မောင် (စ/ဆုံး)

မောင် (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - နန်းသူဇာ (အချစ်တက္ကသိုလ်)

ကိုယ်တိုင်က စာဖတ်သူပဲဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဝတ္ထုဆိုတာကို တစ်ခါမှမရေးဖူးဘူး ၊ ပထမဆုံး ရေးတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန်ဝတ္ထုလေးမို့ စာအရေးအသားနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမရှိခဲ့ရင် သည်းခံကြပါနော်...။

ဒီဝတ္ထုမှာပါတဲ့အကြောင်းအရာတွေအကုန်လုံးဟာ နာမည်တစ်ချို့ကိုလွဲရေးထားတာကလွဲရင် အခြားအကြောင်းအရာတွေအကုန်လုံးက အမှန်တွေချည်းပါပဲရှင်...။

~~~~~~~~~~

အခန်း (၁)

ကျွန်မနာမည်က “အေးနှင်းဖြူ” ၊ အရမ်းအေးလွန်းတဲ့ ဒီဇင်ဘာလမှာ နှင်းတွေတဖွေးဖွေးနဲ့ ကျနေတုန်း မွေးတာမို့လို့ ဒီနာမည်ကိုမှည့်တာလို့ အမေက ပြောပြဖူးတယ်။ အသားကလည်းဖြူတော့ ဒီနာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်ပြောရမှာပဲ။ ရုပ်ရည်အနေနဲ့ မင်းသမီးတွေလိုမလှပေမဲ့ အတော်ကြည့်ကောင်းတဲ့အထဲတော့ ပါ,ပါတယ်။

အရပ်က ၅  ပေ ၅ လက်မရှိပြီး ခါးဆိုဒ်က ၂၄ , တင်က ၃၅, ရင်က ၃၀ နဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က ၁၁၀ ပေါင်ပါ။ဒီဆိုဒ်တွေက ကျွန်မ အသက် (၂၅) နှစ်အရွယ် အိမ်ထောင်မကျခင်က အတိုင်းတွေပေါ့။ ခုတော့ ဒီဆိုဒ်မဟုတ်တော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး နောက်ပိုင်း တားဆေးရဲ့အရှိန်တွေကြောင့် ဒီထက်အရွယ်အစားတွေ တိုးလာပြီပေါ့လေ။

အိမ်ထောင်မကျခင်အချိန်အထိ ကျွန်က Tour Guide (ဧည့်လမ်းညွှန်) တစ်ယောက်ပါ။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းက ညောင်ရွှေ၊ တောင်ကြီး၊ ကလော စတဲ့ အထင်ကရနေရာတွေကို နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေနဲ့ အမြဲခရီးသွားလာနေရတဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန်ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပေါ့။

ကျွန်မက အမြဲတမ်း နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေကိုပဲ ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်နေရပေမဲ့ တစ်နေ့တော့ ပြည်တွင်းဧည့်သည်မိသားစုတစ်စုကို Guide လုပ်ပေးဖို့ ကုမ္ပဏီကပြောလာတာနဲ့ လက်ခံဖြစ်သွားတယ်။ ဒါက ကျွန်မအတွက် ပြည်တွင်းခရီးသွားဧည့်သည်ကို ပထမဆုံး Guide လုပ် ပေးရတာပါပဲ။ အဲလိုနဲ့ နောက်တစ်နေ့ ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်သည်တွေကို“ဟဲဟိုးလေဆိပ်”မှာ သွားကြို ရတယ်။ အဲဒီမှာ “မောင့်”ကို ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတာပါပဲ။ သူရယ်၊ သူ့အမေနဲ့ အဖေရယ် မိသားစု (၃)ယောက်လာကြတာ။

“မင်္ဂလာပါရှင် ၊ ကျွန်မက အေးနှင်းဖြူ ပါ၊ ဦးတို့မိသားစုကို Guide လုပ်ပေးမဲ့သူပါရှင့်” လို့ ကျွန်မကမိတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။

“အေး အေး သမီး ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်၊

ဦးတို့က ရန်ကုန်ကလာတာ၊ ဦးနာမည်က “ဦးထက်အောင်” ၊ ဒါက “ဒေါ်ကေသီနွယ်”၊ ဒါက ဦးတို့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသား “မောင်ဟိန်းထက်” တဲ့ ၊ ဦးတို့က ဒီဘက်ကို လာချင်နေတာကြာပြီ၊ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး၊” လို့ပြန်ပြောတယ်။

သူတို့မိသားစုက သဘောကောင်းပြီး ပွင့်လင်းကြတယ်။ မြန်မာလူမျိုးအချင်းချင်း မို့လားမသိဘူး။ နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့သွားရတာထက် သူတို့မိသားစုနဲ့က ပိုပြီးစကားပြောဖြစ်တယ်။ သူတို့ကို လိုက်ပို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အင်းလေး ၊ ကလော၊ တောင်ကြီး ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာ တစ်ခြား ဗဟုသုတတွေအပြင် မိသားစုအကြောင်းတွေကအစ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။

မောင်ကတော့ စကားနည်းသူမို့ထင်တယ် ၊ သူသိချင်တာလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါး မေးရုံကလွဲပြီး သိပ်မပြောဘူး။ သူက ကျွန်မ ရှင်းပြသမျှကို နားထောင်သမား။ သူတို့မိသားစုက ညောင်ရွှေမှာ (၂) ရက်တည်းပြီး ရန်ကုန်ကိုပြန်ကြတယ်။ မပြန်ခင် လေဆိပ်ကို ပြန်ပို့တော့ မောင်က လမ်းမှာ စာအိတ်အဖြူရောင်လေးတစ်အိတ် ကျွန်မကိုပေးတယ်။ ကျွန်မထင်တာက ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်သည်က Guide ကို မုန့်ဖိုးပေးတာလို့ပဲထင်ခဲ့တာ။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ထဲထည့်ထားပြီး သူတို့မိသားစုကို လေဆိပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး ကားဆရာနဲ့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်လို့ စာအိတ်ဖွင့်ကြည့်တော့မှ ပိုက်ဆံက (၅)သောင်း ၊ သူ့ဓာတ်ပုံလေးရယ်၊ ဖုန်းနံပါတ်ရယ်၊ Facebook Account လိပ်စာရေးထားတဲ့စာရွက်လေးရယ် တွေ့ရတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်မက သူ့ရုပ်ကို ဓာတ်ပုံထဲမှာ သေသေချာချာကြည့်မိတော့တယ်။ အပြင်မှာလည်း မြင်ဖူးပြီးသားဆိုတော့ သူ့ပုံစံကို ပုံဖေါ်ရတာ လွယ်သွားတယ်။ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ရယ်လိုက်ရင် ပါးချိုင်းလေးပေါ်တတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်ပုံရတဲ့သူ။ ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးထားပြီး အနောက်ကိုလှန်ဖြီးထားတယ်။

နှုတ်ခမ်းပါးပါးနဲ့ ပြောတဲ့အတိုင်း ကတိတည် တတ်တဲ့လူမျိုး ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်မခန့်မှန်းမိတယ်။

“အင်း...မဆိုးပါဘူး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ့်ကို ရေရွတ်ရင်း ပြုံးမိတယ်။

~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၂)

ညဘက်ရောက်တော့ သူပေးခဲ့တဲ့ Facebook account လိပ်စာကိုရှာမိတယ်။ Account က public နဲ့မို့ ရှာရမခက်ဘူး။ သူ့ Account ကို Add လိုက်ရမလား၊ ဒီအတိုင်းပဲ နေလိုက်ရမလား ကျွန်မ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ လက်က Add friend ကိုသွားနှိပ်မိရက်သားဖြစ်သွားတယ်။ ဘယ်အချိန်ကတည်း စောင့်နေလဲမသိဘူး၊ ချက်ချင်းကို Notification လေးတက်လာပြီး သူ့ဘက်က Accept ဖြစ်သွား လေရဲ့ ....။

“ဟိုင်း”

“မင်္ဂလာပါအမ၊ အမ လာ Add ပါ့မလားလို့ စောင့်နေတာ ၊ ခုတော့ ပျော်သွားပြီ”

“ဟုတ်လား ၊ အင်းလေ ၊ Add စေချင်လို့ Account ပေးခဲ့တာပဲ ၊ Add ပေးရမှာပေါ့နော်” 

လို့ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဘယ်ယောက်ျားလေးကိုမှ အဲလိုပြန်မပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူကတော့ ကိုယ်ဧည့်သည်ဖြစ်ဖူးတာက တစ်ကြောင်း ၊

လေ့လာကြည့်ချင်တာကတစ်ကြောင်းကြောင့် သူပြောသမျှ ပြန်ပြောနေမိတယ်။

“ဟုတ် အမ.. ကျေးဇူးနော်”

“ဟင်.. ဘာလို့ကျေးဇူးတင်တာလဲ”

“Account လာ add ပေးလို့လေ”

“အင်းပါ”

သူပြောသမျှစကားကို အလိုက်သင့်ပြန်ပြောရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာသလို ခံစားမိတယ်။

ရှေ့ရက်တွေက ခရီးစဉ်လိုက်ပို့ရင်း တွေ့ဖူးထားတာကြောင့်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့လေ။

“အဲဒီမှာ ပူလား အမ.. ဒီမှာတော့ တော်တော်ပူတယ်.. Aircon သာမရှိရင် မလွယ်ဘူး…

ကျွန်တော်က ပူတာကိုမကြိုက်ဘူး … အေးတာပဲကြိုက်တာ”

“အင်း… ဒီဘက်တော့ သိပ်မပူဘူး.. ရှမ်းပြည်ဆိုတော့လေ..အမလည်း အဲလိုပဲ.. အေးတာပဲကြိုက်တာ”

“ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့ အကြိုက်ချင်းတူသွားပြီ.. တစ်နေ့တော့ အဲဒီမှာ လာနေချင်သား”

“လာနေလို့ရတာပဲလေ… မြေကွက်တွေလည်း ဈေးအသင့်တင့်တွေရှိတာပဲ..ရှင်တို့က သူဌေးတွေဆိုတော့ ကြိုက်တဲ့နေရာဝယ်နေပေါ့”

“လာနေမယ် အမ… အမတို့အိမ်နားမှာ ရောင်းဖို့ရှိရင်ပြော… အဲဒါဆိုရင် အမနဲ့ နေ့တိုင်းတွေ့လို့ရပြီ”

“ဟောတော်.. နေ့တိုင်းတွေတော့ ဘာလုပ်မလို့လဲ… ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ်ပဲကို”

“ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ… ဒါပေမယ့် အမကိုနေ့တိုင်းတွေ့တော့ စိတ်ချမ်းသာတာပေါ့”

“ဟွန်း…ပြောတော့မယ်”

သူ့စကားတွေရဲ့ အသွားအလာက ဘယ်ကို ဦးတည်နေလည်းဆိုတာ သိတာပေါ့ရှင်.. မိန်းကလေးဆိုတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ရတာပေါ့..။ ဒီလိုနဲ့ သူနဲ့ ကျွန်မတို့ Facebook မှာ နေ့တိုင်းလိုလိုပဲ စကားတွေပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူနဲ့စကားပြောတိုင်းလည်း သူ့စကားတွေထဲမှာ ကျွန်မကို သဘောကျနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတတ်တယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီစကားတွေကို သာယာနေမိတယ်။

မသိစိတ်ကပဲ သူ့ကို သဘောကျနေတာဖြစ်မယ်ထင်တယ်။

တစ်နေ့တော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ရည်းစားစကား စပြောလာတယ်။ Messenger ကနေ စာပို့ထားတာပါ။

“မ ကိုချစ်တယ်ဗျာ… မြင်မြင်ချင်းချစ်မိပေမယ့် မပြောရဲလို့ ခုလောက်ထိကြာနေတာပါ…ကျွန်တော့်အချစ်ကို လက်ခံပေးပါဗျာ…တစ်သက်လုံး မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်သွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်”

မျှော်လင့်ထားပြီးသားကိစ္စမို့ ကျွန်မ မအံ့ဩနေတော့ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘောကျနေတာပဲလေ။

“အင်း … စဉ်းစားမယ်လေ”

ကျွန်မ ဒီလောက်ပဲ စာပြန်ပို့ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အလုပ်များတာနေတာရယ် ၊ အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားနေတာရယ်နဲ့ ၃ ရက် လိုင်းမတက်ဖြစ်ဘူး။ လိုင်းသာမတက်ဖြစ်တာ၊ စိတ်ကသူ့ဆီမှာ ၊ ဧည့်သည်တွေနဲ့ Touring လုပ်နေတာတောင် သူ့ကိုစိတ်ထဲက ဖျောက်လို့မရဘူး။ စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ရင်တွေခုန်လာတယ်.. သေချာပြီ.. သူ့ကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာ။

ဧည့်သည်တွေကို လေဆိပ်ပြန်ပို့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တစ်ခြားလုပ်စရာတွေ ဘာမှမလုပ်တော့ဘဲ ချက်ချင်း လိုင်းတက်မိတယ်။ ၃ ရက်တောင် လိုင်းမတက်ထားတာဆိုတော့ သူဘာပြောထားမလဲ သိချင်နေတာလည်း ပါတာပေါ့။ Messenger ဖွင့်ကြည့်တော့ သူ့အကောင့်လေး စိမ်းနေတာမြင်တော့ ပိုပြီး ရင်ခုန်သွားတယ်.. အို.. သူစောင့်နေတာများလား။

“မ ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ဆိုးသွားတာလားဟင်..စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်… မကို တစ်ကယ်ချစ်တာပါ.. ကျွန်တော့်အချစ်ကို လက်ခံပေးပါ…မ ဟာ ကျွန်တော်ရဲ့ အချစ်ဦးဖြစ်သလို အချစ်ဆုံးလည်း ဖြစ်ရစေမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်”

သူက ဒီလိုတွေပို့ထားတော့ ကျွန်မ ပိုပြီး ရင်ခုန်သွားတာပေါ့ရှင်….

“ဟိတ်… ဘာတွေ ကတိပေးနေတာလဲ”

“Wow.. မ လိုင်းပေါ်တက်လာပြီ… ပျော်လိုက်တာ…ကျွန်တော့်ကို အဖြေပေးပါတော့နော် .. နော်… မ”

“ဟွန်းနော်… အရုပ်လိုချင်တဲ့ ကလေးလေးကျနေတာပဲ.. တောင်းနေလိုက်တာ”

“ကျွန်တော်က မရဲ့ကလေးပဲလေ.. မရဲ့…. ဟဲဟဲ”

“အပြောကတော့ ရွှေမန်းပဲ..နောက်တော့မှ ထားခဲ့မယ်ထင်ပါ့”

“မထားခဲ့ပါဘူး မရယ်… ကျိန်ဆိုလည်း ကျိန်ပါ့မယ်.. အဖြေပေးပါတော့ဗျာ”

အဖြေပေးမယ်စဉ်းစားထားပေမယ့် ခုလိုလက်တွေ့ကျတော့ စိတ်ထဲက မရဲနေပြန်ဘူး…ဒါတောင် လူချင်းတွေ့နေတာမဟုတ်ဘူး…ရင်တွေလည်းအရမ်းခုန်.. လက်တွေတောင်တုန်နေလို့ စာတောင် ကောင်းကောင်းရိုက်လို့မရဘူး…. ။

“ရင်ခုန်သံမြန်စေတဲ့ ရှင်ရယ်” …

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွက်နေမိတာ…

“မ အဖြေပေးလေ”

သူကတော့ ကျွန်မဆီက အဖြေကို ဆက်တိုက်တောင်းနေလေရဲ့….

“အင်း”

“ဆက်ပြောလေ မ..ဝမ်းသာရမှာလား? ဝမ်းနည်းရမှာလား? အရမ်းသိချင်နေပြီ”

“အင်း အင်း ပြောမယ်”

ကျွန်မသူ့ကို အဖြေပေးတာ ဒီအတိုင်း မပြောချင်တာနဲ့ ဖုန်းထဲရှိတဲ့ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ် သူ့ဆီ ပို့လိုက်တယ်၊

အရေးထဲ လိုင်းက သိပ်မကောင်းတော့ ချက်ချင်းမရောက်ဘူး။ သူကလည်း စောင့်နေတယ်။ ခဏနေတော့ ဖိုင်က ရောက်သွားတယ်…သူ့ဘက်က seen ပြတယ်။ သူဖွင့်နားထောင်နေတာကို မကြားရပေမယ့် ဘယ်လိုအသံထွက်နေမယ်ဆိုတာတော့ သိပြီးသားမို့ အဲဒီသီချင်းလေးကို စိတ်ထဲက လိုက်ညည်းနေမိတယ်။

♩♪♬🎼 ဟူး….. ရေး…….

အချစ်စစ်တစ်ခုကိုရှာတွေ့ပြီ…

သူ့မျက်ဝန်းရဲ့ပုံရိပ်ဆီ….

အတွင်းစိတ်တွေ သိကြတယ်….

ဒီလိုသက်ရောက်မှုလေးတွေ…

တစ်မိုးအောက်တစ်ယောက်သာချစ်သွားမည်…

အဆိုးအကောင်းမျှဝေခံစားကာ…

နှလုံးသားတွေ စေ့စပ်ကာ….

ရင်ခွင်လေးထဲခိုနားစဉ်…

ရှိသည်…

ဖြစ်သည်…

အချစ်က အရာရာဖန်ဆင်းသည်….

ထပ်တူ ချစ်သည်…

မျက်စိမှတ်ကာယုံတော့မည်….

မိုး သက်လေပြင်းကျတဲ့အခါ….

ဘဝရဲ့အိမ်ကလေးအားတင်းပါ….

မပူပါနဲ့ အချစ်စစ်ရင်….

အခက်အခဲဆိုတာ ကြုံရမှာ…

စိတ်ကူးယဉ်တဲ့အချစ်တစ်ခုဟာ…

လက်တွေ့မဆန်ဘူးပြောကြတာ…

မလိုပါဘူး ဘေးစကားတွေ…

အချစ်ကို ကိုးကွယ်ယုံစားပြီးချစ်တာ♩♪♬🎼

ကျွန်မပို့လိုက်တဲ့ သီချင်းက ချမ်းချမ်းရဲ့ “ရှိသည် ဖြစ်သည် ချစ်သည်” ဆိုတဲ့သီချင်းပါ၊ အားလုံးလည်း ကြားဖူးကြမယ်ထင်တယ်။

ခဏနေတော့ သူ့ဘက်က Video call ခေါ်လာတယ်၊ ဒါက သူပထမဆုံး ခေါ်ဖူးတဲ့ Video call ပါ။ ကျွန်မလည်း ချက်ချင်းပဲ အစိမ်းရောင်ခလုတ်လေးကိုနှိပ်ပြီး လက်ခံလိုက်တယ်။

“မ… မ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်ပေါ့နော်…. ပျော်လိုက်တာ မရယ်”

“အင်း… ချစ်တယ်”

ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သူကြားအောင် ပြောလိုက်တဲ့စကားပါ။ ဘဝမှာ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံလည်းဖြစ်တာမို့ ရင်တွေလည်းခုန်၊သူ့ကိုမြင်နေရတာကိုက ရှက်နေသေးတာပါ။

“မနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ချစ်သူတွေဖြစ်သွားကြပြီနော်… အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး … တကယ့်လက်တွေ့ကြီး.. ဟီးဟီး”

“အမလေး.. တဟီးဟီးနဲ့ သွားဖြဲပြနေတာ… ဟွန်း… သွား.. မုန်းစရာကြီး”

ကျွန်မက ပြောလည်းပြော မျက်စောင်လေးထိုးလိုက်တာတောင် သူက မျက်နှာပိုးမသတ်နိုင်သေးဘူး။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၃)

“မုန်းတော်မူလိုက်ပါနဲ့ အမတော်ရယ်… ဒီက မောင်တော့်ကို သနားတော်မူပါဦး”

“ဟင်.. နှမတော် မဟုတ်ဘူးလား”

“မက ကျွန်တော့်ထက်ကြီးလို့ အမတော်လို့ ပြောတာလေ”

“ဪ အဲလိုလား”

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ”

အဲလိုတွေ အပြန်အလှန် စနောက်ကြရင်းနဲ့ သူနဲ့ ကျွန်မဟာ အပြန်အလှန်ကြည်နူးပြီး တစ်ယောက်ပြောသမျှစကားတိုင်းဟာ တစ်ယောက်နားမှာ ပျားရည်လို ချိုမြိန်လို့ပေါ့…

“ဒါနဲ့ မ,က မနက်ဖြန်ကော ဧည့်သည်သွားရဦးမှာလား”

“ဟင့်အင်း မသွားရသေးဘူး ကိုဟိန်းထက်… ကုမ္ပဏီက နောက် (၃) ရက်နေမှ ထပ်ပေးထားတာ”

“မ, ကလည်းဗျာ… ချစ်သူဖြစ်နေပြီကို နာမည်တပ်ပြီးခေါ်နေသေးတယ်… “မောင်”လို့ခေါ်လေ”

“အာ… အဲလိုကြီးခေါ်ရဲပါဘူး ရှက်စရာကြီး”

အရှက်အကြောက် သိပ်ကြီးတဲ့ကျွန်မဟာ သူ့ကိုချစ်ပေမယ့် ဒီလိုခေါ်ဖို့တော့ ရှက်နေသေးတာ အမှန်ပဲလေ။

“မရယ်.. ကိုယ့်ချစ်သူကိုခေါ်တာပဲ ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာကို..မောင် လို့ခေါ်နော်… နော် မ”

“အင်းပါ”

ငြင်းလို့ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတော့လည်း အရဲစွန့်ပြီး ခေါ်ရတော့မှာပဲလေ …. သူပြောတာလည်း မှန်နေသားပဲ…ဒါက ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာ..

“အဲဒါဆို ခေါ်တော့လေ… မ.. “မောင်”လို့…. မ,ဆီက အဲလိုခေါ်တာလေး ကြားချင်လို့”

ကျွန်မက သူ့ကို ရှက်ပြုံးလေးပြုံးပြပြီး ခေါ်လိုက်တော့တယ်…..

“အင်းပါ.. “မောင်” ရပြီလား”

“ဟုတ် မ… သိပ်ချစ်တယ် မရယ်… မောင့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး ပြည့်စုံသွားသလို ခံစားရတယ်… ဖြစ်နိုင်ရင် အခုတောင် မနဲ့အပြင်မှာ တွေ့ချင်မိတယ်”

“ခုလည်း အတူတူပါပဲမောင်ရယ်… ဗီဒီယိုကောနဲ့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မြင်နေရတာပဲဟာ”

“မတူဘူးလေ မရဲ့… အပြင်မှာဆို မောင်က မလက်ကလေးကိုကိုင်ထားပြီး ချစ်တဲ့စကားတွေ အများကြီး ပြောလို့ရတာပေါ့…. အင်း… ပြီးတော့… အသဲယားလာရင် မရဲ့ပါးမို့မို့လေးကို အာဘွား ပေးလို့လည်း ရတယ်လေ”

“ဟွန်းနော် … စကားတွေတတ်နေလိုက်တာ… ခုမှ ချစ်သူဖြစ်တာ အဆင့်တွေက တက်လာပြီ”

ပြောသာပြောရတာ… သူအဲလိုလေးပြောတော့ စိတ်ထဲကြည်နူးသွားမိတာ အမှန်ပါပဲ...မ,လည်း တွေ့ချင်တာပေါ့ မောင်ရယ် လို့ စိတ်ထဲကပဲ ပြောမိတော့တယ်…. ဒီလိုနဲ့ပဲ သူနဲ့ကျွန်မဟာ လိုင်းပေါ်မှာပဲ နေ့တိုင်းလိုလိုစကားတွေပြောကြရင်း ချစ်သူသက်တမ်း (၅)လအကြာမှာ ကျွန်မဆီကို လာတွေ့ပါတယ်။ သူလာမတွေ့ခင် အမေနဲ့ အဖေကို ဖွင့်ပြောဖြစ်တယ်။ အချစ်ရေးနဲ့ပတ်သက်လာရင် စိတ်တိုင်းကျ စီမံခွင့်ပေးထားပြီးသားမို့လို့ အထူးတလည် မပြောဘူး။

"ငါ့သမီးချစ်ရင် အမေနဲ့ အဖေတို့ကလည်း ချစ်ပေးရမှာပေါ့ကွယ်" လို့ပဲ ပြောရှာတယ်။

သူ လာတွေ့တော့ အခန်းလွတ်ရှိတာနဲ့ အိမ်မှာပဲ တည်းခိုင်းလိုက်တယ်။ အမေနဲ့ အဖေ…. သူနဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း အဆင်ကိုပြေလို့ပါပဲ။ ကျွန်မ အားတဲ့ရက်တွေဆိုရင် သူနဲ့အတူ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ မြို့အနှံ့ လျှောက်လည်ဖြစ်တယ်။ ဧည့်သည်သွားရလို့ မအားတဲ့ရက်တွေ ဆိုရင်တော့ သူ့ကိုအိမ်မှာထားခဲ့လိုက်တာပဲ။ သူအိမ်မှာလာတည်းနေတဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာ လစ်ရင်လစ်သလို ကျွန်မကိုလာဖက်တာနဲ့ ပါးကိုနမ်းတာကလွဲရင် မောင်က တစ်ခြားအခွင့်အရေး မယူတဲ့သူပါ။ အစားအသောက်ကအစ ချေးမများဘဲ ဘာချက်ကျွေးကျွေး စားပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်အားကိုးလာမိတာပေါ့ရှင်…

မောင်က အိမ်မှာ (၁၀) ရက်တိတိတည်းသွားပြီး ပြန်ခါနီးမှာလည်း အမေနဲ့ အဖေကို ကန်တော့တယ်။ အဖေနဲ့ အမေကတော့ ဆုတွေ တသီကြီးပေးလို့ပေါ့လေ… သူတို့စိတ်ထဲမှာလည်း သားမက်ဖြစ်လာ မယ့်သူကို သဘောကျနေပုံပါပဲ…။

“ကျွန်တော်က မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါ၊ ဦးလေးနဲ့ အန်တီတို့ရဲ့သမီး မအေးနှင်းဖြူကို တစ်သက်လုံး ချစ်သွားမှာပါဗျာ၊ တကယ်တော့ ဒီစကားတွေက ပြောဖို့ စောနေသေးပေမယ့်လည်း ဦးလေးတို့ကို ကြိုတင် ကတိပေးတာပါ”

“အေးကွယ်… ဦးလေးတို့က သမီးကို အချစ်ရေး အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ပတ်သက်လာရင် ဘာမှ မချုပ်ချယ် ထားပါဘူး… အကုန်လုံးက သူ့စိတ်တိုင်းကျပါပဲ.. ခုလည်း လူငယ်သဘာဝ လူပျို အပျို ချစ်ကြ  ကြိုက်ကြတာ ဘာမှ ပြောစရာမရှိပါဘူး…”

“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ.. မအေးနှင်းဖြူကို ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး လက်ထပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားသွားမှာပါ.. ကျွန်တော့်မိဘတွေလည်း ဦးလေးတို့လိုပါပဲ..ကျွန်တော့်စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးပြီးသားပါ”

မောင်နဲ့ ကျွန်မမိဘတွေ အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပြောဆိုနေကြတော့ ဝမ်းလည်းသာသလို ကျေးဇူးတွေလည်း တင်မိပါရဲ့လေ….

“ကဲ..ကဲ.. သမီး… မောင်ဟိန်းထက် ကို ကားဂိတ်လိုက်ပို့လိုက်ဦး”

“ဟုတ် ဟုတ်.. ဖေဖေ”

မောင့်ကို မပြန်စေချင်သေးပေမယ့် ခုလိုအခြေအနေမှာတော့ ဒီလောက်ပဲပေါ့… ကြာလာရင် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဝေဖန်သံတွေကလည်း ကြားလာရမှာဆိုတော့ မတားဖြစ်ပါဘူးလေ.. မောင်လည်း ဒီလိုပဲနေမှာ …ပြန်ချင်ပုံမရဘူး…

“မောင်.. မတို့ အတူတူနေနိုင်အောင် ကြိုးစားနော်”

“အင်းပါ.. မရဲ့…. စိတ်ချ.. မောင်ကြိုးစားပါ့မယ်… ငွေရေးကြေးရေးကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး…. လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စပဲ မောင့်မိဘတွေကို နားချရမှာ… သူတို့က မောင့်ကို အိမ်ထောင်မပြုစေချင်သေးဘူး လေ….”

“အင်းပါ… မ, နားလည်ပါတယ်”

မကျမိအောင် ထိန်းထားတဲ့မျက်ရည်တွေဟာ မောင်,ကားပေါ်တက်သွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး….တလိမ့်လိမ့်နဲ့ စတင်လည်ပတ်သွားတဲ့ကားဘီးတွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို

မကျ,ကျအောင် တမင်ညှစ်ထုတ်နေသလိုပါပဲ….. မောင်ရော…ကျွန်မလိုများလား… “အို…သူက ယောက်ျားလေးပဲလေ… မျက်ရည်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး”…… အတွေးပေါင်းစုံတွေးရင်းနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ Express ကားကြီးကို

ငေးကြည့်ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရယ်ပါ…….။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၄)

ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေက မီးဖိုချောင်မှာ ထမင်း/ဟင်းချက်နေတယ်။ အဖေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တရားခွေဖွင့်ပြီး နာနေလေရဲ့။ အမေ့ကိုလှမ်းပြုံးပြပြီး အခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး လှဲနေလိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲက သူနဲ့တွဲရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေကို အလွမ်းပြေကြည့်နေမိတယ်။

"ဪ.. အချစ်ဆိုတာ လွမ်းရတာပါပဲလားကွယ်"....

မောင့်ကိုလွမ်းတာနဲ့ မနေနိုင်တော့လို့ ဖုန်းကို နားကြပ်လေးတပ်ပြီး ဟေမာနေ၀င်း နဲ့ မီးမီးခဲ ဆိုထားတဲ့

"တောင်းတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်၀ရစေသား" ဆိုတဲ့သီချင်းလေးကိုဖွင့်ပြီး

လိုက်ငြီးနေဖြစ်တယ်။

♩♪♬🎼 စဉ်းစားရင်း မေးခွန်းလေးတွေပေါ်လာ....

စဉ်းစားပြီး ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းလေးဖြေပါ....

မောင်.. ဘာဖြစ်လို့ချစ်တာလဲ..

မောင်...ဘာကြောင့်မို့ချစ်တာလဲ...♩♪♬🎼

သီချင်းလိုက်ငြီးရင်းနဲ့ ဘယ်လိုအိပ်ပျော်သွားမှန်းတောင်မသိဘူး... အမေက ညစာစားဖို့လာနှိုးတဲ့ တံခါးခေါက်သံကြောင့် နှိုးသွားတယ်။ ထမင်းဝိုင်းရောက်တော့ အဖေက စကားစတယ်...ကောင်လေးက မဆိုးဘူးဆိုတဲ့အကြောင်း.. သမီးနဲ့လည်း လိုက်ဖက်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း စသဖြင့်ပေါ့လေ...။

"အမေတို့ကလည်း အသက်ကြီးပြီ... သမီးကလည်း အရွယ်ရောက်ပြီဆိုတော့ အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ကိစ္စကို သမီးတို့ အဆင်ပြေတဲ့အချိန် တိုင်ပင်ပြီးလုပ်ကြပေါ့..မိဘနှစ်ပါး မျက်စိမမှိတ်ခင်မှာ ကိုယ့်သမီးလေးကို စိတ်ချသွားချင်တယ်..မိန်းကလေးဆိုတာက အသက်ကြီးသွားရင်လည်း အိမ်ထောင်ပြုရတာ မကောင်းဘူး..ဘာလို့လည်းဆိုတော့ အိမ်ထောင်တစ်ခုရယ်လို့ တည်ဆောက်လာရင် လောကဓမ္မတာအရ ကိုယ်ဝန်လွယ်, မွေးဖွားကိစ္စတွေက ရှိလာလို့ပဲ"

"အမေကလဲ.. သမီးက အဲလောက်လည်း အသက်မကြီးသေးပါဘူး"

အမေ့စကားက မှန်နေပေမယ့် ကိုယ်ဝန်လွယ်တဲ့ကိစ္စပါလာတော့ ရှက်သလိုတော့ဖြစ်မိသား.. အဲဒါကြောင့် ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ထမင်းကိုသာ မြန်မြန်စားလိုက်တယ်...အခန်းထဲပြန်ဝင်တော့ Messenger မှာ မောင့်ဆီက စာပို့ထားတာတွေ့ရတယ်...အခု (၁၁၅)မိုင်ကိုရောက်ပြီးထမင်းစားခဏနားနေတဲ့အကြောင်းနဲ့ သူဘယ်လောက်လွမ်းနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပေါ့လေ...။

သူ့အကောင့်ကတော့ Active 20 minutes ago ဖြစ်သွားပြီ... ကျွန်မလည်း သူ့ကိုလွမ်းကြောင်း စာပြန်ပို့ပြီး လေ့လာစရာရှိတဲ့စာတွေကို ဆက်လေ့လာဖြစ်တယ်.. Tour Guide ဆိုတာက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ သံတမန်နဲ့တူတယ်...ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အားနည်းချက်တွေကိုလည်း အထင်မသေးအောင် ဖာထေးပြောရတယ်..ကိုယ့်ဆီလာတဲ့ဧည့်သည်တွေကို သူတို့သိချင်တဲ့အကြောင်းမှန်သမျှ ပြန်ဖြေနိုင်ဖို့ ကိုယ့်ဘက်က စာပေဗဟုသတ ဝမ်းစာပြည့်နေမှ တော်ကာကျတာကိုး....။

နောက်နေ့ မောင်နဲ့ လိုင်းပေါ် Video Call ပြောဖြစ်တော့ ထမင်းဝိုင်းမှာ အဖေနဲ့ အမေ တို့ပြောတဲ့စကားတွေကို ပြန်ပြောပြလိုက်တာ သူ့မျက်နှာက ဖြီးလို့...။

"ယောက္ခမကြီးက အဲလိုပြောနေပြီဆိုတော့ မနဲ့အတူနေရဖို့ မောင်အစွမ်းကိုကြိုးစားတော့မယ်ကွာ... ပြီးတော့ ဟဲဟဲ.. လက်ထပ်ပြီးရင် မောင့်အတွက် သားသား/မီးမီးတွေ အများကြီး မွေးပေးရမယ်နော် မ"

"ဟွန်း.. တော်တော်တက်ကြွနေပေါ့လေ"

"ဟုတ်တယ်လေ မရဲ့... မောင့်ရဲ့တာဝန်က မကို သားသား/မီးမီးတွေ အများကြီးမွေးအောင် လုပ်ပေးရမယ့်တာဝန်... မရဲ့တာဝန်က မွေးပေးရမယ့်တာဝန်.. ဟုတ်တယ်မလား"

"ဘာ ဟုတ်တယ်မလား လဲ...သွား လူဆိုး..."

"ဟား ဟား"

"မောင်နော်"

စကားအရ သူ့ကို အနိုင်လိုချင်လို့ ပြန်ပြောနေပေမယ့်လည်း စိတ်ထဲမှာကြည်နူးရသလို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမိတာ အမှန်ပါပဲ...ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်သူသက်တမ်းဟာ တစ်နှစ်နဲ့တစ်လ ကြာမြင့်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ကိစ္စဟာ နီးသထက်နီးလာတယ်... နှစ်ဖက်မိဘတွေကြားမှာလည်း အဆင်ပြေ... ကျွန်မတို့အချင်းချင်းကလည်း တစ်ခါတစ်လေ ချစ်သူသဘာဝ စိတ်ကောက်, စကားများရတာလေးတွေရှိတာကလွဲရင် အရာရာတိုင်းဟာ အစဉ်ချော့မွေ့တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ....။

မောင် နဲ့ ကျွန်မ စိတ်ကူးတူတဲ့အချက်ကတော့ မင်္ဂလာဆောင်ရင် အရမ်းခမ်းနားအောင် မဆောင်ဘဲ အတတ်နိုင်ဆုံး အကျဉ်းချူံးပြီးလုပ်မယ်...ပြီးတော့ မင်္ဂလာစရိတ်အတွက် လျာထားလို့ ပိုတဲ့ငွေတွေနဲ့ မိဘမဲ့ကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ အလှူလုပ်ဖို့ပဲ...ဒီစိတ်ကူးလေးကို ကျွန်မအဖေက သိပ်သဘောမတူချင်ဘူး... သူ့သမီးမင်္ဂလာပွဲကို ကြီးကြီးမားမားနဲ့ အခမ်းနားဆုံး ဆောင်စေချင်တာပါ...သမီးကို သိပ်ချစ်တဲ့အဖေဆိုတော့လည်း နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးရတာပဲ...။

မင်္ဂလာပွဲရက်မတိုင်ခင် တစ်လအလိုကပဲ အလုပ်နားပြီး မောင်တို့အိမ်မှာ လိုက်နေဖြစ်တယ်... မင်္ဂလာပွဲမကျင်းပခင် ၂ ရက်အလိုလောက်မှ အဖေနဲ့ အမေက လိုက်လာမှာပါ..မောင့်မိဘတွေကလည်း

ကျွန်မကို သူ့သမီးအရင်းလို ဆက်ဆံကြတော့ ယောက္ခမလောင်းနဲ့ ချွေးမလောင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး... မောင်တို့က ချမ်းသာတော့ အိမ်က အကြီးကြီးပဲ...ကျွန်မနေဖို့ ပေးထားတဲ့အခန်းကလည်း အကျယ်ကြီး... လိုလေသေးမရှိအောင် ထားပေးတယ်...မောင်လည်း ကျွန်မရောက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး အလုပ်ကိစ္စ မဖြစ်မနေသွားရတာကလွဲရင် အပြင်တွေ သိပ်မသွားတော့ဘူး....အိမ်မှာပဲ အချိန်ဖြုန်းတာများတယ်...ကျွန်မလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ သိပ်မလည်တတ်တော့ စရောက်တဲ့ရက်တွေက သူတို့လိုက်ပို့လို့

မြို့ရဲ့ အထင်ကရနေရာတွေကို သွားလည်တာကလွဲရင် အပြင်မထွက်ဖြစ်တော့ဘူး...။

မောင်တို့အိမ်မှာကလည်း လူသိပ်များဘူး... မောင့်မိဘ ၂ ယောက်ရယ်၊ မောင် ရယ်၊ မောင့်ရဲ့ အမရယ် (ငယ်ငယ်ကတည်းက မောင်တို့မိဘတွေ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာတဲ့ မွေးစားသမီးပါ...သူ့ယောက်ျားနဲ့ကွဲပြီး အိမ်မှာပြန်လာနေတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလို့သိရတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ရွယ်တူပါ) ၊ အိမ်မှာ ထမင်း/ဟင်း ချက်နေတဲ့ အိမ်အကူအဒေါ်တစ်ယောက်ရယ်ပဲ ရှိတာပါ... မောင့်အဖေနဲ့ အမေက မိုးလင်းရင် သူတို့လုပ်ငန်းကိုယ်စီအတွက် အပြင်ထွက်ကြပြီး အိမ်မှာက ကျွန်မတို့ပဲ ကျန်ခဲ့တာပါ...မောင့်အမကလည်း အပြင်သွားတာများတယ်...ဒီတော့ အိမ်မှာက မောင်နဲ့ ကျွန်မက အချိန်တိုင်းလိုလို တွေ့ဖြစ်နေတော့တာပဲ....။

နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွေ သူ့အမ မရှိတဲ့ရက်တွေဆို မောင်က ကျွန်မအခန်းထဲလာနေဖြစ်တာများတယ်...သူ့အမနဲ့ ကျွန်မကလည်း ရွယ်တူဆိုတော့ ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ငယ်ပေါင်း သူငယ်ချင်းတွေလို ခင်မင်သွားကြတော့ သူနဲ့အတူတူ ပြောဆိုနေတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် မောင်က ကျွန်မနား မကပ်ရတော့ သူ့အမ မရှိတုန်းဆို အလွတ်မပေးတော့တဲ့သဘောဖြစ်မယ်...သူ့အမ နာမည်က ကေသွယ်ဦး တဲ့...အိမ်ထောင်ကွဲသာဆိုတယ်... အပျိုလေးအတိုင်းပဲ... တော်တော်လှတဲ့အထဲမှာပါတယ်...။

ကျွန်မကလည်း အပေါင်းအသင်းသိပ်မထားတတ်တဲ့သူဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုခင်မိရင် အဲဒီခင်တဲ့သူကိုပဲ အနွံအတာခံ ပေါင်းသင်းတတ်တဲ့သူမျိုးပါ... သူ့ဟာသူ မွေးစားသမီးဆိုပေမယ့်လည်း မိသားစုရဲ့ ပေါင်းစည်းမှုအရ မကြာခင် သူနဲ့ ယောင်းမ တော်ရတော့မှာပဲလေ... သူက တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မကို ယောင်းယောင်း လို့ခေါ်တတ်ပြီး "နှင်း"လို့ပဲ အဖျားဆွတ်ခေါ်ပါတယ်.. ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ယောင်းယောင်းလို့ ချစ်စနိုးနဲ့ခေါ်ပြီး အများအားဖြင့်တော့ "ကေသွယ်" လို့ပဲ ခေါ်တာပါ.... ကြာလာလေ ကေသွယ်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ညီအမအရင်းတွေထက်တောင် ပိုတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ...

စခင်ကာစမို့လည်းပါမယ် ... ပြောစရာကိစ္စတွေဟာ ဘယ်လောက်ပြောပြော ပြောလို့ကို မကုန်နိုင်ဘူး...ခံစားချက်တွေရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဖွင့်တတ်ပြီး သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုလို့ မရှိလောက်အောင်ပါပဲ... အဲဒါကြောင့် ကျွန်မအခန်းမှာ "ကေသွယ်" က ညအိပ်ချိန်ကလွဲရင် အချိန်တိုင်းလိုလို ရှိနေတော့ "ကေသွယ်"မရှိတဲ့အချိန်မှပဲ "မောင်"က ကျွန်မအနား ကပ်နိုင်တော့တယ်လေ...ဒါပေမယ့် မောင်က အခုအချိန်အထိ စည်းစောင့်တုန်းပါပဲ...တစ်ခြားကောင်လေးတွေဆိုရင်ကော ခုလိုမျိုးပဲလား... ဒါမှမဟုတ် စည်းကျော်သွားမှာလား ကျွန်မ, မစဉ်းစားတတ်ပါ....သူကျွန်မကို နမ်းတာ/ ဖက်တာကလွဲရင် ဘာအခွင့်အရေးမှ မတောင်းဆိုဘူး...ကျွန်မသဘောကလည်း အပျိုစင် ဆိုတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်ကို မင်္ဂလာဦးညအထိ ယူသွားချင်တာ အမှန်ပဲ....ဒါပေမယ့် သူသာ တောင်းဆိုလာရင် ငြင်းလို့ရမယ့် အနေအထားတော့ မဟုတ်ဘူးလေ...မင်္ဂလာပွဲကလည်း ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာမလား...။

~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၅)

ပွဲရက်နီးလာတော့ ကျွန်မ မိဘတွေလည်း လိုက်လာကြသလို မောင်တို့ဘက်က ဖိတ်ထားတဲ့ ခရီးဝေးဧည့်သည်တစ်ချို့လည်း ကြိုတင်ရောက်လာကြပြီး မောင်တို့အိမ်မှာပဲ တည်းကြတယ်။ ဧည့်သည်တစ်ချို့ကတော့ နီးစပ်ရာဟိုတယ်မှာ တည်းကြပေမယ့် အများစုကတော့ မောင်တို့အိမ်မှာပဲ တည်းကြတာပါ။

အိမ်က ကျယ်တယ်ဆိုပေမယ့် ဧည့်သည်များလာလို့ အခန်းမလောက်တော့ "ကေသွယ်"က သူ့အခန်းကို ဧည့်သည်တစ်ချို့ကို ပေးနေပြီး သူကကျွန်မနဲ့လာနေတယ်။ ရှေ့ရက်တွေကတည်းက ကျွန်မနေတဲ့အခန်းမှာ တစ်ချိန်လုံးရှိနေတာဆိုတော့ အခုသူလာနေလည်း ဘာမှတော့ မထူးသွားပါဘူး။

မကြာခင်တော်ရမယ့် ယောင်းမလည်းဖြစ် ၊ ခင်မင်ရင်းနှီးရတဲ့မိတ်ဆွေလည်းဖြစ်တော့ သူလာနေတာ ပိုလို့တောင် သဘောကျသေးတယ်။

ဒီရက်ပိုင်းက တစ်အိမ်လုံးလိုလို အလုပ်များနေကြတာ ၊ မောင်ကတော့ အစစအရာရာ စီစဉ်ရတဲ့သူမို့ အလုပ်အများဆုံးပေါ့။ မောင့်ကို သနားလိုက်တာ၊ ခါတိုင်းက "ကေသွယ်"မရှိရင် အခန်းထဲလာတွေ့တာမျိုးရှိပေမယ့် ခုတော့ သူ့ခမျာ နှစ်ယောက်ထဲတွေ့ချိန်မရတော့ဘူး။ မောင်နဲ့ဆုံဖြစ်တဲ့အချိန်တွေကျတော့လည်း လာတည်းနေတဲ့ဧည့်သည်တွေနဲ့ဆိုတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်တွေ့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။

"ကေသွယ်"နဲ့ တစ်ခန်းထဲ အတူနေလာရင်း သူ့အကြောင်းတွေ ပိုသိလာရတယ်။ သူ့ခမျာ ယောက်ျားနဲ့ ကွဲလာတာလည်းမကြာသေးတော့ စိတ်ညစ်စရာ, ဝမ်းနည်းစရာတွေကို ကျွန်မနဲ့စကားပြောရင်း မေ့နိုင်အောင် ကြိုးစားနေတယ်ထင်ပါရဲ့ ။ 

သူ့ကိုသတိထားမိတာက အဝတ်လဲရင် ဘယ်တော့မှ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ မလဲဘူး ၊  ထဘီဖြစ်ဖြစ် , ဘောင်းဘီရှည်ဖြစ်ဖြစ် , အတွင်းခံကအစ အကုန်ချွတ်လိုက်တာပဲ ၊ ပြီးမှ သူဝတ်ချင်တာ ရှာဝတ်တာ ၊ ကျွန်မဖြင့် ဒီအသက်အရွယ်ရှိပြီ ၊ တစ်ခါမှ အဲလိုအကုန်ချွတ်ချပြီး မလဲဖူးဘူး ။ သူ့ရှေ့မှာဆို ပိုဆိုးပေါ့ ၊  ရှက်နေတာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် လဲမယ့်ထဘီကို ရင်ဘတ်အထိဝတ်လိုက်ပြီးမှ ချွတ်စရာရှိတာ ချွတ်တာ ၊ "ကေသွယ်"ကတော့ မြို့ကြီးမှာနေတဲ့သူမို့ ခေတ်မီတာလား ၊ ရင်းနှီးတဲ့မိန်းကလေးချင်းမို့ ရှက်စရာမလိုတဲ့ သဘောမျိုးကြောင့်လား မပြောတတ်ပါ ၊ သူနဲ့ တစ်ခန်းထဲအတူနေလာပြီး (၃) ရက်မြောက်တဲ့နေ့ ညအိပ်တော့ ကျွန်မကို ထူးထူးဆန်းဆန်းမေးတယ်။

"နှင်း...နင့်ကိုမေးရဦးမယ်...မကြာခင် သတို့သမီးဖြစ်တော့မှာဆိုတော့"

"အင်း..မေးလေ... ဘာမေးမလို့လဲ"

"နင်နဲ့ ငါ့မောင်နဲ အခုအချိန်အထိ ဘယ်အခြေအနေရောက်ပြီးပြီလဲ...ငါဆိုလိုတာကဟာ နင်တို့အတူနေပြီးပြီလားလို့"

"ဟာ... နင်ကလည်း ကပ်သီးကပ်သပ်... နမ်းတာလောက်ပါပဲဟယ်...လင်မယားမဖြစ်ဘဲ အဲလိုမနေချင်ပါဘူး..ရှေးရိုးစွဲတယ်ပဲပြောချင်ပြော ငါကတော့ လက်မထပ်ခင်အထိ အပျိုစင်ဘဝကို တန်ဖိုးထားတယ်"

"အေးပါဟယ်...ငါနားလည်ပါတယ်... သိချင်လို့ ဒီအတိုင်းမေးလိုက်တာ.. ငါ့မောင်ကလည်း လူရိုးလေးပါ.. နင်ကံကောင်းတာပဲ"

"အင်း...ခဏတာ ကံကောင်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်သက်လုံး ကံကောင်းချင်ပါတယ်ဟယ်"

စကားပြောနေကြရင်းနဲ့ "ကေသွယ်"က ပူလို့ထင်တယ်...အိပ်ရာထဲလှဲနေကြရင်းကနေ အပေါ်အင်္ကျီထချွတ်တယ် ။ ဘရာက ရေချိုးပြီးကတည်းက ပြန်မဝတ်ထားတာမို့ ညအိပ်မီးရောင်အောက်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်မျိုးလေး ကြည့်ကောင်းနေသေးတယ် ။ ခါတိုင်းလည်း မြင်ဖူးနေပေမယ့် သတိမထားမိဘူး ၊ ခုမှ သတိထားကြည်မိတာဆိုတော ငေးကြည့်နေသလိုဖြစ်သွားတယ်။

"ဟိတ်...ဘာငေးနေတာလဲ"

ကေသွယ်က အိပ်ရာထဲပြန်လှဲရင်း ကျွန်မဘက်လှည့်အိပ်ပြီ မေးတယ်...

"နင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတာတောင် ခန္ဓာကိုယ်က ကျမသွားဘူးနော်...အပျိုလေးအတိုင်းပဲ"

ကျွန်မစကားကိုကြားတော့ "ကေသွယ်"က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးပြတယ်...

"နှင်း... ငါ နင့်ကို အလျှို့ဝှက်ဆုံးတစ်ခု ပြောပြရမလား... နင်နားထောင်ရဲတယ်ဆိုရင်ပေါ့"

"အမယ်...သဲထိတ်ရင်ဖိုမို့လို့လား....ပြောပြလေ... နားမထောင်ရဲစရာမှမရှိတာ"

"သေချာတယ်နော် နှင်း"

"အေးပါဆို"

သူက ကျွန်မကို ဘာပြောပြမှာမို့ ဒီလောက်သေချာအောင် မေးနေလဲ မသိဘူး ၊ သူအဲလိုပြောမှ သူမပြောခင် အမြန်ဆုံးသိချင်လာတယ်။ တစ်ခါတရံ အဝေးကနေ ခပ်သဲ့သဲ့ကြားရတဲ့ ကားဟွန်းသံကလွဲရင် ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေတာမို့ သူပြောပြမယ့်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား နားစွန့်နေမိတယ်။

"အဟမ်း"

အရေးထဲသူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းနေလိုက်သေးတယ်။

"ဒီလိုဟာ ... ငါက ယောက်ျားနဲ့ကွဲလာတဲ့ကိစ္စမှာ အားလုံးသိထားကြတာက သူက ဖောက်ပြန်လို့ ၊ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်လို့ ဆိုတာပဲ သိထားကြတယ်၊ အမှန်က ဒီလိုမဟုတ်ဘူး ၊ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာတော့ မှန်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ဘူး ၊ အမှန်တော့ သူက Gay နေတာ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ သူနဲ့ ကွဲခဲ့တာပဲ"

"ကေသွယ်"ရဲ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားပြီး ဘာပြောရမယ်မသိဖြစ်သွားတယ်။

"အမ်... ဘယ်လို ဘယ်လို ၊ သူက Gay နေတာဆို နင်က အစကတည်းက မသိဘူးလား"

"သူနဲ့ငါက လူကြီးချင်းသဘောတူပြီး မလွန်ဆန်နိုင်လို့ ယူခဲ့ကြရတာလေ ၊ သူ့အကြောင်း လေ့လာချိန်လည်း သိပ်မရှိလိုက်ဘူး ၊ သူ့ပုံစံက ကျားကျားယားယားနဲ့ဆိုတော့ Gay နေတယ်လို့ ဘယ်လိုထင်မှာလဲ ၊ ပြီးတော့ သူက လုံးဝကြီး Gay နေတာလည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး ၊ အင်း.... ၅၀% လောက် Gay တယ်ပဲပြောရမလား ၊ ငါ မပြောတတ်ဘူးဟာ"

"ဟုတ်လား... ဆက်ပြောပါဦး ၊ ငါ တော်တော်စိတ်ဝင်စားသွားပြီ"

"အင်း ပြောပြမယ် ၊ သူနဲ့ငါ ယူပြီး မင်္ဂလာဦးညရောက်တော့ ငါ့မှာ ရင်တွေပန်းတွေတုန်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုလို ဝမ်းသာသလိုလိုနဲ့ပေါ့ ၊

ကိုယ်နဲ့ အရမ်းရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ ချစ်သူမဟုတ်တဲ့သူက ငါ့ယောက်ျားဖြစ်သွားပြီ ၊ မကြာခင် သူငါ့ကို လာလိုးတော့မှာပါလားလို့တွေး..."

"ဟဲ့...ဟဲ့...စကားလုံးရွေးပြောလေဟာ ၊ အဲလောက်ထိ ဒဲ့တိုးကြီး...ငါရှက်တာပေါ့"

"ကေသွယ်"ရဲ့ အရမ်းပွင့်လင်းတဲ့စကားလုံးကြောင့် ကြက်သီးတောင် ထသွားတယ်၊ သူ့စကားမဆုံးခင် အမြန်ဖြတ်ပြီး တားရတယ်။

"ကောင်မ... ရှင် ရှက်မနေနဲ့ ၊ ရှင်လည်း မကြာခင်ကြုံလာရမှာ ၊ ခုကတည်းက နားရည်ဝအောင် နားထောင်ထား ၊ ငါလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောတတ်တယ် ၊ စကားလုံးတွေ ရွေးနေရတာ ရှုပ်လို့ ၊ ပြီးတော့ နင်နဲ့ငါ ဘာရှက်နေစရာလိုလို့လဲ"

"အေးပါဟယ်...နင်ပြောတတ်သလိုသာပြောတော့"

လိင်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင် အတော်အတန်သိထားပေမယ့် "ကေသွယ်"က ဆရာမဆိုရင် ကျွန်မက မူကြိုအဆင့်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ်။

တကယ်တမ်းပြောရရင် ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားကြောင့် သိစရာမလိုဘူးလို့ သဘောထားပြီး မလေ့လာခဲ့တာလည်းပါတယ်။ ဟိုးအရင်ကဆိုရင် ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးဟာ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတာနဲ့ သူ့အလိုလို ကိုယ်ဝန်ရှိပြီး ကလေးမွေးလာတယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခုတော့ ကျွန်မ အရမ်းရှက်တတ်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ နားလည်လာတယ်။

"အင်း... မကြာခင် သူငါ့ကို လာလိုးတော့မှာပါလားလို့တွေးပြီး ရင်တွေတုန်နေတာပေါ့ ၊ ဒါပေမယ့် ငါအတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကိုလျှော့ထားပြီး သူ့ကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ သူအခန်းထဲရောက်လာပြီး သူ့အင်္ကျီချွတ်တယ် ၊ အဲကတည်းက ငါက အိပ်ရာထဲလှဲနေပြီး မျက်စိမှတ်ထားလိုက်တော့တယ်။

ခဏကြာတော့ သူငါ့ဘေးနားလာလှဲပြီး ဖက်တယ်လေ၊ တိုတိုပြောရရင်ဟာ သူငါ့ကို ပါးကနေ နှုတ်ခမ်း, နို့ ၊ တစ်ကိုယ်လုံးနမ်းတယ် ၊ ပြီးတော့ ငါ့စပတ်ကို ယက်ပေးတယ်"

"ဟင်..ယက်ပေးတယ် ဟုတ်လား ၊ ရွံစရာကြီးကို"

"နင်က Tour Guide ဖြစ်ပြီး လိင်ကိစ္စမှာ အရမ်းကို ခေတ်နောက်ကျနေတာကိုး ၊ တကယ်တော့ ဒါဟာ ရွံစရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင်ကိုယ်တိုင် သိလာလိမ့်မယ် "

"အေးပါ.. ဒါနဲ့ နင့်စကား ဆက်ပါဦး"

"အင်း အင်း.. သူယက်ပေးတော့ အစတုန်းကတော့ နင့်လိုပဲတွေးတာပေါ့လေ ... ငါတားသေးတယ် ၊ ဒါပေမယ့် ကောင်းလာတော့ မတားဖြစ်တော့ဘူး ၊ အရသာကတော့ ဘယ်လိုဆိုတာ မပြောပြတတ်ဘူး ၊ အဲလိုနဲ့ ငါပြီးသွားတယ် ၊ သူကတော့ ငါပြီးသွားလည်း ဆက်ယက်ပေးနေတာပဲ၊ အကို ညီမပြီးသွားပြီ လို့ပြောတော့ ..."အင်းပါ" တဲ့ ၊ ပြီးတော့ ငါ့စပတ်ထဲ လက်ထဲပြီး လုပ်ပေးတယ်၊ ငါက အပျိုကတည်းက Masturbation လုပ်ဖူးတဲ့သူဆိုတော့ သူ့လက်ထည့်တာ သိပ်မနာဘူး ၊ ပြီးထားတဲ့အရည်တွေနဲ့ဆိုတော့ ချောနေတာလည်းပါတယ် ၊ သူလက်နဲ့လုပ်ပေးတော့လည်း ငါပြီးသွားတာပဲ ၊ အဲအချိန်အထိ သူငါ့ကို မလိုးဘူး ၊ ငါလည်း ထထိုင်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့လီးက မတောင်ဘူးလေ ၊ ခပ်သေးသေးရယ် ၊ ငါလည်း တော်တော်အံ့ဩသွားတာပေါ့ ၊ အကိုက ပန်းသေနေတာလား လို့မေးတော့ "မဟုတ်ဘူး ညီမ" တဲ့ ၊ အကိုက စိတ်မလာသေးလို့လေ ၊ စုပ်ပေးပါလား တဲ့"

"သူလည်း ငါ့စပတ်ကို ယက်ပေးထားတာဆိုတော့ ငါလည်း ရွံမနေတော့ဘူးလေ ၊ စုပ်ပေးလိုက်တယ် ၊ စုပ်ပေးရင်း သူ့လီးက နည်းနည်းကြီးလာတယ် ၊အကို လုပ်တော့မယ်ဆိုပြောနော် ဆိုတော့ အင်း ... စုပ်ပဲစုပ်ပေးတဲ့ ၊ ခဏနေတော့ စုပ်ပေးနေတာ ရပ်ခိုင်းပြီး ငါ့စပတ်ကို ထပ်ယက်ပေးတယ် ၊ ပြီးတော့ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့လီးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်နဲ့  ဂွင်းတိုက်ပြီး ပြီးသွားတယ် ၊ ငါလည်း ဘာမှပြောမနေတော့ဘဲ အဲအတိုင်းလှဲနေပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်"

"နောက်ရက်တွေလည်း အဲ့အတိုင်းပဲဟာ ၊ ငါပြီးအောင်တော့ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ယက်ပေးတယ် ၊ ငါလည်း မနေနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးတော့မှ သူဝန်ခံတယ်၊ မိန်းကလေးတွေကို လိုးဖို့ စိတ်မပါဘူးတဲ့ ၊ ကောင်လေးတွေကိုပဲ စိတ်ပါတာတဲ့ ၊ မိဘစကားကြောင့် လက်ထပ်လိုက်ရပြီး အိမ်ထောင်ရေးသုခ အပြည့်အဝမပေးနိုင်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့၊  နင်စဉ်းစားကြည့်လေ ၊ ငါ့မှာ ငိုရမလို ရယ်ရမလိုနဲ့ ။ အဲဒါကြောင့် ငါသူနဲ့ စောစောလမ်းခွဲလိုက်တာ"

"ဒါပေမယ့် ဒီလိုဖြစ်လို့ သူ့ကို မပေါင်းနိုင်တော့ပါဘူးလို့ ငါဘယ်သူ့ကိုသွားပြောပြရမလဲ ၊ အဲဒါကြောင့် သူနဲ့ငါ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး နှစ်ဦးသဘောတူ လမ်းခွဲလိုက်တာ ၊ ဒီကိစ္စတွေကို နင်ပဲ သိတာ"

"ဪ ... အဲဒါကြောင့် နင်က ခန္ဓာကိုယ် ပုံမပျက်တာကိုး"

"အင်း ...ဟုတ်တယ် ၊ ဒီအကြောင်းတွေပြောရင်းနဲ့တောင် ငါစိတ်ထလာပြီ ၊ ငါ့ဟာငါ ပွတ်လိုက်ဦးမယ် ၊ နင်ကြည့်ချင်ကြည် ၊ မကြည့်ချင်လည်း အိပ်တော့"

ပြောပြာဆိုဆို "ကေသွယ်"က သူ့ဟာသူ ပွတ်နေလေရဲ့ ၊ တကယ်တော့ သူတင် စိတ်ထတာမဟုတ်ဘူး ၊ နားထောင်ရတဲ့ ကျွန်မလည်း ရင်ထဲ တလှပ်လှပ်နဲ့ ၊ ပန်းလေးထဲကလည်း အရည်တွေစိမ့်လာသလို ခံစားမိတယ်၊ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး လိင်စိတ်အကြွဆုံးအခိုက်အတန့်ပါ ၊ အရင်တုန်းက လိင်စိတ်ကြွဖူးပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှက်တာကြောင့် စာဖတ်လိုက် ၊ ဇာတ်ကားကြည့်လိုက်နဲ့ အာရုံလွဲလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားပါတယ်။ ခုတော့ ဒီလိုအာရုံလွဲလို့မရနိုင်တော့ဘူး ၊ ကျွန်မ "ကေသွယ်"ကို ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်မိတယ် ၊ "နှင်း...နင်လည်း စိတ်ထနေတာလား ၊ ငါ ဘာကူညီပေးရမလဲ" တဲ့ ၊ "ရပါတယ်၊ ဒီအတိုင်းပဲ ငါနင့်ကို ဖက်ထားတော့မယ်" လို့ပြန်ပြောပြီး အတင်းကြိုးစားပြီး အိပ်လိုက်တော့တယ် ။ "ကေသွယ်"ကတော့ ဘယ်အချိန်ပြီးသွားပြီး ဘယ်အချိန် အိပ်လဲ မသိတော့ပါ ။

မိုးလင်းအိပ်ရာကနိုးတော့ "ကေသွယ်"က အပြင်သွားဖို့ အဝတ်တောင် လဲနေပြီ ၊ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ သူလဲမယ့်အဝတ်ကိုရှာနေတာ ၊ ကျွန်မ နိုးလာတာတွေ့တော့ ပြုံးပြတယ် ၊

"မောနင်းနော် နှင်း"

"အင်း မောနင်း ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"မြို့ထဲ ခဏသွားမလို့လေ ၊ နင်တို့ပွဲအတွက် အဝတ်ချုပ်ထားတာ သွားရွေးမလို့ ၊ လိုက်ဦးမလား"

"ဟင့်အင်း ... လိုက်တော့ဘူး"

"ဒါဆို ဘာမှာဦးမလဲ"

"မှာစရာမရှိပါဘူးဟယ်"

"အေးပါ... ဒါဆိုလည်း သွားပြီ"

ပြောပြောဆိုဆို "ကေသွယ်"က အဝတ်လဲပြီး ထွက်သွားလေရဲ့ ၊ သူထွက်သွားတော့မှ ကျွန်မလည်း အိပ်ရာကထပြီး မျက်နှာသစ် ၊ သွားတိုက် ၊ ညအိပ်အဝတ်လဲ စတာတွေလုပ်ရတယ်။ "ကေသွယ်"မရှိတုန်း မောင်က အခန်းထဲရောက်လာရင် အဆင်ပြေအောင်ပါ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ခဏနေတော့ မောင် ရောက်လာတယ်။ သူ့အမ ဘယ်အချိန် အပြင်ထွက်မလဲ ချောင်းနေတာဖြစ်မယ်။ အခန်းထဲရောက်လာတယ်ဆိုရင်ပဲ မပြောမဆို အတင်းဖက်တော့တာပဲ ၊ ပါးပြင်ကိုရောက်လာတဲ့ အနမ်းမိုးတွေကလည်း အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းလို့ပေါ့ ၊

"ဟိုးထား ဆရာ ... မနက်စောစော ဘယ်လိုတွေဖြစ်တာလဲ၊ လိမ်းထားတဲ့ သနပ်ခါးတွေတောင် မခြောက်သေးဘူး"

"လွမ်းလို့လေ မရဲ့ ... တစ်အိမ်ထဲနေပြီး ချစ်ဇနီးလောင်းလေးကို ခိုးတွေ့နေရတယ်"

"အင်းပါ ... မ နားလည်ပါတယ် မောင်ရဲ့ ... မ လည်း လွမ်းတာပါပဲကွယ်"

မောင်က ကျွန်မကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားပြီး နမ်းနေသလို ကျွန်မလည်း အလိုက်သင့် ပြန်ဖက်ထားလိုက်တော့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မောင်က ခါတိုင်းလို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို နမ်းနေရင်းနဲ့ လက်တစ်ဖက်က ရင်သားကိုပါ လာကိုင်ပြီး အသာလေး ညှစ်နေလေရဲ့ ။ ပါးကို နမ်းနေရင်းက နှုတ်ခမ်းကို ပြောင်းပြီး နမ်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လျှာတစ်ခုလုံးကို မောင်က ချိုချဉ်စုပ်သလို ဆွဲစုပ်နေတာပေါ့ ၊ မကြာခင် တော်စပ်ရတော့မယ့် ခင်ပွန်းလောင်းဆိုတော့ တားမနေတော့ပါဘူး ။

~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၆)

ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မောင့်ကိုတားလိုက်ရမလား ၊ စိတ်အလိုကိုလိုက်ပြီး ခွင့်ပြုလိုက်ရမလား ဝေခွဲမရဘူး ...

မောင်က ကျွန်မလျှာကိုစုပ်ပြီးနမ်းနေရင်းကနေရပ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ကိုပါ နေရာအနှံ့ နမ်းလာပြန်တယ်...ကိုင်နေတဲ့ရင်သားတစ်ဖက်ကနေနောက်တစ်ဖက်ကို ပြောင်းကိုင်လာပြီ...မောင့်ရဲ့အယုအယတွေက ကျွန်မကိုအသက်ရှူသံပြင်းစေတယ်... သေချာတယ်... မောင့်ဆီကတစ်ခုခုကို ကျွန်မ လိုချင်နေပြီဆိုတာ...မောင်ကလည်း ဒါကိုသိတယ်ထင်တယ်... လည်ပင်းနေရာတွေကို နမ်းနေရင်းကနေ ရင်သားနေရာတွေကိုပါ နမ်းလာနေပြီ...။

လက်တစ်ဖက်က ကျွန်မကိုဖက်ထားပြီး တစ်ဖက်က ပေါင်တစ်ဖက်ကိုလာကိုင်ပြီး ဆုံချည်ဆန်ချည်ပွတ်ပေးနေတယ်... ပြီးတော့ ကားတက်နေတဲ့တင်ပါးကိုလည်း ရသလောက် လိုက်ညှစ်နေတော့တာပဲ...

ရင်သားတွေကိုကိုင်နယ်ခံရတုန်းက ကောင်းသလို ပေါင်တွေ တင်ပါးတွေကို ကိုင်ခံရတော့လည်း ကောင်းနေပြန်ရော...မောင့်လက်နဲ့လာထိသမျှနေရာတိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက် စိတ်ကိုပိုပြီးကြွလာစေတယ်...ကျွန်မကတော့ သူ့ကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက် ၊ မျက်စိမှိတ်ထားရုံကလွဲပြီး မောင်လုပ်သမျှ နုရတော့မယ့်သူပါ...

စိတ်ထဲမှာစိုးရိမ်နေတာတစ်ခုက "ကေသွယ်"ပြန်လာလို့တွေ့သွားရင်ကော... အို...သူပြန်လာဖို့ စောပါသေးတယ်လေ.. ခုနကမှ အိမ်ကထွက်သွားတာကို...။

"မောင်... တော်တော့ကွာ... ကေသွယ် ပြန်လာရင်တွေ့သွားဦးမယ်"

"သူပြန်မလာသေးပါဘူး မရဲ့... ခုနကမှ ထွက်သွားတာကို"

"မ... မောင့်ကိုခွင့်ပြုတော့နော်... မောင်စိတ်တွေထိန်းမရတော့ဘူး... အရမ်းထန်နေပြီ... ဒီမှာကြည့်ဦး"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မောင်က ကျွန်မလက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲပြီး သူ့ရဲ့ပေါင်ကြားကနေရာကို ကိုင်ခိုင်းတယ်...ရုတ်တရက်တော့ လန့်သွားသလိုပဲ...မောင်က ဂျင်းသားဘောင်းဘီရှည်ဝတ်ထားပေမယ့် အဲဒီနေရာကတော့ အပေါ်ကိုသိသိသာသာကြီး ရုန်းထွက်ချင်နေသလိုပဲ...ကျွန်မက အတင်းညှစ်ပြီးကိုင်လိုက်မိတော့ မောင်က "အား... ဖြည်းဖြည်းညှစ်ပါ မရဲ့" တဲ့...."ဆောရီး... ဆောရီး..မောင်"

"မောင်က အဲလောက်တောင်ဖြစ်နေပြီလား"

"အင်းပေါ့ မရဲ့... အဲဒါ မရဲ့ အလှတွေကြောင့်လေ... မောင့်ရဲ့စိတ်တွေက အရမ်းကြွလာပြီး မောင့်လီးကလည်း အရမ်းမာလာတာ"

မောင့်ဆီက အရမ်းပွင့်လင်းတဲ့စကားတစ်ခွန်းကို ပထမဆုံးကြားဖူးပေမယ့် အဲဒီစကားကပဲ ကျွန်မစိတ်ကိုပိုပြီးလှုပ်ရှားစေတယ်လေ...။

"အင်း ... အရမ်းမာလာတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"အရမ်းမာလာတော့ မကို ချစ်ချင်လာတော့ပေါ့ မရဲ့"

"မောင့်ကိုချစ်တယ်လေ... မရသေးဘူးလား"

မောင့်ဆိုလိုတာကိုသိပေမယ့် မောင့်ကို စချင်တာနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မေးတာပေါ့... မောင်က ကျွန်မနားကို တိုးတိုးလေးကပ်ပြီး လေသံလေးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်....

"ချစ်ချင်လာတယ်ဆိုတာ လိုးချင်တယ် လို့ ပြောတာ မရဲ့.."

"ဟွန်း မောင်နော်...အရမ်းညစ်ပတ်တာပဲ...အဲလိုမပြောနဲ့ကွာ...ရှက်တယ် သိလား"

"မညစ်ပတ်ပါဘူးမရဲ့...လင်မယားကြားမှာ ဘာမှရှက်နေစရာမလိုတာ...ဒီလိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောမှ အချစ်တွေပိုတိုးလာမှာပေါ့"

"အမယ်...တတ်နေလိုက်တာ...ကိုတတ်ပါ့ကြီး... လင်မယားမဖြစ်သေးပါဘူးနော်..."

ကျွန်မက သူ့ကို မျက်စောင်းလေးထိုးလိုက်ပြီး သူ့ဟာကိုပဲ ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ ဆက်ပွတ်ပေးနေလိုက်တယ်...မောင်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဘောင်းဘီကြယ်သီးကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မလက်ကို သူ့ဟာနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိခိုင်းတယ်...ပထမဆုံးစမ်းမိတာက မောင့်ဆီးခုံပေါ်က အမွေးလေးတွေ...ပြီးတော့ ပူနွေးမာတောင့်နေတဲ့ မောင့်ရဲ့ဟာကြီး... မောင်ပြောသလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် မောင့်ရဲ့ လီးပေါ့...ဘယ်လောက်ကြီးလဲ မမြင်ရသေးပေမယ့် ကျွန်မလက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာမို့ လုံးပတ်အတော်ကြီးတယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတယ်...။

မောင့်ရဲ့လီးကိုဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထိပ်ဖျားနေရာက အရည်လေးတွေစိုနေတာလည်း သတိထားမိတယ်...ကျွန်မက မောင့်လီးကိုဆုပ်ကိုင်ပြီးဆော့ပေးနေချိန်မှာ မောင့်လက်ကလည်း ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ကြားနေရာကို ပွတ်ပေးလာတယ်...ဝတ်ထားတဲ့ထဘီရယ် ၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီရယ်နဲ့ အဝတ်က ၂ ထပ်ဖြစ်နေလို့ မောင့်လက်က ကျွန်မရဲ့ပန်းကလေးကို တိုက်ရိုက်မထိသေးပါဘူး...အဲဒီအချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဟာ ဓာတ်လိုက်နေသလိုပဲ...။

"အ ... မောင် ... မ... မနေတတ်ဘူး .. အရမ်းနေရခက်တယ်ကွာ ... အို ... ဟင့် ..."

"ဟင့် ...အာ ... ရှီး ... ဟင့် ... ကျွတ် ... ကျွတ် ... ရှီး ... "

ကျွန်မငြီးလေ မောင့်ရဲ့ထိတွေ့မှု အနမ်းတွေ၊ အကိုင်အတွယ်တွေက ပိုကြမ်းလာလေပဲ... တကယ်ဆိုရင် ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်လာဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ ဘာမှမရှိသေးဘူး...ကျွန်မမျှော်လင့်ထားတာက မင်္ဂလာဦးညမှပါ...ဒါပေမယ့် အခြေအနေက အဲဒီညအထိ မရောက်နိုင်တော့ဘူးထင်ပါရဲ့...လက်ထပ်ဖို့လည်း ရက်ပိုင်းပဲလိုတော့တာ... အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးပြီမို့ စိတ်ချရတဲ့အခြေအနေတစ်ခုပါ...ပတ်ဝန်းကျင်တိတ်ဆိတ်မှုရယ်...လုံခြုံတဲ့နေရာဖြစ်တဲ့ အခန်းတွင်းရယ်မို့ကျွန်မရဲ့ မဝံ့မရဲတဲ့စိတ်အခြေအနေတစ်ခုကလွဲရင် အကုန်လုံးက အဆုံးအထိသွားဖို့ တွန်းအားပေးနေသလိုပဲ...မောင့်ရဲ့လက်နက်ကလည်း အသင့်အနေအထားပါ...မောင့်ကိုချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် ဘာကိုမှတွေးမနေချင်တော့ဘူး...စိတ်ကိုဒုံးဒုံးချလိုက်ပြီး မောင်နဲ့အတူတူ ခရီးဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...ပန်းကလေးထဲကလည်း အရည်လေးတွေစိမ့်ထွက်နေတော့ အပျိုလေးကျွန်မအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီကွယ်...

"မ... မောင့်ကို ခွင့်ပြုတော့နော်...ပြုမယ်မလားဟင်"

ဒီအခြေအနေရောက်နေတာတောင် မောင်က ခွင့်ပြုချက်တောင်းနေသေးတယ်... သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့မောင်...

"မောင်...မကိုချစ်လား"

"သိပ်ချစ်တာပေါ့ မရယ်...သိပ်ချစ်လို့ပဲ လက်ထပ်ဖို့စီစဉ်ခဲ့တာပေါ့...တစ်သက်လုံး ချစ်သွားမယ်ဆိုတာ ယုံပါကွာ"

"အင်းပါ.. မောင် မ ကိုချစ်တာသိပါတယ်...ကြားချင်လို့ မေးတာ...မ ကို မကြမ်းရဘူးနော်...နာအောင်လုပ်ရင် စိတ်ဆိုးမှာ သိလား"

"ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ နည်းနည်းနာမယ်ထင်တယ် မရဲ့...စိတ်ကိုလျှော့ထားလိုက်လေ...မောင်လည်း မကြမ်းပါဘူး...မ အဝတ်တွေချွတ်ပေးမယ်နော်"

မောင်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျွန်မကို ထိုင်ခိုင်းပြီး အဝတ်တွေ ကူချွတ်ပေးတယ်...ဘရာကိုချွတ်တာ အဆင်မပြေတော့ ကျွန်မပဲ ချွတ်ပေးလိုက်တယ်...ဒါပေမယ့် ရှက်နေသေးတာမို့ လက်တစ်ဖက်စီနဲ့ နို့ကိုကာထားမိသေးတယ်...

"လက်နဲ့မကာထားနဲ့လေ မရဲ့" လို့ပြောပြီး မောင်က ကျွန်မလက်ကိုဆွဲဖယ်တယ်...

"လှလိုက်တာ မရယ်...နို့လေးတွေက တင်းပြီးလုံးနေတာပဲ...နို့သီးခေါင်းလေးတွေကလည်း ပန်းရောင်လေးနဲ့"

မောင်က ကျွန်မရဲ့နို့အလှကိုချီးကျူးပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ စို့သေးတာ...တစ်ဖက်ကိုစို့ရင် တစ်ဖက်က လက်နဲ့ကိုင်ပြီးညှစ်တယ်...ပါးစပ်ကော လက်ကော အညိမ်အနေတဲ့ မောင်ပါ...နို့စို့ပေးရင်းနဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လျှာနဲ့ကလိသေးတာ...ဘာလို့မှန်းတော့မသိဘူး...မောင်အဲလိုလုပ်တဲ့အခါ ကျွန်မလက်က အလိုလို မောင့်ဆံပင်တွေကို ပွတ်ပေးနေမိတယ်...ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တုန်ခါပြီး တွန့်သွားတယ်...အဖျားတက်နေတဲ့သူအတိုင်းပါပဲ...။

ပြီးတော့ မောင်က ကျွန်မကို အိပ်ယာပေါ်ပြန်လှဲခိုင်းပြီး ထဘီကိုချွတ်ပါတယ်...ထဘီက အစကတည်းက ကျွတ်ချင်နေတာဆိုတော့ သူ့အတွက်လွယ်လွယ်လေးပေါ့...မောင်က ထဘီကိုချွတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေဖဝါးကစပြီး နမ်းပေးတယ်...။

"မောင်...ဘယ်နေရာတွေနမ်းနေတာလဲ...မောင် ဘုန်းနိမ့်နေပါဦးမယ်...အဲလိုမနမ်းပါနဲ့နော်"

ကျွန်မတားပေမယ့် မောင်က ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး...ခြေဖဝါးကနေ ခြေချောင်းလေးတွေကိုပါ စုပ်ပေးတယ်...ချစ်လိုက်တာ မောင်ရယ်... "မ"လေ...မောင့်ကို သိပ်ချစ်သွားပြီသိလား...မောင်စားချင်နေတဲ့ "မ"အသွေးအသားတွေကို စားသုံးပါတော့ လို့ စိတ်ထဲက‌ပြောနေမိတယ်...မောင်က ခြေချောင်းလေးတွေကို စုပ်ပေးနေတာရပ်ပြီး ခြေသလုံး ၊ ပေါင် .... တစ်ဆင့်ချင်းစီ နမ်းပေးပြီး လျှာနဲ့ကစားနေတယ်...ကျွန်မမှာ ယားတာကော...ကောင်းတာကော အရသာတွေက စုံလို့ပဲ...ပြီးတော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ပန်းကလေးနေရာက အစိုကွက်လေးကို အတွင်းခံပေါ်ကနေ နမ်းပေးတယ်...လျှာလေးနဲ့ ထပ်ကစားပေးတယ်...မောင် မနမ်းခင်ကတည်းက အဲနေရာလေးမှာ စိုနေပြီးသားပါ...အခုတော့ သူ့ရဲ့အပြုအစုကြောင့် ပိုပြီးအရည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်လာတာပေါ့...။

"ဘောင်းဘီပါ ချွတ်လိုက်တော့မယ်နော် မ"

ခွင့်တောင်းတာ မဟုတ်ဘဲ သူဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အသိပေးတာပါ...မောင်က အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်ပေးတဲ့အချိန် သူအဆင်ပြေအောင်လို့ ကျွန်မကလည်း ဖင်ကြွပေးလိုက်တာပေါ့...မောင်က ကျွန်မကို ပေါင်ကားခိုင်းပြီး ပန်းကလေးကို သေချာစိုက်ကြည့်တယ်...အိပ်ရာမှာလှဲနေပေမယ့် ခေါင်းအုံးနဲ့မို့လို့

မောင်ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို မြင်နေရတယ်လေ...

"မောင်...ဘာလို့အဲ့လောက်ကြည့်နေတာလဲ... "မ" မနေတတ်တော့ဘူးသိလား"

"အရမ်းလှလို့ပေါ့ မရဲ့"

"အလိုလေးတော်...မောင်ပြောမှပဲ အဲဒါက လှတယ်ဆိုတာ သိတော့တယ်...ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် တစ်ခါမှ အဲလိုမကြည့်ဖူးဘူး"

"တကယ်ပြောတာ မရဲ့...မက လူလည်းလှတယ်...အဖုတ်လည်းလှတယ်... အမွေးကလည်းအရမ်းမထူဘူး...ဘေးနှုတ်ခမ်းသားကလည်း ပန်းရောင်လေးသန်းနေတာ"

"စကားတွေတတ်နေလိုက်တာ...စာရေးဆရာလုပ်စားပါလား..အဲလောက် အဖုတ်ဋီကာဖွင့်နေတာ"

မောင့်ရဲ့ပွင့်လင်းတဲ့စကားလုံးတွေက ကျွန်မကိုပိုပြီး စိတ်ကြွစေတာမို့ ကျွန်မလည်း မောင့်လိုပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲလာတယ်လေ...မောင်နဲ့ကျွန်မ (၂) ယောက်ကြားမှာ အသုံးမဝင်တဲ့ရှက်စိတ်တွေကို ဖျောက်ထားလိုက်တော့တယ်...အဲဒါ မောင့်ကိုသိပ်ချစ်လို့ပဲလေ...

"အင်း...မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အဖုတ်အလှတွေကို မောင့်လျှာနဲ့ သေချာမှတ်တမ်းတင်လိုက်ဦးမယ်"

မောင်က ပြောလည်းပြော အဖုတ်ကိုဖြဲပြီး အထဲကို လျှာနဲ့ သေချာယက်ပေးတော့တာပဲ...မောင့်ရဲ့ လျှာအထိအတွေ့က အရမ်းခံရခက်တာပဲ... လျှာဖျားလေးနဲ့ အထဲကိုကလိပေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲရှင် ... ရင်ထဲမှာတလှပ်လှပ်နဲ့သွေးတွေ ဆူကြွလာပါတယ် ... အို ... မောင်ရယ် ... ဟင့် ...

"အား  ... အား ... အား ... ရှီး"

"မ"တော့ ရူးပြီ မောင်ရယ် ... အသွေးအသားတွေက ပွက်ပွက်ဆူလောက်အောင် မောင်နမ်းတတ်တယ်ကွယ် ...အား အား... ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ် ... ကောင်းလိုက်တာ ... နူးညံ့တဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို ... မောင့်လျှာကြမ်းကြမ်းနဲ့ ယက်ပေးတော့ ... ကျွန်မလေ ရမက်တွေ ပိုပိုပြီးထန်ကုန်တာပေါ့ ...

"အို ... အား  ... အား ..."

ကျွန်မရဲ့ငြီးသံတွေက ထိန်းမရအောင် ထွက်နေပါတယ်...

"အို ... ဟင့် ... ဟင့် ... အရမ်းထိတယ် မောင်ရယ် ... "မ"လေ မခံနိုင်ဘူး ... အား ရှီး ... အား ..."

မောင်က အစေ့သေးသေးလေးကို  အတင်းပဲ ဖိပြီးယက်တယ် ...စုပ်ပေးတယ်...

ကျွန်မ အဖုတ်လေးကလေ မောင့်ရဲ့လျှာအောက်မှာ ကောင်းလွန်းလို့ သေးတောင်ထွက်ချင်သလို ဖြစ်လာပါတယ်...

"မောင်ရေ ... အား ... အား ... အား ... မရတော့ဘူး ... မ... မထိန်းနိုင်တော့ဘူး ...ထွက်ကုန်ပြီလားမသိဘူး ဟင့် ... ဟင့် ... ဟင့်"

တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်ခါပြီး ဝတ်ရည်ကြည်တွေအပြင် ပျစ်ချွဲချွဲအရည်လေးတွေပါ ပန်းထွက်သွားတယ်...ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားပြီး လေထဲမှာ မြောက်တက်သွားသလိုခံစားရတယ်...မောင့်ခေါင်းကိုကိုင်ထားပြီး ပေါင်(၂)ချောင်းနဲ့ အတင်းညှပ်ထားမိတယ်...သူများတွေပြောတဲ့ "ပြီးတယ်"ဆိုတာ ဒါကိုပြောတာဖြစ်မယ်...။

"မောင်... မဘေးနားလာပါဦး...မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အနားယူချင်လို့"

မောင်က ကျွန်မဘေးနားလာလှဲအိပ်တော့ မောင့်လက်တစ်ဖက်ကိုခေါင်းအုံးပြီး မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မောမောနဲ့ မှိန်းနေမိတယ်...ခဏကြာတော့ မောင်က နှုတ်ခမ်းကို လာနမ်းပြန်ရော...သူက ကိုယ့်အဖုတ်ကိုယက်ပေးထားတာဆိုတော့ အဲဒီအနံ့ကို ပြန်ရှူမိတာပဲ...နမ်းနေတဲ့အချိန် မောင့်လက်ကလည်း အငြိမ်မနေဘဲ နို့တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ညှစ်နေတော့ စိတ်ကပြန်ကြွလာပါရောပေါ့...။

"မ အမောပြေပြီလား...မကို ထည့်ချင်နေပြီ...ဒီမှာကြည့်ဦး"

အစကတည်းက နည်းနည်းကျွတ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီကို မောင်က ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်...ပြီးတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်...ခုတော့ မောင်နဲ့ ကျွန်မဟာ ကိုယ်တုံးလုံးတွေ ဖြစ်သွားပါပြီ...မောင်က ကျွန်မလက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲပြီး သူ့လီးကိုကိုင်ခိုင်းပြန်တယ်...ကျွန်မလည်း ခုမှ သေချာမြင်ရတော့ သေချာ အနီးကပ်ကြည့်နေတာပေါ့...။

"အကြီးကြီးပဲနော် မောင့်ဟာက"

"မကြီးပါဘူး မရဲ့...မအဖုတ်နဲ့ အနေတော်ပါပဲ"

"ဟွန်း...ပြောတော့မယ်...စကားတတ်တိုင်း"

"ချစ်သူရည်းစား အချစ်ကုန် ၊ လင်မယား အရှက်ကုန်" ဆိုတဲ့စကားဟာ အမှန်ပဲ...မောင်နဲ့ကျွန်မတို့ဟာ လင်မယားမဟုတ်သေးပေမယ့် အရှက်ကုန်နေပါပြီ...မောင်က သူ့ဟာကို ကျွန်မလက်ပေါ်ကကိုင်ပြီး ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်လုပ်ပြတယ်...အရည်ပြားကိုနောက်ဆုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ အဖုကြီးက ထင်ထင်ရှာရှားမြင်ရတယ်...အဲဒါကို "ဒစ်"လို့ခေါ်တဲ့အကြောင်း မောင်က ပြောပြတယ်...ပြီးတော့ အဲလို ရှေ့တိုး/ နောက်ဆုတ်လုပ်တာကလည်း "ဂွင်းတိုက်" တာတဲ့..."ဂွင်းထု"တာလို့လည်း ခေါ်တယ်တဲ့...လူပျိုဘဝတုန်းက ထန်လာရင် အဲလိုလုပ်ပြီး အရည်ထုတ်တာတဲ့...ခုတော့ ဒီအရည်တွေကို ကျွန်မအဖုတ်ထဲမှာပဲ ထည့်တော့မယ်ဆိုပဲ...မောင်ပြောသမျှ လုပ်သမျှအရာအားလုံးဟာ ကျွန်မအဖို့ လိင်မှုရေးရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာအတွေ့အကြုံနဲ့ ဗဟုသုတရစရာတွေချည်းပါပဲ...

မောင်က ကျွန်မကို ဒူးထောင်အနေအထားနဲ့ ပေါင်ကိုကားခိုင်းပြီး ခြေရင်းနားမှာ ဒူးထောက်ပြီးနေရာယူလိုက်တယ်...ရှေ့ဆက်ဘာဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိနေပြီမို့ စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံးလျှော့ပြီး အဖုတ်ထဲဝင်လာမယ့် မောင့်လီးကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စောင့်နေမိတယ်...မောင်က အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကိုဖြဲလိုက်ပြီး သူ့လီးကို အသာတေ့ပြီး စုန်ချည်ဆန်ချည်ပွတ်ပေးနေတယ်...ဖိုနဲ့မ သဘာဝကပေးထားတဲ့အရာ (၂) ခုဆုံမိတဲ့အခါ သူတို့လည်း ပျော်နေရှာမှာပဲထင်တယ်...

"ထည့်ပြီနော် မ"

"အင်း..မောင်...ဖြည်းဖြည်းနော်"

မောင်က သူ့လီးကို ကြိုးစားပြီး အပျိုအဖုတ်ကိုဖြဲထည့်နေပေမယ့် မဝင်သေးဘူး...ကျွန်မမှာ ကောင်းတစ်ဝက်, နာတစ်ဝက်နဲ့ မျက်ရည်တောင်ကျချင်လာသလိုပဲ...

"မောင်...မရဘူးထင်တယ်...အရမ်းနာနေပြီ"

"ရမှာပါ မရဲ့ ...အစမို့ပါ"

မောင်က လက်မလျှော့ဘူး...မရ,ရအောင် ထည့်မယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပါ...စောစောက ပြီးထားတဲ့အရှိန်နဲ့ အဖုတ်ထဲမှာအရည်တွေချွဲနေတာဆိုတော့ မောင်သိပ်မကြိုးစားလိုက်ရဘူး...မောင့်လီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့တိုးဝင်လာတယ်...

"အား...အား...အရမ်းနာတာပဲ မောင်ရယ်"

ကျွန်မအော်သံကြောင့် ဝင်နေတဲ့ထက်ဝက်အနေအထားနဲ့ ရှေ့ဆက်မသွင်းဘဲ ရပ်လိုက်တယ်...ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ်ကိုမှောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်ပေးပြန်တယ်...လက်က နို့တွေကိုနယ်တယ်...နှုတ်ခမ်းစုပ်ပေးတာကိုရပ်လိုက်ပြီး နို့တွေကိုထပ်စို့ပေးပြန်တယ်...မောင့်ရဲ့အပြုအစုတွေကြောင့် နာတာပျောက်သွားတော့ မောင့်ကို ထပ်ထည့်ခိုင်းလိုက်တယ်...။

"ထပ်ထည့်ကြည့်မောင်...မ ခံနိုင်လာပြီ"

မောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်းထပ်ထည့်တယ်...နောက်တော့ မောင် စိတ်မရှည်တော့ဘူးထင်တယ်...။ ထက်ဝက်လောက်ရောက်နေတဲ့သူ့လီးကို အဆုံးအထိ ဆောင့်ထည့်လိုက်တယ်...။

"အား....မောင်"

အပျိုမြှေးပေါက်သွားပြီထင်တယ်...အထဲမှာစပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနဲ့...မောင်က ခဏလေးရပ်ထားပြီး သူ့လီးကိုရှေ့တိုး,နောက်ဆုတ် အဝင်အထွက်လုပ်ပြီး ဆောင့်ပေးတယ်...နာကျင်နေတဲ့ဝေဒနာတွေကို ကောင်းတဲ့အရသာကလွှမ်းမိုးသွားတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဖင်ကိုကြွပြီး မောင့်ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေကို စီးချက်မှန်မှန်နဲ့ ခံယူတတ်လာတယ်။

ဒီလိုနဲ့  အဝင်အထွက်တွေက  တဖြည်းဖြည်း မြန်လာတယ်...ကောင်းလိုက်တာရှင် … အပျိုမြှေးပေါက်သွားတဲ့ နာကျင်ခံစားမှုတွေ  ပျောက်သွားပြီး … ကျွန်မစိတ်တွေ ချစ်ရမက်ခိုး ဝေနေပါတယ် … ဒီအရသာက ဘာနဲ့မှကိုမတူတာပါ...မောင်က ဆောင့်နေတာကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခါးအောက်မှာ ခေါင်းအုံးခံပေးတယ်...ပြီးတော့ ကျွန်မခြေထောက် (၂)ဖက်ကို သူ့ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်တယ်...သူ့လက် (၂)ဖက်ကတော့ ကျွန်မခါးဘေးနားမှာ ထောက်ထားပြီး ဆောင့်ပေးပြန်တယ်...။

"အား...အား.....ဟင့်....အရမ်းကောင်းလာပြီ မောင်...နာနာဆောင့်ပေးပါ"

အစတုန်းကတော့ ရှက်သလို ကြောက်သလိုဖြစ်နေတဲ့ကျွန်မဟာ ခုတော့လည်း အရမ်းကိုပွင့်လင်းနေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် အံ့ဩမိတယ်...ကျွန်မကငြီးလေ မောင်က ဆောင့်လေပဲ...ခံစားချက်တွေ ရမက်မီးတွေကဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေလို့ ကျွန်မလေ အရမ်းပဲ ငြီးတွားနေမိပါတယ်...မောင်ရဲ့ မျက်နှာကလည်း နီရဲတွတ်နေပြီး ချွေးတွေပြန်နေလေရဲ့....ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး...နောက်တစ်ကြိမ်ပြီးတော့မယ်...ဆောင့်ခံနေရတဲ့ကြားက မောင့်လီးကို အတင်းလိုက်ညှစ်ပြီး ကော့ပေးနေတယ်... မောင်လည်းအရမ်းကောင်းလာလို့ထင်တယ်...စောစောကထက် ဆောင့်ချက်တွေက ပိုမြန်လာတယ်...။

"အရမ်းလိုးလို့ကောင်းတာပဲ မရယ်....မောင် ပြီးတော့မယ်...အဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်လိုက်မယ်နော် မ"

"အင်း...အင်း....ထည့်ပေးပါ...အား..အား...အီး..."

"အား..ရှီး..."

ငြီးသံတစ်ချို့နဲ့အတူ ပူနွေးတဲ့သုက်ရည်တွေပန်းထွက်လာလိုက်တာ အဖုတ်ထဲကနေတစ်ဆင့် ဖင်ကြားထဲထိစိမ့်ပြီးစီးသွားတာကို ခံစားမိတယ်...မောင်က သုက်ရည်တွေပန်းထည့်နေတုန်း ကျွန်မလည်း ပြိုင်တူပြီးသွားတယ်...ကောင်းလိုက်တာရှင်...နတ်ပြည်ရောက်သွားသလိုပါပဲ...ဒါကြောင့်လည်း လူတွေ အိမ်ထောင်ပြုကြတာဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိသေးတယ်...မောင်က သူ့လီးကို မထုတ်သေးဘဲ အထဲမှာစိမ်ထားတယ်...ခဏကြာတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျော့လာပြီး အဖုတ်ထဲက ကျွတ်ထွက်သွားတယ်...ဪ...သူတို့ဟာက အဲလိုကြီးကိုး...မာနေတုန်းပဲ လုပ်လို့ရတာ....ပျော့သွားရင် လုပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့....။

ကျွန်မလည်း မောသွားလို့ မောင့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားသလို မောင်လည်း ကျွန်မကို အနမ်းတွေပေးရင်း ပြန်ဖက်ထားတယ်...။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၇)

အချိန်တွေဟာ ကုန်ဆုံးမြန်လိုက်တာ...။ မောင်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်ခြင်းပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲပြီးနောက်မှာတော့ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီးချစ်သွားကြသလိုပါပဲ။ အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေရှိနေတာကြောင့် မောင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးမရတော့ပေမဲ့ တစ်ယောက်မျက်လုံးတွေကနေတစ်ဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့အချစ်တွေကို နားလည်နေကြတယ်။

ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ မောင်က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပြတာ၊ ခိုးကြည့်ပြီး ပြုံးပြတာတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ကြည်နူးစရာ အမှတ်တရလေးတွေပေါ့ရှင်။ အဲဒီနေ့က ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှမသိပါဘူး။ "ကေသွယ်" ကိုတောင် ရင်မဖွင့်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြိုတင်မင်္ဂလာဦးညလေးအဖြစ် လျှို့ဝှက်ထားလိုက်တော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်မယ့်နေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ မနက်စောစောကတည်းက ဧည့်သည်တွေက တဖွဲဖွဲနဲ့လာနေကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ မိတ်ကပ်ဆရာမရဲ့ ပြင်ဆင်ခြယ်သမှုအောက်မှာ ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေရတာပေါ့။ စိတ်ထဲမှာတော့ အတွေးတွေက ပလုံစီလို့။ ကျွန်မဟာ ဒီနေ့ကစပြီး မောင့်ရဲ့ တရားဝင်ဇနီးမယား ဖြစ်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့အတွေးက ရင်ကိုအခုန်မြန်စေသလို၊ မင်္ဂလာဦးညကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတဲ့အတွေးကလည်း ရှက်စိတ်တွေနဲ့အတူ ရင်တုန်စေပြန်တယ်။ အရင်တစ်ခေါက်က အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဆိုပေမဲ့ တရားဝင်လင်မယားအဖြစ် ဖြတ်သန်းရမယ့်ညကတော့ ပိုပြီးထူးခြားနေမယ်လို့ စိတ်ကထင်နေမိတယ်။

"သမီးလေး ... လှလိုက်တာကွယ်"

အမေ့ရဲ့အသံကိုကြားမှ ကျွန်မ အတွေးစတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ မှန်ထဲကကိုယ့်ပုံကိုယ်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ မင်္ဂလာဝတ်စုံအဖြူရောင်လေးနဲ့ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မမှတ်မိနိုင်အောင် လှနေသလိုပါပဲ။ အမေ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်ကြည်လေးတွေ ရစ်ဝိုင်းနေတာကိုမြင်တော့ ကျွန်မလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။

"အမေရယ် ... သမီးကို စိတ်ချပါနော်။ မောင်က သမီးကို အရမ်းချစ်တာပါ"

လို့ အားပေးစကားပြောလိုက်တော့မှ အမေက မျက်ရည်သုတ်ပြီး ပြုံးပြရှာတယ်။ မင်္ဂလာပွဲအခမ်းအနားကိုတော့ မောင်တို့အိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာပဲ ကျင်းပတာပါ။ သိပ်အကျယ်အကျယ် လုပ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟ၊ ဆွေမျိုးအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ကျင်းပခဲ့တယ်။ မဏ္ဍပ်ထဲကို အဖေ့လက်ကိုတွဲပြီး ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့မျက်ဝန်းတွေက မောင့်ကိုပဲ ရှာဖွေနေမိတယ်။ 

မောင်က မင်္ဂလာဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ ခန့်ညားချောမောစွာပဲ ကျွန်မကို စောင့်ကြိုနေလေရဲ့။ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေ၊ မြတ်နိုးမှုတွေကို အတိုင်းသားမြင်နေရတယ်။ သူ့အနားရောက်တော့ အဖေ့လက်ထဲကနေ ကျွန်မလက်ကို သူကလွှဲပြောင်းယူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့လက်တွေက နွေးထွေးနေသလို အားကိုးချင်စရာကောင်းလိုက်တာရှင်။

နှစ်ဖက်မိဘတွေရဲ့ သဘောတူညီမှု၊ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေရဲ့ ဆုတောင်းပေးသံတွေနဲ့အတူ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဟာ တရားဝင်လင်မယားအဖြစ်ကို ရောက်ရှိသွားကြပါပြီ။

လက်စွပ်လဲလှယ်တဲ့အချိန်၊ ရေစက်ချအမျှဝေတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ မောင်က ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းလေးဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ မင်္ဂလာပွဲပြီးတော့ ဧည့်ခံပွဲကိုဆက်တိုက်ကျင်းပတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ စိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်း မင်္ဂလာပွဲစရိတ်က ပိုတဲ့ငွေတွေကို မိဘမဲ့ကျောင်းကို သွားရောက်လှူဒါန်းခဲ့ကြတယ်။ အလှူလုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ မောင်က "မနဲ့အတူတူ ဒီလိုကုသိုလ်တွေ အများကြီးလုပ်သွားချင်တယ်" လို့ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောတော့ ကျွန်မ ပီတိတွေနဲ့ ပြုံးမိပါရဲ့။

ဧည့်ခံပွဲပြီးလို့ ညရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ မောင်တို့အိမ်ပေါ်ထပ်က အခန်းကျယ်ကြီးထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်မတည်းခိုခဲ့တဲ့အခန်းမဟုတ်ဘဲ မောင်နဲ့ကျွန်မအတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အခန်းပါ။ အခန်းထဲကိုရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးတွေ ကြဲထားသလို၊ အခန်းထောင့်မှာလည်း ဖယောင်းတိုင်မွှေးမွှေးလေးတွေ ထွန်းထားပေးတယ်။ တစ်ခန်းလုံး မွှေးပျံ့နေတာပါပဲ။

"မ ... ပင်ပန်းနေပြီလား"

အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ခါးလေးကို နောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး ပုခုံးလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းရင်းမေးတယ်။

"နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းတာပေါ့ မောင်ရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ပျော်ပါတယ်"

"မောင်လည်း အရမ်းပျော်တယ်။ ဒီနေ့လေးကို မောင်ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရလဲသိလား။ မောင့်ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ပဲ"

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာနေရင်း သူ့စကားသံချိုချိုတွေကို နားထောင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ သောကတွေပြေပျောက်စေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ မောင်က ကျွန်မကို သူ့ဘက်လှည့်ခိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်ညင်သာသာလေး စုပ်နမ်းတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ပြီး အလိုက်သင့်ပြန်နမ်းလိုက်တယ်။ အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြင်းထန်လာသလို သူ့လက်တွေကလည်း ကျွန်မရဲ့ကျောပြင်၊ တင်ပါးတွေကို ပွတ်သပ်နေလေရဲ့။

"မ ... ရေအရင်ချိုးလိုက်ဦးမလား"

"အင်း ... ချိုးမယ်လေ။ မောင်ရောပဲ ချိုးလိုက်နော်"

"အတူတူချိုးကြမယ်လေ မရဲ့"

မောင့်စကားကြောင့် ကျွန်မရှက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ဖွဖွထုလိုက်မိတယ်။

 

"ဟွန်း ... လူလည်ကျနေတာ"

လို့ပြောတော့ သူက တဟားဟားနဲ့ရယ်ပြီး

"ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ကိုယ်ချိုးတာ ဘာဖြစ်လဲ" တဲ့လေ။

ပြောသာပြောရတာ၊ ကျွန်မလည်း သူနဲ့အတူတူ ရေချိုးချင်မိတာ အမှန်ပါပဲ။ မောင်က ကျွန်မဝတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံရဲ့ ဇစ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲချွတ်ပေးတယ်။ ဝတ်စုံကျွတ်သွားတော့ အတွင်းခံဘရာနဲ့ ပင်တီလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်ခိုင်းပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ခြေထောက်ကနေစပြီး နမ်းပေးပြန်တယ်။

"မောင်ရယ် ... အရင်တစ်ခါကလိုပဲလားကွာ။ ဘုန်းနိမ့်ပါ့မယ်ဆို"

"မောင့်အတွက်ကတော့ မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနိမ့်အမြင့်မရှိဘူး။ အကုန်လုံးက မြင့်မြတ်တယ်"

သူ့စကားတွေက ပျားရည်လိုပါပဲရှင်။ ကျွန်မစိတ်ကို ကြည်နူးစေတယ်။ ခြေဖဝါးကနေ ခြေသလုံး၊ ပေါင်ရင်းထိအောင် နမ်းလာပြီး အတွင်းခံပင်တီပေါ်ကနေ ကျွန်မရဲ့ပန်းကလေးနေရာကို အသာလေးနမ်းရှိုက်လိုက်တော့ ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး တွန့်သွားတယ်။

ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့အတွင်းခံတွေကိုပါ ချွတ်ပေးပြီး ရေပန်းအောက်မှာ အတူတူရပ်လိုက်ကြတယ်။ ရေစက်တွေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို ကျဆင်းနေသလို မောင့်ရဲ့အနမ်းတွေကလည်း ကျွန်မမျက်နှာ၊ လည်ပင်း၊ ရင်သားတွေပေါ်ကို အဆက်မပြတ်ကျရောက်နေတယ်။ သူက ဆပ်ပြာရည်တွေနဲ့ ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ဆေးကြောပေးတယ်။ အထူးသဖြင့် ရင်သားတွေကို အကြာကြီးပွတ်နယ်ပေးသလို၊ ပန်းကလေးနေရာကိုလည်း သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ညင်ညင်သာသာလေး ပွတ်ပေးတော့ ကျွန်မ မနေတတ်တော့ဘူး။

"အ ... မောင် ... ယားတယ်ကွာ"

"ခဏလေးပါ မရဲ့။ သန့်ရှင်းအောင်လို့ပါ"

သူ့စကားအဆုံးမှာတော့ သူ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက အထဲကိုနည်းနည်းဝင်လာတော့ ကျွန်မအလန့်တကြားနဲ့ သူ့ကိုအတင်းဖက်ထားလိုက်မိတယ်။

သူက ရယ်ပြီး

"မကြောက်ပါနဲ့ မရဲ့။ မောင့်ကိုယုံ" တဲ့။

သူ့ကိုယုံကြည်ပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ လန့်သွားတာအမှန်ပဲ။ သူက ကျွန်မကို သန့်စင်ပေးပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း သူ့ကိုပြန်ပြီး သန့်စင်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့မာတောင်နေတဲ့ဟာကြီးကို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးရတုန်းကဆိုရင်ဖြင့် လက်တွေတောင်တုန်လို့။

ရေချိုးပြီးတော့ သဘက်တစ်ထည်စီပတ်ပြီး အခန်းထဲပြန်ဝင်လာကြတယ်။ ကုတင်ပေါ်ရောက်တော့ မောင်က ကျွန်မပတ်ထားတဲ့သဘက်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့သဘက်ကိုလည်း ချွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မဘေးမှာ ဝင်လှဲတယ်။ ခုတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အဝတ်အစားတစ်စုံတစ်ရာမှမရှိတော့ဘူး။

"မ ... ဒီတစ်ခါတော့ မောင့်ကိုစုပ်ပေးပါလားဟင်"

သူ့ရဲ့တောင်းဆိုမှုကြောင့် ကျွန်မနည်းနည်းတော့ တွန့်သွားတယ်။ "ကေသွယ်" ပြောပြတုန်းက နားထောင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးရမယ်ဆိုတော့ မရဲဘူးလေ။

"မ ... မလုပ်တတ်ဘူး မောင်ရဲ့"

"မောင်သင်ပေးမှာပေါ့ မရဲ့။ မ ကလိမ္မာပါတယ်။ ခဏလေးနဲ့တတ်သွားမှာ"

သူက ကျွန်မကိုအားပေးပြီး သူ့ရဲ့ပေါင်ကြားမှာ မျက်နှာအပ်ခိုင်းတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ ဘယ်လိုစရမယ်မသိတာနဲ့ သူ့ရဲ့ထိပ်ဖျားလေးကို လျှာနဲ့အရင် တို့ထိကြည့်လိုက်တယ်။ ငံကျိကျိအရသာလေးကို ခံစားမိတယ်။ ပြီးတော့မှ ပါးစပ်ထဲကို ငုံလိုက်တယ်။

မောင်က

"အား ... ကောင်းလိုက်တာ မရယ်"

ဆိုပြီး ကျွန်မခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တွေကို ဖွဖွလေးပွတ်ပေးနေတယ်။ သူပြောတဲ့အတိုင်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ပေးရင်းနဲ့ အာခေါင်နဲ့ထိအောင် စုပ်ပေးလိုက်တော့ မောင်တစ်ယောက် ငြီးသံတွေထွက်လာတယ်။ သူ့ဆီကထွက်လာတဲ့ အရည်ကြည်လေးတွေကိုလည်း မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး မျိုချပစ်လိုက်တယ်။ ကိုယ်သိပ်ချစ်ရတဲ့ယောက်ျားရဲ့ အရာဆိုတော့ ရွံတဲ့စိတ်တောင်မဖြစ်မိပါဘူး။

"တော်ပြီ မ ... မောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ မကို ပြီးအောင်လုပ်ပေးတော့မယ်နော်"

သူကပြောပြီး ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားခိုင်းပြီး အဖုတ်ကို သူ့လျှာနဲ့ အားရပါးရ လျက်ပေးတော့တာပဲ။ အရင်တစ်ခေါက်ကထက်တောင် ပိုကြမ်းသလိုပဲ။ အစေ့လေးကို ဖိပြီးစုပ်လိုက်၊ လျှာနဲ့ထိုးမွှေလိုက်လုပ်နေတာ ကျွန်မမှာ ကော့ပျံနေတာပါပဲ။

"အား ... အား ... မောင် ... မောင် ... ရှီး ... ကောင်းတယ် ... အရမ်းကောင်းတယ်"

ကျွန်မရဲ့ငြီးသံတွေက အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ မောင်က ကျွန်မပြီးခါနီးဖြစ်နေမှန်းသိတော့ ပိုပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် လျက်ပေးတယ်။ မကြာပါဘူး၊ ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားပြန်တယ်။

ကျွန်မအမောဖြေနေတုန်းမှာပဲ မောင်က သူ့ရဲ့လီးထိပ်ကို ကျွန်မအဖုတ်ဝမှာတေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထည့်တယ်။ အရင်တစ်ခါလို အပျိုမြှေးမရှိတော့တာကြောင့် နာကျင်မှုမရှိဘဲ စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ ဝင်သွားတယ်။

"အား ... မောင်ရယ် ... ကောင်းလိုက်တာ"

ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မဘက်က အစပြုပြီးငြီးမိတယ်။ မောင်က ချက်ချင်းမဆောင့်သေးဘဲ အဆုံးထိဝင်အောင်ထည့်ပြီး စိမ်ထားတယ်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်နဲ့ စပြီးဆောင့်ပေးတယ်။ ဆောင့်ချက်တိုင်းက ထိထိမိမိရှိလွန်းလို့ ကျွန်မမှာ မျက်လုံးတွေမှိတ်ပြီး အရသာခံနေမိတယ်။

"မ ... မောင့်ကိုကြည့်"

သူခေါ်တော့မှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြုံးပြီးကြည့်နေရင်း ခါးကိုထိန်းပြီး ဆောင့်နေတာ။ ကျွန်မလည်း သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြပြီး လည်ပင်းကိုဆွဲကာ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်တယ်။ အောက်ကဆောင့်၊ အပေါ်ကနမ်းနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့မင်္ဂလာဦးညဟာ သိပ်ကိုစည်ကားနေတာပေါ့ရှင်။

"မ ... ပုံစံပြောင်းရအောင်"

သူကပြောပြီး သူ့လီးကိုပြန်ချွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မလည်း သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း လေးဘက်ထောက်လိုက်တော့ သူကနောက်ကနေ ဒူးထောက်ပြီး သူ့လီးကိုထည့်တယ်။ ဒီအနေအထားက အဆုံးထိဝင်ပြီး ပိုပြီးကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မောင်က ကျွန်မရဲ့ခါးလေးကိုကိုင်ပြီး အားရပါးရဆောင့်တော့တာပဲ။ ကုတင်ကြီးတောင် တကျွီကျွီနဲ့ မြည်နေတယ်။

"ဖွတ် ... ဖွတ် ... စွပ် ... စွပ် ... အား ... အား"

ဆောင့်သံတွေ၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ငြီးသံတွေက အခန်းထဲမှာ ဆူညံနေတာပဲ။ မောင်က ကျွန်မရဲ့တင်ပါးတွေကို လက်နဲ့ပုတ်လိုက်၊ ဆံပင်တွေကိုဆွဲပြီး ဆောင့်လိုက်နဲ့ အရမ်းကိုကြမ်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကြမ်းတမ်းမှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ရမက်မီးကို ပိုတောက်လောင်စေတယ်။

"မောင် ... ပြီးတော့မယ် ... မောင်ပြီးတော့မယ် ... အား ... ရှီး"

"မလည်း ... ပြီးတော့မယ် ... မောင် ... ဆောင့် ... နာနာဆောင့်"

ကျွန်မစကားအဆုံးမှာတော့ မောင်က အားကုန်ဆောင့်ပြီး သူ့ရဲ့သုက်ရည်ပူပူနွေးနွေးတွေကို ကျွန်မအဖုတ်ထဲကို ပန်းထည့်လိုက်သလို၊ ကျွန်မလည်း တတိယအကြိမ်မြောက်ပြီးဆုံးခြင်းကို ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။

နှစ်ယောက်သား မောပန်းစွာနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်လှဲနေကြတယ်။

မောင်က ကျွန်မနဖူးလေးကို နမ်းပြီး "သိပ်ချစ်တယ် မရယ်" လို့ပြောတယ်။ ကျွန်မလည်း "မလည်း မောင့်ကို သိပ်ချစ်တယ်" လို့ပြန်ပြောပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝခရီးလမ်းအစဟာ ဒီမင်္ဂလာဦးညကနေ အစပြုလိုက်ပြီပေါ့ရှင်။

~~~~~~~~~

အခန်း (၈)

"Lesbian Sex"

ညက မောင်နဲ့ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းပွဲတော်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဆင်နွှဲခဲ့ကြတာမို့ အိပ်ရာထတော့ နောက်ကျနေပြီ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် (၉) နာရီတောင် ထိုးနေလေရဲ့။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသလို၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်မရဲ့ ပန်းကလေးကတော့ အတော်လေးကို ကျိန်းစပ်စပ်ဖြစ်နေတယ်။ မောင်ကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ အိပ်မောကျနေတုန်း။ သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း ကျွန်မပြုံးမိတယ်။ ညတုန်းကတော့ ဒီမျက်နှာပိုင်ရှင်လေးဟာ ကျားရိုင်းတစ်ကောင်လိုပဲ ကျွန်မကို အားရပါးရ ဆွဲစားခဲ့တာလေ။

အိပ်ရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းထပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်တော့ ခြေလှမ်းတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ပေါင်ခြံတွေက နည်းနည်းကိုက်ခဲနေသလို ခံစားရတယ်။ သေးပေါက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့

"အား..."

ဆိုပြီး အသံတောင်ထွက်သွားတယ်။ အထဲမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းနဲ့။ ညက မောင်ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းထားလဲဆိုတာ ခုမှသိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုလေးက ကျွန်မအတွက်တော့ ကြည်နူးစရာအမှတ်တရပါပဲ။

ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး အခန်းထဲကထွက်လာတော့ အိမ်ကတိတ်ဆိတ်နေတယ်။ မောင့်မိဘတွေ မနက်စောစောကတည်းက ဘုရားဖူးထွက်သွားကြတယ်လို့ သိထားတော့ အိမ်မှာ ကျွန်မတို့လင်မယားနဲ့ "ကေသွယ်" ပဲ ရှိမှာပေါ့။ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်သွားတော့ ကော်ဖီဖျော်နေတဲ့ ကေသွယ်နဲ့ ပက်ပင်းတိုးတယ်။ သူက ကျွန်မကိုမြင်တော့ သူ့မျက်နှာက ပြုံးစိစိနဲ့။

"ဟယ်... သတို့သမီးလေး နိုးပြီလား။ ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား"

သူ့ရဲ့အမေးက ရိုးရိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတာပေါ့။ သူ့မျက်နှာထားက "ငါအကုန်သိတယ်" ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့။ ကျွန်မလည်း ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး...

"အင်း... ပျော်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေးဖြေလိုက်တယ်။

"ဟီး... ကြည့်ပါလား။ မျက်နှာလေးကို နီရဲနေတာပဲ။ ငါ့မောင်တော်တော်စွမ်းတယ်ထင်တယ်"

"ကေသွယ်နော်... မနက်စောစော ဘာတွေလာစနေတာလဲ"

ကျွန်မက မျက်စောင်းလေးထိုးပြီးပြောတော့ သူက တခစ်ခစ်နဲ့ရယ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မောင်လည်း အိပ်ရာကနိုးလာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကိုမြင်တော့ နောက်ကနေလာဖက်ပြီး ပါးကိုရွှတ်ခနဲနမ်းလိုက်တယ်။

"မ... မောင်ဗိုက်ဆာပြီ"

"အစောကြီးနိုးနေတဲ့ ယောင်းမကိုတောင် အားမနာဘူး။ လူတွေရှေ့မှာကွယ်"

ကေသွယ်က စကားနဲ့ဝင်ဖောက်တော့မှ မောင်က ကျွန်မကိုလွှတ်ပေးပြီး သူ့အစ်မကို သွားဖြဲပြတယ်။ ကျွန်မတို့သုံးယောက် မနက်စာအတူတူစားကြတယ်။ စားနေတုန်းမှာပဲ မောင့်ဆီကို ဖုန်းဝင်လာတယ်။ တစ်ဖက်က မောင့်အမေဖြစ်မယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ကားကဘာဖြစ်လို့လဲ... ဟုတ်... ဟုတ်... အေးလေ... အဲဒီဝပ်ရှော့က သိပ်စိတ်မချရဘူး။ သားအခုပဲလိုက်လာခဲ့မယ်။ ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့"

မောင်ဖုန်းပြောပြီးတော့ ကျွန်မဘက်လှည့်လာတယ်။

"မ... အဖေနဲ့အမေတို့ ကားဘုရားဖူးသွားရင်း လမ်းမှာပျက်သွားလို့တဲ့။ ဝပ်ရှော့ပို့ထားတာ သိပ်နားမလည်လို့ မောင့်ကိုလာကူကြည့်ပေးဦးတဲ့။ မောင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်နော်"

"အင်းပါ မောင်။ ဂရုစိုက်သွားနော်"

မောင်က ကျွန်မနဖူးလေးကို အနမ်းတစ်ပွင့်ခြွေပြီး အိမ်ထဲကနေ ကားမောင်းထွက်သွားတယ်။ အခုတော့ ဧရာမအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကေသွယ် နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလိုလိုပဲ။

မနက်စာစားပြီး ပန်းကန်တွေသိမ်းဆည်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်မလည်း နုံးချိနေတာနဲ့ အခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး အနားယူဖို့ ကုတင်ပေါ်လှဲနေလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ကေသွယ်ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့ လိမ္မော်ရည်ဖန်ခွက်နှစ်ခွက်နဲ့။

"ဟဲ့... မိနှင်း။ နင်ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ လိမ္မော်ရည်လာပို့တာ"

"ကျေးဇူးပဲ ကေသွယ်ရယ်"

သူက လိမ္မော်ရည်တစ်ခွက်ကို ကျွန်မကိုပေးပြီး ကျန်တစ်ခွက်ကိုကိုင်ရင်း ကျွန်မဘေးက ကုတင်စောင်းမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ လူယုတ်မာအပြုံးနဲ့ ကျွန်မကိုစိုက်ကြည့်ပြီး...

"ကဲ... ပြောပြတော့။ ညကကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့မောင်က နင့်ကို ဘယ်လိုတွေတောင် ချစ်ပြလို့ ဒီလောက်တောင် နုံးချိနေရတာလဲ"

"တော်တော်ဖြစ်နေတာနော်... ဟွန်း"

ကျွန်မက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မလျှော့ဘူး။

"ပြောပြပါဟ... ငါလည်း ဗဟုသုတရတာပေါ့။ ငါ့အဖြစ်က နင်လည်းအသိပဲ။ ယောက်ျားရဖူးပေမဲ့ အအိုမဟုတ်တဲ့ အပျိုကြီးဖြစ်နေတာ"

သူ့ရဲ့ပွင့်လင်းတဲ့စကားတွေနဲ့ သူ့ရဲ့သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကြောင့် ကျွန်မလည်း မငြင်းနိုင်တော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စတွေကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်လို့ရမဲ့သူကလည်း သူတစ်ယောက်ပဲရှိတာလေ။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း ညတုန်းက မောင်နဲ့ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညအကြောင်းကို အရှက်ကုန်ပြီး အတိုချုံးပြောပြလိုက်တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ အတူတူချိုးတာကနေစပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ချစ်တင်းနှောခဲ့ကြတဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။ ကျွန်မပြောပြနေတာကို သူက မျက်လုံးလေးအပြူးသားနဲ့ အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေတယ်။

"...အဲလိုနဲ့ပဲ မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားတော့တာ"

"ဟယ်... အံ့ရော... အံ့ရော။ ငါ့မောင်က အဲလောက်တောင် စွမ်းတာလား။ နင်တော်တော်ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ နှင်းရယ်။ ကြည့်စမ်း... အသံတောင်ဝင်နေပြီ"

သူပြောမှ ကျွန်မအသံကို ကျွန်မသတိထားမိတယ်။ အသံကနည်းနည်းလေးအစ်နေတယ်။ ညက အော်ညည်းထားတဲ့ဒဏ်တွေပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ရေးပျက်ထားလို့ဖြစ်မယ်။

"ဒါနဲ့... ဒီနေ့ညရော နင်ထပ်ခံနိုင်ပါဦးမလား။ ညကအရှိန်နဲ့ဆို နင့်ဟာလေး ကျိန်းပြီး ကျန်ခဲ့မှာပဲ"

သူ့စကားက ကျွန်မရဲ့မာနကိုနည်းနည်းတော့ ထိခိုက်သွားစေတယ်။ ကိုယ့်ယောက်ျားအပေါ်ထားတဲ့အချစ်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ခံနိုင်ရည်ကို သူကစမ်းသပ်နေသလိုပဲ။

"အမလေး... မောင်လိုးလို့ကတော့ ဒီထက်ပြဲသွားလည်း ငါခံနိုင်တယ်။ သူ့အတွက်ဆို အရာရာက အသင့်ပဲ"

ကျွန်မက အားကျမခံ ခပ်တင်းတင်းလေး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ကေသွယ်က ကျွန်မစကားကိုကြားတော့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ပြီး မယုံသလိုနဲ့...

"ဟုတ်လို့လား... အခုရော ဘယ်လောက်တောင်ပြဲသွားလဲ ကြည့်ချင်လိုက်တာ" လို့ ရိသလိုလို ပြောင်သလိုလိုနဲ့ပြောတယ်။

ကျွန်မလည်း သူ့ကိုစချင်တာနဲ့ ရွဲ့ပြီးတော့

"ဒီမှာ... ဒီမှာ... ကြည့်ချင်လည်းကြည့်"

ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ထိုင်နေရာကနေ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်စကပ်ကို ဗိုက်ပေါ်ထိလှန်တင်ပြလိုက်တာပဲ။ ပင်တီဝတ်မထားတော့ ကျွန်မရဲ့မနေ့ကမှ စစ်မြေပြင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပန်းကလေးက အထင်းသားပေါ်သွားတယ်။ ရောင်ကိုင်းပြီး နီရဲနေသလို အမွေးနုလေးတွေကြားမှာ မောင့်ရဲ့အရည်အချို့တောင် ခြောက်ကပ်ပြီးကျန်နေသေးသလိုထင်ရတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မက ရေချိုးပြီးပြီမို့ အကုန်သန့်ရှင်းနေပြီးသားပါ။

ကျွန်မက ဒီလောက်ပဲပြပြီး ပြန်ဖုံးမလို့။ ဒါပေမဲ့ ကေသွယ်က

"နေဦး... နေဦး... သေချာကြည့်ချင်လို့"

ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ်တက်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ပေါင်ကြားထဲကို မျက်နှာအပ်မတတ်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့အပြုအမူက အရမ်းထူးဆန်းနေတော့ ကျွန်မလည်း ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်။

"အင်း... တော်တော်ရဲနေတာပဲ။ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေတောင် ဖူးယောင်နေတယ်"

သူကပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကို ဖြည်းဖြည်းလေးထိကိုင်ပြီး ဖြဲကြည့်တယ်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး "အင့်" ခနဲဖြစ်ပြီး တွန့်သွားတယ်။ ရင်ထဲမှာလည်း ဒိန်းခနဲပဲ။

"အ... ကေသွယ်... ဘာလုပ်တာလဲ"

ကျွန်မအသံက တုန်ယင်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို မော့မကြည့်ဘဲ အဖုတ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း...

"နှင်းရယ်... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။ ငါစစ်ဆေးနေတာ" တဲ့။

သူ့အသံကလည်း တစ်မျိုးပဲ။ နည်းနည်းတုန်ယင်နေသလိုပဲ။ သူက နှုတ်ခမ်းသားကိုဖြဲထားရင်းနဲ့ အထဲက နီရဲနေတဲ့အတွင်းသားတွေကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့အစေ့နေရာလေးကို သူ့လက်မနဲ့ ညင်ညင်သာသာလေး ပွတ်ဆွဲလိုက်တယ်။

"အား... ရှီး... ကေသွယ်... ယားတယ်... မလုပ်နဲ့"

ကျွန်မ သူ့လက်ကိုလှမ်းဖယ်ဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ မရဘူး။ သူက ကျွန်မလက်ကိုဖမ်းချုပ်ထားတယ်။ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကိုငြင်းဆန်နေပေမဲ့ ပေါင်ကြားထဲက စိုစိစိဖြစ်လာတာကိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပဲ။ ကေသွယ်က ကျွန်မရဲ့တုံ့ပြန်မှုကို သဘောကျသွားပုံပဲ။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့အဖုတ်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်တော့တယ်။

"အို...!"

ကျွန်မဆီက ညည်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ပူနွေးတဲ့လျှာက ကျွန်မရဲ့အစေ့လေးကို တို့ထိလိုက်ချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သလို တုန်ခါသွားတယ်။ မောင်နဲ့တုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့အရသာနဲ့မတူတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ခံစားမှုမျိုး။ မောင်က စွမ်းအားပြည့်ဝတဲ့အနမ်း။ ကေသွယ်ရဲ့အနမ်းကတော့ နူးညံ့ပြီး ကျွန်မရဲ့အာရုံကြောအားလုံးကို နှိုးဆွနေသလိုပဲ။

"ကေသွယ်... တော်... တော်တော့... အဲဒါ... အဲဒါ မှားနေပြီ"

ကျွန်မရဲ့တားမြစ်သံတွေဟာ သူ့ရဲ့လျှာအောက်မှာ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို သူ့လျှာနဲ့ ပယ်ပယ်နယ်နယ် လျက်ပေးနေတယ်။ အစေ့လေးကို စုပ်လိုက်၊ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လျှာနဲ့သိမ်းလျက်လိုက်၊ အပေါက်ဝလေးကို လျှာဖျားနဲ့ထိုးကလိလိုက်နဲ့ သူက ဒီအဆင့်မှာ အတော်ကျွမ်းကျင်နေပုံပဲ။ သူ့ယောက်ျားဟောင်းက gay ဆိုပေမဲ့ သူကတော့ ဒီပညာတွေကို ဘယ်ကတတ်မြောက်ထားပါလိမ့်။

အတွေးတွေမဆုံးခင်မှာဘဲ ကျွန်မရဲ့ခါးတွေကော့တက်လာပြီး ညည်းသံတွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။

"အား... အား... ကောင်း... ကောင်းလိုက်တာ ကေသွယ်ရယ်... ဟင့်... ဟင့်... ရှီး..."

ကျွန်မရဲ့လက်တွေက သူ့ရဲ့ဆံပင်တွေကို အလိုလိုဖွပေးနေမိတယ်။ သူက ကျွန်မပေါင်နှစ်ဖက်ကို သူ့ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ပိုပြီးအားရပါးရ လျက်ပေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းကလေးထဲကနေ ချစ်ရည်ကြည်တွေက တစိမ့်စိမ့်စီးဆင်းလာတယ်။ ကေသွယ်က အဲဒီအရည်တွေကိုတောင် မြိန်ရည်ယှက်ရည်နဲ့ စုပ်ယူမျိုချပစ်လိုက်သေးတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ရမက်စိတ်ကို ပိုပြီးဟုန်းဟုန်းတောက်စေတယ်။

"ငါ... ငါ... ပြီး... ပြီးတော့မယ်... ကေသွယ်... အား... အား..."

ကျွန်မစကားဆုံးတာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်ခါတုန်တက်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့လက်ချက်နဲ့ ကာမပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိသွားတော့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေပြီး အသက်ကိုမနည်းရှူနေရတယ်။ ကေသွယ်ကတော့ ကျွန်မပြီးသွားတဲ့အရည်တွေကို အကုန်သန့်စင်သွားအောင် လျက်ပေးပြီးမှ ကျွန်မဘေးမှာ ဝင်လှဲလိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သား ဘာစကားမှမပြောမိဘဲ အမောဖြေနေကြတယ်။ သူက ကျွန်မကိုပြုစုပေးပြီးသွားပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ မပြီးသေးတဲ့အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ကျွန်မဘက်ကိုလှည့်လာတယ်။

"နှင်း..."

သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။

"ငါ့မျက်နှာပေါ်ကို တက်ထိုင်ပေးပါလား။ နင့်ရဲ့အရသာကို... ငါအားရအောင် ခံစားချင်လို့"

သူ့ရဲ့စကားကြောင့် ကျွန်မ မျက်လုံးတွေပြူးကျယ်သွားတယ်။

"ဘာ... ဘာပြောတယ်"

"ငါပြောတာ နင်ကြားပါတယ် နှင်းရယ်။ ငါ့ကိုကူညီပါ... ငါမနေနိုင်တော့လို့ပါ"

သူ့ရဲ့တောင်းပန်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ၊ ရမက်ဇောနဲ့ နီရဲနေတဲ့ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မစိတ်တွေ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားတယ်။ ဒါဟာ မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုသနားတဲ့စိတ်နဲ့အတူ၊ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုက ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မကို အောက်ကနေ ပသပြီးကိုးကွယ်မဲ့ သူ့ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်မိတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးတဲ့ အာဏာစက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသလိုပဲ။

ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်လိုက်တဲ့ သူ့အပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းခွလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာတည့်တည့်ရောက်တော့ ကျွန်မရဲ့ပန်းကလေးက သူ့နှာခေါင်းနဲ့ မထိတထိဖြစ်နေပြီ။ သူက မော့ကြည့်ရင်း လျှာကိုသပ်ပြတယ်။ အဲဒီအပြုအမူက ကျွန်မကို ပိုပြီးရဲတင်းသွားစေတယ်။ ကျွန်မလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူ့မျက်နှာပေါ်ကို အသာအယာထိုင်ချလိုက်တယ်။

"အွင်း..."

သူ့ဆီက ညည်းသံတစ်ချက်ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးအလေးချိန်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ။ ကျွန်မရဲ့အဖုတ်က သူ့ရဲ့ပါးစပ်နဲ့နှာခေါင်းကို အပြည့်အဝဖုံးအုပ်သွားတယ်။ သူက အသက်ရှူရကျပ်သွားတဲ့ပုံဖြစ်ပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့လျှာကိုထုတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့အပေါက်ဝကို စတင်ထိုးမွှေတော့တာပဲ။ အောက်ကနေ အပေါ်ကိုပင့်လျက်နေတဲ့ အရသာက အရင်ကနဲ့မတူဘူး။ ပိုပြီးနက်ရှိုင်းတယ်၊ ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။ ကျွန်မခါးကိုနွဲ့ပြီး သူ့လျှာပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့အရည်တွေက သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲသွားစေတယ်။

ခဏအကြာမှာတော့ သူက ကျွန်မတင်ပါးကိုပုတ်ပြီး ထခိုင်းတယ်။ သူအသက်ရှူကျပ်နေပြီထင်တယ်။ ကျွန်မဘေးကိုဆင်းပေးလိုက်တော့ သူက အသက်ကိုလုရှူနေတယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာမှာပေကျံနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့အရည်တွေကို လက်နဲ့သုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်မြုံ့လိုက်သေးတယ်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ နှင်းရယ်... အခု ငါ့အလှည့်"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူက ကျွန်မကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး ကျွန်မအပေါ်ကနေ ခွတက်လာတယ်။ အခုတော့ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သူ့ရဲ့ သန့်ရှင်းပြီး ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့အဖုတ်က ကျွန်မမျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ။ သူ့ဆီကလာတဲ့ မိန်းမကိုယ်ရနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်မနှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ရှက်စိတ်နဲ့အတူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတုန်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ကျွန်မမျက်နှာပေါ်ကို ဖိချလိုက်တယ်။

"ငါ့ကို လျက်ပေး... နှင်း"

သူ့ရဲ့အမိန့်ဆန်ဆန်အသံကြောင့် ကျွန်မ မငြင်းနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မလည်း လျှာကိုထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့အစေ့လေးကို စပြီးတို့ထိလိုက်တယ်။

"အား... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲလိုပဲ နှင်း... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်"

သူ့ရဲ့ညည်းသံတွေ၊ သူ့ရဲ့တင်ပါးတွေလှုပ်ရှားမှုတွေက ကျွန်မကိုပိုပြီး စိတ်ကြွစေတယ်။ ကျွန်မလည်း အားကုန်သုံးပြီး သူ့ကို အပြန်အလှန် ပြုစုပေးနေမိတယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပေါ်အောက်နေရာယူရင်း အပြန်အလှန်အရသာခံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့စိတ်တွေက အမြင့်ဆုံးကိုရောက်နေပြီ။

သူ ကျွန်မမျက်နှာပေါ်ကဆင်းသွားပြီး ကျွန်မဘေးမှာ လာလှဲတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ပေါင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲမပြီး သူ့ရဲ့အဖုတ်နဲ့ ကျွန်မအဖုတ်ကို တေ့ဆိုင်လိုက်တယ်။

"ပွတ်ကြရအောင်... နှင်း... တူတူပြီးရအောင်"

ကျွန်မ ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြနိုင်တော့တယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားပြီး အားရပါးရ ပွတ်တိုက်နေကြမိတယ်။ အရှိန်တွေက တဖြည်းဖြည်းမြန်လာတယ်။ ခံစားမှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်လာတယ်။

"ပြီး... ပြီး... တူတူပြီးရအောင်... နှင်း"

"အင်း... အင်း... အား... အား..."

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကာမစည်းစိမ်အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားကြပါတော့တယ်။

တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နေ့လည်ခင်းတစ်ခုမှာ... ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်ကုန်စွာနဲ့ ချစ်တင်းနှောခဲ့တဲ့အသံတွေကလွဲလို့ ဘာသံမှမကြားရတော့ပါဘူး။ အရာအားလုံးပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ပက်လက်လှန်နေတဲ့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်။ ဘေးနားမှာတော့ မောင်နဲ့ကျွန်မရဲ့မင်္ဂလာဓာတ်ပုံလေးက ကျွန်မတို့ကို ပြုံးပြီးကြည့်နေသယောင်...။

ကျွန်မ... ကျွန်မဘာတွေလုပ်မိသွားတာလဲ...။ ဒါပေမဲ့... အခုလေးတင်ရရှိသွားတဲ့ အရသာကိုလည်း ကျွန်မစွဲလန်းနေမိပြီဆိုတာတော့... ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲရှင်။~

~~~~~~~~~~

အခန်း (၉)

 

ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကာမအထွတ်အထိပ်ခရီးတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အကြာကြီးစိုးမိုးသွားတယ်။ အသက်ကို မနည်းလုရှူနေရတဲ့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်တွေ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေတာကလွဲလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှမရှိတော့ဘူး။ ခုနကမှ ပေါက်ကွဲထွက်ထားတဲ့ ရမက်အရှိန်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးနေသလို၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးဆီက ထွက်လာတဲ့ ချစ်ရည်ကြည်တွေရဲ့ ညှီစို့စို့အနံ့နဲ့ မိန်းမသားတို့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က အခန်းထဲမှာ လှိုင်နေတယ်။

“ကေသွယ်”ကတော့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းလေးကို လျှာနဲ့သပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြည့်အဝကျေနပ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ "ငါ…ငါ ဘာတွေလုပ်လိုက်မိတာလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ခေါင်းထဲကို ဒိုင်းခနဲဝင်လာတယ်။

ဘေးနားက စားပွဲခုံပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ “မောင်” နဲ့ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံ။ ညကမှ ကျွန်မကို "သိပ်ချစ်တယ် မရယ်" လို့ အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့တဲ့ မောင့်ရဲ့အပြုံး။ အခုတော့ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။ ရှက်စိတ်၊ ကြောက်စိတ်၊ ပြီးတော့ခုနကမှ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ထူးကဲတဲ့အရသာကို မမေ့နိုင်တဲ့စိတ်… အာရုံပေါင်းစုံက ကျွန်မကို ဝိုင်းပြီးရိုက်နှက်နေကြတယ်။

"ဘယ်လိုနေလဲ နှင်း"

တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်တာက “ကေသွယ်”ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့အသံ။ သူ့အသံက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်းတုန်ယင်နေတယ်။ "မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့က ငါ့”မောင်” ပေးတာနဲ့ တူရဲ့လား"

သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ သူ့ဘက်ကို ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်မိတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အရောင်တောက်နေပြီး ကျွန်မရဲ့အဖြေကို စောင့်မျှော်နေပုံပဲ။

"နင်…နင် တော်တော်မကောင်းဘူး “ကေသွယ်”။ နင်ငါ့ကို…ငါ့ကို…"

ကျွန်မ စကားတွေဆက်မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မက မောင့်ကို သစ္စာဖောက်မိပြီ။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတင်။

"မငိုပါနဲ့ နှင်းရယ်"

သူက ကျွန်မရဲ့ဆံပင်တွေကို ဖွဖွလေးသပ်ပေးရင်း ပြောတယ်။

"ဒါက အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာလည်း ခံစားမှုတစ်မျိုးပဲလေ။ ယောက်ျားတွေဆီက မရနိုင်တဲ့ နူးညံ့မှုမျိုး။ နင်ကိုယ်တိုင်လည်း သဘောကျနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"မဟုတ်ဘူး! ငါ…ငါမသဘောကျဘူး!"

ကျွန်မ အသံကုန်အော်ပြီး သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်က အိပ်ရာခင်းကိုဆွဲယူပြီး ကျွန်မရဲ့ကိုယ်တုံးလုံးခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံးဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။

"တော်ပြီ ”ကေသွယ်”။ ဒါ…ဒါ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်"

ကျွန်မပြောပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြေးမလို့လုပ်တော့ သူက ကျွန်မလက်ကို လှမ်းဆွဲထားတယ်။ သူ့ရဲ့ဆွဲအားက ကျွန်မထင်ထားတာထက် ပိုသန်မာတယ်။

 

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ နှင်းရယ်။ နင် ခုနကမှ ပြီးထားတာ။ ပြီးတော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာတော့ နင့်ကိုနင် ပြန်လိမ်နေတာပဲ"

သူက ကျွန်မလက်ကိုဆွဲပြီး သူ့အနားပြန်ထိုင်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့အဖုတ်ကို ဖုံးထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းစကို တွန်းဖယ်ပြီး အဲဒီနေရာကို သူ့လက်နဲ့ အသာအယာ ပြန်ပွတ်သပ်တယ်။

"အို…"

ကျွန်မ ထပ်ပြီး တွန့်သွားပြန်ပြီ။ သူ့လက်တွေက ကျွန်မကို ထပ်ပြီးနိုးထစေနိုင်တုန်းပဲ။

"ကြည့်စမ်း…နင့်ရဲ့ပန်းကလေးက အခုထိ စိုနေတုန်းပဲ။ သူက နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် အသင့်ဖြစ်နေပြီ"

"မလုပ်နဲ့တော့…တောင်းပန်ပါတယ် ”ကေသွယ်”

“မောင်”… “မောင်” ပြန်လာတော့မယ်"

"“မောင်”" ဆိုတဲ့အသံကြားမှ သူလည်း သတိပြန်ဝင်လာပုံပဲ။ သူ့လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်က ထလိုက်တယ်။ သူကတော့ ဘာမှမရှက်သလို၊ သူ့ရဲ့လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးတီးအလှကို ကျွန်မရှေ့မှာ အထင်းသားပြပြီး အခန်းထဲမှာ လျှောက်သွားနေတယ်။

"ဟုတ်သားပဲ…ငါ့မောင် ပြန်လာတော့မှာကို။ ထ…ရေသွားချိုး။ ပြီးရင် အဝတ်အစားမြန်မြန်လဲထား။ ခုနက ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသံတွေက အပြင်ထိကြားရလား မသိဘူး၊ ဘယ်သူမှမရှိနေလို့ တော်ပါသေးရဲ့..ဟိဟိ"

သူက ပြောရင်းနဲ့ သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ကျန်ခဲ့ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို အမြန်ဆုံးပြေးဝင်မိတယ်။ ရေပန်းအောက်မှာရပ်ရင်း ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။

“ကေသွယ်”ရဲ့ ပူနွေးတဲ့လျှာက ကျွန်မရဲ့စောက်ပတ်အတွင်းသားထဲကို ထိုးမွှေလိုက်ချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကော့လန်သွားခဲ့ရပုံတွေ… ကျွန်မမျက်နှာပေါ်ကို တက်ထိုင်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့… ပြီးတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဖုတ်ချင်း ပွတ်တိုက်ရင်း တစ်ယောက်ရဲ့အရည်ကြည်တွေက နောက်တစ်ယောက်ဆီ စီးဝင်သွားချိန်မှာတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မြောင်အမြီးပြတ်လို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ကြတဲ့ အရသာ…။ အို…တွေးရင်းနဲ့တောင် ကျွန်မရဲ့ ပန်းကလေးက ထပ်ပြီး အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်လာသလိုပဲ။

“မဟုတ်ဘူး နှင်း။ နင်ဒီလိုတွေးနေလို့မဖြစ်ဘူး။ နင့်မှာ “မောင်” ရှိတယ်။ နင်ချစ်ရတဲ့”မောင်”။ ဒါဟာ အမှားတစ်ခုပဲ။ တစ်ခဏတာ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဖြစ်သွားတဲ့ အမှားတစ်ခု။”

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးရင်း အမြန်ဆုံးရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ “ကေသွယ်”က ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေချိတ်ထိုင်ပြီး မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်နေလေရဲ့။ ခုနကမှ ကျွန်မနဲ့ သမိုင်းတွင်လောက်တဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန်ထားတဲ့သူလို့ ဘယ်သူကထင်မှာလဲ။

သူက ကျွန်မဆင်းလာတာမြင်တော့ မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။

 

"ပြီးပြီလားနှင်း။ လာ…ဒီမှာထိုင်"

ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာ မထိုင်ရဲဘူး။ သူ့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဆိုဖာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

 

"ဒါ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နော် နှင်း"

 

သူက မဂ္ဂဇင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်းပြောတယ်။

 

"နင်လည်း ငါ့မောင်ကို မပြောသလို၊ ငါလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောဘူး။ ဒီကိစ္စက ဒီအခန်းထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရမဲ့ကိစ္စနော်"

"ဒါ…ဒါပေါ့"

ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက တင်းမာနေတဲ့တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်တာက အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံတစ်ချက်ပဲ။ ကျွန်မရော “ကေသွယ်”ပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အိမ်ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ “ကေသွယ်”ကတော့ သူ့ရဲ့တည်ငြိမ်တဲ့ပုံစံကို ချက်ချင်းပြန်ဖမ်းလိုက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားတယ်။

"မောင်လေးနဲ့ အမေတို့ပြန်လာကြပြီထင်တယ်"

 

“ကေသွယ်”က ပြောရင်း ဆိုဖာပေါ်ကထလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ “မောင်”နဲ့ သူ့မိဘတွေ အိမ်ထဲကို ဝင်လာကြတယ်။

ကျွန်မလည်း အမြန်ဆုံးစိတ်ကိုစုစည်းပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။

 

"မောင်… ပြန်လာပြီလား။ အဖေနဲ့အမေရော ဘုရားကိုရောက်ခဲ့သေးလား။"

ကျွန်မရဲ့အသံက နည်းနည်းတုန်နေမလားလို့ စိုးရိမ်မိပေမဲ့ တော်သေးတယ်၊ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးပန်းလေးဆင်ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ဘုရားကို မရောက်ခဲ့တော့ဘူး မ ၊ ကားကတော့ ဝပ်ရှော့မှာပဲ ထားခဲ့ရတယ် မရယ်။ မနက်ဖြန်မှရမှာဆိုတော့ အငှားကားနဲ့ပဲ ပြန်လာခဲ့ကြတာ"

 

“မောင်”က သူ့အမောကိုဖြေရင်း ပြောတယ်။

"ကဲကဲ… ခရီးလည်းပန်းလာကြပြီ။ ညနေလည်းစောင်းနေပြီဆိုတော့ ထမင်းဟင်းချက်မနေနဲ့တော့။ အပြင်ကနေပဲ ခေါက်ဆွဲကြော်မှာပြီး စားလိုက်ကြရအောင်"

မောင့်အမေက ပြောလိုက်တယ်။

ထမင်းစားပွဲမှာ ကျွန်မတို့အားလုံး အတူထိုင်စားကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ကိုစားနေရသလိုပါပဲ။ မောင့်မိဘတွေက ခရီးစဉ်အကြောင်းပြောနေကြသလို၊ “မောင်”နဲ့ “ကေသွယ်”ကလည်း ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ဝင်ပြောနေကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ခေါင်းကိုငုံ့၊ ခေါက်ဆွဲကြော်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေဟန်ဆောင်ရင်း သူတို့ပြောတာတွေကို ခေါင်းညိတ်နားထောင်နေလိုက်တယ်။ “ကေသွယ်”ရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲသလို၊ “မောင်”ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တိုင်းလည်း အပြစ်ရှိသလိုခံစားချက်က ရင်ဘတ်ကိုလာဆို့နေတယ်။

ညစာစားပြီးသိမ်းဆည်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူကြီးတွေက သူတို့အခန်းထဲမှာနားကြသလို၊ ကျွန်မတို့လည်း အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီညက “မောင်” နဲ့ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်တင်းနှောခြင်းဟာ အရင်ညတွေကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ “ကေသွယ်”ရဲ့အပြုံးက လာလာစွဲထင်နေတယ်။ မောင့်ရဲ့အနမ်းတွေ၊ အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ ကျွန်မနစ်မျောနေရင်းကပဲ၊ နေ့လယ်က “ကေသွယ်”နဲ့ရရှိခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရသာကိုလည်း မသိစိတ်က တောင့်တနေမိသလိုပဲ။

 

ကျွန်မက Bisexual များဖြစ်နေပြီလား၊ ဒီအမှားကို ဘယ်လိုဖုံးကွယ်ရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအမှားထဲမှာပဲ ဆက်နစ်မြုပ်လိုက်ရမလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ရောထွေးနေခဲ့တယ်။  “မောင်” ကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ သူက ကျွန်မကို နူးနူးညံ့ညံ့ပဲ ချစ်ပေးနေရှာတယ်။

သူ့ရဲ့အနမ်းတွေက နူးညံ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့စိတ်အစဉ်ကတော့ နေ့လယ်က အဖြစ်အပျက်ဆီမှာပဲ တဝဲလည်လည်။ ကေသွယ်ရဲ့ အထိအတွေ့၊ သူ့ရဲ့ရနံ့၊ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ကျွန်မစိတ်ထဲကမထွက်။ အဲဒီအတွေးတွေက ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသလိုခံစားရစေပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ရမ္မက်အရှိန်တစ်ခုကို ပိုပြီးတောက်လောင်လာစေတယ်။ ကျွန်မ မောင့်ရဲ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းပြန်ဖက်လိုက်ပြီး သူ့အနမ်းတွေကို ပိုပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်မိတယ်။

ကျွန်မရဲ့ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အပြုအမူကြောင့် မောင်က အံ့ဩသွားပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့အနမ်းတွေကလည်း ချက်ချင်းပဲ ပိုကြမ်းတမ်းလာတယ်။

"မောင်… မောင့်လီးက မရဲ့အဖုတ်ကို ဆာနေပြီလားဟင်"

ကျွန်မရဲ့ ညုတုတုအသံကြောင့် မောင့်ရဲ့လုပ်ရှားမှုတွေ ခဏရပ်သွားပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့ဩမှုနဲ့ တပ်မက်မှုတွေ ရောယှက်နေတယ်။

"လိုးမှာပေါ့… မရဲ့အဖုတ်ကို မောင့်ရဲ့လီးက ညတိုင်းဆာနေမှာလေ"

 သူကပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ညဝတ်အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။

"မောင်လိုးနိုင်လို့ကတော့ သဘောရှိ။ ပြီးတော့မှ သံချောင်းလိုမမာနိုင်ပဲ ပျော့လဘတ်လေး ဖြစ်နေဦးမယ်… ခစ် ခစ်… ကဲ လိုး… လိုးပေး"

ကျွန်မရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ဒူးခေါက်ကွေးအောက်ကနေ သူ့လက်တွေနဲ့ကိုင်ပြီး ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ဒူးတွေက ရင်ဘတ်ကိုထိနေပြီး ပုဇွန်တုပ်ကွေးလေးလို ကွေးကောက်သွားတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ခြေချင်းဝတ်တွေကို သူ့လက်တွေနဲ့ဆွဲမတင်ပြီး ကားလိုက်တော့ ကျွန်မစောက်ပတ်တစ်ခုလုံးက အပေါ်ကိုမြောက်တက်ပြီး ဟင်းလင်းပွင့်သွားတယ်။

"မောင်ရယ်… အပေါက်ထဲကိုပဲထည့်ပါတော့ကွာ… မကလိပါနဲ့တော့… မ မနေတတ်တော့ဘူး… မညှင်းဆဲပါနဲ့တော့ မောင်ရယ်"

ဟုတ်ပါတယ်။ မောင်က သူ့လီးကြီးနဲ့ ကျွန်မစောက်ပတ်ကို ထိုးမလိုလုပ်လိုက်၊ ပြန်ပွတ်လိုက်နဲ့ ကလိနေသေးတယ်။

"ကလိနေတာမဟုတ်ဘူး… အဲတာ လိုးနေတာပဲ။ လီးက တအားတောင်လွန်းလို့ ကော့ပြီးတော့ စောက်ပတ်နဲ့ မတည့်ဖြစ်နေတာ။ လီးကို ကိုင်ပြီး စောက်ပတ်နဲ့ တေ့ပေးလိုက်တော့"

သူ့စကားအဆုံးမှာ ကျွန်မရဲ့လက်တစ်ဖက်က ခပ်မြန်မြန်ပဲ သူ့ရဲ့မာတောင်နေတဲ့ လီးကိုကိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်မစောက်ပတ်ဝမှာ တေ့ပေးလိုက်တယ်။

"တည့်ပြီမောင်…"

ကျွန်မလက်က ပြန်ရုတ်လိုက်ရုံလေး ရှိသေးတယ်။ သူက အားကုန်ဖိသွင်းချလိုက်တော့တယ်။

"ဖွတ်… စွပ်…!"

"အား… မောင်ရယ်… အ… အ…"

မောင့်ရဲ့အားရပါးရဆောင့်လိုးချက်တွေက ကုတင်ကြီးကို တကျွိကျွိမြည်သွားစေတယ်။ ကျွန်မလည်း အောက်ကနေ ကော့ပေးရင်း သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်တယ်။

"လုပ်… လုပ်ပေးလေ… မြန်မြန်လေး… ဆာနေတယ်ဆို… လိုးလေ… စောက်ပတ်လေးကို အရမ်းလိုးလေ…"

ကျွန်မရဲ့တောင်းဆိုသံတွေက သူ့ကိုပိုပြီးစိတ်ကြွစေပုံပဲ။ သူ့ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေက ပိုမြန်ပြီး ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းသံတွေ၊ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံတွေက အခန်းထဲမှာ ဆူညံနေတော့တယ်။

အရာအားလုံးပြီးဆုံးလို့ “မောင်” က ကျွန်မကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားတဲ့အချိန် ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။

“မောင်”

“အင်း…မ”

ကျွန်မခေါ်တော့ မောင်ကပြန်ထူးတယ်။

“မောင်” မ ကိုတစ်ခုကတိပေးပါလား"

 

"ဘာကိုလဲ မရဲ့…ပြောလေ"

 

"မ ပြောပြမဲ့ကိစ္စကို “မောင်” စိတ်မဆိုးရဘူးနော်။ ပြီးတော့ မ တို့မိသားစုအတွက်လို့ သဘောထားပြီး စဉ်းစားပေးရမှာ”

“မောင်” က ကျွန်မကိုဖက်ထားတာ နည်းနည်းပြောင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်တယ်။

"မ ဘာတွေပြောမလို့လဲ။ မောင့်ကို စိတ်ပူအောင်မလုပ်နဲ့"

ကျွန်မ အသက်ကိုဝအောင်ရှူလိုက်ပြီး

“ကေသွယ်”…“ကေသွယ့်” အကြောင်းပါ “မောင်”

"အစ်မက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

 

“မောင်” သိလား…“ကေသွယ်”က သူ့ယောက်ျားနဲ့ကွဲတာ သူ့ယောက်ျားက Gay နေလို့တဲ့"

"ဗျာ!" “မောင်” အံ့ဩသွားတယ်။

"ဟုတ်တယ်…သူ…သူ အရမ်းခံစားနေရရှာတယ်။ သူ့မှာ ယောက်ျားရဖူးပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသုခကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူးတဲ့။ သူအရမ်း…အရမ်းလိုအပ်နေတယ် “မောင်”။ သူ့ရဲ့လိင်စိတ်က အရမ်းပြင်းပြနေပြီး ထွက်ပေါက်မရှိလို့ အရမ်းဖြစ်နေရှာတယ်”

ကျွန်မပြောရင်း အသံတွေတုန်လာတယ်။ “မောင်” ကတော့ တိတ်ဆိတ်ပြီး နားထောင်နေတယ်။

"ဒီနေ့…ဒီနေ့နေ့လယ်က ”မောင်” မရှိတုန်း သူ…သူက”မ”ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေလာလုပ်တယ်"

"ဘာ…ဘာလုပ်တာလဲ မ!"

မောင့်အသံက နည်းနည်းမာသွားတယ်။

"သူ…သူ "မ"ကိုဖက်တယ်…နမ်းတယ်…ပြီးတော့…မိန်းမချင်း…အွန်း…အဲလို…သူစိတ်ထနေတာကို "မဂနဲ့ ဖြေဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်"

ကျွန်မက ပြောလိုက်တော့ “မောင်” က ကျွန်မကို တင်းတင်းပြန်ဖက်လိုက်တယ်။

"အင်း…အဲဒါ…အဲဒါမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ အစ်မဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

"သူ့ကို သနားပါတယ် “မောင်” ရယ်။ သူ…သူတမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့စိတ်သူ မထိန်းနိုင်လို့။ ပြီးတော့ မ…မကသူ့ကိုကူညီချင်တယ်"

"ဘယ်လို…ဘယ်လိုကူညီမှာလဲ မ"

"ဒီကိစ္စက အပြင်လူနဲ့ဆိုရင်လည်း မကောင်းဘူးလေ၊ သတင်းတွေပေါက်ကြားပြီး အရှက်ရနိုင်တယ်၊ “မောင်”…“မောင်” ပဲ သူ့ကိုကူညီပေးလိုက်ပါလား"

ဒီတစ်ခါတော့ “မောင်” က ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထထိုင်တယ်။ အခန်းထဲက ညအိပ်မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူ့မျက်နှာက အံ့ဩမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

"မ!… ဘာစကားပြောလိုက်တာလဲ! ဒါ…ဒါသင့်တော်ပါ့မလား! သူက မောင့်အစ်မလေ"

"သူက မောင့်အစ်မအရင်းမှ မဟုတ်တာ။ သွေးမတော်သားမစပ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ဒါက ဖောက်ပြန်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကူညီခိုင်းတာ။ သူ့ရဲ့စိတ်ဒဏ်ရာကို ”မောင်” က ကုသပေးရမှာ။ မ သဘောတူတယ်။ မခွင့်ပြုတယ်။ “မောင်” သူ့ကိုသနားရင် ကူညီပေးလိုက်ပါနော်"

ကျွန်မက သူ့လက်မောင်းကိုကိုင်ပြီး တောင်းပန်သလိုပြောလိုက်တယ်။ “မောင်” ကတော့ ခေါင်းကိုတွင်တွင်ခါရမ်းပြီး

"မဖြစ်ဘူး မ…ဒါ…ဒါအရမ်းမှားသွားလိမ့်မယ်။ မ နောက်ဒီအကြောင်းထပ်မပြောနဲ့တော့နော်"

သူက အဲလိုပြောပြီး ကျွန်မကို ကျောခိုင်းအိပ်သွားပေမဲ့ သူအိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသက်ရှူသံတွေက သက်သေပဲလေ။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်း ”မောင်” က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်သွားပြန်တယ်။ ကျွန်မလည်း အခွင့်အရေးကိုစောင့်ပြီး “ကေသွယ်”ရှိနေတဲ့ သူ့အခန်းထဲကို လိုက်ဝင်သွားတယ်။

“ကေသွယ်”

"အင်း…နှင်း…ဘာ…ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ညက မောင့်ကို အကုန်ပြောပြလိုက်ပြီသိလား"

"ဘာ! နင်…နင်ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ!"

“ကေသွယ်” ထိတ်လန့်တကြား ထအော်တယ်။

"နင်…နင်ငါတို့နှစ်ယောက်လျှို့ဝှက်ချက်ကို။ ငါနင့်ကို သတ်တော့မှာပဲ နှင်းရယ်"

"မဟုတ်ဘူး ”ကေသွယ်”။ အဲလိုမဟုတ်ဘူး။ ငါ…ငါနင့်ကို ကူညီချင်လို့။ နင်စိတ်ဆင်းရဲနေတာတွေ ဖြေဖျောက်ပေးချင်လို့။ မောင့်ကိုအကျိုးအကြောင်းအကုန်ပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းထားတယ်၊ ဒီလိုသဘောထားမျိုးက ငါတစ်ယောက်ပဲထားနိုင်တာနော်၊ ဘယ်သူမှ အဲလိုခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နင်ဖြစ်နေလို့ ငါခွင့်ပြုတာ”

"ဘာ…ဘာအကူအညီလဲ"

"“မောင်” က နင့်ကို အိမ်ထောင်ရေးသုခခံစားဖူးအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မယ်"

“ကေသွယ်”က ကျွန်မပြောတာကို နားမလည်သလို ကြောင်ကြည့်နေရင်းက သဘောပေါက်သွားတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲတက်လာပြီး

 

"နင်…နင်ရူးနေလား နှင်း! ဒါ…ဒါဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး! သူက ငါ့”မောင်”။ ငါ…ငါနင့်လင်ကိုဘယ်လိုလုပ်…"

"တကယ်အကြောင်းအရင်းအစစ်အမှန်က နင်နဲ့”မောင်”က သွေးမတော်တာပဲ “ကေသွယ်”ရယ်။ ငါ…ငါ တကယ်ပြောတာ။ ငါ ခွင့်ပြုတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်စီစဉ်ပေးတာ။ နင့်ကို ထပ်ပြီးတစ်ယောက်တည်း မခံစားစေချင်တော့ဘူး။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ…ငါအဲလိုမိန်းမ မဟုတ်ဘူး။ နင်…နင်အခုချက်ချင်း ငါ့အခန်းထဲကထွက်သွား!"

 

သူက ကျွန်မကို အခန်းထဲက တွန်းထုတ်တယ်။ ကျွန်မလည်း အတင်းမပြောတော့ဘဲ အခန်းအပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဝမရောက်ခင်မှာ ကျွန်မ သူ့ဘက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး

 

"ဒီည ငါတို့အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ထားပေးမယ်နော်။ နင်တကယ်ပဲ ဒီဒုက္ခက လွတ်မြောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အခန်းထဲကို လာခဲ့လိုက်။ ငါတို့စောင့်နေမယ်"

လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ကျွန်မစကားကိုကြားတော့ “ကေသွယ်”ရဲ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တစ်ချက်လက်သွားတာကို ကျွန်မ သတိထားလိုက်မိတယ်။

အဲဒီည…။ ကျွန်မနဲ့”မောင်” ကုတင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ စကားမစဖြစ်ကြဘူး။ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့စိတ်တွေက အခန်းတံခါးဝဆီကိုပဲ ရောက်နေကြတယ်။ အခန်းတံခါးက ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲဟပေးထားတာပါ။

~~~~~~~~~~~

အခန်း (၁၀)  

(ဇာတ်သိမ်း)

အချိန်တွေက ဘယ်လောက်တောင်ကုန်သွားမှန်းမသိဘူး။ “မောင်” က မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့ရင်ဘတ်ကြီး နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ရင်တွေခုန်နေတာ အပြင်ကိုတောင် ခုန်ထွက်လာတော့မလား ထင်ရတယ်။

"ရှပ်…ရှပ်…"

အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်က ကြမ်းပြင်ကို ခြေနဲ့အသာနင်းပြီးလာလိုက်အသံ၊ ညအချိန်မို့ ပတ်တန်းကျင်ကတိတ်ဆိတ်နေလို့သာ ကြားရတာ။

ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူရပ်သွားသလိုပဲ။ အသံလာရာကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဟတတဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးကြားကနေ အရိပ်တစ်ခုဖြည်းဖြည်းချင်း ထင်ရှားလာတယ်။ ပြီးတော့ တံခါးကို အသံမထွက်အောင် အသာအယာတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ခြေတစ်လှမ်းဝင်လာတယ်။

“ကေသွယ်”

သူ တကယ်လာခဲ့ပြီ။

“ကေသွယ်”က ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီအဖြူရောင် ခပ်ပါးပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ အခန်းထဲက မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို အထင်းသားမြင်နေရတယ်။ မျက်နှာကတော့ ရှက်စိတ်၊ ကြောက်စိတ် ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းပြပြ တောင့်တနေတဲ့စိတ်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပုံရတယ်။

သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အရင်ဆုံး ကုတင်ပေါ်က ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျွန်မက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်တောင်မခတ်တမ်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ပြီးတော့ သူရဲ့အကြည့်တွေက မောင့်ဆီကို ရောက်သွားတယ်။

“မောင်” ကကုတင်ပေါ်ကနေ ဆတ်ခနဲထထိုင်လိုက်တယ်။

"အစ်…အစ်မ…" သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။

 

“ကေသွယ်”က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းကုတင်ဆီကို လျှောက်လာပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

 

"နှင်း…နင်…နင်တကယ်သဘောတူတယ် ဟုတ်…ဟုတ်ရဲ့လား"

 

“ကေသွယ့်” အသံက တိုးလွန်းလို့ လေထဲမှာ ပျောက်ပျက်သွားမတတ်ပဲ။

ကျွန်မ ဘာပြန်ဖြေရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားက "မလုပ်နဲ့!" လို့ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ဦးနှောက်နဲ့ နေ့လယ်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ကျွန်မကို တားဆီးနေတယ်။

ကျွန်မ “ကေသွယ်”ကို မကြည့်ဘဲ မောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ “မောင်” ကလည်း အဆုံးအဖြတ်ကို စောင့်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ကျွန်မကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

အဲဒီခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ”ကေသွယ့်”ဆီက ထိန်းချုပ်ထားသမျှလွတ်ကျသွားသလို သက်ပြင်းချသံတစ်ချက်ကြားလိုက်ရတယ်။ သူမကုတင်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းတက်လာပြီး ကျွန်မနဲ့မောင့်ရဲ့ကြားထဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

အခန်းထဲမှာ ကျွန်မတို့သုံးယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေကလွဲလို့ ဘာသံမှမကြားရတော့ပါ။

ကျွန်မ မောင့်ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်တယ်။ မောင့်ရဲ့ တောင့်တင်းနေတဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ကျွန်မရဲ့လက်နဲ့ အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

 

“မောင်”…မ ကိုချစ်…"

ကျွန်မစကားမဆုံးခင်မှာပဲ ”မောင်” က ကျွန်မကိုဆတ်ခနဲ ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကိုထည့် ဖက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ကျွန်မရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ကြမ်းတမ်းစွာစုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်တော့တယ်။ မောင့်ရဲ့အနမ်းတွေက အရိုင်းဆန်တယ်… တောင်းဆိုမှုတွေ ပြင်းထန်နေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ဘေးနား လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ”ကေသွယ်” ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မမေ့ပါဘူး။ ကျွန်မ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ကေသွယ်”က ကျွန်မတို့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာက နာကျင်မှု၊ မနာလိုမှု ပြီးတော့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုနဲ့ နီရဲနေတယ်။ သူရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက ဟတတလေး ပွင့်နေပြီး အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီးပြင်းထန်လာတယ်။ “မောင်” က ကျွန်မရဲ့လည်တိုင်တစ်ဝိုက်ကို နမ်းရှိုက်နေရင်း သူ့ရဲ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ညဝတ်အင်္ကျီကြိုးကို ဖြည်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ရင်သားတွေ လွတ်လပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ”ကေသွယ့်”ဆီက "အ…" ခနဲ ညည်းသံလိုလို ရေရွတ်သံလိုလို အသံတစ်ချက်ထွက်လာတယ်။

“ကေသွယ်”က…သူရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပေါင်ကြားထဲကိုထည့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာခင်းအောက်ကနေ သူကိုယ်သူ ပွတ်သပ်နေတာကို ကျွန်မ မြင်ဖြစ်အောင်မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကိုစုံမှိတ်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်တင်းနှောသံတွေကိုနားစွင့်ရင်း ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ဖြေဖျောက်နေလေရဲ့။

“မောင်” က ကျွန်မကိုအပေါ်ကနေအုပ်မိုးလိုက်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပူးကပ်သွားတဲ့အချိန်…

"စွပ်…"

 

ဆိုတဲ့အသံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာတယ်။

"အား…"

 

ကျွန်မရဲ့ထိန်းမနိုင်တဲ့ ညည်းသံထွက်လာတာနဲ့ ”ကေသွယ်”က မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်ကြည်တွေ ရစ်ဝိုင်းနေတယ်။

"ငါ…ငါ…မကြည့်ရက်တော့ဘူး…"

“ကေသွယ်”ကတုန်ယင်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြောပြီးကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းပြေးဖို့ကြိုးစားလိုက်တယ်။

"မသွားနဲ့!"

 

ကျွန်မ ဘယ်လိုသတ္တိတွေ ဝင်လာမှန်းမသိဘူး။ “မောင်” နဲ့ကျွန်မပူးကပ်နေတဲ့ကြားကနေ ”ကေသွယ့်”ရဲ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲထားလိုက်မိတယ်။

ကျွန်မ ”ကေသွယ့်”လက်ကိုမလွှတ်တမ်းဆွဲထားရင်း မောင့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“မောင်”…သူ့ကိုကူညီပေးလိုက်ပါ။ မ တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ…သူတကယ်လိုအပ်နေတာ"

“မောင်” ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မဆီကနေ ”ကေသွယ့်”ဆီကိုရောက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ”ကေသွယ့်”လက်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး မောင့်ရဲ့ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်တယ်။ ကိုယ့်ယောက်ျားကို တခြားမိန်းမနဲ့ ချစ်တင်းနှောခွင့်ပြုပေးတဲ့မိန်းမမျိုးက ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်များရှိနိုင်မှာလဲ၊ ထမင်းထုတ်ထမ်းပြီး ရှာရင်တောင် အဲဒီထမင်းက သိုးသွားလေဦးမယ်မလား။

"အ…"

“ကေသွယ့်”လက်က မီးခဲကိုကိုင်မိသလိုတွန့်သွားပြီး ပြန်ရုတ်မလို့လုပ်တယ်။

"ကိုင်ထား ”ကေသွယ်” "

ကျွန်မက အမိန့်ပေးသလို ပြောလိုက်တယ်။

“မောင်” က မျက်လုံးတွေကိုစုံမှိတ်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ”ကေသွယ့်”ရဲ့လက်ကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာဆွဲယူပြီး ဖိကပ်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့သူ ”ကေသွယ့်”ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်သွားတယ်။

 

"အစ်မ…"

“ကေသွယ်”က မောင့်ကို မျက်ရည်ဝိုင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မော့ကြည့်တယ်။

“မောင်” က သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမြှောက်လိုက်ပြီး ”ကေသွယ့်”ရဲ့ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တစ်စက်ကို သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေဆီကို တိုးကပ်သွားတယ်။

ကျွန်မရဲ့ယောက်ျား… ကျွန်မရဲ့ယောင်းမ… ကျွန်မရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ ထိကပ်သွားတဲ့အဲဒီအခိုက်အတန့်…။

“ကေသွယ်”က သူမရဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာချုပ်တည်းထားခဲ့ရတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ပေါက်ကွဲထွက်ခွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ။ မောင့်ရဲ့လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး တပ်မက်စွာ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။

အဲဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ဘာလို့မှန်းမသိဘူး… ကျွန်မရဲ့ပန်းကလေးထဲက အရည်ကြည်တွေထပ်ပြီး စိမ့်ထွက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ”မောင်” က”ကေသွယ့်”ကို နမ်းနေရင်းက သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုဖြေလျော့လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်မရှိနေတဲ့ဘက်ကို စမ်းတဝါးဝါးလှမ်းလိုက်တယ်။ သူ…သူကျွန်မကိုရှာနေတာ။

ကျွန်မ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ပါးပြင်ပေါ်ကို အပ်ထားလိုက်တယ်။

"မ ဒီမှာရှိတယ် ”မောင်”"

ကျွန်မရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်မကိုတစ်ပြိုင်တည်း လှည့်ကြည့်လာတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကြားထဲကိုတိုးဝင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့လက်တစ်ဖက်က မောင့်ရဲ့လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်လိုက်သလို ကျန်လက်တစ်ဖက်က ”ကေသွယ့်”ရဲ့ပုခုံးလေးကို အသာအယာဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

 

"စိတ်တွေလွှတ်ချထားလိုက်တော့ “ကေသွယ်” "

ကျွန်မက ”ကေသွယ့်”နားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

အခု…ကျွန်မတို့သုံးယောက်။ တစ်ယောက်ရဲ့အသက်ရှူသံက နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ပါးပြင်ပေါ်ရိုက်ခတ်နေတယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က နောက်တစ်ယောက်ကိုကူးစက်နေတယ်။

 

"“မောင်”…သူ့ကိုချစ်ပေးလိုက်ပါ။ မ ကြည့်နေပေးမယ်"

 

ကျွန်မက “မောင့်”ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

“မောင်” က ”ကေသွယ့်”ဘက်ကိုပြန်လှည့်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူမဝတ်ထားတဲ့ ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီပါးလေးရဲ့ကြယ်သီးတွေကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ပေးနေတယ်။ “ကေသွယ်”က ရှက်လို့မျက်လုံးတွေကို စုံမှိတ်ထားရှာတယ်။  ကျွန်မ သူမရဲ့လက်ကလေးတစ်ဖက်ကိုဆွဲယူပြီး ကျွန်မရဲ့လက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။

"မကြောက်နဲ့ ”ကေသွယ်”။ ငါရှိတယ်"

မောင့်ရဲ့အပြုအစုတွေက နူးညံ့ညင်သာလွန်းတယ်။ သူ ”ကေသွယ့်”ရဲ့ လည်တိုင်၊ ပုခုံး ပြီးတော့ လွတ်လပ်သွားတဲ့ ဟင်းရည်သောက်ပန်းကန်အသေးခန့်သာရှိတဲ့ နို့အုံနှစ်ဖက်ကို နေရာလပ်မကျန် နမ်းရှိုက်မြတ်နိုးပြနေတယ်။ “ကေသွယ့်”ဆီက တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဒီမြင်ကွင်း…ဒီအသံတွေ…ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့အာရုံတွေကိုထပ်ပြီးနှိုးဆွလာတယ်။ ကျွန်မ မောင့်ရဲ့ကျောပြင်ကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ”ကေသွယ့်”ရဲ့တုန်ယင်နေတဲ့ပေါင်တံလေးတွေကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။

“မောင်” က ”ကေသွယ့်”ကို ပြုစုနေရင်းက ကျွန်မဘက်ကိုလှည့်လာပြီး ကျွန်မရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လာနမ်းတယ်။ ပြီးတော့ ”ကေသွယ့်”ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြန်နမ်းတယ်။ ကျွန်မတို့သုံးယောက်…အနမ်းတွေ ရောယှက်သွားတယ်။

“မောင်” က ”ကေသွယ့်”ကို ကုတင်ပေါ်ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကိုပါ သူမရဲ့ဘေးနားမှာလှဲချလိုက်ပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကြားထဲမှာ နေရာယူလိုက်တယ်။  ပြီးတော့ သူ့ရဲ့လီးကို “ကေသွယ်”ရဲ့ စောက်ပတ်မှာတေ့ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်လိုးတော့တယ်။

"ဗျွတ်…ဗျွတ်…ဖွတ်…ဖွတ်…!"

"အား…! အ့....အ့...အ့...အင်း.......အင်း....ဟာ့...."

“ကေသွယ်”ရဲ့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတဲ့ ညည်းသံက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချုပ်တည်းထားခဲ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒတွေက အခုမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသလိုပဲ။ သူမက ကျွန်မရဲ့လက်ကို သွေးထွက်မတတ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီး မောင့်ရဲ့ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာ ကော့တက်သွားတယ်။

"အ့...အ့...အ့...‌မောင်....အ့....ဟင်း.......မောင်...အရမ်းမဆောင့်ပါနဲ့...အ့..အ့..."

“ကေသွယ်”က ပါးစပ်ကသာ အဲဒီလိုပြောနေပေမဲ့ သူရဲ့ဖင်ကြီးကတော့ မောင့်ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေနဲ့အညီ နောက်သို့ ကော့ကော့ပေးနေတယ်။ မောင်ကလည်း အရှိန်ကိုမလျှော့ဘူး။ သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်က ကေသွယ်ရဲ့တင်ပါးကို "ဖြန်း… ဖြန်း…" ဆိုပြီး နှစ်ချက်ဆက်တိုက်ရိုက်လိုက်ရင်း ပိုပြီးကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်လိုးနေတယ်။

"အား.....ဟင့် နာတယ်...."

"မောင်လိုးပေးတာကြိုက်လား ဟမ်"

မောင်က သူ့နားကပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဟင့်… ကြိုက်တယ်… အင်း.....မောင်ရယ် ....အား......"

ဒီမြင်ကွင်း… ဒီအသံတွေ… ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့အာရုံတွေကို မီးထိုးလောင်စာကျွေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းကလေးထဲက အရည်ကြည်တွေက အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေပြီ။ ကျွန်မ မောင့်ရဲ့ကျောပြင်ကြီးကိုပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ “ကေသွယ့်”ရဲ့တုန်ယင်နေတဲ့ပေါင်တံလေးတွေကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ "မောင်"က အကြိမ်ရေအများကြီး "ကေသွယ့်"ကို ဆောင့်လိုးပြီးနောက်မှာတော့...

"အား......မောင့်......အစ်မ ပြီး...ပြီးချင်ပြီ… မြန်... မြန်မြန်လေးမောင်......"

 

“ကေသွယ်”ရဲ့အသံက တုန်ယင်ပြီး တောင်းဆိုနေတယ်။

"မသဘောအတိုင်းဖြစ်စေရမယ် အင့် ရော့"

မောင်က “ကေသွယ့်”အလိုကျ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အရှိန်နှစ်ဆတင်ပြီး အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးလိုက်တယ်။

"အား......မောင် အာ့..အာ့....အင်း.....‌မောင်....အင်း......အင်း......ဟင်း.... မောင်......အား......ပြီး....ပြီးပြီ......"

ကေသွယ်ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး အကြောတွေဆွဲပြီး တောင့်တင်းသွားကာ သူ့စောက်ပတ်ထဲက အရည်တွေက မောင့်လီးတစ်ချောင်းလုံးကို ပန်းထုတ်လိုက်သလို၊ မောင့်ရဲ့သုတ်ရည်တွေကလည်း သူ့ရဲ့သားအိမ်ထဲကို ပန်းထည့်လိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ခဏငြိမ်သက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မောင်က ကေသွယ်ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းခွာပြီး ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချွေးတွေနဲ့ပြောင်လက်နေပြီး သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ဝါးမျိုတော့မလိုပဲ။

သူက ကျွန်မကို ဘာစကားမှမပြောဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ဆွဲလှဲလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့နို့တွေကို အားရပါးရကုန်းစို့ရင်း ကျန်တစ်ဖက်ကို သူ့လက်နဲ့ စုတ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်နေတော့တယ်။

"ပြွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်…"

"အင်း.....မောင်ရယ်.....အင်း....ဟင်း...."

ပြောမပြတတ်လောက်အောင် ခံစားလို့ကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့မျက်လုံးတွေမှိတ်ကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုလျှာဖြင့်သပ်ကာ ညည်းငြူနေမိတော့တယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ဘေးမှာလှဲနေတဲ့ “ကေသွယ်”က မျက်တောင်မခတ်တမ်းကြည့်နေတာကိုလည်း ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။

 

သူ့ရဲ့အကြည့်တွေထဲမှာ တပ်မက်မှုတွေ၊ မနာလိုမှုတွေနဲ့အတူ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို နားလည်မှုပေးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွန်မတို့နားကို တိုးလာပြီး မောင့်ရဲ့ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့လက်တစ်ဖက်ပေါ်ကို သူ့လက်လေးနဲ့ ဖွဖွလာအုပ်ကိုင်တယ်။ အဲဒီအထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်မတို့သုံးယောက်ရဲ့စိတ်တွေ တစ်သားတည်းကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မောင်က ကျွန်မနို့တွေကိုစို့နေရာကနေ ရုတ်တရက်ခေါင်းထောင်လာပြီး ကျွန်မကိုတစ်လှည့်၊ ကေသွယ်ကိုတစ်လှည့် ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကေသွယ်ရဲ့လက်ကိုဆွဲယူပြီး သူ့ရဲ့လီးပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်တယ်။

"အစ်မ… "မောင့်"လီးကိုကိုင်ထားပေး"

 

မောင့်ရဲ့စကားကြောင့် “ကေသွယ်”တစ်ချက်တွန့်သွားပေမဲ့ သူ့လီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ပေါင်ကြားထဲကို နေရာယူလိုက်တယ်။

"ဗျွတ်…ဗျွတ်…ဖွတ်…ဖွတ်…! အ…အ…အ…!"

"ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…!"

အခန်းထဲမှာ ညည်းသံတွေ၊ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းရိုက်ခတ်သံတွေ ဆူညံသွားတယ်။ ကုတင်ကြီးပင် တဝုန်းဝုန်း တကျိကျိ မြည်နေတာပေါ့။

ကျွန်မ ဘယ်သူ့ရဲ့အထိအတွေ့ ဘယ်သူ့ရဲ့အနမ်းမှန်း မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ မောင့်ရဲ့ကြမ်းတမ်းမှု၊ “ကေသွယ့်”ရဲ့နူးညံ့မှု…။ ကျွန်မ နေ့လယ်က ”ကေသွယ်”နဲ့ရရှိခဲ့တဲ့ထူးဆန်းတဲ့အရသာနဲ့ ညက ”မောင်” နဲ့ရရှိခဲ့တဲ့ပြင်းပြတဲ့အရသာ… အခု အဲဒီအရသာနှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်တည်းပေါင်းစပ်ပြီး ကျွန်မခံစားနေရတယ်။

ကျွန်မ ”ကေသွယ့်”ကိုနမ်းလိုက်၊ မောင့်ကိုနမ်းလိုက်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ကျွန်မကိုတုံ့ပြန်နေကြတယ်။ ကျွန်မတို့သုံးယောက်လုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပိုင်ဆိုင်သွားသလို၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မျှဝေနေကြသလို…။

 

ဒါဟာအမှားလား။ ဒါ သစ္စာဖောက်မှုလား။

 

ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မသိတာတစ်ခုပဲ။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မတို့သုံးယောက်လုံး အရမ်းကိုပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။ စည်းတွေ၊ ဘောင်တွေ၊ အမှားအမှန်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေအားလုံးကို ကျော်လွန်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ရမ္မက်တွေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေက တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့သုံးယောက်ရဲ့ဘဝဟာ ဘယ်တော့မှ အရင်လိုပြန်ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မတို့အားလုံး သိနေခဲ့ကြပါတော့တယ်ရှင်။

 

(ဇာတ်လမ်း ပြီးပါပြီ)

အားပေးကြသူများအားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင့်...။

ဒီဇာတ်လမ်းလေးပြီးဖို့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အချိန် ၄ နှစ်နီးပါး ကြာခဲ့ပါတယ်...။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

The End

ပြီးပါပြီ။

............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................