အစေခံ အပိုင်း (စ /ဆုံး)

 အစေခံ အပိုင်း (စ /ဆုံး)

(FEMDOM) (Lwin.uko ရေးသားသည်။)

အစေခံ (ပထမပိုင်း)

(၁)

ကျွန်တော့်နာမည်လွင်ဦးပါ။ ကျွန်တော်နေတဲ့ ရပ်ကွက် ကိုယ့်ဝန်း ကိုယ့်ခြံနဲ့တစ်သီးတစ်ခြားဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်း ကျင်က လူတွေနဲ့က အချင်းချင်းတွေ့ရင်တောင် ပြုံးပြရုံ အဆင့်ပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။ ဒီရပ်ကွက်မှာမွေးတဲ့ တစ်ဦး တည်းသားဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကိုလဲ ကျွန်တော့် အမေက တောက်လောက် ချုပ်ခြယ်လာလိုက်တာ ကျွန်တော်(၁၀)တန်း ဖြေပြီး ကျောင်းကလဲ ပိတ်ထားတုန်း နယ်မှာတာဝန်ကျနေတဲ့ ကျွန်တော့်အဖေဆီကို ကျွန်တော့်အမေ လိုက်အသွားမှာမှ ကျွန်တော့်အတွက် လွတ်လပ်ရေးရတော့တာပါပဲ။ ကျွန်တော့် အိမ်ပြူတင်းပေါက်က နေကြည့်ရင် အသက်(၃၄)နှစ်လောက် ရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားသဘေင်္ာသား ကတော် ကလေးတစ်ယောက် အမေ အန်တီရှယ်လီနေတဲ့အိမ်ဖက်ကိုလှမ်းမြင်ရတယ်။

အရပ် (၅)ပေ (၄)လက်မလောက်ရှိမဲ့ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ခန္ဓာကိုယ်အလှနဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ သူ့ရဲ့တင်သားဆိုင်ကြီးတွေရဲ့ အပေါ်မှာ ထမီရင်လျားလေးဝတ်ပြီး သူ့ခြံဝန်းထဲက အဝတ်တန်းတွေပေါ်မှာ အဝတ်ထွက်လှန်းတတ်တဲ့ အန်တီ ရှယ်လီကို ကျွန်တော်အသက် (၁၃)နှစ်သားကတည်းက ချောင်းကြည့်နေတတ်ခဲ့တာ သူလဲကလေးတစ်ယောက်ရပြီ။ ကျွန်တော် အသက်(၁၆)နှစ်ကျော်လူပျိုပေါက်ဖြစ်တဲ့အထိ ပါပဲ။

ညဖက် လူလစ်တဲ့အချိန်တွေရောက်ရင် ထမီတန်းမှာ ညလုံး ပေါက်လှန်းထားတတ်တဲ့ သူ့ထမီတွေနဲ့ အတွင်းခံဘောင်း ဘီရောင်စုံလေးတွေကို ကျွန်တော်ခြံကျော်ခိုးဝင်ပြီး တိတ်တခိုး နမ်းတယ်။သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးတွေရဲ့  နူးညံ့တဲ့ထိတွေ့မှုနဲ့ နူးညံ့တဲ့မွေးရနံ့ဟာ ကျွန်တော်ဂွမ်းထုဖို့ ကုန်ကြမ်းတွေပါပဲ။ ထမီတန်းပေါ်မှာ သူ့ထမီနဲ့အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးတွေကို တစ်ပတ်လောက်မတွေ့မြင်ယောင် တော့ ကျွန်တော့်ရင်မှာ ဟာတာတာနဲ့ နေလို့မကောင်းတော့ ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ သူ့ကိုအမြဲမြင်တွေ့ခွင့်ရပြီး သူ့ရဲ့အနံ့ လေးတွေကိုလဲ အချိန်တိုင်းမက်မက်မောမောရှူရှိုက်ချင် နေမိတယ်။

အိမ်မှာလွတ်လပ်ရေးရနေတဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အကြံနဲ့ ကိုယ် အန်တီရှယ်လီနဲ့ ရင်းနှီးမှုရအောင် အပြင်းအထန် ကြိုးစားတော့တာပါပဲ။ လမ်းမှာမတွေ့တွေ့အောင်စောင့်ပြီး နှုတ်ဆက်၊ သူစျေးကပြန်လာရင်လဲ မတော်တာပဲ လမ်းမှာ ဆုံသလိုလိုနဲ့  တမင်တကာစောင့်ပြီး စျေးခြင်းအတင်းကူ ဆွဲပေး၊ သူ့သမီးလေးကိုလဲကူထိန်းပေးနဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရင်းနှီးမှုရယူနိုင်ခဲ့ပြီး သူကလဲ လူကောင်သိပ်မထွားတဲ့ ကျွန်တော့်လိုချာတိတ်ကို နောက်ပိုင်းမှာတော့ မီတာဆောင် ခိုင်းတာမျိုး ဖုန်းဘီလ်ဆောင်ခိုင်းတာမျိုး စျေးဝယ်ခိုင်းတာ မျိူး၊ သူ့သမီးလေးကိုလဲ လိုလိုချင်ချင်ထိန်းခိုင်းတာမျိုး လေးတွေကို တစ်စ္စ သူ့အိမ်ကို ဝင်ထွက်ခွင့်ပေးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းတတ်လာသည်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပျော်စရာအတိပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်သူအိမ်ကိုအရောက်မှာ “ဒီနေ့အန်တီအပြင် သွားစရာရှိတယ်၊ နည်းနည်းကြာမှာဆိုတော့ အန်တီ့သမီးကိူ မင်းကြည့်ထားပေးနိုင်မလား”လို့မေးပါတယ်။ကျွန်တော်လဲ ဒီလိုအခွင့်အရေးကိုစောင့်နေသူပီပီ “ဟုတ်ကဲ့စိတ်ချပါ အန်တီ ရှယ်လီ”လို့တက်တက်ကြွကြွ ပြန်ဖြေရင်း အပြင် အဝတ် အစားနဲ့ အစွမ်းကုန်ပြင်ဆင်ထားပြီး အရမ်းကိုလှနေတဲ့သူ့ကို တိတ်တခိုးလေးကြည့်ပြီး သူ့ခလေးအတွက်လုပ်ပေးဖို့ သူမှာ တာတွေကို မှတ်သားရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ထွက်လာတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော်သက်ပြင်း တောင် ခိုးရှိုက်မိတယ်။နောက်ဆုံးသူအိမ်အပြင်ထွက်ပြီး ဒေါက်ဖိနပ်လေးစီးနေတဲ့အချိန်မှာတောင် သူ့ခြေဖဝါးအောက် ကဖိနပ်လေးကို မနာလိုဖြစ်ရအောင် သူနဲ့ပတ်သက်သမျှအရာ ရာဟာ ကျွန်တော့်ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့တာပါ။

အန်တီရှယ်လီတစ်ယောက်အပြင် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ အချိန်မှာ ခလေးကလဲ အိပ်သွားတာနဲ့ အဝတ်ဟောင်းတောင်း ထဲကနေ သူဝတ်ပြီးလျော်ဖို့စုထားတဲ့ ထမီတွေနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးတွေကိုရွေးထုတ်ပြီးတော့ အဲ့ဒီနားက ကြမ်း ပြင်ပေါ်မှာပဲ ပင်လက်လှန်အိပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပေါ်မှာစုပုံတင်လိုက်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော်ဂွမ်းစတိုက်တယ်။ သူ့ထမီပေါ်မှာ စွဲကျန်နေရစ်တဲ့ ရင်ခုန်စရာ သူ့အနံ့အသက် တွေနဲ့ ချွေးနံ့သေးနံ့တွေနဲ့ ရောက်ခဲ့ သူ့ပင်တီခွကြားလေး တွေကို ရှူရှိုက်ရင်း ဂွမ်းထုရတဲ့အရသာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ အတွက်တော့ စည်းစိမ်ယစ်စရာ မဟာအခွင့်အရေးပါပဲ။ အရင် အချိန်တွေက အမြဲတမ်းသူလျော်ထားပြီးသား အဝတ် တန်းပေါ်မှာ အခြောက်ခံဖို့လှန်းထားတဲ့ သူ့ထမီနဲ့ပင်တီတေ့က်ု ပဲ ခိုးခိုးနမ်းပြီး ကျေနပ်ခဲ့ရတဲ့ဘဝကနေပြီး ဒီလိုမလျော်ရ သေးတဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေဆီက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သူ့အနံ့အသက်တွေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အရှင် လတ်လတ်နတ်ပြည်ရောက်သွားပြီး ဒီလိုမျိုးဘဝနဲ့တစ်သက် လုံး နေနိုင်ဖို့ကိုလဲ ပြင်းပြင်းပြပြတောင်းတမိတယ်။ ကျွန်တော် ဂွမ်း(၂)ခါလောက်ဆက်တိုက် ထုအပြီးမှာတော့ သူ့ကိုကျေး ဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ တစ်အိမ်လုံးကိုကြမ်းတိုက်ပေးတယ်။ မဆေးရသေးတဲ့ပန်းကန်တွေကိုလဲ ဆေးပေးတယ်။ ရေချိုး ခန်းဆိုရင်လဲ အိမ်သာအိုးပါမကျန်ပြောင်လက်နေအောင် ဆေးကြောထားပေးလိုက်တယ်။ အိပ်ယာကနိုးလာတဲ့ ကလေး ကိုလဲ နို့ဗူးတိုက်ပြီး ထိန်းထားပေးတယ်။ အလုပ်တွေအား လုံးပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်လဲ ဖတ်ဖတ်မော မောသွားတော့တာပါပဲ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(၂)

နေ့လည်(၁)နာရီလောက်က ထွက်သွားတဲ့ အန်တီရှယ်လီက ညနေ(၃)နာရီခွဲလောက်မှ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ရောက် ရောက်ရင် အိမ်သာအရင်ဝင်ပြီးတော့ “လွင်ဦး အိမ်သာ ဆေးထားတာလား”လို့ အိမ်သာထဲကနေ လှမ်းမေးတော့တာ ပါဘဲ။ကျွန်တော်က “ ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီရှယ်လီ”ပေါ့။ နောက် ထပ်ဘာမှ မမေ့တော့ပါ ခဏကြာတော့ ခြေထောက်ရေဆေး ထားတဲ့ သူက ထမီနှစ်ဖက်ကို မဆိုစလောက်လေးမလို့ ရေချိုး ခန်းထဲကထွက်လာပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပါတော့ တယ်။ နောက်ထပ်(၅)မိနစ်လောက်ကြာတော့ အိမ်နေရင်း တီရှပ်အဖြူရောက်လက်ပြတ်နဲ့ ပါတိပ်ထမီ နက်ပြာစောင် အဟောင်းလေးကို ဝတ်လုံ သူ့အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး အိမ် ရှေ့ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်လိုက်ရင်း “အိုက် လိုက်တာကွာ ကလေးငိုသေးလား”လို့မေးပါတယ်။

ကျွန်တော်လဲ သူ့အဝတ်လဲနေတဲ့အချိန်က အလိုက်သတိ သွားယူထားတဲ့ ရေခဲသေတ္တာထဲက ထုတ်ယူလာတဲ့ ရေပုလင်း ထဲက ရေကိုဖန်ခွက်ထဲထည့်ပြီး သူထိုင်နေတဲ့ဆိုဖာဘေးမှာ ဒူး ထောက်ပြီးပေးရင်းနဲ့ “ မငိုပါဘူး အန်တီရှယ်လီ သူအိပ်ယာက နိုးလာ တော့ နို့ဗူးတစ်ဗူးကုန်အောင် တိုက်ထားပါတယ်”လို့ဖြေ ရင်း ယပ်ခတ်ပေးနေလိုက်တယ်။အဲဒီအချိန် မီးလဲပျက်နေတဲ့ အချိန်မို့ ရေလဲသိပ်မအေး ပန်ကာကလဲ ဖွင့်လို့မရပါဘူး။

အန်တီရှယ်လီက “ လွင်ဦးက ဒီနေ့သိပ်လိမ္မာနေပါလား အိမ်သန့်ရှင်းရေးလဲလုပ်ပေးထားတယ် ကလေးလဲထိန်းပေး တယ် အန်တီရှယ်လီကိုလဲ ယပ်ခတ်ပေးတယ် မုန့်ဖိုးကောင်း ကောင်းပေးရမယ်”လို့ပြောပြီး သောက်ပြီးသား ဖန်ခွက်ကို သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန် တော့်စိတ်တွေ အရမ်းကိုလှုပ်ရှားပြီး ကြည်နူးနေခဲ့တာပါ။

သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ယပ်ခတ်ပေးနေရင်းနဲ့ သူ့ခန္ဓာ ကိုယ်က ထွက်တဲ့ချွေးနံ့နဲ့ရေမွှေးနံ့ ရောက်ခဲ့ သင်းပျံ့ပျံ့ ကိုယ် သင်းရနံ့လေးတွေ မကြာသေးခင်က ရှူရှိုက်ခွင့်ရထားတဲ့ သူ့ပင်တီလေးတွေဆီက သူ့စောက်ပတ်ရဲ့ မက်မောဖွယ်ရာရနံ့ ပြင်းပြင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အရမ်းကိုလှတဲ့ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းသူ့ခြေဖမိုးလေးတွေနဲ့ လိုက်ဖက် အောင် အရောင်ရင့်ရင့်ဆိုးထားတဲ့ သူ့ခြေသည်းလေးတွေက်ု ငေးကြည့်နေရင်းနဲ့ “ အန်တီရှယ်လီသာခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နေ့တိုင်းအန်တီရှယ်လီခိုင်းတာမှန်သမျှလုပ်ပေး ချင်ပါတယ် မုန့်ဖိုးလဲမလိုချင်ပါဘူး”လို့ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။

သူကချက်ချင်းပဲ “ပြောပါအုံး မုန့်ဖိုးမလိုချင်ရင် ဘာလိုချင်တာ လဲ”လို့ တအံ့တသြမေးတယ်။ ထူးဆန်းတယ်လို့ပြောရမလား ဂွမ်း(၂)ခါထုပြီးသား ကျွန်တော့်လီးကလဲ တောင်လာ ပြန် တယ်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်ပြီး အသံခပ် တိုးတိုး နဲ့ “ ကျွန်တော်မသိဘူး အန်တီရှယ်လီ ကျွန်တော်ဒီလိုပဲ အန်တီ ရှယ်လီခြေရင်းနားမှာ အမြဲတမ်း ကျွန်တစ်ကောင်လို အစေခံ တစ်ယောက်က နေချင်တယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ခဏတော့ ကျွန်တော်တို့(၂)ယောက်ကြားမှာ တကယ်ကိုလုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်၊ ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံကိုတော့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကျွန်တော်ပြန်ကြားနေမိတယ်။ ငြိမ်သက်မှုက(၃)မိနစ်လောက်တော့ကြာပါလိမ့်မယ်။ သူကပဲ စပြီး “လွင်ဦး ငါ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီး ခုနက နင်ပြော ခဲ့တဲ့စကားကို ပြန်ပြောစမ်း”လို့ အမိန့်ပေးတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်တွေတုန်နေလိုက်တာများ သေမိန့်စောင့်နေရတဲ့ တရားခံ လိုပဲ။ သူစိတ်ဆိုးသွားမှာလဲ အခုမှတွေးပြီးကြောက်လာတယ်။

လည်ချောင်းတွေလဲ ခြောက်လာပြီး ထောက်ထားတဲ့ ဒူး တောင် မခိုင်ချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်လဲ အားတင်းပြီး သူ့မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို စိမ်းလန်း ကြီးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက သိမ်ငယ်မှုတွေ အသနားခံမှုတွေနဲ့ ပြည့်နက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကို နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန် အရမ်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ မိတာပါပဲ။

ကျွန်တော်လဲ အရမ်းကိုတိုးလျတဲ့အသံနဲ့ “ကျွန်တော်အန်တီ ရှယ်လီနားမှာ အမြဲတမ်း ကျွန်တစ်ကောင်လို အစေခံ တစ်ယောက်လို နေပါရစေ” လို့ အရဲစွန့်ပြီး အသနားခံမိတယ်။ ကျွန်တော့်စကားဆုံးတော့ သူ့မျက်လုံးရဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ပုံစံက ပြောင်းသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။

သူကဆက်ပြီး “ နင်က ဘာအတွက်နဲ့ ငါ့ဆီမှာ ကျွန်ခံချင်ရတာ လဲ”လို့ ခပ်မာမာမေးတယ်။ သူတစ်ပါး ကျွန်တော့်ကို နင် ငါ သုံးပြီး မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော်ပိုပြီး သိမ်ငယ်သွား သလိုပဲ။ သူ့ခြေထောက်ကိုသာ ဖက်ပြီးငိုချင်လာတယ်။ ကျွန် တော့်တံတွေးကို အသာမြိုချပြီး ခပ်တိုးတိုးပဲ “ ကျွန်တော် အန်တီ ရှယ်လီခြေရင်းမှာ အမြဲတမ်းအစေခံတစ်ယောက်ဘဝ နဲ့နေရတာပျော်လို့ပါ”လို့ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်အဖြေကိုကြားတော့ သူက ကျွန်တော့ကို ထူးဆန်း တဲ့သတ္တဝါတစ်ကောင်လိုကြည့်လိုက်ပြီး “ငါ့ဆီမှာ တစ်သက် လုံးကျွန်ခံမှတော့ နင့်ဘဝခွေးဖြစ်သွားမှာပေါ့”လို့ ခပ်ပြုံးပြုံး လေးပြောတယ်။

ကျွန်တော်က “ ကျွန်တော်အန်တီရှယ်လီရဲ့ ခွေးလေးဖြစ်ချင် ပါတယ် ဖြစ်ခွင့်ပေးပါ”လို့ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စကားဆုံးတော့သူက “ နင့်ကိုငါ့အိမ်မှာ ကျွန်အဖြစ် လက်ခံရအောင် နင်ကထမင်းဟင်း ကောင်းကောင်းချက်တတ် လို့လား အဝတ်လျှော် မီးပူတိုက်တာတောလုပ်တတ်လား”လို့ သူ့မျက်ခုံးလေးပင့်ပြီးမေးတယ်။ သူ့အမေးကိုကြားလိုက်တော့ ကျွန်တော်ပျော်လိုက်တာဗျာ ချက်ခြင်းပဲ “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် လုပ်တတ်ပါတယ် မတတ်သေးရင်လဲ ကြိုးစားပြီးသင်ပါ့မယ် ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းကြည့်ပါ”လို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဖြေလိုက် ပြီးတစ်ဆက်တည်းမှာပဲ “ ကျွန်တော်ကောင်းကောင်းလဲ နှိပ် တတ်ပါတယ် အန်တီရှယ်လီခြေဖဝါးလေးကို နှိပ်ပေးပါရစေ” လို့ခပ်ရဲရဲပဲ ခွင့်တောင်းလိုက်ပါတယ်။

သူက “ ငါအခုအနှိပ်မခံချင်သေးဘူး လိုအပ်လာရင် နင့်ကို ခိုင်းမယ်၊ နောက်ပြီး ငါ့အိမ်မှာ နင့်ကို ကျွန်အဖြစ်လက်ခံဖို့ သင့်မသင့် စဥ်းစားအုံးမယ်၊ အခုလောလောဆယ် အိမ်မှာ မလျှော်ရသေးတဲ့ အဝတ်တွေပုံနေတာပဲ၊ ငါအပြင်သွားတုန်း ကဝတ်ထားတဲ့ဟာတွေပါ ငါ့အခန်းထဲကသွားယူပြီး နင်တစ်ခါ တည်းထည့်လျှော်လိုက်တော့ နင်ဘယ်လောက်လက်ကြေည တင်းသလဲကြည့်ရတာပေါ့”လို့ပြောရင်း ကျွန်တော့်ကိုစခိုင်း ပါတော့တယ်။

ကျွန်တော့်အတွက်တော့သန်းဆုကြီးပေါက်သလိုပါပဲ။ ကျွန် တော်က ဟန်တောင်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ “ကျွန်တော့်ကိုအခုလို ခိုင်းတာ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်”လို့ အားရဝမ်းသာ ပြောမိတယ်။

သူက “ ငါ့ဆီမှာ ကျွန်ခံချင်ရင် လျာမရှည်နဲ့ ခိုင်းတာလုပ်၊မေး တာပဲဖြေ ကျွေးတာပဲစားပြီး ငါသေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင်လိုက်၊ နောက်တစ်ခါငါမမေးပဲ လျာထပ်ရှည်လို့ကတော့ အဲ့ဒီပါးစပ် ငါ့ဖိနပ်စာမိသွားမယ် ငါ့ဆီမှာကျွန်ဖြစ်ရဖို့သိပ်လွယ်တယ် ထင်မနေနဲ့”လို့ ခပ်တင်းတင်းပြောပြီးမှာတော့ ကျွန်တော် ကလဲ သူ့အရှေ့ကနေထလို့ အဝတ်လျော်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင် ရပါတော့တယ်။

ကျွန်တော်သူ့ရဲ့ (၅)ထည်မြောက် ထမီကို တဘုံးဘုံးနဲ့ လျှော် နေတုန်း သူကရေချိုးခန်းအဝမှာ ခါးတစ်ဖက်ကို ထောက်တို လာကြည့်ရင်းနဲ့ “ ငါ့အောက်ခံဘောင်းဘီဂွကြားနေရာတွေကို ဂရုစိုက်ပြီး သေသေချာချာပြောင်အောင်လျှော်နော်၊ ရော့..... ဒါကို တစ်လက်စတုံး ထည့်လျှော်လိုက်”ဆိုပြီး သူယူလာတဲ့ ပင်တီလေးတစ်ထည်ကို ပစ်ပေးပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့ရှေ့ကိုရောက်လာတဲ့ သူ့ပင်တီပန်းနုရောင်လေးကို ကျွန်တော်စိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ ရင်ခုန်သံတွေအရမ်းမြန်လာတယ်။ ကျွန်တော့် လက်ကို အမြန်ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး အဲ့ ဒီပင်တီလေးကို တယုတယကောက်ယူလိုက်ရင်းနဲ့ စိုက်ခင်း ထိုင်းဖြစ်နေတဲ့ ပင်တီခွကြားလေးက အန်တီရှယ်လီရဲ့ လတ် လတ်ဆတ်ဆတ်စောက်ပတ်နံ့ကိ အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ခေါက်နတ်ပြည်ရောက်သွားသလိုခံစားမှုမျိုးနဲ့ အဲ့ဒိအချိန်တစ်လောကလုံးကို ကျွန်တော်မေ့သွားလိုက်တာ နောက်ထပ်တစ်ခေါက်သူရေချိုးခန်းအဝကိုရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ပင်တီလေးကို ကျွန်တော့်လျာနဲ့ပယ်ပယ်နယ် နယ်ယက်နေတာကို သူတွေ့သွားတဲ့ အထိပါပဲ။

“ ဟဲ့...ငါချီးပါမလို့....နင်အပြင်ထွက်စမ်း၊ ဒီအထဲမှာလုပ်စရာ ရှိတာမလုပ်ပဲ စောက်ရူးလာထနေတယ်” လို့ အသံခပ်မာမာ နဲ့ပြောရင်း ရေချိုးခန်းထဲဝင်လာပြီး အမိန့်ပေးတယ်။ ကျွန် တော်က ခိုးထုပ်ခိုးထည်နဲ့ မိသွားတော့ ကြောက်ကြောက် လန့်လန့်နဲ့ ရေချိုးခန်းအပြင်ကို အမြန်ထွက် ဒူးထောက် ခေါင်းငုံ့နေလိုက်ပြီး အထဲကအသံကိုနားစွင့်ထားလိုက်တာ သူချီးပါသေးပေါက်တဲ့အသံ ဖင်ရေဆေးတဲ့အသံပါ ကောင်းကောင်းကြားရတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ရေစိုနေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို  သူဝတ်ထားတဲ့ ထမီနဲ့သုတ်ရင်း ပြန်ထွက် လာပြီး “ အဝတ်လျော်စရှိတာ မြန်မြန်လျော် ငါနင့်ကိုခိုင်း စရာတွေရှိသေးတယ်”လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ခေါက်ပြီးထွက်သွားမှပဲ ကျွန်တော် အသက်ရဲရဲပြန်ရှူရဲတော့တယ်။ ကျွန်တော်လဲ အချိန်ထပ် မဖြုံးတော့ပဲ သူ့ချီးနံ့ သင်းသင်းလေးကို အဆုပ်ထဲအထိ မက်မက်မောမောရှူသွင်းရင်း လျော်လက်စအဝတ်တွေကိ လျော်အပြီး လှန်းမပြီးမှာတော့ ကလေးကိုပေါင်ပေါ်မှာ တင် ရင်းစာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ သူ့အရှေ့မှာ အမိန့်နာခံဖို့အတွက် နောက်တစ်ခေါက်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်ပါတော့တယ်။

~~~~~~~~~~~~~~~~

(၃)

ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ဘေးခုံပေါ်မှာ တင်၊ ကလေးကို ပုခက်ထဲထည့်ပြီး “ ငါရေချိုးနေတုန်း ငါလိမ်းဖို့ သနပ်ခါးသွေးထား၊ ခြေထောက်နဲ့လက်ပါလိမ်းဖို့ များများသွေးထား”လို့ပြောပြီး သူ့အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန်ရောကွ တော့မှ သူ့အခန်းထဲကိုဝင်ပြီး သူချွတ်ပြီးထားခဲ့တဲ့ကြမ်းပြင် ပေါ်က ထမီအကွင်းလိုက်နဲ့ ကုတင်ခြေရင်းမှာ သူပစ်တင် သွားတဲ့ ဘရာစီယာနဲ့တီရှပ်လေးကို ကောက်သိမ်းပြီး ထုံးစံ  အတိုင်း သူ့အနံ့အသက်လေးတွေကို ရှူရှိုက်လို့အပြီးမှာတော့ အဝတ်ဟောင်းတောင်းထဲကိုထည့်တယ်။  ပြီးတာနဲ့ မှန်တင်ခုံ ခြေရင်းမှာရှိနေတဲ့ သနပ်ခါးကျောက်ပျဥ်ပေါ်မှာ သူလိမ်းဖို့ သနပ်ခါးစသွေးပါတော့တယ်။ တစ်ခါမှ ဒီလိုအဝတ်တွေ အများကြီး မလျှော်၊ သနပ်ခါးအများကြီးမသွေးဖူးတဲ့ ကျွန် တော့်လက်မောင်းတွေတောင် အောင့်လာတယ်.။

(၁၀)မိနစ်လောက်ကြာတော့ သူရေချိုးခန်းထဲကနေ ထမီရင် လျားလေးနဲ့ ထွက်လာပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့က ခုံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက် ရင်း “ ကျောက်ပျဥ်ကိုငါ့လက်နဲ့ မှီအောင်မထားစမ်း”လို့ ကျွန် တော့်ကို ခိုင်းပြီးတော့မှ သူ့မျက်နှာ လည်ပင်းတစ်ဝှိုက်နဲ့ လက် နှစ်ဖက်ကို သနပ်ခါးစလိမ်းပါတော့တယ်။ ပြီးတော့မှ ထိုင်နေ ရာက ထလို့ သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မဆိုစလောက်လေး ကားထားလိုက်တယ်။ဘယ်ဖက် လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ထမီကို ဒူးအပေါ် ပေါင်လယ်မရောက်တစ်ရောက်အထိ ဆွဲမလိုက်ပြီး ညာဖက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ သွားပွတ်တံလေးကိုကိုင်ကာ သူ့ မျက်နှာလှလှလေးပေါ်က သနပ်ခါးတွေကို ညီညီညာညာ ဖြစ် အောင်မှန်ကြည့်ပြီးပြုပြင်ရင်းနဲ့ “ ငါ့ခြေထောက်ကို ကျန်တဲ့ သနပ်ခါးတွေအကုန်လိမ်းလိုက်တော့” လို့အမိန့်ပေးပါတယ်။

ကျွန်တော်ပင်ပန်းရကျိုးနပ်ပါတယ်။ အခွင့်အရေးရတုန်းက ဖြူဝင်းလှပတဲ့ သူ့ပေါင်တံအလယ်လောက်ကနေ သူ့ခြေဖမိုး လှလှလေးတွေအထိ ပေါင်အတွင်းသားလေးတွေပါ မကျန် ရအောင် ဂရုတစိုက် သနပ်ခါးလိမ်းပေးနေလိုက်တာ ကျွန် တော့်ခေါင်းကို သူနောက်တစ်ကြိမ် ခင်ပြင်းပြင်းခေါက်ပြီး သတိပေးရတဲ့အထိပါပဲ။

“ ဟဲ့...ငါ့ခြေထောက်ကို သနပ်ခါးလိမ်းနေတာမပြီးတော့ ဘူးလား ခိုင်းလိုက်ရင် လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ဘာလုပ်နေမှန်းမသိဘူး သနပ်ခါးမြန်မြန်ခြောက်အောင် ယပ်ခတ်စမ်း၊ ပြီးရင် မီးခြစ် လာတုန်း မီးပူတိုက်စရာအဝတ်တွေကို နင်ရေမချိုးခင် မြန် မြန်တိုက်လိုက်”လို့ပြောပြီး ကျွန်တော်သူ့ခြေထောက်ကို ယပ် ခတ်ပေးနေတုန်းမှာပဲ ဘီဒိုထဲကပါတိပ်ထမီအနက်ရောင် လေးတစ်ထည်ကိုယူပြီး သူဝတ်ထားတဲ့ရေလဲထမီနဲ့ လဲလှယ် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးတော့မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်က သူချွတ်ချလိုက်တဲ့ ရေလဲထမီလေးကို ခြေတစ်ဖက်နဲ့ခတ်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးတုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာဆီ ကန်ပို့လိုက်ရင်းနဲ့ “ ဒီ ထဲကို နင်ရေချိုးတဲ့အခါ တစ်လက်စထဲ လျှော်လိုက်တော့ မလျှော်ဖြစ်တာ အတော်ကြာနေပြီ၊ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ငါထမင်း စားဖို့ပြင် အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ ငါ့ကိုလာပြော မြန်မြန်လုပ်”လို့ ညွှန်ကြားချက်တွေဆက်တိုက်ပေးပြန်တယ် သူ့စကားဆုံး တာနဲ့ ကျွန်တော်လဲ သူ့ရေလဲထမီလေးကို ပုခုံးပေါ်မှာတင်ရင်း ကျွန်တော်မီးပူတိုက်ဖို့ သူ့ရှေ့ကနေ ထွက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။

 မီးပူတိုက် ရေချိုးနဲ့ ထမင်းပွဲပြင်အပြီးမှာတော့ ခလေးနို့ဗူး တိုက်နေတဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး “ ထမင်းသုံးဆောင်လို့ ရပါပြီ”လို့ သံတော်ဦးတင်တယ်။ သူကကျွန်တော့်ကိုငုံ့ကြည့် ပြီး “ ဘာလို့နံစော်နေတဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေပြန်ဝတ်ထားရ တာလဲ၊ နင်ဝတ်ဖို့ ငါ့အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ငါထုပ်ပေးထား တာတွေနဲ့ သွားလဲပြီးမြန်မြန်ပြန်လာခဲ့” လို့ အမိန့်ပေးလို့ ကျွန်တော်အဝတ်လဲဖို့သွားယူတော့ တီရှပ်အစုတ်တစ်ထည်နဲ့ အရောင်တောင်မပေါ်တော့တဲ့ ထမီအစုတ်အပြဲ တစ်ထည်ကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော်လဲ ရေချိုးခန်းထဲမှာ အဝတ်လဲလိုက် ရင်း ထမီကိုတော့ပုဆိုးဝတ်သလိုပဲ ဝတ်ပြီး ထမင်းစားနေတဲ့  သူ့အနားမှာသွားဒူးထောက်လိုက်တယ်။

သူကထမင်းစားနေရင်းကငုံ့ကြည့်ပြီး “ထမီကို ပုဆိုးဝတ်သလို မဝတ်နဲ့ ထမီဝတ်သလိုပဲ ခပ်တိုတိုနဲ့သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စမ်း” လို့ပြောပြီး ကျွန်တော် ကျိုးကျိုးစားစားနဲ့ ထမီဝတ်နေတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ “ ဒီနေ့နင့်အတွက်ပိုချက်မထားတော့ ထမင်း တော့လောက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါစားမကုန်လို့ကျန်နေသေးရင် တော့ ခြံရှေ့မှာ ငါချကျွေးနေကျ ခွေးဝဲစားတွေကို ဒီညမကျွေး တော့ဘူး၊ နင်ဘဲကျန်တာတွေစားလိုက်တော့” လို့ ဆက်ပြောတယ်။ သူ့နှုတ်ဖျား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ထွက်ပေါ် လာတဲ့စကားလုံးတိုင်းဟာ လုံးဝဝေးကွာခြားနားသွားတဲ့  သူနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်နိမိတ်အပိုင်းအခြားနဲ့ အထင်ရောက် အပြင် အလှန်ဆက်ဆံရေးကို အပြီးသတ်ပေါ်လွင်စေတယ်။ ခွေးဝဲ စားတစ်ကောင်နဲ့ အဆင့်အတန်းတူသတ်မှတ်ခံရတဲ့ ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ နိမ့်ကျမှုနဲ့ ကျွန်တော်ကိုးကွယ်မြတ်နိုးတဲ့ သူ့ရဲ့ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်မှုနဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့ကွာခြားမှုတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပိုပြီးသိမ်ငယ်သွား စေခဲ့တယ်။ 

မကြာခင်မှာပဲ သူထမင်းစားပြီးသွားလို့လက်တေး ရင်းနဲ့ “ဒီမှာ နင်ထမင်းစားရင်သုံးရမဲ့ပန်းကန်”လို့ ပြောရင်း မီးဖိုချောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်က သံပန်းကန်ပြားကို သူ့ခြေ ထောက်နဲ့ညွှန်ပြတယ်။ သူလက်ဆေးလို့ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့ခန်း ကိုထွက်သွားတော့မှပဲ သူ့စားကျွင်းစားကျန်တွေကို သူသည် မှတ်ပေးခဲ့တဲ့   သံပန်းကန်လေးထဲမှာ စုပုံထည့်ပြီးတော့ ကြမ်း ပြင်ပေါ်မှာပဲ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ စားလိုက်ရတာ ကျွန်တော့် ဘဝ အတွက်မေ့မရနိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုပါပဲ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(၄)

ပန်းကန်တွေဆေးကြောပြီးတော့ ခလေးအိပ်အောင်သိပ်နေတဲ့ သူ့အနားမှာ ဒူးထောက်ပြီး နေလိုက်တာ ခလေးအိပ်ပျော်သွား တဲ့အချိန်ထိပါပဲ။ သူ့သမီးလေးကို ပုခက်ပေါ်အရင်တင်လိုက် ပြီးတော့မှ ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစွ ထိုင်လိုက်ပြီး “ ငါ တီဗွီကြည့်နေတုန်း ဇက်ကြောနည်းနည်းဆွဲပေးစမ်း”လို့ခိုင်း တယ်။ သူကိုရီးယားကားကြည့်နေတဲ့တစ်ချိန်လုံး သူသောက် ဖို့ ရေခပ်ပေးရတဲ့အချိန်ကလွှဲလို့ သူ့ပုခုံးသားလေးတွေကို နှိပ် ပေးခွင့်ရလိုက်တယ်.။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သင်းပျံ့ပျံ့သနပ်ခါး ရနံ့လေးတွေက ပန်ကာလေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်အသက်ရှူ လမ်းကြောင်းထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ စီးဝင်နေတာ ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် ကျေနပ်စရာအရမ်းကောင်းတဲ့အချိန်ပါပဲ။

ည(၁၀)နာရီလောက်ရောက်တော့မှ တီဗွီပိတ်လိုက်ပြီး”ငါ အခန်းထဲသွားတော့မယ်၊ အိမ်တံခါးတွေအသေအချာပိတ် မီးတွေပိတ်ပြီးလိုက်လာခဲ့”လို့ပြောပြီး သူရေချိုးခန်းထဲ ဝင် သွားတယ်။ ကျွန်တော်လဲ သူခိုင်းတာတွေမြန်မြန်လုပ်ပြီး သူ့အခန်းထဲမှာ ဒူးသွားထောက်ပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ မျက်နှာ သစ်ပြီးခါစ လန်းဆန်းနေတဲ့ သူ့မျက်နှာလှလှလေးကို အလှ ဆီလိမ်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်သခင်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းအလှ ကို တိတ်တခိုးမော်ဖူးရင်း သူဆေးကြောပစ်လိုက်တဲ့ သနပ် ခါးလေးတွေကို အရမ်းနှမျှောနေမိတယ်။

သူက ကျွန်တော့်ကို လှည့်မကြည့်ပဲ” ကျွန်ခံချင်တဲ့ကောင် လေး ဘယ်လိုနေလဲ တော်တော်ပင်ပန်းသွားပြီလား”လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်လဲ သွက်သွက်လက်လက်ပဲ “ ကျွန် တော် ဒီလိုမျိုးတစ်သက်လုံးနေချင်တာပါ၊ ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်မိပါဘူး”လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။

မျက်နှာလိမ်းလို့ပြီးတော့ သူကကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ခြေဖဝါး နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ချလို့ထိုင်လိုက်ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ကို အထက်စီးကငုံ့ကြည့်ရင်းနဲ့ “ ငါလုံးဝကို ထင်မထားဘူး၊ လူကြည့်တော့ ခွေးပစ်တဲ့ တုတ်လောက် တောင်မရှိသေးဘူး၊ ငါ့ဖင်ကိုခိုးခိုးကြည့်ရတာနဲ့ ငါ့ပင်တီကို လျာနဲ့ယက်လိုယက် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခွေးတစ်ကောင် လိုပွတ်သီးပွတ်သပ်ကလဲ နေချင်သေးတယ်၊ ငါ့ဖင်ကို သိပ်ယက်ချင်နေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား” လို့ သူခပ်ကြမ်းကြမ်း မေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး မီး တောက်တော့မဲ့အတိုင်းပူလာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရှိသမျှသွေးတွေပူနွေးလာပြီး ကျွန်တော့် လီးကလဲတောင်လာ ပြန်တယ်။

သူကတစ်ဆက်တည်းမှာပဲ “ငါကနင်လိုကောင်ကိုဘာကြောင့် ကျွန်တစ်ကောင်အဖြစ် လက်ခံသင့်လဲဆိုတာကို ငါကျေနပ် တဲ့အထိနင်ပြောနိုင်ရင် ငါလက်ခံဖို့စဥ်းစားပေးမယ်”လို့ ဆက် ပြောတယ်။ သူ့စကားကြားတော့ ကျွန်တော့်သွေးတွေ ဆူပွက် လာပြီး ရုတ်တရက် ဘာက စပြောရမှန်းတောင် မသိနိုင် တော့ဘူး.။ တုန်ခါနေတဲ့ရင်ကို အစွမ်းကုန်ထိန်းချုပ်ထားပြီး နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်အသက်(၁၃)နှစ်သားကတည်းက စပြီး သူ့ကို စွဲလန်းခဲ့ရတာတွေ၊ ညဖက် သူလှန်းထားတဲ့ ထမီ တွေကို ခိုးနမ်းခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေ၊ သူနဲ့ရင်းနှီးခွင့်စအောင် ကျိုးစားခဲ့ရတာတွေနဲ့ သူ့အိမ်မှာ ကျွန်တစ်ကောင်လိုနေခွင့် ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ချမ်းသာရတာတွေကို မခြွင်း မချန် သူ့ခြေရင်းမှာ ရင်ဖွင့်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ကျွန်အဖြစ် လက်ခံပေးနိုင်ဖို့ အသနားခံလိုက်ပါတော့တယ်.။

ကျွန်တော့်စကားဆုံးတော့ သူက “ နင့်ကို ကျွန်အဖြစ် လက်ခံ လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ နင့်ဘဝကို ငါပိုင်သွားပြီ..နင်နောက်ပြန် လှည့်လို့လုံးဝမရနိုင်တော့ဘူးနော်..နင့်ဘဝဟာ ငါ့အတွက် အသုံးလိုနေသေးတဲ့အချိန်အထိတော့ ငါ့ကိုအလုပ်အကျွေး ပြုဖို့တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ပဲ ရှေ့လျှောက် ရှင်သန်ရတော့မှာ သေချာတယ်၊ ငါနင့်ကိုမလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်ရောက်ရင် တော့ ခွေးတစ်ကောင်ကို ကန်သလိုမျိုးနဲ့ ကန်ထုတ်ပစ်လိုပ် မှာပဲ..၊ ပြီးတော့ နင်အရင်လိုငါမသိပဲ ငါ့ထမီတွေ ပင်တီတွေ ကိုခိုးနမ်းတာမျိုး ငါလုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး..ကျွန်ဆိုတာ အရှင် သခင်ကိုအရာရာပေးဆပ်ဖို့၊ ကိုးကွယ်ဖို့နဲ့ အလုပ်အကျွေး ပြုဖို့ဘဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာတစ်ခုကိုမှ ရယူဖို့မမျှော်လင့်နဲ့ ဘယ် တော့မှလဲ မတောင်းဆိုနဲ့ ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ စိတ်ထဲမှာ နင့်ကိုမကျေနပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် လိုအပ် တယ်ထင်ရင် နင့်ကိုပါးကွဲအောင်ရိုက်ချင်ရိုက်မယ်၊ အရိုးကျိုး အောင်ရိုက်ချင်လဲ ရိုက်မယ်၊ နင့်ကိုငါပိုင်တယ်၊ ငါ့အတွက် ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မလိုအပ်ဘူး၊ နင့်ခေါင်းထဲမှာ ဒါတွေ ကိုအမြဲတမ်းသတိရနေအောင် အခုအချိန်ကစပြီး ငါ့ကို သခင်မဖုရားလို့ပဲ ခေါ်ရမယ်၊ ငါမခေါ်ဘဲ ငါ့အနားကိုလုံးဝလာ ခွင့်မရှိဘူး၊ ငါ့ရှေ့ရောက်တိုင်းအခုလိုပဲ အမြဲဒူးထောက်ထား ပြီး ငါ့ဒူးအထက်ကိုလုံးဝမော်မကြည့်ရဘူး၊ ငါခွင့်မပြုပဲ အခု အချိန်ကစပြီးတော့ ငါအပါအဝင် ဘယ်သူနဲ့မှလုံးဝစကား မပြောရတော့ဘူး၊ နင်နဲ့ငါနဲ့ဆက်ဆံရေးကိုလဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြခွင့်မရှိဘူး၊ ငါ့အမိန့်မရပဲ ညအိပ်ခွင့်မရှိတော့ဘူး၊ ညဖက် ဘယ်အချိန်အိပ်အိပ် မနက်(၅)နာရီထိုးတာနဲ့ အိပ် ယာကထပြီး ငါ့အစီအစဥ်အတိုင်းအလုပ်လုပ်ရမယ်၊ ည အိပ်ယာဝင်ခါနီးတိုင်းနဲ့ မနက်အိပ်ယာကထတိုင်း ကုတင် ခြေရင်းမှာ ငါ့ကို နင့်ရဲ့အရှင်သခင်မတစ်ပါးအဖြစ် ယုံယုံ ကြည်ကြည်နဲ့ရှိခိုးကန်တော့ရမယ်၊ အခုတော့ ဒီလောက်ပဲ၊  လိုအပ်ရင် ထပ်ပြီးစည်းကမ်းချက်တွေကိုထုတ်အုံးမယ်”

လို့ ညွှန်ကြားချက်တွေပေးပြီး တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ “ကဲစည်း ကမ်းချက်တွေကို လိုက်နာပြီး ကျွန်ခံဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ငါစေခိုင်းတဲ့အတိုင်း ငါ့ကိုခစားပြီး ငါပြောတဲ့အတိုင်း ကန်တော့နိုင်ပြီ၊ သဘောမတူရင်လဲ  နင်ဒီအိမ်ကနေ အခု အချိန်မစီး ထွက်သွားလို့ရတယ်”လို့ပြောပြီး ကျွန်တော့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းပါတော့တယ်.။

သူ့စကားလုံးတိုင်းဟာ သံလိုက်လိုပဲ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် စဥ်းစားစရာမလိုပါဘူး။ သူ့စကားဆုံးတာနဲ့ ချက်ခြင်းပဲ သူ့ခြေဖျားနားကကြမ်းပြင်နဲ့ထိအောင် ရိုရိုသေသေကန်တော့ လိုက်ရင်း “ သခင်မဖုရား ခြေဖဝါးအောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကျွန်ခံပါရစေ”လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ အဖြေပေး လိုက်တယ်။ သူကခြေဖဝါးတစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို ပွတ်ပေးရင်း “ငါ့ကျွန်အဖြစ် နင့်ကို အခုအချိန်ကစပြီးတော့ လက်ခံလိုက်ပြီ၊ ကျွန်ပီသအောင် မခိုမကပ်အလုပ်လုပ်ပြီူ ခွေးတစ်ကောင်လို သခင်အပေါ်မှာ သစ္စာရှိရမယ်ကြားလား” လို့  ကျေကျေနပ်နပ် ပြောပြီး ကျွန်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု ပါတော့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ပျော်လွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ကျခဲ့မိတယ်။

ခဏနေတော့ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ သူ့ခြေဖဝါး တစ်ဖက်ကို ဖယ်လိုက်ရင်း “ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နင့်အဝတ်အစား တွေကို အခုချွတ်လိုက်စမ်း”လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လဲ ရှက်ရှက်နဲ့ဘဲ ဝတ်ထားတဲ့ထမီလေးနဲ့တီရှပ်လေးကို ချွတ်ချ လိုက်ပြီး မျက်နှာပူပူနဲ့ သူ့ရှေ့မှာရပ်နေတုန်း သူ့ခြေထောက် တစ်ဖက်နား ကျွန်တော့်လီးကို လှမ်းကန်လိုက်ပြီး “ဒီလောက် သေးတဲ့လီးမျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး နင်တစ်သက်လုံးထမီ ဝတ်ထားဖို့ပဲ ကောင်းတယ်”လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော်ရှက် လိုက်တာများ သူကန်လိုက်လို့နာသွားတဲ့ ဂွေးဥကိုတောင် သတိမထားနိုင်တော့ဘဲ သူ့အရှေ့ကနေ အခိုးအငွေ့အဖြစ်နဲ့ ခဏလောက်ပျောက်သွားချင်နေမိတယ်။

ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို သူ့ခြေထောက်နဲ့ကန်ပြီး ဖင်ပြန် ခေါင်းပြန် စစ်ဆေးပြီးတော့မှ “ နင့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ယားနာ တစ်ခုခုမရှိလို နင်ကံကောင်းသွားတယ်မှတ်၊ မဟုတ်လို့ ကတော့ဒီအိမ်ပေါ်ကနေချက်ခြင်း ခေါင်းနဲ့ဆင်းသွားရမယ်၊ ကဲ မီးပိတ်လိုက်တော့မယ် ငါ့ခြေထောက်ကိုနှိပ်ပေးတော့”လို့ ပြောပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်ပြီးနေရာယူရင်း သူ့ခေါင်းရင်း နားမှာရှိနေတဲ့ မီးခလုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ မမှောက်ခင်လေး  မြင်လိုက်ရတဲ့ ကုတင်ပေါ်က မို့မောက်နေတဲ့ သူ့ထမီ အောက် က သူ့ဖင်နှစ်လုံးဟာ သူမာနကြီးစရာ ကောင်းလောက်အောင် လှပါတယ်။

ကျွန်တော်သူ့ခြေဖဝါးလေးတွေကို ယုယုယယကိုင်လိုက်ပြီး တော့ အသံတိုးတိုးနဲ့ “ကျွန်တော်အဝတ်တွေပြန်ဝတ်ရတော့ မလားသခင်မဖုရား”လို့ မေးမိတယ်။ သူက “နင့်ကိုငါခွင့်မပြုပဲ စကားမပြောရဘူးလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား”လို့ အသံ ခပ်မာမာနဲ့မေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လဲကြောက်ကြောက် လန့်လန့်နဲ့ ကိုင်ထားတဲ့သူ့ခြေဖဝါးလေးနှစ်ဖက်ကို အမြန် လွတ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကန်တော့ရင်းနဲ့ “ခွင့်လွှတ်ပါ သခင်မဖုရား နောက်တစ်ခါထပ်ပြီးမဖြစ်စေရပါဘူး”လို့ အနူးအညွှတ်တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။

သူက “အိမ်ရှေ့ဖိနပ်စင်ပေါ်က ငါ့ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို နင့်ပါးစပ် နဲ့ကိုက်ပြီးတော့ သွားယူလာခဲ့”လို့ အေးစက်စက်နဲ့ပြောလာ တယ်။ သူ့ကိုကြောက်တဲ့ စိတ်ကကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင် လာသလိုပဲ။ သူအမြဲစီးနေကျ ကတ္တီပါဖိနပ်လေးတစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်သွားနဲ့ ဖွဖွလေးကိုယ်ကို ယူလာလိုက်ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းလာပြီး ခါးထောက်ရပ်နေတဲ့ သူ့ခြေ ရင်မှာ လည်စင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ပါးစပ် ကသူ့ဖိနပ်လေးကိုယူလိုက်ပြီးတော့ “ငါထုတ်ထားတဲ့ စည့် ကမ်းချက်မှန်သမျှကို နင်တစ်သက်လုံးသတိရနေအောင်လို့ နင့်ခေါင်းထဲကို သေသေချာချာ ရိုက်ထည့်ပေးမယ် လက်အုပ် ချီပြီး နင့်မျက်နှာကို မော့ထား”လို့ပြောပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို ဖိနပ်နဲ့တစ်ချက်စရိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးတစ်ဖက် ပူပန် ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်တွေလတွေတောင်မြင်သွား တယ်။

“ ဒါကငါခွင့်မပြုပဲ စကားပြောလို့ရိုက်တာ၊ နောက်တစ်ချက် ကတော့ ငါမခိုင်းပဲ နင်ဘာမှလုပ်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာကို နင် သိအောင်ဖြေပေးလိုက်တာ”လို့ပြောပြီး သူရိုက်ပြီးသား ပါး ကိုပဲ ဖိနပ်နဲ့နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်ပါတော့တယ်။ ပါးကို အောင်ရိုက်ရင် ဘယ်လိုနာသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ပထမ ဆုံးကျွန်ဖြစ်ရတဲ့နေ့မှာပဲ ကောင်းကောင်းခံစားတတ်သွား တယ်။ ဒုတိယအကြိမ် အရိုက်ခံရတဲ့အချိန်မှာတော့ နားထင် လေတွေထွက်သွားသလိုဖြစ်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှာလဲ ငံကျိကျိနဲ့ ပါးစောင်ပေါက်ပြီလို့ ထွက်လာတဲ့ သွေးစတစ်ချို့ရဲ့ အရသာ ကိုခံစားရတယ်။ သူကဖိနပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်လွှတ်ချလိုက်ပြီး “ ငါ့ဖိနပ်ကို သူ့နေရာမှာသူပြန်ထားပြီးရင် ငါ့ခြေထောက်ကို မြန်မြန်လာနှိပ်ပေးတော့”လို့ပြောပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး လက်ဆေးတယ်။ ကျွန်တော်လဲ သူ့ဖိနပ်လေးကို ပါးစပ်နဲ့ ကိုက်ပြီး ဖိနပ်စင်ပေါ်မှာ သွားတင်ပြီးတာနဲ့ သူ့ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးဖို့ သူ့ခြေရင်းကို အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(၅)

ကျွန်တော် သူ့ကုတင်ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးတုပ်ရင်းနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်ရက်သားလေး မှိန်းနေတဲ့ သခင်မ ဖုရားရဲ့  ခြေသလုံးလေးတွေကို စနှိပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ပေါင်လယ်ရောက်တဲ့အထိ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွန်တော့် လက်ကိုရွှေ့ပြီး သူမနာကျင်ရအောင် ဂရုတစိုက်နှိပ်ပေးရင်းနဲ့ နူးညံ့နွေးထွေးတဲ့ သူ့အသားစိုင်လေးတွေကို ရက်ရက်ရော ရောကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးတဲ့ သူ့ကို ကြည်ညိုကြောက်ရွံ့ကိုးကွယ် နေမိတဲ့စိတ်တွေ ကျွန်တော့်ရင်မှာ အဆမတန်တိုးပွားလာ မိတယ်။ နာရီဝက်လောက် သူအနှိပ်ခံလို့အပြီးမှာတော့ “ရပြီ ဆက်မနှိပ်နဲ့တော့”လို့ပြောအပြီးမှာ သူ့ကိုယ်ကို တစောင်း လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ထမီအောက်ထဲ လက်လျှိုထည့်လိုက်ပြီး သူ ဝတ်ထားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပဲ ဆွဲချွတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ ပြီးတော့မှ သူ့ပင်တီလေးကို သူ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ထားရင်း “ငါဝတ်ထားပြီးသားပင်တီကို နင်ဘယ်လောက်မက်မောသလဲဆိုတာ ငါကျေနပ်အောင် ပြောနိုင်ရင် နင့်ကို ဒီပင်တီကို ပေးယက်မယ်”လို့ သူ့လက် ထဲက ပင်တီကို မက်မက်မောမောလိုက်ကြည့်နေတဲ့ ကျွန် တော့်ကို ခပ်တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလဲ ဝုန်းဒိုင်းကျဲပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံးဗြောင်းဆန်နေတဲ့အချိန်ပါဘဲ။ သူရိုက်ထားလို့ နာနေတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးက ဝေဒနာကိုတောင်ခဏမေ့ သွားတယ်။ “ သခင်မဖုရားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အရာမှန်သမျှ ကျွန်တော်ပြောမပြတတ်အောင် မြတ်နိုးပါတယ်။ သခင်မ ဖုရားက ကျွန်တော့်ကို ချီးကျွေးရင်တောင် ကျွန်တော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့စားမှာပါ”လို့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်စကားဆုံးတော့ သူကသာသာယာယာရယ် လိုက်ပြီး “ နင်က ငါပိုင်တဲ့ကျွန်ပဲ ငါချီးကျွေးရင်လဲ နင်စားရ မှာပဲ အဆိပ်ကျွေးရင်လဲ နင်စားရမှာပဲ နင်ငြင်းလို့မှမရတာ အထူးအဆန်းလုပ်ပြီး လာပြောနေသေးတယ်”လို့ ပြောပြီး တော့မှ သူ့ပင်တီလေးကို ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် ပစ်တင်လိုက် ပြီး “ငါ့ပင်တီကို နင်ဘာလုပ်မလဲဆိုတာငါကြည့်မယ်”လို့ သူထပ်ပြောပြီး ကုတင်စောင်းမှာ ခြေတစ်ဖက်ချိတ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လဲ မရှက်နိုင်တော့ပဲ သူ့ချည်သား ပင်တီအဖြူရောင်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တယုတယ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထိယူပြီး သူ့စောက်ပတ်နံ့ကို တစ်ဝကြီး အဆုပ်ထဲအထိရှူသွင်းလိုက်တယ်။ သူ့စောက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွဲနေတဲ့ ပင်တီလေးဆီက အနံ့ပြင်းပြင်း စောက်ပတ်နံ့က ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးကြောမှန်သမျှကို ပူနွေး လန်းဆန်းနိုင်တာ ထူးခြားမှုတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဘယ် နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်းမသိအောင် ရှူရှိုက်နေလိုက်တာ သူက “နင်ငါ့ဖင်နံ့ကို တော်တော်မက်မောတာပါလား”လို့တောင် မှတ်ချက်ချယူရတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ဝကြီးရှူရှိုက်လို့ ပြီးတော့မှ သူ့စောက်ရေလေးတွေနဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ပင်တီ ခွကြားကိုအရသာခံပြီးယက်တယ်။ ကျွန်တော်လုပ်တာမှန် သမျှကို သူမှတ်ချက်ထပ်မပေးတော့ပဲ အစအဆုံးကြည့်နေ လိုက်တာ (၁၅)မိနစ်လောက်တော့ကြာမယ်ထင်ပါတယ်။

အခန်းထဲကတိတ်ဆိတ်မှုကို သူ့အမိန့်အသစ်တစ်ခုနဲ့စတင် ဖြိုခွင်းလိုက်တယ်။ “ဒီနားကိုလာခဲ့စမ်း”လို့ သူ့ခြေရင်းနားကို ခြေထောက်နဲ့ညွှန်ပြပြီး သူ့အနားကိုရောက်တော့ ကျွန်တော့် လက်ထဲကပင်တီလေးကိုယူပြီး အခန်းထောင့်က ထမီလှန်းတဲ့ အဝတ်စင်ဘက်ကို အရင်ပစ်တင်လိုက်ပြီးတော့မှ သူ့ခါးက ထမီအထက်ဆင်စကို ဖြေလျော့လိုက်ရင်း သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်း ကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။ သူ့စောက်ပတ်က ထွက်လာတဲ့ ညှီစို့စို့ရနံ့သင်းသင်းလေးကိုတောင် ကျွန်တော့် နှာခေါင်းဖျားကရလာတဲ့အထိ ကျွန်တော့်မျက်နှာက သူ့စောက် ပတ်နဲ့ နီးနီးနားနား ရှိနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ့်တံတွေးကို ပြန်မြိုချလိုက်ပြီး သူ့စောက်ပတ်ကို ယက်ချင်တဲ့စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရတယ်။ ခဏနေတော့ သူ့လက်တစ် ဖက်က ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို သူ့ထမီအောက်ထဲ ဆောင့်ဆွဲသွင်း လိုက်ပြီး သူ့စောက်ပတ်နဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းထိကပ်သွား အောင် နေရာချတယ်။ စောက်ပတ်နံ့စူးရှရှက ကျွန်တော့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကနေ နှလုံးသားထဲအထိရောက်လာ ပြီး စောက်ရေတွေနဲ့စိုစွတ်နေတဲ့ သူ့စောက်ပတ်နဲ့ထိတွေ့ထား ရတဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကြောင့် ကြက်သီးတောင်ထိ မိတယ်။ 

သူ့စိတ်ကြိုက်အနေအထားရတော့မှ ကျွန်တော့်ဆံပင် ကို သူလွတ်လိုက်ပြီးတော့မှ သူဝတ်ထားတဲ့ထမီ အောက် အနားစကိုဆွဲပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အပေါ်မှာ သေသေချာချာကို အုပ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူ့ထမီအောက် ထဲမှာ ကျွန်တော့် အမြင်တွေအမှောင်ဖုံးသွားတော့တာပါပဲ။ အသက်ရှူရတာလဲ မွန်းကျပ်လာတယ်။ သူ့စောက်ပတ်နံ့ ကတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှိုင်လှိုင်သင်း နေခဲ့တာ ကျွန်တော် တစ်သက်မေ့မရနိုင်ပါဘူး။ သူက ကုတင် ပေါ်မှာ ကျောခင်းလိုက်ရင်း “ နင်သိပ်ယက်ချင်နေတဲ့ငါ့ဖင်ကို အခုကစပြီးယက်တော့” အမိန့်မရမချင်း မရပ်နဲ့”လို့ အမိန့် ပေးတယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာတာ ယုံ တောင် မယုံနိုင်ဘူး။

သူ့အမိန့်ရတာနဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းနဲ့အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ သူ့ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို လျှာနာ အပြားလိုက် စ ယက်လိုက်တယ်။ ပူနွေးပြီး နူးညံ့တဲ့ အတွေ့အထိနဲ့ စောက်ရေ လေးတွေစိုစွတ်နေတဲ့ စောက်မွှေးထူထူနဲ့ သူ့စောက်ပတ်ရဲ့ ချိုတမြမြအရသာဟာ ကျွန်တော့်လျှာဖျားကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်အသည်းထဲကို စီးဝင်နေသလိုပဲ။ စောက်ပတ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကိုပဲ အငမ်းမရ ယက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို (၅)မိနစ်လောက်နေတော့ သူကစိတ်မရှည်တော့တဲ့လေသံနဲ့ “နင့်လျှာကို ငါ့စောက်ခေါင်းအထဲအထိ ထိုးသွင်းပြီး သေသေ ချာချာယက်စမ်း၊ ဖင်တောင်စောက်သုံးကျအောင် မယက် တတ်ဘူး”လို့ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ခေါက် ပြီးပြောတယ်။

ကျွန်တော်အသားနာတော့မုန်ယိုလာသလိုပဲ။ လီးကလဲလရေ တေ့စိမ့်ထွက်နေပြီး အဆမတန်ပဲ ငေါက်တောက်ကြီးထောင် မတ်လာလိုက်တာ ဆီးခုံတောင်အောင့်လာတယ်။ သူ့စောက် ခေါင်းထဲကို ကျွန်တော့်လျှာ အဆုံးအထိ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး စောက်ရေတွေနဲ့ ချိုမြနေတဲ့ စောက်ခေါင်းအတွင်းသားနံရံ တွေကို ရူးရူးသွပ်သွပ်အငမ်းမရယက်လိုက်တယ်။သူအသည်း ခိုက်သွားတယ် ထင်ပါတယ်။ သူ့ဖင်ကြီးတွေကော့တက် လာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်က သူ့ပေါင်ခြံကြားမှာ ထမီနဲ့ အုပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သူ့စောက်ပတ်နဲ့ အတင်း ဆွဲကပ်ထားတယ်။ 

ကျွန်တော်လဲ  အားတက်လာပြီး ကျွန်တော့် လျှာနဲ့ ယက်လို့ရတဲ့နေရာမှန်သမျှ သူ့ရဲ့စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်း သားလေးတွေ၊ စောက်စိနဲ့ စောက်ခေါင်းထဲကို နေရာလွတ် မကျန်အောင် တလှည့်စီ ယက်ပေးလိုက်တာ (၁၅)မိနစ် လောက်ကြာတော့ သူ့ဆီက အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထွက် လာပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းကိုလဲ သူ့စောက်ပတ်နဲ့ အရင်က ပိုပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း  သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဆွဲကပ်ထားလိုကွတဲ့ နောက်မှာတော့ သူ့စောက်ခေါင်းထဲကနေ စောက်ရည်ကြည် တွေတော်တော်များများထွက်လာပါတယ်။ ငံကျိကျိပြစ်ချွဲချွဲနဲ့ နတ်သုဒ္ဓါလိုအရသာထူးတဲ့ ကျွန်တော့်သခင်မရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စောက်ပတ်ထဲကနေယိုစီးကျလာတဲ့ စောက်ရည်တွေကို မြတ် မြတ်နိုးနိုး လျှာနဲ့ အသေအချာယက်ယူပြီး တစ်စက်မကျန် တစ်စက်မကျန် စုပ်ယူမြိုချလိုက်ပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်မှာ အုပ်ထားတဲ့ သူ့ထမီကို သူကဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လဲ အဲဒီအချိန် ကျမှ အပြင်လေကို ရှူရှိုက်ခွင့်ရပြီး သူ့ပေါင်ခြံမှာ အပြားလိုက် ကြီးကပ်လို့ အဆီတစ်ထပ်အသားတစ်ထပ်နဲ့ အမြောင်းလိုက် ကြီးပြူးနေပြီး ကျွန်တော့်လျှာကို အရသာထူးတွေပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားရဲ့ စောက်ပတ်ကြီးကို မီးပိတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲမှာ နီးနီးကပ်ကပ်ကပ်မြင်တွေ့ခွင့်ရတော့တယ်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(၆)

ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို အသာလေးမပြီး “ နင့်ကျောပေါ်မှာ ခြေထောက်တင်မလို့ နင်လေးဖက်အရင်ထောက်လိုက်၊ ပြီးရင် ရှေ့ဖင်ယက်တာ ခဏနားပြီး နောက်ဖင်ကိုပြောင်းယက်စမ်း”လို့ အသံလွင်လွင် လေးနဲ့ အမိန့်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်လဲ အလိုက်သတိ လျှာကို အပြားလိုက် သူ့စောက်ပတ်ကနေ သူ့ဖင်စအိုဝလေးဆီကို မနားတမ်းယက်ပေးရင်းနဲ့ နေရာရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့သဘောကျ လေးဖက်ထောက်ပေးလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ကျောပေါ်မှာ သူ့ခြေဖဝါးလေးကို ကပိုကယိုနဲ့ အလိုက်သင့်လေး ပြောင်းတင်လိုက်ပြီး ချီးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ သူ့ဖင်စအိုပေါက် ရှုံ့ရှုံ့လေးကို မက်မက်မောမောယက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို “ ငါ့ဖင်ပေါက်အထဲထိရောက်အောင် နင့်လျှာကို ထိုးထည့်ပြီး သေသေချာချာယက်ပေးစမ်း နင်စားဖို့ငါ့ချီး နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ အထဲမှာရှိချင်ရှိနေမှာ”လို့ ပြောတယ်။ သူ့စကားကြားတော့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ထိန်း မနိုင်သိမ်းမနိုင် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့ရဲ့ချိုတမြမြ ဖင်ပေါက်ကို ယက်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်လီးထဲကလရေတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို အလိုလို ပန်းထွက်သွားပါတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ မရပ်မနား သူ့အမိန့်အတိုင်း ရှေ့ဖင်တစ်လှည့် နောက်ဖင်တစ်လှညွ့် ပြောင်းယက်နေရင်းနဲ့ (၅)ချီမြောက် သူပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်သောက်ဖို့စောက်ရေတောင် သူ့စောက်ပတ်ထဲက သိပ်မထွက်နိုင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူလဲ အင်မတန်နွမ်းလျတဲ့အသံနဲ့“ဟဲ့ကောင်တော်တော့ ထပ်မယက် နဲ့တော့ ငါ့အဖုတ်တွေ ဖင်တွေလဲ ကျိန်းနေပြီ”လို့ ခပ်တိုးတိုး လေးပြောတယ်။

ကျွန်တော်လဲ အင်မတန်ကို ညောင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် လျှာကို သူ့စောက်ပတ်ပေါ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အပြီး အနားပေး လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇက်ရော တစ်ချိန်လုံး သူ့ ခြေထောက်ကို ကျောပေါ်တင်ပြီး ထောက်ထားရတဲ့ ဒူးနှစ်ဖက် ရောမခံမရပ်နိုင်အောင်အရမ်းကိုနာနေပါပြီ။ သူ့စောက်ပတ်ကို ယက်ခွင့်မပေးတော့ပေမဲ့ သူ့ခြေဖဝါးလေးနှစ်ဖက်က ကျွန် တော့်ကျောပေါ်မှာရှိနေတုန်း၊ သူ့စောက်ပတ်ကလဲ ကျွန်တော့် မျက်နှာမဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော့်လီး ကလဲ တောက်လျှောက် တောင်ရလွန်းလို့ ထပ်မထောင် နိုင်တော့လောက်အောင် အရမ်းကို ပင်ပန်းနေပါပြီ။

သူကအဲ့ဒီလိုပုံစံနဲ့ အနားယူပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ ကျွန်တော့် ကျောပေါ်က သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး လေးဘက်ထောက်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လည်ဂုတ်ကို ခွလို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ထမီကို ကပိုကယိုလေးပြင်ဝတ်လိုက် တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့ခြေဖဝါးတစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လီးကနေ ပန်းထွက်ထားတဲ့ လေးတွေကို နင်းမိသွားပြီး “ဟဲ့ ကြမ်းပြင် ပေါ်မှာဘာတွေလဲ စီးကပ်စီးကပ်နဲ့”လို့ကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်။ ကျွန်တော်လဲ အကြောက်လွန်ပြီး တစ်ခါတည်းသေသွား မလားတောင်ထင်မိတယ်။ သူကကုတင်ပေါ်မှာ ပြန်ထိုင် လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်တော့တဲ့လေသံနဲ့ “ဟဲ့...ငါမေးနေတာ မကြားဘူးလား” လို့ သူဖိနပ်နဲ့ရိုက်ထားလို့ ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးကို ဒီတစ်ခါသူ့လက်နဲ့ လှမ်းရိုက်လိုက်ပြီး ထပ်မေးပါတယ်။ ကျွန်တော်နာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင်ကျမိ ပါတယ်။

ကျွန်တော်မဝံ့မရဲနဲ့ပဲ “ကျွန်တော့်ဆီကနေ သူ့အလိုလိုထွက် လာတဲ့လရေတွေပါ သခင်မဖုရား၊ ကျွန်တော်တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူး.. ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”လို့ သူ့မေးခွန်းကို ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ဖြေရင်းနဲ့ တစ်ဆက်တည်းတောင်းပန်လိုက် ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖြေကိုကြားတော့သူက ကျွန်တော့် လရေတွေနင်းမိထားတဲ့ သူ့ခြေထောက်ကို ကျွန်တော့်ခေါင်း ဝင်နိုင်လောက်အောငွ အသာလေးမပြီးတော့မှ “ ကြမ်းပြင် ပေါ်ကနင့်ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေကို အရင်မယက်ခင် ငါ့ခြေ ထောက်က နင့်ဟာ တွေကို အရင်ပြောင်အောင်လာယက်စမ်း” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ကျွန်တော် ကိုယ်ကို တစ်စောင်းလှဲလိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက် အောင်ကို ခေါင်းဝင်လိုက်ရင်း သူ့ခြေချောင်းလေးတွေကြားထဲ မှာနဲ့ သူ့ခြေဖဝါးလှလှလေးရဲ့ နေရာတစ်ချို့မှာ ပေနေတဲ့ ကျွန်တော့်လရေတွေကို အသေအချာယက်ပေးရင်း သူ့ခြေ ချောင်းလေးတွေကိုပါစုပ်ပေးပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ပါးစပ် ထဲကိုရောက်လာတဲ့ လရေတွေကို ကြိတ်မှိတ်မြိုချလိုက် ရတယ်။ သူ့ခြေဖဝါးကို ယက်လို့ပြီးသွားတော့ ကြမ်းပြင် ပေါ်က ကျွန်တော့်လရေတွေကို ကျွန်တော်ပြန်ပြီးယက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်ပျို့အန်မထွက်မိအောင် မနည်း ကြိတ်မှိတ်ယက်ခဲ့ရပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်းမျိုချလိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်တော်လုပ်နေတာမှန်သမျှကို ကုတင်ပေါ်က ထိုင်ကြည့် နေပြီး သူကျေနပ်ပြီဆိုတော့မှ “ငါသေးပေါက်ချင်လာပြီ နင့် ပါးစပ်ထဲကိုပေါက်ထည့်ပြီး နင့်ပါးစပ်ကို ဆေးပေးရမယ်၊ င့္ နောက်နေ ခွေးတစ်ကောင်လို လေးဘက်ထောက်ပြီး အိမ်သာ ထဲကိုလိုက်ခဲ့”လို့ သူပြောပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ကျော်ခွလို့ တစ်လှမ်းချင်း လှလှပပလျှောက်သွားတဲ့ သူ့နောက်ကနေ သူ့ရဲ့လှုပ်ခါနေတဲ့ ဖင်အစုံကို မော်ဖူးရင်း ကျွန်တော် လေးဘက် ထောက်ရက် သားလိုက်ပါသွားရပါတယ်။

အိမ်သာထဲရောက်တော့သူက “ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပက်လက် လှန်ပြီး နင့်ပါးစပ်ကို သေသေချာချာဟထား”လို့ပြောပြီးသူလို ချင်တဲ့ ပုံစံရပြီဆိုတော့မှ ကျွန်တော့်ခေါင်းရင်းဘက်ကိုမျက်နှာ မူပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာ ခွရပ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ သူ့ထမီကို ပေါင်ရင်းအထိဆွဲမလိုက်ပြီး ဟထားတဲ့ကျွန်တော့် ပါးစပ်နားကို သူ့စောက်ပတ်နဲ့ အသေအချာချိန်ပြီး ဆောင့် ကြောင့် ထိုင်လိုက်ပြီးတော့မှ သူ့စောက်ပတ်အဝကနေ ထွက်လာမဲ့ သေးတွေကိုမျှော်လင့်စောင့်စားနေတဲ့ ကျွန်တော့် မျက်နှာကို ဒူးနှစ်ဖက်ကြားကနေ ငုံ့ကြည့်ပြီး “ တစ်ဖက်လှ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို မဖိတ်စေနဲ့ ငါစပေါက်တော့မယ်”လို့ သတ် ပေးအပြီးမှာတော့ ပူနွေးနွေးသူ့သေးတွေက ပွင့်အာလာတဲ့ စောက်ပတ်နှုတ်းသား နှစ်ဖက်ကြားကနေပြီး ကျွန်တော့် ပါးစပ်ထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ဝင်လာပါတော့တယ်။ ကျွန်တော် လဲ ပါးစပ်ထဲရောက်လာသမျှ သူ့သေးတွေကို သေသေချာချာ တောင်အရသာမခံနိုင်ဘဲ ဆက်တိုက်မြိုချနေတာကို သူက ဒူးနှစ်ဖက်ကြားကနေ သေချာငုံ့ကြည့်နေရင်းနဲ့ သူသေးပေါကွ တာကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး “နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒီ တစ်ခါတည်း သေချာအရသာခံပြီးသောက် ကြားလား”လို့ ပြုံးပြုံးလေးပြောအပြီးမှာတော့ သူ့စောက်ပတ်ထဲက ကျန်နေ တဲ့သေးတွေကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါက် ထည့်ပေးတယ်။ သူ့ရဲ့ အနံ့စူးစူးငံကျိကျိ  ပူနွေးနွေးသေးတွေကို ကျွန်တော်အရသာခံသောက်ရင်း သူ့ကိုပိုပြီးတော့ တန်ဖိုးထား ချစ်မြတ်နိုးပြီး ကိုးကွယ်ချင်တဲ့စိတ်တွေ အတိုင်း မသိ တိုးပွား လာခဲ့ရပါတယ်။

သူသေးပေါက်လို့ပြီးသွားတော့ ကျွန်တော့မျက်နှာပေါ်ကထပြီး အိမ်သာအိုးပေါ်မှာပြောင်းထိုင်လိုက်ရင်း ဖင်ဆေးဖို့ရေထည့် ထားတဲ့ ပုံးလေးထဲကရေကို ဖင်ဆေးဖို့ထားတဲ့ခွက်နဲ့ခပ်ပြီး သူ့ဖင်ကိုဆေးရင်းနဲ့ “ နင်အခုအချိန်ကစပြီး ရေသောက်ချင်ရင် ငါဖင်ဆေးတဲ့ဒီခွက်နဲ့ဘဲ ဒီအိမ်သာထဲမှာရှိတဲ့ရေကိုဘဲ လာ သောက်ရမယ် ဒီညနင်မျက်နှာသစ်မနေနဲ့တော့  နင့်မျက်နှာ ပေါ်က နင်သိပ်မက်မောတဲ့ ငါ့သေးနံ့တွေ ငါ့ဖင်နံ့တွေနဲ့ပဲ ငါ့ ကုတင်ခြေရင်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာဘဲ နင်အိပ်လိုက်တော့”လို့ ပြောပြီး သူဖင်ဆေးပြီးသွားတော့ အိမ်သာအိုးပေါ်ကနေထလို့ မှန်တင်ခုံရှေ့ကို တလှမ်းချင်းလျှောက်သွားပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့ ရောက်တော့ နက်မှောင်လှပတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို အမှောင်ထဲ မှာပဲ ဘီးတစ်ချောင်းနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးနေရင်းနဲ့ လေးဘက် ထောက်လျှက်သား သူ့ဖင်နောက်ကနေ လိုက်ပါလာရတဲ့ ကျွန်တော့်ကို နောက်လှည့်မကြည့်ပဲ “ငါအိပ်တော့မယ် နင့် အဝတ်တွေပြန်ဝတ်ပြီးရင် နင်လဲအိပ်တော့၊ မနက်(၅)နာရီ ထိုးလို့ နင်အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ နင်လုပ်ရမဲ့အလုပ်တွေကို စာ ရွက်တစ်ရွက်နဲ့ ရေးခြား ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ငါတင်ထားပြီးပြီ” လို့ပြောအပြီးမှာ အိပ်ယာဝင်ဖို့ သူ့ကုတင်ပေါ်ကို လှလှပ္ပ တက်သွားပါတော့တယ်။ 

နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ စောင်အပါးလေးတစ်ထည်ကို ခါးအထိခြုံပြီး ကိုယ်တစောင်း လှဲအိပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အရှင်သခင်မ အန်တီရှယ်လီကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဒူးထောက်ကန်တော့လို့ အပြီးမှာတော့ သူ့ရဲ့ကုတင်ခြေရင်းနားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ကွေးလိုက်ရင်း ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ထမီအပြဲ လေးကိုပုခုံးပေါ်ရောက်တဲ့အထိ ဆွဲခြုံလိုက်ပြီး ကျွန်ဖြစ်ရတဲ့ အရသာကို ကြည်ကြည်နူးနူးခံစားရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ် ပျော်သွားပါတော့တယ်။

အစေခံ (ပထမပိုင်း)ပြီးပါပြီ။

~~~~~~~~~~~

အစေခံ(ဒုတိယပိုင်း)

စိတ်စောနေလို့လားမသိဘူးနောက်တစ်နေ့မနက်(၄)နာရီခွဲလောက်မှာ ကျွန်တော်အိပ်ယာကနိုးလာတယ်၊ ကုတင်ပေါ်မှာအသက်ရှုသံမှန်မှန်နဲ့အိပ်မောကျနေတဲ့ သခင်မဖုရားရဲ့ကလိုကယိုအလှကို အခန်းမှောင်မှောင်မှာ မိနစ်(၂၀)လောက်ကြာအောင် တိတ်တခိုးမော်ဖူးရင်းရှေ့ဆက်ရင်ဆိုင်ရတော့မဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝရှေ့ရေးကို ခပ်ရေးရေးတွေးနေမိတယ်၊ ကျွန်တော့်မိဘနဲ့ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းက ကျွန်တော့်ကိုဒီလိုမျိုးအနေအထားနဲ့ ဘယ်လိုမှလက်ခံနိုင်မှာမဟုတ်သလို ကျွန်တော်ကလဲသခင်မဖုရားခြေဖဝါးအောက်ကနေ ဘယ်ကိုမှထွက်မသွားချင်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်အရာအားကိုကို ပြတ်ပြတ်သားသားရင်ဆိုင်ပစ်လိုက်ဖို့အတွက် သူ့ကိုမြတ်မြတ်နိုးနိုးရှိခိုးကန်တော့လိုက်ပြီးတော့ အင်အားတွေမွေးနေမိတယ်၊ သူ့ကိုကန်တော့လို့ပြီးတာနဲ့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ကော်ဖီခွက်လေးနဲ့ဖိထားတဲ့ စာရွက်လေးပေါ်က သူ့လက်ရေးလှလှလေးနဲ့ခပ်သော့သော့ရေးထားတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်လုပ်စရာအလုပ်တွေကို သေသေချာချာဖတ်ကြည့်ရင်း၊ သူခိုင်းထားတဲ့အတိုင်းတစ်အိမ်လုံးရဲ့ပြတင်းပေါက်မှန်တွေကို သန့်ရှင်းရေးစလုပ်တယ်၊ ပြီးတော့မှခြံထဲက ပန်းပင်တွေရေလောင်းပြီးလို့ မနက်(၇)နာရီခွဲခါနီးမှာ ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့ခန်းကပါကေးခင်းထားတဲ့ကြမ်းပြင်ကို ပြောင်လက်နေအောင် ကြမ်းတိုက်နေတုန်းမှာဘဲ၊ အိပ်ခန်းထဲကနေတစ်လှမ်းချင်းထွက်လာတဲ့ သူ့ခြေထောက်လှလှလေးကို အရင်ဆုံးမြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မျက်နှာသစ်ပြီခါစ လန်းဆန်းလှပနေတဲ့သူ့မျက်နှာလှလှလေးကိုလဲ ကျွန်တော်သတိလက်လွတ်ငေးကြည့်မိတယ်၊ 

သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အေးစက်စက်အကြည့်နဲ့တုန့်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့အနားကစားပွဲပေါ်မှာရှိနေတဲ့ ကြက်မွှေးတံမျက်စည်းကို ယူလိုက်ရင်း “ဒီကိုလေးဖက်ထောက်ပြီးလာခဲ့စမ်း” လို့ သူ့ခြေဖမိုးလေးအနားကို ညွှန်ပြပြီးအမိန့်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်သူ့ရှေ့ရောက်တော့ သူ့ထမီကို သူ့ခေါင်းအထက်ကိုအသာမလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းဝင်နိုင်အောင် သူ့ခြေနှစ်ဖက်ကိုလဲ မဆိုသလောက်ကားထားလိုက်ရင်း “ငါ့ခြေသလုံးကြားထဲကိုနင့်ခေါင်းဝင်လိုက်” လို့ပြောတော့မှ “ငါ့ဒူးအထက်ကိုမော်မကြည့်ရဘူးလို့ ပြောထားတာကိုနင်ကြည့်ချင်အုံး” လို့ပြောပြီးတစ်ဆက်ထဲမှာဘဲ “လက်သွားဆေးပြီးရင်ငါ့အတွက် ကော်ဖီနဲ့ပေါင်မုန့်မီးကင်နှစ်ချပ်ကို ထောက်ပတ်သုတ်ပြီး မနက်စာအတွက်စီစဉ်လိုက်၊ ပြီးတာနဲ့ ငါ့ခလေးနိုးလာရင်သောက်ဖို့ နို့ဘူးဖျော်ထား၊ မြန်မြန်သွက်သွက်လုပ်စမ်း” လို့ဆက်ပြောပါတယ်၊ ကျွန်တော်လဲ ကျွန်တော့်အပြစ်နဲ့ ကျွန်တော်အပြစ်ပေးခံလိုက်ရတာတကြောင်း သူစိတ်ဆိုးအောင်မနက်စောစော စီးစီးသွားလုပ်လိုက်မိခဲ့တာလဲ ကိုယ်ကိုယ်ကိုခွင့်မလွှတ်ချင်တော့အောင်ခံစားရပြီး၊ သူရိုက်ထားလို့နာနေတဲ့ဖင်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ခြေသလုံးကြားထဲကနေခပ်ယို့ယို့လေးထွက်လိုက်ရင်း သူ့ခြေရင်းမှာ ကျွန်တော့်အပြစ်အတွက် သူ့ကို အရင်ဆုံးရှိခိုးကန်တော့ တောင်းပန်ပြီးမှ သူခိုင်းတာတွေအမြန်လုပ်ဖို့အတွက် သူ့ရှေ့မှောက်ကထွက်ခွာလာခဲ့ပါသည်။

ကျွန်တော်ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့မနက်စာကို သူသုံးဆောင်နေရင်းနဲ့ သူ့ခြေရင်းမှာလက်အုပ်ချီပြီး ဒူးတုပ်ခစားနေတဲ့ ကျွန်တော်ရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစ်ထောင်တန်တစ်ရွက်၊ ငါးရာတန်နှစ်ရွက်နဲ့အတူ စာရင်းစာရွက်လေးတရွက်ကိုပစ်ချပေးရင်း “စျေးကိုမြန်မြန်ပြေးပြီးဟင်းချက်ဖို့ ငါမှာတာတွေပါအောင်ဝယ်လာခဲ့၊ မကြာစေနဲ့ နင့်ကိုငါခိုင်းစရာတွေရှိသေးတယ်” လို့ပြောပါတယ်၊ သူ့အမိန့်မှန်သမျှ မပယ်ရှားရဲတဲ့ ကျွန်တော်လဲ လက်ရှိဝတ်ထားတဲ့ထမီအစု်တ်အပြဲလေးကိုဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင်ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး မီးခိုချောင်ထဲက စျေးခြင်းတောင်းကိုဆွဲလို့ စျေးထွက်ဝယ်ရပါတော့သည်၊ တအံ့တသြနဲ့စူးစမ်းနေကြတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေရဲ့မျက်လုံးတွေရဲ့အရှေ့မှာ ခြေလှမ်းမမှားရအောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားတင်းရင်းနဲ့ သခင်မဖုရားရဲ့ကျွန်တစ်ကောင်ဘဝမှာ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်လောကလုံးကို ခပ်ရဲရဲရင်ဆိုင်လိုက်ပါတော့သည်။

ကျွန်တော်စျေးကနေအိမ်ပြန်ရောက်တော့ သခင်မဖုရားကမီးဖိုခန်းထဲကို ခံဖိနပ်လေးစီးပြီးလက်တစ်ဖက်ကလဲ သူ့ခလေးကိုချီပြီးဝင်လာရင်းနဲ့ “နင်စျေးထဲမှာ ဘာလုပ်နေလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ၊ ကြက်သားကိုရေစင်စင်ဆေးပြီးရင် ငရုတ်သီးညက်အောင်ထောင်းထားစမ်း၊ ပြီးရင်ဘူးသီးကိုအစိတ်ခပ်သေးသေးစိတ်ပြီး ကြက်သားနဲ့ရောချက်၊ ပြီးတာနဲ့ထမင်းသုံးလုံးတည်လိုက်၊ ဒီနေ့ငါ့မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်ဒီမှာ ထမင်းစားလိမ့်မယ်” လို့ပြောပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းကို ပြန်ထွက်သွားပါတယ်၊ ကျွန်တော်လဲဗိုက်ဆာဆာနဲ့ဘဲ မီးဖိုထမြှာချွေးတလုံးလုံးနဲ့ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်းချက်ပြုတ်ရပါတော့သည်၊ ဟင်းကျက်ခါနီးလောက်တော့မှ သူနောက်တခေါက်မီးဖိုချောင်ထဲဝင်လာပြီး ဟင်းအပေ့ါအငံမြည်းပြီးတော့မှဘဲ “ရေနဲနဲခန်းရင် ဟင်းအိုးချလိုက်တော့၊ ပြီးရင်မီးဖိုခန်းကို သေသေချာချာသန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်အုံး၊ ပြီးတော့မှ နင်မနက်ကတိုက်လို့ မပြီးသေးတဲ့ကြမ်းပြီးအောင်တိုက်လိုက် ပြီးအိပ်သာပါဆေးထားလိုက်” လို့ပြောပြီးမှာတော့ အိမ်ရှေ့ခန်းကဆိုဖာပေးမှာ သူသက်သက်သာသာထိုင်ပြီး စာအုပ်ဖတ်နေရင်းနဲ့ခလေးထိန်းနေပါတယ်။

ကျွန်တော်သူခိုင်းတာတွေအမြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာတော့ သူက သူ့ခလေးကိုပုခက်ထဲထည့်လိုက်ပြီး “ငါရေချိုးတော့မယ်၊ အပြင်မှာနေပူထုတ်လှမ်းထားတဲ့ ငါ့ရေလဲထမီကို သွားယူပြီးရင်၊ ရေချိုးခန်းထဲမှာ သေသေချာချာခေါက်ပြီးသွားထားထားလိုက်၊ ငါရေချိုးနေတုန်းမှာ နင်ဘာလုပ်ရမလဲဆို နင့်ကိုငါထပ်မပြောတော့ဘူး၊ နောက်ပြီးငါရေချိုးနေတုန်း ငါ့မိတ်ဆွေတွေရောက်လာခဲ့ရင် အိမ်တံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူတို့ခိုင်းတာလုပ်ပေးထားလိုက်၊ ငါ့မိတ်ဆွေတွေကိုလဲ နင့်ရဲ့အရှင်သခင်တွေလိုဘဲ ရိုရိုသေသေဆက်ဆံရမယ်” လို့ပြောပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲကိုဝင်သွားပါတယ်၊ ကျွန်ောတ်လဲသူခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ့ရေလဲထမီလေးကို သွားယူရင်းနဲ့ အတူတူလှမ်းထားတဲ့ သူ့အဝတ်တွေကိုပါ အဝတ်တန်းပေါ်ကနေ တစ်လက်စထဲ မီးပူတိုက်ဖို့အတွက် ရုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ရေလဲထမီလေးကိုတော့ ရေချိုးခန်းထဲက ထမီစင်လေးပေါ်မှာ အသေအချာခေါက်ပြီးတင်ထားလိုက်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လဲ မနက်မိုးလင်းကထဲက ဘာမှမစားရသေးဘဲ အလုပ်တွေကိုဘဲဆက်တိုက်လုပ်နေရတော့ ပင်ပန်းလွန်းလို့ဖတ်ဖတ်မောနေပေမဲ့ ကျွန်တော်မတွေ့ရသေးတဲ့ ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားပြောသွားတဲ့ သူ့မိတ်ဆွေကျွန်တော့်အတွက်တော့ နောက်ထပ်ပေါ်လာတဲ့အရှင်သခင်အသစ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးနဲ့ ပုံဖော်ကြည်ပြီး ရင်ထဲမှာတလှပ်လှပ်နဲ့ ကျွန်ောတ့်ရင်တွေအရမ်းခုန်လာတယ်၊ 

သူရေချိုးခန်းထဲကို ရေချိုးဖို့ဝင်သွားတာနဲ့ သူကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချွတ်ချထားခဲ့တဲ့ သူ့အဝတ်ဟောင်းတွေကို ထုံးစံအတိုင်းသိမ်းဆည်းပြီးတော့မှ သူရေချိုးပြီးရင် အဆင်သင့်လိမ်းဖို့ သနပ်ခါးကိုသွေးရင်းနဲ့ကြယ်တွေငိုအောင်လှတဲ့ ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားခြေတော်ရင်းမှာ အလုပ်အကြွေးပြုဖို့အတွက်ရင်တဖိုဖိုနဲ့ စောင့်စားနေမိတယ်၊ သူရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီးသူ့မျက်နှာနဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို သနပ်ခါးလိမ်းပြီလို့ ကျွန်တော်သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကြည်ကြည်နူးနူးသနပ်ခါးလိမ်းပေးနေတဲ့အချိန်မှာဘဲ အိမ်ရှေ့ကကားဟွန်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီးသူက “သနပ်ခါးလိမ်းတာမြန်မြန်လက်စသတ်လိုက်တော့၊ ခြံတံခါးမြန်မြန်ပြေးဖွင့်ပေးပြီးအိမ်ရှေ့မှာ သူတိုပိကုထိုင်ခိုင်းထားလိုက်၊ ငါ့အဝတ်လဲပြီးရင်ထွက်လာခဲ့မယ်” လို့အမိန့်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်လဲသူခိုင်းတဲ့အတိုင်းကားဝင်နိုင်ဖို့ ခြံတံခါးမြန်မြန်ပြေးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ကားပေါ်ကနေဆင်းလာတဲ့ သခင်မဖုရားရဲ့မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်ကို ယိုယိုကျိုးကျိုးအမူအရာနဲ့ အိမ်ရှေ့ဖိနပ်ချွတ်မှာ ဒူးထောက်ပြီးတိတ်တခိုးကြည့်ရင်းနဲ့ စောင့်ကြိုနေလိုက်တယ်၊ မကြာခင်မှာဘဲ ကားတံခါးဖွင့်ပြီးဆင်းလာတဲ့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်လေးတွေ ကိုယ်စီစီးထားတဲ့ခြေထောက်လှလှလေးနှစ်စုံကို အရင်စမြင်လိုက်ရပြီး၊ အရပ်မြင့်မြင့်၊ အသားခပ်ညိုညို၊ မီးခိုးရောင်အောက်ခံပေါ်မှာ အပွင့်စိတ်စိတ်လေးတွေနဲ့ ရှိန်သားထမီပျော့ပျော့လေးကို တီရှပ်အနက်ရောင်လေးနဲ့ တွဲဝတ်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားတဲ့ အန်တီညိုမီနဲ့ အရပ်မြင့်မြင့်၊ အသားဖြူဖြူ၊ အနက်ရောင်ဘီဘဲလ်ထမီကို အနီရဲရဲတီရှပ်လေးနဲ့ တွဲဝတ်ထားပြီး ခါးလယ်မရောက်တရောက် ဆံပင်နီညိုရောင်တွေကို ခပ်ပြေပြေလေးကောက်ထားတဲ့ အန်တီသီသီရဲ့ အလှကို မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်၊ (သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်တွေက ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်နေ့လည်စာ အတူတူသုံးဆောင်ရင်း စကားပြောကြတော့မှ သိခဲ့ရတာပါ) 

ကားသော့လေးလက်က ကိုင်လာတဲ့ အန်တီညိုမီက အိမ်ရှေ့ဖိနပ်ချွတ်မှာ ရင်တုန်တုန်နဲ့ ဒူးထောက်ပြီးကြိုဆိုနေတဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သူ့ဒေါက်ဖိနပ်လေးကို ချွတ်လိုက်ပြီး “ရှယ်လီအိမ်မှာလား” လို့ကျွန်တော်ကိုမေးတယ်၊ ကျွန်တော်က “သခင်မဖုရားအဝတ်လဲနေပါတယ်၊ မကြာခင်ထွက်လာပါလိမ့်မယ်၊ လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုခိုင်းပါခင်ဗျာ” လို့လက်အုပ်ချီပြီးပြန်ဖြေလိုက်တော့ သူ့နောက်နေဝိုင်းပုလင်း(၂)လုံးကို လက်ကဆွဲပြီးဝင်လာတဲ့အန်တီသီသီကလဲ သူ့ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး သူ့လက်ထဲက ၀ိုင်ပုလင်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို လှမ်းပေးရင်းနဲ့ “ဒီပုလင်းတွေကို ရေခဲသေတ္တာထဲသွားထဲ့ထားလိုက်၊ ပြီးရင်ငါတို့ သောက်ဖို့ရေအေးအေးနှစ်ခွက် မြန်မြန်သွားယူလာခဲ့” လို့ဝင်ပြောအပြီးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအိမ်ထဲကို ဝင်သွားကြပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်လိုက်တြယ်၊ 

ကျွန်တော်လဲသူတို့ ချွတ်ထားခဲ့တဲ့ ဖိနပ်နှစ်စုံကို ဖိနပ်စင်ပါ်မျာ ရိုရိုသေသေတင်လိုက်ပြီး သူပေးတဲ့ဝိုင်ပုလင်းတွေကိုလဲ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းလိုက်ရင်း သူတို့သောက်ဖို့ ရေကိုပါခပ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်းပြီးပေးနေတုန်းမှာဘဲ ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားလဲ အဝတ်အစားလဲပြီးလို့ (သူကတော့ အိမ်နေရင်းအပြာရောင်နုနုအောက်ခံပေါ်မှာ ပန်းပွင့်အပြာရောင်ရင့်ရင့်စိတ်စိတ်ကလေးတွေဖေါက်ထားတဲ့ထမီကို တီရှပ်အဖြူရောင်နဲ့တွဲဝတ်ထားပြီး) ဆိုဖာပေါ်ကိုရောက်လာပါတော့တယ်၊ သခင်မဖုရားက “ငါ့အခန်းထဲသွားပြီးရှင်းစရာရှိတာတွေရှင်းပြီးရင်း၊ ငါ့တို့စားဖို့ ထမင်းခူးလိုက်တော့” လို့အမိန့်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်သူ့အိပ်ခန်းထဲသွားပြီး သူကြမ်းပေါ်မှာချွတ်ပြီးထားခဲ့တဲ့ ရေလဲထမီလေးကို အခန်းထောင့်က ထမီစင်လေးပေးမှာ ဖြန့်ပြီးလှမ်းလိုက်ပြီးတော့မှ သူတို့နေလည်စာ စားဖို့ပြင်ဆင်ပေးပြီး သခင်မဖုရားရှေ့မှာဒူးထောက်ရင်း “သခင်မဖုရားနေလည်စာသုံးဆောင်လို့ရပါပြီ” လို့လက်အုပ်ချီပြီး လျှောက်တင်လိုက်တယ်၊ 

အန်တီသီသီက “ရှယ်လီတို့ကတော့ ဘုန်းတံခိုးကြီးနေလိုက်တာနော်” လို့ရီရီမောမောနဲ့ပြောပြီး အန်တီညိုမီကလဲ “ဟုတ်ပါ့ဒီမိန်းမကောင်းစားနေလိုက်တာအရမ်းပါဘဲလား” လို့ထောက်ခံလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့အတူတူနေ့လည်စာသုံးဆောင်ကြတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ လိုအပ်တာတွေဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ တစ်ချိန်လုံးသူတို့ရဲ့ ခြေရင်းမှားဒူးထောက်ခစားပြီးနေခဲ့ရပြီး ရီမောရွှင်လန်း သူ့အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ရာကို ကျေကျေနပ်နပ်သုံးဆောင်နေတဲ့ သခင်မဖုရားကို မြတ်နုးစိတ်နဲ့ အချိန်တွေတိုးနေမိတယ်၊ သူတို့ ထမင်းစားလို့ပြီးတော့ သခင်မဖုရားက လက်ဆေးနေရင်းနဲ့ “ဆေးကြောလို့ပြီးရင် နင်ထမင်းစားလို့ရပြီ၊ ပြီးတာနဲ့ အဝတ်တေါနင်ရေမချိုးခင်လျှော်လိုက်၊ ရေချိုးပြီးရင် မီးပူတိုက်၊ အခုလောလောဆယ်ငါတို့ ဖဲရိုက်ရင်းအဆာပြေစားဖို့ လက်ဖက်သုပ်ထဲကို  ကြက်သွန်ဖြူဥလေးတွေအခွံခွာထဲ့ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့ကို အရင်လာပို့ပေးအုံး” လို့အမိန့်ပေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ရှေ့ကနေ တစ်လှမ်းချင်းထွက်သွားပါတော့သည်၊ 

ကျွန်တော်လဲသူတို့စားဖို့လက်ဖက်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်သုပ်ပေးပြီး ဖဲကစားနေတဲ့သူတို့ ရှေ့မှာရိုရိုသေသေဆက်သလိုက်ပြီးတော့မှ အရမ်းဆာလောင်ပြီးဟာနေတဲ့ ကျွန်တော့်အစာအိမ်ထဲကို သခင်မဖုရားရဲ့လက်ကလေးနဲ့ နယ်ဖတ်လို့နေလည်စာသုံးဆောင်ထားတဲ့ သူစားပြီးသားပန်းကန်ထဲမှာ ကျွန်တော်စားဖို့အတွက် တမင်တကာရည်ရွယ်ပြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့သူကိုက်ထားပြီးသား ကြက်ရိုးအချို့နဲ့ အတူတူရောနယ်ထားတဲ့ထမင်းအကျန်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သံပန်းကန်လေးထဲကို အရင်စုပုံထဲ့လိုက်ပြီး သူတို့စားထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကို အရင်ဆေးကြောပြီးတော့မှ ဆာဆာနဲ့စားလိုက်ရသည်။

သူခိုင်းတာတွေဇယ်ဆက်သလိုလုပ်လို့ပြီးသွားတော့ ညနေစောင်းပြီးအိမ်အပြင်မှာတောင် နဲနဲတောင်မှောင်နေပါပြီ၊ သခင်မဖုရားကအိမ်ရှေ့ခန်းမှာဆူဆူညံညံနဲ့ ဖဲရိုက်နေရာကနေလှမ်းပြီး “ဟိုအကောင်ညစာအတွက်လဲထမင်းထပ်တည်လိုက်အုံး၊ ပြီးရင် ငါခိုင်းချင်တာခိုင်းလို့ရအောင် ငါ့အနားမှာလာနေစမ်း” လို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ပြောတယ်၊ သူကျွန်တော့်ကို သူ့အနားကိုလာခွင့်ပေးလို့ ကျွန်တော်ပျော်လိုက်တာများ ပြောမပြတတ်အောင်ပါဘဲ၊

ထမင်းအိုးတည်ပြီးလို့ သူ့အနားမှာဒူးထောက်လိုက်တော့ “ခလေးကိုကြည့်ထားစမ်းဒီမှာ ဖဲရိုက်ရတာ မလွတ်လပ်ဘူး” လို့ပြောပြီး သူသဲသဲမဲမဲဖဲဆက်ရိုက်နေတုန်း အချိန်တွေမှာတော့ သူတို့သောက်ဖို့ ရေခပ်ပေးရတာနဲ့ လက်ဖက်ထပ်သုတ်ပေးရတဲ့ အချိန်တွေကလွဲရင် ကျွန်တော်ခလေးထိန်းရင်း သူ့အနားမှာနေခွင့်လေးရပါတော့တယ်၊ ည(၈)နာရီလောက်မှာ သူတို့ဖဲရိုက်တာအဆုံးသတ်လိုက်ပြီး အန်တီသီသီက “ငါ့ဘဲကြီးအရင်တစ်ခေါက်ရေထဲက ပြန်တတ်လာတုန်းက ယူလာတဲ့ဝိုင်ပုလင်း (၂)လုံး အိမ်မှာရှိနေသေးတာနဲ့ ငါတို့အတူတူသောက်ဖို့ ယူလာခဲ့တယ်၊ အခုသောက်ကြတော့ မလား” လို့ မေးလိုက်ပြီး၊ ကျွန်တော့် သခင်မဖုရားကတော့ “ဟဲ့ညိုမီညဖက်ကြီးကားမောင်းရအုံးမှာ ဘယ်လောက်လို့ဖြစ်မှာလဲသီသီရဲ့” လို့စိုးရိမ်တဲ့အသံလေးနဲ့ပြန်ဖြေလိုက်တော့၊ အန်တီညိုမီက ချက်ချင်းဘဲ “ရပါတယ်ဟ၊ မူးသွားလို့ ကားမမောင်းနိုင်တော့ရင်လဲ၊ ငါတို့နင့်အိမ်မှာဘဲ အတူတူအိပ်လိုက်တာပေါ့၊ ငါတို့ လင်တွေရေထဲရောက်နေတုန်းလေး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေရတာ ပျော်ပျော်နေစမ်းပါဟာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့က ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ဘဲ နေချင်သေးလို့ နင့်လိုခလေးတောင်မယူနိုင်သေးဘူး” လို့ပြောလိုက်တော့ သခင်မဖုရားက “ဒီမှာဘဲ အိပ်မယ်ဆိုရင်တော့ သောက်ကြတာပေါ့၊ 

ငါ့ကုတင်က  ငါတို့(၃) ယောက်ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ရပါတယ်” လို့ပြောပြီး တစ်ဆက်တည်းမှာဘဲ “ဟိုကောင်ဘီဒိုထဲက ဖန်ခွက် (၃)လုံးထုတ်လိုက်၊ ပြီးတော့ ရေစင်စင်ဆေးပြီးရင် ၀ိုင်ပုလင်းနဲ့ ဖောက်တံကိုပါ ဒီအိမ်ရှေ့စားပွဲပေါ်ကိုယူလာခဲ့ကြ၊ ကြက်သားဟင်းကိုလဲ ငါတို့အရက်နဲ့မြီးလို့ရအောင် နွှေးလိုက်အုံး” လို့ပြောပြီး၊ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်တော့ အန်တီညိုမီက ၀ိုင်ပုလင်းကိုု စဖွင့်လိုက်ပြီး စကားတပြောပြောနဲ့ ၀ိုင်သောက်ပွဲကြီး စတင်လိုက်ကြတာ ဝိုင်(၁)ပုလင်း ကုန်သွားတော့ သူတို့ (၃)ယောက်စလုံး အတော်လေးကို မူးသွားကြတယ်၊ 

ဒုတိယပုလင်းကိုတော့ အန်တီသီသီက ဖွင့်လိုက်ပြီး ပုလင်းတစ်ဝက်ကျိုးအောင်သောက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာတော့ အန်တီညိုမီက အရက်မူးနေတဲ့ ခပ်ထွေထွေအသံနဲ့ “ရှယ်လီ၊ ငါနင့်အခန်းထဲမှာ အဝတ်လဲရင်းနဲ့ နင်ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ်သေချာအောင် ခဏလောက်အနှိပ်ခံလိုက်အုံးမယ်၊ အခန်းထဲကို ဝင်မလာကြနဲ့နော်” လို့ ပြောအပြီးမှာတော့၊ သခင်မဖုရားက ခလေးကို ပုခက်လွှဲပေးနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို “ဟိုအကောင်ညိုမီနဲ့ အခန်းထဲလိုက်သွားပြီး သူခိုင်းတာလုပ်ပေးလိုက်” လို့ အမိန့်ပေးတယ်၊ အခန်းထဲရောက်တော့ အန်တီညိုမီက သူ့ခြေရင်းမျာ ဒူးတုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာဘဲ ထမီကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး “ငါ့ထမိကို သေသေချာချာခေါက်ပြီး ထမီစင်မှာ တင်ထားလိုက်၊ ပြီးရင် နင့်အဝတ်တွေချွတ်လိုက်ပြီး ငါ့ခြေထောက်ကို အရင်လာနှိပ်ပေးစမ်း၊ နင့်သခင်မဖုရားကတော့ နင်ဖင်ယက်တာတော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာဘဲ၊ ခဏလောက်တော့ နင်နှိပ်ပေးတာ အရင်ခံလိုက်အုံးမယ်၊ ပြီးတော့မှ နင့်ကို ငါ့ဖင်ပေးယက်မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား” လို့ပြောပြီးကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်ပြီး နေရာယူလိုက်တယ်၊ 

မီးထိန်အောင်လင်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အသေအချာမြင်တွေ့နေရတဲ့ ပင်တီအဖြူရောင်လေးဘဲ ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ဖင်ကြီးနှစ်လုံးက သူ့ပေါင်တံရှည်ရှည်လေးတွေနဲ့ လိုက်ဖက်အောင်လှပါတယ်၊ ကျွန်တော်လဲ သူ့ထမီအမြန်ဆုံးခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီးတော့၊ ကြမ်းပေါ်မှာကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ဘဲ ဒူးထောက်ပြီး သူ့ခြေသလုံးလေးတွေကို စပြီးနှိပ်ပေးတယ်၊ အသားလေးတွေက ချောမွတ်နေပြီး ထိထိုင်ရက်စရာတောင်မရှိအောင်လှတဲ့ သူ့ပေါင်တံညိုညိုလေးကိုပါ ရင်တဖိုဖိုနဲ့ နှိပ်ပေးနေရတဲ့ အချိန်တွေမှာတော့ ကျွန်တော့်ကျေးဇူးရှင် သခင်မဖုရားကို သတိတရနဲ့ စိတ်ထဲကနေကန်တော့နေမိတယ်၊ (၁)မိနစ်လောက်သူ အနှိပ်ခံပြီးတော့မှ သူ့ပင်တီကိုပေါင်လယ်လောက်ရောက်တဲ့အထိ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကပိုကယိုဆွဲချွတ်ချလိုက်ပြီး “ငါ့ပင်တီကို နင့်လက်နဲ့ဆွဲချွတ်လိုက်စမ်း၊ ပြီးရင်ဖင်လာယက်တော့” လို့ပြောပြီး သူ့ပင်တီလေး ခြေထောက်ကနေကျွန်ောတ်ဆွဲချွတ်ပြီးတာနဲ့ သူပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကျွန်တော်ခေါင်းဝင်နိုင်အောင်ဟ ပေးပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်ကလဲ ဆီးခုံပေါ်က သူ့စောက်မွှေးထူထူကောက်ကောက်လေးတွေကို ခပ်ဖွဖွလေးပွတ်သပ်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော်စောက်ပတ်ယက်တာကို ခံဖို့ အဆင်သင့်ပြင်လိုက်ပါတယ်၊ 

ကျွန်တော်လဲသူ့ပေါင်ခြံမှာ အပြားလိုက်မဲမဲကြီးကပ်နေတဲ့ အဆီတဝင်းဝင်း သရေယိုချင်စရာ သူ့စောက်ပတ်ကြီးကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်နဲ့ အရင်ဆုံးငုံလိုက်ပြီး သူ့စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားမဲမဲထူထူလေးနှစ်လွှာနဲ့ အကြားကို လျှာအပြားလိုက်ထိုးထဲ့ရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းစယက်လိုက်တယ်၊ သခင်မဖုရားရဲ့ကျေးဇူးတော်ကြောင့် စောက်ပတ်ယက်တာ ကျွမ်းကျင်နေတဲ့ ကျွန်တော်လျှာရဲ့အစွမ်းကြောင့် အန်တီညိုမီစောက်ပတ် ညိုမဲမဲကြီးလဲ တဆတ်ဆတ်တုန်သွားပြီး သူ့ရဲ့နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့် ဆံပင်တွေကို ခပ်တင်းတင်းဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကလဲ “အိုး……. ကောင်းလိုက်တာ” လို့တောင် သူ့ဆိက အသံထွက်လာတယ်၊ စောက်ပတ်နဲ့ယဉ်ပါးနေတဲ့ ကျွန်တော်လျှာကလဲ သူ့စောက်ပတ်နွေးနွေးလေးကို နေရာလပ်မကျန်အောင် တရစပ်ယက်ပေးရင်းနဲ့ သူပစောင်းပတ်အတွင်းသား နံရံတွေဆီက စိမ့်ထွက်လာတဲ့ စောက်ရေတွေကိုလဲ တစ်စက်မှ အလေအလွင့်မရှရအောင် သေသေချာချာအရသာခံပြီး မြိုချနေခဲ့တော့တာပါဘဲ၊ 

ဒီလိုနဲ့(၃)ခါမြောက် သူပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်ဆံပင်တွေကို တစ်ချိန်လုံးဆွဲကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေ ပြေလျော့သွားပြီး ကျွန်တော်သူပစောက်ပတ်ကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ယက်ပေးတာခံနေရင်းနဲ့ဘဲ သူကတရှူးရှူးဟောက်ပြီး မူးမူးနဲ့ အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့အမိန့်မရသေးလို့ သူ့စောက်ပတ်ယက်နေတာကို မရပ်ရဲသေးဘဲ နောက်ထပ်မိနစ် (၂၀)လောက် ငြင်ငြင်သာသာလေးနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆက်ယက်ပေးနေတုန်း အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်သခင်မဖုရားနဲ့ အန်တီသီသီတို့ အခန်းထဲကို ဝင်လာကြပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ အန်တီညိုမီကို ကြည့်ပြီး “ညိုမီတို့တော့ အိပ်နေလိုက်တာ တုံးလုံးပက်လက်ဘဲ” လို့ သခင်မဖုရားက ပြောပြီးတစ်ဆက်ထဲမှာဘဲ “သီသီကောဖင်ယက်တာခံချင်သေးလား” လိုပသူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဒူးထောက်ပြီး အန်တီညိုမီရဲ့ စောက်ပတ်ကို ယက်နေတဲ့ ကျွန်တော့် နားရွက်တစ်ဖက်ကို သူ့လက်လေးနဲ့ နားကျင်သွားအောင် လိမ်ဆွဲလိုက်ရင်းမေးတယ်၊ အန်တီသီသီက “ငါဒီမနက်ကမှ ရာသီလာတာပြီးသွားတာဆိုတော့ နင့်ချာတိတ်ကိုယက်ခိုင်းလို့ ကောငး်ပါ့မလားလို့ စဉ်းစားနေတာ” လို့ပြန်ဖြေလိုက်တော့ သခင်မဖုရားက “ဒါများပြောနေရသေးတယ်၊ ဒီကောင်က နင်ချီးကျွေးရင်တောင် စားရမဲ့အကောင်၊ ငါသေသေချာချာလေ့ကျင့်ပေးထားတာ ပူမနေစမ်းပါနဲ့” လို့ပြောပြီး တစ်ဆက်ထဲမှာဘဲ “ငါအပြင်ထွက်ပေးရမှာလား” လို့မေးလိုက်တယ်၊ 

အန်တီသီသီက သခင်မဖုရားရဲ့မေးခွန်းကို မဖြေသေးဘဲ “ညိုမီအခုနေနိုးလာလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ သူ့ဖင်ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေတာကို သိသွားရင် ရှက်နေလိမ့်မယ်” လို့ပြောပြီး ထမိစင်ပေါ်မှာလှမ်းထားတဲ့ သခင်မဖုရားရဲ့ ရေလဲထမီလေကို ယူပြီးစောက်ပတ်ယက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်ကို အပ်လိုက်ရင်း “ငါအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီဟ မီးပိတ်ပြီးငါတို့ အိပ်နေတုန်းမှာ သူ့ကို ငါယက်ခိုင်းထားလိုက်မယ်လေ မကောင်းဘူးလား၊ နင်လဲ အပြင်ထွက်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့၊ နင်လဲတော်တော်မူးနေပြီဆိုတော့ အိပ်ချင်နေမှာဘဲ” လို့ပြောတယ်၊ သခင်မဖုရားက “နင်ညိုမီ့လို ဒီကောင်ယက်ပေးနေတုန်း အိပ်ပျော်သွားလို့ကတော့ နင့်ဖင်တစ်ခုလုံး မနက်မိုးလင်းရင် အရေခွံကွာနေလိမ့်မယ်၊ ဒီကောင်ကနင်ရပ်ဖို့ အမိန့်မပေးမချင်းမနားတမ်းနင့်ဖင်ကိုယက်နေမှာ” လို့ ပြန်ပြောတယ်၊ အန်တီသီသီက “ရှယ်လီကရော သူ့ကို ဖင်ယက်ခိုင်းအုံးမှာဘဲ မဟုတ်လား” လို့ပြန်မေးတော့ “ဒီညတော့တော်ပါပြီ ဒို့အတွက်နောက်ရက်တွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်” လို့ပြောပြီး တဆက်ထဲမှာဘဲ “ကဲဒေါ်ရွှေသီသီရေ ရှင်လုပ်စရာရှိတာကိုတာ မြန်မြန်လုပ်ပါတော့ ကျွန်မမီးပိတ်လိုက်ပါတော့မယ်၊ ကျွန်မလဲ အိပ်ချင်နေပါပြီ” 

လို့ပြောပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ကိုယ်တစောင်းလေးလှဲအိပ်လိုက်ပြီး မီးမှိတ်လိုက်ပါတော့တယ်၊ အခန်းတခုလုံး မှောင်သွားတာနဲ့ အန်တီသီသီက ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်က သူအုပ်ထားတဲ့ထမီကို အသာအယာမလိုက်ပြီး “ညိုမီ့ဖင်ကိုယက်မနေနဲ့တော့၊ အခုမဖုရားနဲ့အိမ်သာထဲကို လိုက်ခဲ့စမ်း” လို့ခပ်တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရင်း ကျွန်တော့်ရှေ့ကနေ ခပ်သွက်သွက် အိမ်သာထဲကိုဝင်သွားတော့တယ်၊ ကျွန်တော်သူ့ရှေ့မှောက်ကို ဒူးထောက်ရက်သားနဲ့ အသုံးတောင်ခံဖို့ ရောက်သွားခဲ့ချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့အဝတ်တွေအကုန်ချွတ်ထားပြီးလို့ ကိုယ်တုံးလုံးလေးဖြစ်နေပါပြီ၊ အသားလေးက ဖြူဝင်းနေပြီး ပြည့်တင်းနေတဲ့ ရင်သားနှစ်မွှာရဲ့အပေါ်က နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးတွေကတော့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပိုပြီးပေါ်အောင်လုပ်ပေးနေသလိုပါဘဲ၊ သူကလှလှပပလေးခါးထောက်လို့ မခို့တရို့လေးရပ်နေရင်းက “မိဖုရားရှေ့မှာ အခုဒူးထောက်မနေပါနဲ့တော့၊ မဖုရားကို နို့အရင်လာစို့ပေးစမ်းပါအုံး” လို့ ညုတုတုပြောပြီး ကျွန်တော်သူ့နို့ကို စုတ်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လီးကို ညင်ညင်သာသာလေးကိုင်ပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးတယ်၊ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်လေးတွေနဲဲ့ တခါမှမတွေ့ထိဖူးသေးတဲ့ ကျွန်တော့်လီးကလဲ သွေးဆာသလိုငေါက်ခနဲတောင်မတ်လာတော့တယ် (၅)မိနစ်လောက်ကြာအောင် နို့စို့ခိုင်းလို့ပြီးတော့မှ “ဒူးထောက်တော့မဖုရား ဖုတ်ဖုတ်လေးကို အောက်ကနေကောင်းကောင်းလေး ယက်ပေးတော့” လို့ပြောရင်း သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သူ့ရင်ဘတ်ဆီကနေ သူ့စောက်ပတ်ဆီရောက်အောင် ဖွဖွလေးဖိတွန်းလိုက်ပြီး နေရာချတယ်၊ 

သူ့ဆီးခုံအနားကိုရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းဖျားကနေ သူ့စောက်ပတ်ကထွက်နေတဲ့ သွေးညှီနံ့ပြင်းပြင်းကိုရလာပါပြီ၊ သူကခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အသာမလို့ အိမ်သာအိုးပေါ်မှာ အသာအယာလှမ်းတင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်သူ့စောက်ပတ်အောက်ထဲကို ဝင်သာအောင် သူ့ပေါင်တံလှလှလေးနှစ်ဖက်ကို ကားထားပေးရင်း လက်တစ်ဖက်ကလဲ ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့အလိုကျ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အစွမ်းကုန်မော့ထားလိုက်ပြီး သူ့ဖင်အောက်ထဲကို မျက်နှာတခုလုံးဝင်လို့ ရသလောက်ဝင်ရင်း သူ့စောက်ပတ်နီညိုညိုရဲရဲလေးကို ဂရုတစိုက်ယက်ပေးနဲ့ဘဲ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲဝင်လာသမျှ သူ့စောက်ပတ်ထဲက ယိုစီးကျလာတဲ့ရာသီသွေးစနီစွေးစွေးလေးတွေ ရောပါနေတဲ့ စောက်ရေငံငံလေးတွေကို မက်မက်မောမောမျိုချနေမိတယ်၊ သူ(၂)ခါလောက်ဆက်တိုက်ပြီးသွားတော့မှ မတ်မတ်ကြီးထောင်မတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လီးကို သူတစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “မဖုရားလေးဖက်ကုန်းပေးမယ်၊ မင်းမဖုရားဖုတ်ဖုတ်လေးကို နောက်ကနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းမင်းလီးလေးနဲ့ လိုးပေးစမ်း၊ ငါခွင့်မပြုမခွင်းမင်းလရေတစ်စက်မှ မထွက်စေနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား” လို့ပြောပြီး သခင်မဖုရားမျက်နှာသစ်တဲ့ ဘေစင်လေးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး လေးဖက်ကုန်းလိုက်တယ်၊ 

သူ့ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲက ပြူးပြူးကြီးထွက်နေတဲ့ နီညိုညို သူ့စောက်ပတ်ပြဲပြဲကြီးက ကျွန်တော့်လီးကို လက်ယပ်ခေါ်နေသလိုပါဘဲ၊ ကျွန်တော်သူ့တင်ပါး (၂)ဖက်ကို တင်းတင်းလေး ကိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လီးကို သူ့စောက်ပတ်အထဲရောက်အောင် ကြိုးစားပန်းစားထိုးထဲ့နေတာကို သူစိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ၊ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်လီးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ့စောက်ပတ်အဝမှာ တေ့ပေးလိုက်ရင်း “ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုးထဲ့လိုက်တော့၊ အရမ်းဆောင့်မထိုးပစ်လိုက်နဲ့ ရာသီလာနေတဲ့အချိန်ဆို ဖုရားဖုတ်ဖုတ်က အကြမ်းပရမ်းမခံနိုင်ဘူး” လို့ပြောပြီး ကျွန်တော့်လီး သူ့စောက်ပတ်ထဲသွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဖင်လေးကိုကော့ပေးရင်း အလိုးခံပါတော့တယ်၊ 

ကျွန်တော်(၅)ချက်လောက်ပုံမှန်အချက်ကျကျ သူ့စောက်ပတ်ကို လိုးပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်လီးကလရေတွေပန်းထွက်ချင်လာတော့တယ်၊ ကျွန်တော်လဲ အလန့်တကြားနဲ့ “မဖုရား ကျွန်တော်ပီးတော့မယ်၊ အပြင်ထုတ်လိုက်ရတော့မှာလား” လို့မေးလိုက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ပေါင်ကို သူ့လက်သဲရှည်ရှည်တွေနဲ့ အသားပဲ့ပြိး သွေးထွက်သွားအောင် ဆွဲဆိတ်လိုက်ရင်း “နင်ပီးလို့မရသေးဘူး ဒီအတိုင်းဘဲဆက်လုပ်နေစမ်း” လို့ပြောတယ်၊ ကျွန်တော်လဲသွေးတစိမ့်စိမ့်ထွက်ပြီး အသဲခိုက်အောင်နာနေတဲ့ ကျွန်တော့်ပေါင်ဆီကို အာရုံရောက်သွားလို့ ပီးချင်လာတဲ့စိတ်တောင် ရုတ်တရက်ပျောက်သွားတော့တယ်၊ ကျွန်တော့်လီးကို အရသာထူးတေါပေးနေတဲ့ မဖုရားရဲ့စောက်ပတ်လေးကို နာရီးဝက်လောက်ခါးညောင်းအောင်ဆက်တိုက်လိုးလိုက်ပြီး သူကျေနပ်ပြီဆိုတော့မှ “နင့်လီးကိုထုတ်လိုက်ပြီးရင် မဖုရားဖုတ်ဖုတ်ကို နောက်ကနေနောက်တစ်ခေါက် သေသေချာချာထပ်ယက်ပေးအုံး” လို့ပြောလို့ ရာသီးသွေးစလေးတွေရှိနေသေးတဲ့ သူ့စောက်ပတ်စီးစီးလေးအထဲမှာ တခါမှ မပီးရသေးဘဲ ထောင်မတ်နေပြီးလရည်ထွက်ဖို့ သူ့အမိန့်စောင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လီးလေးကို အသာထုတ်ပြီး လေးဖက်ကုန်းထားတဲ့ သူ့ဖင်နောက်ကနေဘဲ ဒူးထောက်ပြီး စောက်ပတ်ယက်ပေးရပြန်ပါတော့တယ်၊ 

နောက်ထပ်(၅)မိနစ််လောက်ကြာအောင် သူ့စောက်ပတ်ကို ယက်ပေးပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက “ဒီလောက်ဆိုရင်ရပြီ၊ မဖုရားရေချိုးလိုက်အုံးမယ်၊ ရေချိုးပြီးရင်ဝတ်ဖို့ မင်းသခင်မအိမ်မှာဝတ်တဲ့ ထမီတစ်ထည်မဖုရားဝတ်ဖို့ သွားယူလာခဲ့၊ မဖုရားရဲ့အဝတ်တွေကိုပါ တစ်လက်စထဲအခန်းထဲကို ယူသွားလိုက်တော့” လို့ပြောလို့ သူဝတ်ဖို့ ထမီတစ်ထည်သွားယူပေးရင်းနဲ့ သူ့အဝတ်တွေကိုပါ ဂရုတစိုက်ခေါက်သိမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ သူရေမချိုးခင် သူရှေ့မှောက်မှာ ဒူးထောက်နေလိုက်တုန်းမှာဘဲ၊ သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကို အသာအယာတတ်ခွလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို စိမ်ပြေနပြောသေးပေါက်ထဲ့လိုက်ရင်းနဲ့ “မင်းသခင်မဖုရားက မဖုရားကို မအိပ်ခင်မှာ မင်းပါးစပ်ထဲသေးပေါက်ထဲ့ပေးရမယ်လို့မှာထားတယ်၊ မင်းကသေးသောက်ရတာ တော်တော်လေးကြိုက်ပုံရတယ်၊ ဟုတ်လား” လို့မေးပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့စောက်ပတ်ကနေ အလျှင်မပြတ်ယိုစီးကျနေတဲ့ အနံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ ရွှေဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ငံကျိကျိသေးတွေကို သခင်မဖုရားလေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သက်သက်သာသာလေး အရသာခံပြီး သောက်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော်ဘယ်လောက်အထိမက်မောကြောင်းကို မျက်လုံးအကြည့်တခုထဲနဲ့ဘဲ အဖြေပေးလိုက်ပါတော့တယ်၊ 

သူသေးပေါက်တာပြီးသွားတော့မှ ကျွန်တော်ဂုတ်ပေါ်မှာခွပြီးထိုင်လိုက်ရင်း “မဖုရား ဒီညဘယ်နှစ်ခေါက်ပီးသွားမှန်းတောင်မသိလိုက်ဘူး၊ ဒူးနှစ်ဖက်တောင် အခုသိပ်မခိုင်ချင်တော့သလိုဘဲ၊ မင်းအပေါ်မှာထိုင်ပြီးတော့ဘဲ ရေချိုးလိုက်တော့မယ်၊ မဖုရားခြေဖမိုးလေးတွေကို အောက်ကနေပြိးချေးတွန်းပေးနေဟုတ်ပြီလား” လို့ပြောပြီးသူရေချိုးပါတော့တယ်၊ သူရေချိုးလို့ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဂုတ်အပေါ်မှာ ထိုင်နေရာကထလို့ ကျွန်တော်ယူလာပေးတဲ့ ထမိကိုရင်ရှားဝတ်လိုက်ပြီးတော့မှ “မဖုရားအိပ်တော့မယ်၊ မငးသခင်မဖုရားမအိပ်ခင်က မင်းကိုအိမ်ရှေ့မှာ ငါတို့စားသောက်ထားတာတွေကို အရင်ရှင်းပြီး မအိပ်ခင်ထမင်းအရင်းစားလိုက်ဖို့မှာသွားတယ်၊ မဖုရားမင်းကို ခိုင်းစရာမရှိတော့ဘူး၊ မင်းသူခိုင်းတာတွေသွားလုပ်လို့ရပြီ” လို့ပြောပြီး သူကုတင်ပေါ်ကို အိပ်ယာဝင်ဖို့ ငြင်ငြင်သာသာ တတ်သွားပါတော့တယ်၊ 

ကျွန်ောတ်လဲသခင်မဖုရားရဲ့ အမိန့်တော့မြတ်အတိုင်း ခိုင်းတာတွေအမြန်လုပ်လို့ ညစာစားအပြီးမှာတော့ သူ့ချစ်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူအသက်ရှူသံမှန်မှန်နဲ့ စက်တော်ခေါ်နေတဲ့ သခင်မဖုရားရဲ့ ကုတင်ခြေရင်းမှာ ဦးချကန်တော့လိုက်အပြီးမှာတော့ ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ထမီအစုတ်အပြဲလေးကို ပုခုံးအထိဆွဲခြုံလိုက်ရင်း လရေထွက်ခွင့်မရလိုက်လို့ ငေါက်တောက်လေးထောင်နေတဲ့ လီးလေးကို ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ ညှပ်ရင်းနဲ့ အိမ်မောကျသွားပါတော့တယ်။

(ပြီးပါပြီ)

The End 

............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................