ၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင်တော့ ကုတင်သံ။ သို့သော် သင်တန်းတွင်းမှာ ကုတင် ရှိတာ မဟုတ်တော့ သင်တန်းက စားပွဲပေါ်မျာ ပဲ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဦးမွတ်တားကြီး လိုးနေတာလား ၊ တအိအိ အသံ အုပ်အုပ်ကလေး လည်း ကြားသည်။ နေထက်နိုင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူထင်ထားတာထက်ပင် ထန်နေပါလား၊ အခုလေး တင် သူမဆရာ နှင့် လိုးခဲ့ပြီး အခု ကျောင်းစောင့် ကုလား အဖိုးကြီး နှင့် လိုးနေပြန်ပြီ။ သူမ ဆရာ နှင့်လိုးနေတာက တော့ သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင် ဖြစ်သဖြင့် သေခြာသည်။
ယခု ကတော့ သူ့မျက်မြင်မဟုတ် ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ပဲ ပြောလို့ ရမည်။ သို့ပေမဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲကို ဘာလို့ တံခါးကို အတွင်းက ကလန့်ချ ပိတ်ထားသလဲ၊ နောက်ပြီး စာပွဲလှုပ်သံ တကျွိကျွိကရော ဘာလို့ အသံထွက်ရလဲ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပိုင်း (၄) ဆက်ရန် >>>>>
No comments:
Post a Comment