စည်းမစောင့်ကြသူများ အပိုင်း (၂)
ရေးသားသူ - သူရိန်စိုးလွင်
(ဖြစ်ရပ်မှန်နဲ့စိတ်ကူးယဉ်နဲ့ရောသမှမွှေထားပါတယ်)
(09)
သီဟမောင်က ခါးပတ်ကိုချွတ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်ငိုချင်မိသွားသည်။ဟိုတစ်ခါရိုက်တာသေလောက်အောင်နာတာမလို့ အရမ်းကြောက်သွားမိသည်။
သီဟမောင်က ခါးပတ်ကိုနှစ်ခေါက်ချိုးကိုင်ထားပြီးသူ့ရဲ့ဘောင်းဘီကိုဇစ်ဖွင့်ကာအတွင်းခံပါတစ်ခါထဲချွတ်ချလိုက်သည်။နိုးထစပြုနေတဲ့လီးကြီးကအမြောင်းလိုက်ကြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာရှေ့မှာ ခုံးထနေတာကိုကျွန်တော်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။သီဟမောင်လက်တစ်ဖက်နဲ့ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်ကဆံပင်ကိုဆွဲကာ ကျန်တစ်ဖက်က ခါးပတ်ကိုရွမ်းခနဲ့အသံပေးလိုက်သည်။
"Daddy ကိုကောင်းကောင်းပြုစုပေးစမ်း မလိမ္မာရင်သိတော့နော် "
သီဟမောင်က ကျွန်တော့်အားပထွေးတစ်ယောက်လိုယုတ်မာတဲ့အပြုံးနဲ့ဆီးကြိုလိုက်သည်။ခါးပတ်စာမိမှာကြောက်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ကြက်ဥအရွယ်ဒစ်ဖျားကိုငုံကာ လျာဖြင့်လိပ်ပြီးစတင်စုပ်ပေးလိုက်သည်။
လီးတံကြီးက အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့တဖြည်းဖြည်းထွားလာပြီး နောက်ဆုံ၈လက်မခွဲကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ခိုသွေးရောင်နှုတ်ခမ်းကြားမှာ ခွင့်မတောင်းပဲဝင်ထွက်နေပြီး ပထွေးရဲ့အလိုတော်ကျစုပ်ပေးနေရသည်။
"ကောင်းလိုတာ သားရယ် မင်းအမေတောင် မင်းဆီကပြန်သင်ရမယ့်ပုံပဲ မင်းလီးစုပ်တာအတော်ဆုံးပဲ..အားးးးရက်စ်..ဟုတ်တယ်..အဲ့ဒီလိုအငမ်းမရလေးစုပ်"
"အွတ်အွတ်အအအစ်အစ်အဟွတ်ဟွတ်အွတ်အွတ်'
ကျွန်တော်ပေးလိုက်တဲ့ deep throat တွေကြောင့် သီဟမောင်က ကျေနပ်စွာခံယူရင်းတမ်းတလိုက်သည်။
စုပ်နေရင်း ကျွန်တော်သူ့လီးကြီးကိုတစ်ခါထဲကိုက်ဖြတ်ချင်စိတ်ပါပေါက်လာသည်။သီဟမောင်က ကျွန်တော်တွေးနေတာကိုသိသည့်အလား ခါးပတ်ကိုလေပေါ်မှာရွမ်းခနဲ့မြည်အောင်လုပ်လိုက်တော့ကျွန်တော် စိတ်ကူးက်ုမေ့ပြစ်ကာ သူ့အားဆက်စုပ်ပေးနေလိုက်သည်။
"ကောင်းလိုက်တာကွာ မင်းလုပ်တာ Daddyပြီးလိပ်မယ် ရပြီ ဖင်ချွတ်လိုက်လိုက်တော့ Daddyက သားကိုနာခံတတ်အောင် လိုးပေးမယ်"
ကျွန်တော်ကငြင်းလဲရမှာမဟုတ်တာကြောင့်ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တတ်ကုန်းပေးလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ သားရေ မင်းငုတ်တိုလေးကလည်းတောင်နေတယ် Daddy ကိုစောက်ရမ်းမုန်းတာလဲတစ်မျိုးပါလား ကုတင်ပေါ်မကုန်းနဲ့ တိုင်ကိုဖက်ပြီး ခါးကေယ့ပေးထား"
သီဟမောင်ပြောစကားကမှန်နေတာမလို့ သစ္စာဖောက်တဲ့ကိုယ်ခန္တာကိုယ်ကိုသာအပြစ်တင်ပြီးကုတင်အောက်ဆင်းကာ တိုင်ကိုဖက်ပြီးခါးကော့်ထားလိုက်သည်။အနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သီဟမောင်က အဝတ်တွေကိုအကုန်ချွတ်ပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ကြွက်သားအပြည့်ဖြစ်နေတဲ့ခန္တာကိုယ်ကြီးက ကျွန်တော့်နောက်မှာနေရာယူလ်ုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်ကာသူ့ရဲ့ဒစ်ဖျားကြီးနဲ့တယ်လိုက်သည်။
"ဟို ဟို ချော ချောဆီမမလူးရသေးဘူးလေ"
"ဟဲဟဲ ငါဘာပြောခဲ့လဲ မင်းကိုနာခံတတ်အောင်ဆုံးမမယ်လို့ပြောတာလေ နာလည်းနာရမယ် ခံလည်းခံရမယ်"
သီဟမောင်က ကြမ်းတမ်းစွာခါးကိုကိုင်လိုက်ပြီး အညာအတာကင်းမဲ့စွာမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ခရေလေးကိုသူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးညိုကြီးက ဖြိုခွင်းလာသည်။
"ဗျစ်ဗျစ်ဗျစ် အားးးးးအမေ အမေရေ အဟီးဟီး"
တကယ်လည်းနာကျင်ရတာမလို့အမေကိုတကာငိုကြွေးလိုက်မိသည်။သီဟမောင်ကတော့ အရှိန်နဲ့ဆောင့်သွားကာဆက်တိုက်လိုးတော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းမင်းအမေတမနေနဲ့ တရမယ့်သူတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်ဆိုတာသဘောပေါက် ကဲကွာ..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
အငြိုးနဲ့လိုးသလားမှတ်ရအောင်း သီဟမောင်ရဲ့လိုးချက်တွေက သူ့ရဲ့ဆီးစပ်နဲ့ကျွန်တော့်ရဲ့တင်ပါးမိတ်ဆက်သည့်အသံကာ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒီလောက်နာကျင်စွာအလိုးခံရတာတောင် ကျွန်တော့်လီးတိုလေးက တင်းမာစွာထောင်နေသည်။သီဟမောင်က ကျွန်တော့်ခါးကိုကိုင်ရာမှာပုခုန်းနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ကာ အဆက်မပြတ်သွင်းဂိုးတွေသွင်းနေပြီး ကျွန်တော့်ခြေထောက်များပင်ယိုင်လာသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ကောင်းလိုက်တဲ့ဖင်ကွာ မင်းအရင်ရက်ကငါ့က်ုငြင်းတာ မင်းအမေနဲ့ဖြစ်တာသိသွားလို့ကိုး အခုပထွေးလောင်းရဲ့အလိုးခံရတာဘယ်လိုလဲကောင်းလား"
"အားးးးးးအိုးးးးအဟင့်ဟင့် သီဟမောင် မမလုပ်ပါနဲ့တော့သူငယ်ချင်း အီးဟီးဟီးနာလှပါပြီ ငါသသဘောတူပါတယ် အမေ့ကိုယူလိုက်ပါတော့"
သီဟမောင်က မာန်စွယ်ကျသွားသောကျွန်တော့်အားအလျှော့မပေးပဲ သူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးညိုကြီး ခရေအောင်းရတဲ့အရသာက်ုဆက်လက်ခံစားရင်း
"ဟားဟား မင်းခွင့်မပြုလဲငါယူမှာပဲ ငါ့ကိုရပ်စေချငါရင် မင်းငါ့ကိုအခေါ်အဝေါ်ပြောင်းလိုက် သေချာတာငါမင်းသူငယ်ချင်းမဟုတ်ဘူး"
"အဟင့်ဟင့် ကိုသီဟမောင် ကျွန်တော့်ကိုသက်ညာပေးပါ အရမ်းနာလှပြီအားးးးးအဟင့်ဟင့်"
"မှားတယ် ပြန်ပြောင်းပြောစမ်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
အဆက်မပြတ်အုပ်နေတာကိုကြိတ်မိတ်ခံရင်းကျွန်တော်ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"အဟင့်ဟင့် ကိုကို ယုန်လေးကို ညှာပါဦး အရမ်းနာနာလို့ပါ"
"ဟားဟားမှားသေးတယ် ပြန်ပြောင်းစမ်း.ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
"အားးးးအိုးးးအဟင့်ဟင့် ဖေဖေ ကိုကျွန်တော့်ကိုရပ်ပေးပါတော့ ကျွန်တော်မှားမှန်းသိပါပြီ"
"မဆိုးဘူးမှန်လာပြီ နည်းနည်းလောက်အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းစမ်း ငါလိုးမသားလေး..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
"အားးးးအဟင့်ဟင့် နား နားလည်ပါပြီ Dad Daddy..သားကို ဆုံးမတာ ကျေနပ်ပါတယ် နောက်လည်းပြောမှားဆိုမှားတာရှိရင် သားကို အဖေရင်းလိုဆုံးမနိုင်ပါတယ် Daddyအားးးးး"
"Daddyကြားချင်တာ ဒါပဲငါသားရကဲယူလိုက်မင်းအတွက်မုန့်ဖိုး"
နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော့်ဖင်ထဲထိုအလုံးစုံသွင်းထည့်လိုက်ပြီး လီးရည်များ၅မိနစ်ကြာသည့်အထိ ကောင်းချီးပေးနေတာကိုခံစားလိုက်ရပြီး ကျွန်တော့်ကြမ်းပြင်ပေါ်ခွေကာကျသွားတော့သည်။
သီဟမောင်က လိုးလို့အားရသွားတော့ ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်ပြီးအေးဆေးစွာစီကရက်သောက်နေလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဒစ်ဖျားက လီးရည်အနည်းငယ်စီးကျနေသည်။
သူကကြမ်းပြင်ပေါ်ခွေနေတဲ့ကျွန်တော့်ကို ဆေးလိပ်သောပ်ကာကြည့်လိုက်သည်။
"ငါလိုးမသား ခွေမနေနဲ့ထ ငါ့အဝတ်တွေအကုန်ထည့်ထားစမ်း"
ဘာလို့အဝတ်တွေထည့်ခိုင်းတာမသိပေမယ့် ကျွန်တော်က အားပြတ်နေသော်လည်းကျိတ်မှိတ်ထကာ ဗီရိုထဲကအဝတ်တွေထုတ်ကာ အိတ်ထဲသို့သပ်ယ်စွာထည့်လိုက်သည်။အဝတ်တွေအကုန်ထည့်ပြီးသွားတော့ ကုတင်ပေါ်မှာအနားယူနေတဲ့ သီဟမောင်ကိုပြီးသည့်အကြောင်းပြောလိုက်သည်။
"ပြီးပါပြီ Daddy ဘာလုပ်ပေးရဦးမလဲ"
"ပြီးရင်အဝတ်ထုတ်ယူပြီးငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"
ကျွန်တော်က လေးလံလှတဲ့အဝတ်ထုတ်ကိုယူပြီးထွက်သွားတဲ့ သီဟမောင်ရဲ့နောက်ကလိုက်လာခဲ့သည်။သီဟမောင်က အမေ့အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတော့ကျွန်တော်လည်းမနိုင်မနင်းဆွဲကာနောက်ကပါလာသည်။ သီဟမောင်က အမေ့အိပ်ယာပေါ်ဗုန်းခနဲ့လှဲအိပ်လိုက်ပြီး အမေနဲ့အဖေ့ရဲ့အဝတ်ဗီရိုကိုမေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီအထဲမှာ ငါ့အဝတ်တွေစီစီရီရီထည့်လိုက်"
ကျွန်တော်ဘာမှဆက်မပြောပဲ အိတ်ထဲကနေ အဝတ်များကိုယူကာ ဗီရိုကိုဖွင့်လိုက်သည်။ဗီရိုကိုဖွင့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်အဖေအရင်းရဲ့ရှပ်အိင်္ကျီတစ်ချို့နဲ့ပုဆိုးတချို့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
"Dad Daddy ဟို သားအဖေရဲ့အဝတ်တွေကဘယ် ဘယ်နားထားရမှာလဲ"
"အဲ့ဒီကောင်အဝတ်တွေငါဘာလုပ်ရမှာလဲ ကြိုက်တာလုပ် မင်းသိမ်းချင်ရင်သိမ်း မသိမ်းချင်ရင်မီးရှို့ပစ်လိုက်"
တစ်သက်လုံးငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေခဲ့တဲ့အဖေ့အဝတ်က ပထွေးရောက်လာမှပဲ ဘုံပျောက်တော့သည်။ကျွန်တော် သိမ်းထားလိုက်မယ်တွေးပြီး အဝတ်များစနစ်တကျထားခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့သညါ။နံရံမှာချိတ်ထားတဲ့ အဖေနဲ့အမေ့ရဲ့စုံတွဲပုံလည်းမရှိတော့တာမလို့ ကျွန်တော်စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲထွက်လာခဲ့သည်။
~~~
ညရောက်တော့ အမေပြန်ရောက်လာသည်။သီဟမောင်က ရေချိုးခန်းထဲမှာရေချိုးနေပြီး ကျွန်တော်ကအိမ်ရှေ့ကဧည့်ခန်းမှာ tvကိုစိတ်မပါပဲကြည့်နေသည်။
အမေမျက်နှာနီမြည်းစွာနဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာလာထိုင်သည်။
"သား ထမင်းစားပြီးပြီလား"
"ဟုတ်အမေ သားစားပြီးပြီ"
စကားရှာနေတဲ့အမေ့မျက်နှာကိုကျွန်တော်ဖတ်မိသည်။
"ဟိုလေ သား ဟိုညအမေနဲ့သီဟမောင်နဲ့က ဟိုဟို"
"သားနားလည်ပါတယ်အမေ အမေစိတ်ချမ်းသာတယ်ဆိုကျေနပ်ပါတယ်"
သီဟမောင်ရဲ့ မင်းအမေကိုနေရခက်အောင်မလုပ်နဲ့ဆိုတဲ့တစ်ချက်လွတ်အမိန့်ကြောင့် ကျွန်တော်က အမေ့ကိုစိတ်သက်သာရအောင်ပြောလိုက်တော့ အမေ့မျက်နှာက ကလေးတစ်ယောက်လိုဝင်းပသွားသည်။
"မင်းအမေ သေချာပေါက်စိတ်ချမ်းသာမှာပါ သားကြီးရာ တခြားလူမဟုတ်ဘူး ငါ့ဆီမှာပဲကိုး"
ဘယ်အချိန်ကနေနောက်ကရောက်နေမှန်းမသိတဲ့သီဟမောင်ရဲ့ဩဇာညောင်းတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရပြီး သီဟမောင်က ကျွန်တော်နဲ့အမေ့ကြားကိုဝင်ထိုင်ကာ သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကျွန်တော်နဲ့အမေ့ကိုသိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
ဘယ်အချိန်ကနေနောက်ကရောက်နေမှန်းမသိတဲ့သီဟမောင်ရဲ့ဩဇာညောင်းတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရပြီး သီဟမောင်က ကျွန်တော်နဲ့အမေ့ကြားကိုဝင်ထိုင်ကာ သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကျွန်တော်နဲ့အမေ့ကိုသိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့က မိသားစုဖြစ်သွားပြီ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စည်းစည်းလုံးလုံးနေကြတာပေါ့ဟုတ်တယ်မလား မိန်းမ"
သီဟမောင်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပင်အမေ့ကိုမိန်းမလို့ခေါ်လိုက်တာကြောင့်ကျွန်တော့်မှာမကြားချင်သာယောင်ဆောင်လိုက်ရသည်။
"သီဟကလည်း ကလေးရှေ့မှာ မလုပ်ပါနဲ့ ရှက်ဆရာကြီး"
သီဟမောင်က ကျွန်တော့်အားပြုံးထေ့ထေ့ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီကောင်လည်းနားလည်တဲ့အရွယ်ရောက်ပါပြီကွာ..ဝေယံ ဪမဟုတ်တော့ဘူး ငါ့သား မင်းတဈ်ယာက်ထဲလွတ်လွတ်လပ်လပ်အိပ်လို့ရပြီနော် ဒီညကစပြီးတော့ ဟဲဟဲ မိန်းမ လာသွားမယ်စောစောအိပ်ရအောင်"
သီဟမောင်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပဲအမေ့ကိုဖက်ရွက်လေးပမာပွေ့ကာ ထလိုက်သည်။
"ဪမေ့တော့မလို့ ငါ့သား မနက်ဖြန် မင်းပုံနှိုပ်တိုက်သွားပြီး မင်းအမေနဲ့ငါ့ရဲ့မင်္ဂလာဖိတ်စာအတွက်သွားလိုက်နော် ငါအိပ်ယာထနောက်ကျချင်ကျမှာမလို့"
အမိန့်ပေးပြီး အမေ့ကိုပွေ့ကာ အခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။
ခဏအကြာမှာတော့ အမေ့ရဲ့ညည်းသံနဲ့အတူ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများကိုပါကြားလိုက်ရပြီး ပထွေးဖြစ်သူ သီဟမောင်ကတော့ သူ့အမေနဲ့အကြိုမင်္ဂလာဦးညကို ဖြတ်သန်းနေပြီဆိုတာသိလိုက်သည်။
~~~~~~~~~~
နောက်ရက်မှာတော့ ရက်ကွက်ထဲမှာ ကျွန်တော်က မင်္ဂလာဖိတ်စာ လိုက်ဝေရသည့် အခြေအနေသို့ရောက်သွားသည်။
"ဟယ် မင်းအမေလား ငါကနင်မှတ်နေတာ ခစ်ခစ်..အန်တီကလည်းစွမ်းတယ်နော် တကယ့်အဆင်လေးကိုရထားတာ"
"ကဲငါမပြာဘူးလား ဒေါ်နန်းဝေနဲ့သီဟမောင်တို့ညားနေပါတယ်ဆိုမှ မင်းတို့ယုံပြီလား"
"အမလေးတကယ်ယူလိုက်ပြီပေါ့ ဝေယံတို့တော့ ပထွေးငယ်ငယ်လေးရလိုက်တာပဲ"
ဖိတ်စာရတဲ့သူတိုင်းအံ့အားတသင့်ဖြစ်နေကြပြီးတချို့ကချီးမွမ်းသလိုနဲ့ဝေဖန်ကြသည်။အဆိုးဆုံးကတော့ သီဟမောင်ရဲ့ရည်းစားဟောင်းပိုးဥပင်ဖြစ်သည်။သူမမျက်နှာကရွဲ့ဆောင်းကာ
"ဟင်းဟင်း အရင်ကတော့ အန်တီနန်းဝါကကိုသီဟ..မောင်ကို သား သားနဲ့အခုတော့နင်အမေက သူ့မယားဖြစ်သွားပါ့လား ကြည့်ရတာ သီဟမောင်ရဲ့လိုးချက်တွေအောက်မှာအရူးအမူးဖြစ်သွားတာထင်တယ်"
ဒေါပွပွနဲ့ပြောလိုက်တဲ့ ပိုးဥကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ဒေါသထွက်သွားသည်။လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေကပင် ပိုးဥက သီဟမောင်နဲ့ပြန်တွဲချင်လို့ ကျွန်တော့်အားအကူအညီတောင်းနေတာကိုသတိရလိုက်သည်။
"ဒီမှာပိုးဥ လာရွဲ့မနေနဲ့ အခုငါ့အမေကနင့်ထက်စွမ်းလို့ သီဟမောင်နဲ့လင်မယားဖြစ်တော့မယ် နင်ကအခုထိလက်မလွှတ်နိုင်ဘူးလား မယားငယ်ဖြစ်ချင်ရင်စာရင်းပေးထားနော်"
"ကိုကြီးဝေယံ ညီလေးအမအစား ညီလေးတောင်းပန်ပါတယ် အမနင်မရှက်ဖူးလား သူများမင်္ဂလာဆောင်ကို"
အသံကြားလို့ကြည့်လိုက်တော့ ပိုးဥရဲ့မောင် G-12ဖြေထားတဲ့ နန်းဥဖြစ်နေသည်။ဒီကောင်လေးတောင် ကိုရီးယားမင်းသားလိုပုံစံလေးနဲ့မလို့ ကျွန်တော်တောင်မနည်းရုပ်ဖမ်းလိုက်ရသည်။ပိုးဥကတော့ ဖိတ်စာကိုစုတ်ဖြဲကာအိမ်ထဲဝင်သွားသည်။
"ညီလေး နန်းဥမတွေ့တာကြာပြီ ပိုချောလာတယ်နော်"
"ဟဲဟဲကျေးဇူး ကိုကြီးတော့မမှီဘူး ကိုကြီးကောင်လေးနဲ့ပြတ်သွားတာစိတ်မကောင်းဘူးနော် ကိုကြီးဖုန်းနာပါတ်ညီလေးပေးပါ့လား fb အပ်ထားတာလဲလက်ခံပေးပါဦး"
ထိုအခါမှ ထိုကောင်လေးကသူ့အားလိုက်ဖန်နေတာကိုသိလိုက်သည်။မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသွားရင် ဟို ဘီလူးကြီးလက်ကလွတ်ပြီမလို့ ကျွန်တော်လည်း လွတ်လပ်ပြီလို့တွေးမိလိုက်သည်။
"OK ကိုကြီးလက်ခံလိုက်မယ် အဲ့ဒီကနေဖုန်းနာပါတ်ပို့လိုက်မယ်ဟုတ်ပြီလား"
ကျွန်တော့်ကြောင့်ဝမ်းသာသွားတဲ့သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရာသီဥတုအခြေအနေလေးပြန်ကောင်းလာသည်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(10)
မင်္ဂလာပွဲ မှာအမေတော့မသိ ကျွန်တော်ကတော့ လူတွေပြောတာကိုကြားပြီးမျက်နှာပူနေသည်။သီဟမောင်ကတော့ အမေ့ကိုလက်ကမလွှတ်တော့်ချေ။ခါးဖက်ကာဧည့်ခံလ်ုက်လိုက်အပြုံးတွေဝေဆာနေသည်။
အဆိုးဆုံးကတစ်ကျောင်းထဲအတူတူတတ်ခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေကပါရယ်စရာလုပ်ပြောတာကိုပင်။
"ဟီးဟီး ဝေယံရယ် ဒီလောက်ပွေတဲ့ကောင်လက်ထဲမင်းအမေကိုပေးလိုက်ရတယ်လို့ ငါတော့အန်တီ့ကိုပိုနှမြောသေးတယ်"
အတန်းေဖာ်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အားပြောသည်။ပြောလည်းပြောချင်စရာ ဒီနေ့မှအမေကတော်တော်ကိုလှပနေသည်။
"ခစ်ခစ် ဝေယံနောက်ကျ သီဟမောင်ကိုဘယ်လိုခေါ်မှာလဲ အဖေလို့ခေါ်ရမှာလား "
စနောက်နေကြပေမယ့်ကျွန်တော်အပြုံးနဲ့ပဲတုန့်ပြန်လိုက်သည်။
နောက်ထူးခြားတာက သီဟမောင်ရဲ့ရည်းစားဟောင်းတွေ ရည်းစားမကျတကျတွေပါ လာသည်။ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်ဆို ၁၃ယောက်လောက်ရှိမည်ထင်သည်။သူတို့နဲ့အတူ ငါးယောက်လောက်မှာ သီဟမောင်မျက်နှာနဲ့ဆင်သော ကလေးတစ်ယောက်ဆီပါသည်။
ပိုးဥတို့အိမ်ကတော့ ပိုးဥကိုမလွှတ်ပဲ သူ့အဒေါ်ကြာဥနဲ့သူ့မောင်နန်းဥသာလာသည်။ဒေါ်ကြာဥက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အမေနဲ့သီဟမောင်အားသွားနူတ်ဆက်ကာဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်။ကျွန်တော်စိတ်ထဲထိုကလေးက သီဟမောင်ကလေးများဖြစ်နေမလားလို့တွေးရင်း ယောင်လည်လည်ဖြစ်နေသော ညီးလေးနန်းဥဆီလျှောက်သွားလိုက်သည်။
စနောက်နေကြပေမယ့်ကျွန်တော်အပြုံးနဲ့ပဲတုန့်ပြန်လိုက်သည်။နောက်ထူးခြားတာက သီဟမောင်ရဲ့ရည်းစားဟောင်းတွေ ရည်းစားမကျတကျတွေပါ လာသည်။ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်ဆို ၁၃ယောက်လောက်ရှိမည်ထင်သည်။သူတို့နဲ့အတူ ငါးယောက်လောက်မှာ သီဟမောင်မျက်နှာနဲ့ဆင်သော ကလေးတစ်ယောက်ဆီပါသည်...။
"ညီလေးကျေးဇူးနော် မင်္ဂလာပွဲလာပေးလို့"
"လာရမှာပေါ့ ကိုကြီးပ အဲ အဖေသစ်က ကြည့်ကောင်းတယ်နော် ကိုကြီးသူငယ်ချင်းဆို အန်တီကတော့ကံကောင်းတာပဲ ကိုကြီးသူငယ်ချင်းကအရမ်းဂရုစိုက်မယ့်ပုံပဲ ကျွန်တော်ကတော့ အခုထိဂရုစိုက်မဲ့လူမရှိတော့ အားငယ်မိတယ်"
ဒီကလေးသူ့ကိုအထာပေးနေတာပဲလို့တွေးမိကာ ကျွန်တော်လက်လွှတ်မခံတော့ချေ။
"ဘာတွေအားငယ်နေတာလဲ ကိုကြီးတစ်ယောက်လုံးရှိတယ်လေ"
နန်းဥက ကျွန်တော့်စကားကြောင့်မျက်လွှာချလိုက်သည်။
"တကယ်ပြောတာနော် အိမ်လာလည်ရင်မောင်းမထုတ်နဲ့ "
"ရူးနေတဲ့လူပဲ မင်းကိုမောင်းထုတ်မှာ ညကျကိုကြီးဆီလာခဲ့လေ ကိုကြီးဂရုစိုက်ပေးမယ်"
သူ့အဒေါ်ကြာဥပြန်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်စကားဖြတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ဒီလိုနဲ့မင်္ဂလာပွဲလည်းအောင်မြင်စွာပြီးဆုံးခဲ့ပြီး သီဟအောင်လည်းကျွန်တော်ရဲ့ တရားဝင် အဖေသစ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
~~~~
"အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အအအစ်အစ်အွတ်အွတ်"
အမေနဲ့သီဟမောင်က အစောကြီး မင်္ဂလာဦးခန်းထဲဝင်သွားပြီးမကြာမီ အမေ့ရဲ့လီးစုပ်ပြီးနင်နေတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်ကအမေတို့အခန်းနဲ့ကပ်ရပ်ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်နေတာမလို့ အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ စောသေးတာမလို့မအိပ်ချင်သေးတာကြောင့်ထိုင်နေပြီး အမေ့ရဲ့လီးစုပ်သံကြောင့် ပထွေးဖြစ်သူ သီဟမောင်ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီးကိုမြင်ယောင်လာပြီး တမ်းတနေမိသည်။
အခုတော့အမေက ထိုလီးညိုကြီးမူပိုင်ရလိုက်ပြီးညတိုင်းစုပ်ခွင့်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
"အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အအအစ်အစ်အွတ်အွတ်"
"ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရာ စုပ်စမ်းယောင်္ကျားလီးကို..အားရပါးရစုပ်အိုးးးးအား...ဟုတ်တယ်ဒီလိုလေးးးး"
သီဟမောင်ရဲ့ဖီးတတ်သံကြောင့်တကယ်ကိုကျွန်တော်စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေမိသည်။သွားချောင်းရင်ကောင်းမလားစဉ်းစားသေးသည်။ကျွန်တော့်မှာအခုဆိုနာကျည်းမှု့မရှိတော့ လက်ထက်သွားပြီဆိုတော့ သီဟမောင်က အဖေရာထူးကိုရသွားပြီးလေးစားရတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရာ...လာမိန်းမကို ယောင်္ကျားပြန်လုပ်ပေးမယ် နို့အရင်စို့မယ်လာ"
"ခစ်ခစ် အခုမှ ကလေးလုပ်ချင်နေတာလာယ်ေင်္ကျား"
"ကလေးလုပ်တယမဟုတ်ဘူး ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းနို့ကြီးကိုစို့ချင်နေတာ အခုအဝစို့ရမယ်လာခဲ့"
"ပြွတ်ပြွတ်ပြတ်ပြတ်ပွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြတ်ပြတ်..အဟင့်ဟင့်အားးးးးအို...စို့တတ်လိုက်တာ ယောင်္ကျားရယ် အားပါပြီးနို့သီးခေါင်းတွေပြတ်နေပါ့မယ် အဟင့်ဟင့်"
အထဲကအသံတွေကြောင့်ကျွန်တော့်ရဲ့လေးလက်မကြော်လီးတန်လေးကအစွမ်းကုန်တင်းမှာလာသည်။
"ကိုကြီး ကိုကြီးဝေယံ ကိုကြီးဝေယံရှိလား'"
အပြင်ကခေါ်တဲ့အသံကိုကြားပြီး ကျွန်တော့်ကတောင့်နေတဲ့လီးကို အသာဖိပြီးထွက်လာလိုက်သည်။ အပြင်ရောက်တော့ ကျွန်တော်တွေ့လိုက်တာက ညီးလေးနန်းဥဖြစ်နေသည်။
"ကိုကြီး ဆီအလည်လာတာ စိတ်မဆိုးဘူးမလားးအဲ"
နန်းဥရဲ့မျက်လုံးများက ထောင်နေတဲ့ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီခွကိုရောက်လာတော့ကျွန်တော်ပြုံးလ်ုကါသည်။မူမနေတော့ပဲသူ့လက်ကိုဆွဲကာအိမ်ခေါ်လိုက်သည်။
"လာညီလေး အပြင်မှာလေစိမ်းတွေတိုက်တယ်"
အိမ်ထဲရောက်တော့ ကျွန်တော်ကလက်မြန်မှဖြစ်မယ်လို့တွေးပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းကိုလက်နဲ့ဖမ်းကာ ပြင်သစ်အနမ်းလေးစပေးလိုက်သည်။
"အအကိုကြီးအွတ်အွတ်"
နန်းဥက ရုတ်တရက်ကြောင်သွားသော်လည်း နောက်မှ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ကျွန်တော့်ကိုပြန်နမ်းလိုက်သည်။တစ်ခုထူးဆန်းတာက ဦးကျော်စွာ မင်းသန် သီဟမောင်နဲ့တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမိန်းကလေးလို့ခံစားရပြီး နန်းဥကျမှပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယောင်္ကျားလေးလို့ခံစားမိလိုက်သည်။
နန်းဥကကျွန်တော့်ခါးကိုဖက်ထားပြီး ရုတ်တရက်အမေတို့အခန်းထဲကထွက်လာတဲ့အသံကြောင့်လန့်သွားသည်။
"ပြတ်ပြတ်ပလပ်ပလပ်ပြွတ်ပြွတ်ပြတ်ပြတ်..အဟင့် ယောင်္ကျား ငငရဲကြီးမယ်ကွာ အခုယောင်္ကျားက မိန်းမရဲ့အိမ်ဦးနတ်ဖြစ်သွားပြီး စပက်ကိုမယက်ပါအားးးးအဟင့်ဟင့် မိန်း မိန်းမမနေတတ်တော့ဘူး"
"ငါ့မယားမို့ယက်တာကွာ ဂရုမစိုက်ဘူး ကောင်းတယ်မလား ယောင်္ကျားယက်ပေးတာ"
"ကောင်းတာတော့အားးးအဟင့်ဟင့်ကောင်းတယ်အိုးးး"
ကျွန်တော်က နန်းဥကိုအားနာစွာကြည့်လိုက်ပြီး
"မင်္ဂလာဦး ညလေညီလေးရဲ့"
ထိုအခါမှနန်းဥသဘျောပါက်သွားသည်။ကျွန်တော်ကနန်းဥကိုလက်ဆွဲကာ အခန်းထဲခေါ်လာခဲ့သည်။အခန်းထဲကုတင်နားအရောက်နန်းဥကကျွန်တော်ရှေ့မှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။သူဘာလုပ်မလဲဆိုတာကျွန်တော်သိနေသည်။သူ့လိုပဲ ကျွန်တော်က ယောင်္ကျားသုံးယောက်ရှေ့မှာဒူးထောက်ပြီး သူတို့ရဲ့လီးတွေကိုအလုပ်အကြွေးပြုခဲ့သူတစ်ယောက်မဟုတ်ပါလား အခုကိုယ်တိုင်လီးစုပ်ခံရမည်ဆိုတော့ ကျွန်တော်နည်းနည်းတော့လန့်နေသည်။
နန်းဥက ကျွန်တော့်ရဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ကာပြုံးလိုက်သည်။သူ့ကြည့်ရတာလည်းအတွေ့အကြုံရှိမယ့်ပုံပါပဲ။ကျွန်တော့်အတွင်းခံကိုချွတ်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့လေးလက်မကျော်လီးက သူ့မျက်နှာမှာတဆက်ဆက်တုန်နေသည်။
"အအကိုလီးကသေးတယ်မလား စိတ်ပျက်သွားပြီထင်တယ်"
"ခစ် မသေးပါဘူးအနေတော်ပါပဲ ပြီးတော့ ဖွေးပြီးသန့်နေတာပဲ ကျွန်တော်ကြိုက်တယ်"
ဟုပြောပြီးသူ့ရဲ့နူးညံ့တဲ့လက်ကလေးနဲ့ကျွန်တော့်လီးကိုကိုင်ကာစတင်နွေးထွေးစွာစုပ်လိုက်သည်။သူ့ရဲ့အာခံတွင်းရဲ့နွေးထွေးတဲ့အထိအတွေ့ကလီးကနေတဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကျင်တတ်သွားပြီးလီးစုပ်ခံရတာဒီလောက်ကောင်းမှန်းသိလိုက်ရသည်။ဒါကြောင့် သီဟမောင်က လီးစုပ်ခံရတဲ့အရသာကိုတော်တော် သဘောကျတာဖြစ်သည်။
"အာအအကောင်းလိုက်တာ ညီလေးရယ် မင်းစုပ်တတ်တယ်နော် ပထမဆုံးတော့မဟုတ်ဘူးမလား"
ကိုယ်တိုင်လည်းလီးစုပ်နေကြမလို့မေးလိုက်သည်။နန်းဥကတော့ သူ့လီးကိုချိုချဉ်လိုစုပ်နေသည်။ပြီးမှခေါင်းမော့ကာ
"အဆောင်မှာနေတုန်းက ညီလေးသူငယ်ချင်းရယ်..ရူပဗေဒသင်ပေးတဲ့ ဂိုက်အကိုလေးရယ် ပြီးတော့ အခုစုပ်နေတာက အကိုပေါ့ သုံးယောက်ပါပဲ"
နန်းဥကတော့ပွင့်လင်းစွာပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့်အကို့လီးကိုအကြိုက်ဆုံးပဲ ဖွေးပြီးသန့်နေလို့ ဟိုကောင်တွေဟာက မဲပြီး ညစ်ပတ်သေးပြီးတော့ မဆေးဘူး"
စကားပြောလိုက်စုပ်လိုက်နဲ့မလို့ ကျွန်တော်သူ့ပါးစပ်ထဲပြီးချင်လာသည်။
"ညီ ညီ လေး အအကိုပြီးတော့မယ် ပြီးလိုက်ရမလား"
နန်းဥက လီးစုပ်နေရင်းခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့ ကျွန်တော်ကသူ့ခေါင်းကိုကိုင်ကာဗျစ်ခနဲ့ပြီးချလိုက်သည်။သူကအားရအောင်သောက်ပြီးတော့
"ဒါဆိုအကို လိုက်မပို့နဲ့တော့ ညီလေးပြန်တော့မယ်"
ဟုပြောပြီးအခန်းထဲကထွက်သွားသည်။ကျွန်တော်က စိတ်အခြေအနေအရမ်းကောင်းနေပြီးရှေ့လျောက်ဒီကောင်လေးနဲ့နေ့ရက်ကောင်းတွေဖြတ်သန်းမယ်လို့တွေးထားလိုက်သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း
"အားးးးအဟင့်ဟင့်အိုးးးးအားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုးး"
အမေတို့လင်မယားကတော့တရားဝင်လိုးခွင့်ရသွားပြီမလို့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ကိုလိုးနေတော့သည်။ကျွန်တော် အသံတွေနဲ့အိပ်မရတော့တာမလို့တံခါးပိတ်ဖို့အလာမှာတော့ အမေတို့အခန်းဝမှာ နန်းဥမပြန်သေးပဲ အမေတို့လိုးနေတာကိုချောင်းပြီး သူ့ရဲ့လီးတိုလေးကိုထုတ်ကာထုနေတာကိုမြင်လိုက်ရသည်။
ဖူးကားတွေဖုန်းထဲမှာပေါသောနေပေမယ့် အပြင်မှာတကယ်မြင်ဖို့ကတော့ မလွယ်တာမလို့ ကျွန်တော်မတားပဲကြည့်နေလိုက်သည်။ကောင်လေးက ဂေးမလို့အမေ့ထက် သီဟမောင်ကိုကြည့်ပြီးထုတာကိုစိတ်ထဲမှတွေးမိပြီးကျွန်တော်မနာလိုဖြစ်မိသွားသည်။
သူလီးရည်ထွက်သွားမှကသုတ်ကယုတ်ထွက်သွားပြီးကျွန်တော်က အမေတို့အခန်းနားသို့သွားကာ အောက်မှာကျနေတဲ့လီးရည်အချို့ကိုမြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။တကယ်ကိုပျိုမြစ်နေတာမလို့အရသာကောင်းသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ယူစမ်းငါ့မိန်းမ ယောင်္ကျားရဲ့စွမ်းအားတွေခံယူလိုက်စမ်း ..အားးးးးအဟင်းးးးအိုအအအဟင့်ဟင့် ယောင်္ကျားရယ် ပေးပါ မိန်းမကို ယောင်္ကျားရဲ့အငွေ့အသက်တွေပေးပါ"
ကုတင်ပေါ်မှာအမေက လေးဘက်ထောက်ကာ ကုန်းထားပြီး သီဟမောင်က အနောက်ကနေဒူးထောက်ကာ အမေ့ရဲ့ဆံပင်ကိုဆွဲထားပြီး သူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့၈လက်မခွဲလီးညိုကြီးနဲ့ အဆက်မပြတ်ဆက်တိုက်သွင်းကာ လိုးနေတော့သည်။
အမေ့မျက်နှာပါ ကြည်နူးမှု့နာကြင်မှု့တွေပျော်ရွှင်မှု့တွေနဲ့မလို့ သူမရဲ့လင်အသစ်စက်စက်ကလေးနဲ့ပျော်မွှေ့နေပြီဆိုတာသိလိုက်ရသည်။
"အွတ်အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ် ကိုကြီးလီးက စုပ်လို့ကိုမဝဘူးဗျာ"
ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်ကော နန်းဥပါ အဝတ်အစားကင်းမဲ့ပြီး ပက်လက်လှန်ထားတဲ့ကျွန်တော့်ကိုပေါင်ကြားကနေ နန်းဥကစုပ်နေသည်။
အမေနဲ့ပထွေးသီဟမောင်ကတော့ ဟန်းနီးမွန်း ငွေဆောင်ကိုသွားတာမလို့ အိမ်ထဲမှာလွတ်လပ်နေသည်။ကျွန်တော်က နန်းဥရဲ့ဖင်ဖြူဖြူလေးကိုကြည့်ပြီးဒီနေ့တော့ ဖင်ကိုရအောင်လိုးမယ်လို့စိတ်ကူးနေလိုက်သည်။ဖင်ပဲခံဖူးပေမယ့် လိုးရတာမခက်လောက်ဟုထင်မိသည်။
"ရပြီ ညီ ကိုကြီးပြီးသွားလိပ်မယ် ကိုကြီးလိုးပေးမယ်မော်"
နန်းဥကခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဖင်ကိုလေးဘက်ထောက်ကယကုန်းပေးလိုက်သည်။ကျွန်တော်က ချောဆီဘူးကိုယူလိုက်တော့ နန်းဥကကျွန်တော့်အားတမျိုးကြည့်လိုက်သည်။
"အကိုလည်းအတွေ့အကြုံရင်မယ့်ပုံပဲဟွန်း"
"မင်းလို သုံးယောက်ပါပဲကွာ"
မတူတာက ကျွန်တော်ကဖင်ခံသူဖြစ်နေတာကိုပင်ဖြစ်သည်။ခက်မယ်ထင်သော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့လီးကသူ့ခရေထဲလျှောလျှောလျူလျူဝင်သွားတာမလို့သီဟမောင်လို သူ့ခါးကိုတင်းကြပ်စွာကိုင်ကာ။စတင်ညောင့်လိုက်သည်။
"ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်
"အားးအအအိုအဟင့်ဟင့်ဟင့်အားးးးးအ"
ညင်သာစွာလိုးရင်း သူ့ရဲ့စအိုဝအထိအတွေ့ကိုသာယာစွာခံစားနေသည်။
"အာအအအအကို ကြမ်းကြမ်းလိုးလဲရတယ်နော် ညီခံနိုင်တယ်"
ထိုအခါမှကျွန်တော်ရှက်သွားပြီး အဆက်မပြတ်ဆောင့်ချလိုက်သည်။
"ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်ဖက်...အားးးအာာအအအကိုအိုအအအားးးးး"
သီဟမောင်လိုအကြာကြီးအချိန်ဆွဲမလိုးနိုင်ပဲ နောက်ဆုံးမှာကျွန်တော်ပြီးလိုက်ပြီး နန်းဥကိုဖက်ကာအိပ်စက်လိုက်တောါသည်။တကယ်ပဲနန်းဥအပေါ်စိတ်ယိုင်သွားပြီမလို့ ကျွန်တော်စိတ်တွေအခြေအနေတစ်ခုထိပြန်ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~
နောက်ရက်တော်မှာတော့ ကျွန်တော်ကတော့ အမေနဲ့ပထွေးမရှိရင် နန်းဥကို အိမ်ခေါ်ချိန်းလိုက်။အပြင်မှာခေါ်ချိန်းလိုက်နဲ့သာယာနေပြီး အမေနဲ့ပထွေးကတော့ ညားကာစလင်မယားလိုး ရေချိုးခန်း ဧည့်ခန်းပါမရှောင် ကျွန်တော်မရှိရင် နေရာအနှံ့လိုးပွဲဆင်နွဲကြသည်။အင်မတန်သိက္ခာကြီးမားပါသည်။ဆိုသည့်အမေကတော့ သီဟမောင်ရဲ့မယားဖြစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ရှေ့တောင်မရှောင် ယောင်္ကျားရေယောင်္ကျားရေနဲ့သီဟမောင်အပေါ်အစွဲလမ်းကြီးစွဲလမ်းလို့နေသည်။
ပြဿနာကတော့ အမေနဲ့သီဟမောင်ညားပြီး ၃လအကြာမှာတော့ အမေဗိုက်ကြီးလေတော့သည်။
သီဟမောင်ကတော့ သေချာပေါက်ယောင်္ကျားလေးေမွးမယ်ပြောပြီး လက်ခမောင်းတန်းကာပြောသည်။အမေ့ကိုဗိုက်ကြီးအောင်နွာနိုင်သော သီဟအောင်ကိုကျွန်တော့်ညီရဲ့အဖေအဖြစ်ဆက်ဆံရတော့မှာဖြစ်တော့သည်။
သီဟမောင်လိုအကြာကြီးအချိန်ဆွဲမလိုးနိုင်ပဲ နောက်ဆုံးမှာကျွန်တော်ပြီးလိုက်ပြီး နန်းဥကိုဖက်ကာအိပ်စက်လိုက်တောါသည်။တကယ်ပဲနန်းဥအပေါ်စိတ်ယိုင်သွားပြီမလို့ ကျွန်တော်စိတ်တွေအခြေအနေတစ်ခုထိပြန်ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
~~~~~~~~~~
(11)
အမေဗိုက်က ၅လလောက်မှာတော့ တော်တော်သိသိသာသာထွက်နေသည်။အလုပ်ကတော့မသွားတော့ပေ။သီဟမောင်ကအလုပ်သွားပြီး ကျွန်တော်ကတော့အမေ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနေသည်။သီဟမောင်နဲ့ပွဲစားအလုပ်နဲ့အကျိုးပေးသည်ဟုပြောရမည်ဖြစ်သည်။အိမ်ရဲ့အဓိကဝင်ငွေက သူကရှာရပြီး အမေနဲ့ကျွန်တော်က မှီခိုဖြစ်လာသည်။အလုပ်ကရှာနေဆဲမလို့ရခဲ့ရင်တောင်အမေ့ကိုစိတ်မချတာနဲ့သွားဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော်အလုပ်မလုပ်တာကို သီဟမောင်က ဘာမှမပျြောသာ်လည်း တစ်ခါတစ်လေ အဖေအာဏာပြချင်လာသည်။
ဒီနေ့လည်းအမေက အဖွားဆီညအိပ်မှာမလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲအိမ်မှာရှိသည်။ညနေကျတော့ သီဟမောင်က သူ့ရဲ့R7ကိုစီးကာပြန်လာသည်။
ကျွန်တော်က ဟင်းနွှေးပြီး အိမ်ရှေ့ထွက်လာတော့သူကဧည့်ခန်းမှာ ပင်ပန်းစွာထိုင်ချလိုက်ပြီး ပွဲတည့်လာပုံပေါက်သည် လက်ထဲက ဘဏ်အိပ်ထဲမှာ တစ်သောင်းတန်အုပ်အပြည့်ပင်ဖြစ်သည်။
"ဟူးပင်ပန်းလိုက်တာကွာ ဟိုကောင်ငါ့အတွက် သံပုရာရည်လေးဖျော်ခဲ့စမ်း"
ကျွန်တော်စိတ်ထဲတင်းသွားသည်။တကယ်ဆို သီဟမောင်က ပထွေးဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်ထက်၅လတောင်ငယ်သည်မလား။သို့သော်အခုသူက အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတော့ ကျွန်တော်မပြောရဲပဲသံပုရာရည်ဖျော်ပြီး သွားချပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ဖျော်ပေးတဲ့ သံပုရာရည်ကို ဂွတ်ခနဲ့သောက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့မိန်းမကော ဘယ်သွားလဲမမြင်ပါလား"
"ဟို ဟိုအမေ အဖွားအိမ်မှာညအိပ်မယ်တဲ့"
"အင်း ကိုယ်ဝန်ရင့်လာလို့ထင်တယ် သူ့အမေသတိရမှာပေါ့ မင်းအလုပ်မရှိလို့အိမ်မှာမယ်ဆိုလည်း ငါ့မိန်းမကို သေချာဂရုစိုက်နော် အထူးသဖြင့်ငါ့သွေးသားလွယ်ထားတဲ့သူ မင်းထက်အများကြီးအရေးပါတယ် ကြားလား"
ကျွန်တော့်ကိုနှိုပ်ကွက်သလိုပြောတာကြောင့် ကျွန်တော်အနည်းငယ်တင်းသွားသည်။ဒီရက်ပိုင်းနန်းဥနဲ့မတွေ့ရတာလည်းပါသည်။
"ကျွန်တော် အလုပ်မလုပ်ချင်တာမဟုတ်ပါဘူး ရှာနေပါတယ်"
"ဘာ...အဲ့ဒီတော့ မင်းကအလုပ်ရှိသွားရင် စောက်ဂရုမစိုက်ဖူးဆိုတဲ့သဘောပေါ့ဟုတ်လား ငါလိုးမသားဖြောင်း......"
လက်ဝါးစောင်းနဲ့နားထင်ကိုရိုက်မိတာကြောင့် သီဟမောင်ရဲ့ခြေရင်းမှာလဲကျသွားသည်။
"မမဟုတ်ပါဘူး Dad Daddy ဟို သားအလုပ်လုပ်ချင်တဲ့စိတ်ရှိတာကိုပဲပြောတာပါ Daddyမကြိုက်ရင်နောက်မပြောရဲတော့ပါဘူ"
ကျွန်တော့်မှာမျက်ရည်ဝဲကာတောင်းပန်လိုက်တော့ သီဟမောင်က ကျေနပ်သွားတာလားသနားသွားတာလားမသိဆက်မရိုက်တော့ပေ။
"အေးသိရင်ပြီးတာပဲ အခုငါကမင်းအဖေဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အရင်တုန်းကသူငယ်ချင်းဖြစ်နေပါစေငါညှာမှာမဟုတ်ဘူး အခုပေါင်တွေတောင့်နေတယ်နှိုပ်ပေးစမ်း"
ကျွန်တော်ကသူ့ခြေရင်းမှာထိုင်ကာ သူ့ရဲ့တင်းမာတောင့်တင်းနေပြီးကြွက်သားအပြည့်နဲ့ပေါင်တန်ကိုနှိုပ်ပေးလိုက်သည်။ကလေးအဖေဖြစ်တော့မှာတောင် ပိုမိုကြည့်ကောင်းလာတဲ့သီဟမောင်ကို ကျွန်တော်မနာလိုမိသည်။
"စိတ်ပါလက်ပါနှိုပ်စမ်းကွာ ဘာလဲ ဟိုဘက်ခြံက ..ကောင်လေးဆီစိတ်ရောက်နေတာလား ကောင်လေးကအလိုးသန်တယ်ထင်တယ်"
ကျွန်တော်နဲ့နန်းဥအကြောင်းကိုသိနေသော သီဟမောင်ကိုကြည့်ကာလန့်သွားမိသည်။သူဘယ်လိုများသိသွားပါလိပ်ဟုတွေးနေမိသည်။
"ငါသိပ်သိတာပေါ့ မင်းငါ့လိမ့်လို့ရမယ်ထင်နေလား..ငါ့မယားစိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ငါပွဲမကြမ်းတာ ဘယ်လိုလဲ ဒီကောင်လေးငါ့လောက်အလိုးသန်လား"
သီဟမောင်ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့မေးသံကြောင့်ကျွန်တော်နှိုပ်နေရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟို ဟို တကယ်တော့ သားကလိုးရတာပါ Dad Daddy"
"WTF ဝေယံနောက်ဆုံးတော့ မင်းယောင်္ကျားနည်းနည်းပီသလာတယ်ပေါ့ ငါ့လီးရည်တွေသောက်ခဲ့တာအလကားမဖြစ်ဖူးပဲ ဘယ်လိုလဲ မင်းအမေဗိုက်ကြီးနေတော့ ငါဥနှစ်လုံးထဲမှာ လီးရည်အပြည့်ပဲ သောက်ချင်သေးလား"
ဇာတ်လမ်းကတော့ ပထွေးက မယားပါသားကိုကြံနေပြီလို့တွေးလိုက်မိသည်။သို့သော်သူသဒ္နိဌာန်ချထားတမလို့ခါးသီးစွာငြင်းလိုက်မသည်။နန်းဥကိုကျွန်တော်သစ္စာမဖောက်ချင်တော့ပေ။
"ဟိုဟို သားကအခု daddyသားဖြစ်နေပြီ မွေးလာမယ့်ညီလေးရဲ့အကိုလည်းဖြစ်ဦးမှာမမသင့်တော်ပါဘူး daddy သားနန်းဥအပေါ်သစ္စာမဖောက်ချင်ဘူး"
သူ့စကားကြားတော့သီဟမောင်ကြောင်ပြီးရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား ငါ့သားကသစ္စာတွေဘာတွေပြောနေပါလား ချစ်သူနှစ်ယောက်အရမ်းသစ္စာကြီးပုံပဲ..ဟုတ်ပါပြီ ငါ့မနှောက်ယှက်တော့ပါဘူး ကဲငါ့အတွက်ထမင်းဝိုင်းပြင်လိုက်တော့"
"ဟုတ်ကဲ့ Daddy"
ကျွန်တော်ကရိုကျိုးစွာထပြီးမီးဖိုချောင်ကိုသွားမည်အပြု သီဟမောင်က ၁၀သိန်းတစ်အုပ်မုန်ဖိုးပေးလိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးထဲမှာသရော်သည့်ပုံကိုတော့ကျွန်တော် တွေ့နေရသည်။
~~~~~~~~~~~
ဒီနေ့ ကျွန်တော် အိမ်ဆီသို့အလုပ်အင်တာဗျူးပြီးတော့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
နန်းဥကအိမ်မှာစောင့်နေမယ်ဖုန်းဆက်ပြီး ၁၀ရက်ကျော်ရှိပြီမလို့ ကျွန်တော် အရမ်းတွေ့ချင်ကာ လီးကလည်းအရမ်းတောင်နေမိသည်။အမေကလည်းခါတိုင်းလိုအဖွားအိမ်မှာဆိုတော့ သော့တစ်ချောင်းပေးထားတဲ့ နန်းဥက သူ့အခန်းထဲကျွန်တော့်အားစောင့်နေပေလိပ်မည်။
အိမ်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာရပ်ထားတဲ့ R7ကြောင့်စိတ်ပျက်ကာညည်းညူလိုက်မိသည်။မတတ်နိုင်ဘူးအပြင်သွားရတော့မှာပဲလို့တွေးမိလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ဝင်ကာ ကျွန်တော့်အခန်းနားအရောက် အထဲကနေအသံတချို့ကြားလိုက်ရသည်။
"အွတ်အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အစ်အစ်အစ်အွတ်"
ဘာသံတွေပါလိပ်ဟု အထဲကိုဝင်သွားလိုက်တော့် ကျွန်တော့်ပထွေးဖြစ်သူက ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ကုတင်ပေါ်ထိုင်ကာဘောသူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့ ၈လက်မခွဲလီးညိုကြီးကို နန်းဥကကြမ်းပြင်ပေါ်မှာဒူးထောက်ပြီး သီဟမောင်ရဲ့ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး အားပါးတရစုပ်ပေးနေတာကိုမြင်လိုက်ရသည်။
"ရှစ် အားးး မင်းလီးစုပ်တာလိုသေးတာပဲ မင်းရဲ့သစ္စာကြီးတဲ့ရည်းစားကသင်မပေးဘူးလား ဘယ်လိုစုပ်ရတယ်ဆိုတာကို"
ကျွန်တော်ဝင်လာတာကိုမသိပဲ သီဟမောင်က နန်းဥခေါင်းကိုထိမ်းကာ သူ့ရဲ့ရှည်လျားသောလီးကြီးကိုလည်ချောင်းထဲထိထိုးထည့်ရင်း နင်ကာအသက်ရှုရခက်နေတဲ့ နန်းဥကိုကြည့်ကာမေးလိုကါသည်။နန်းဥခမျှ မျက်ရည်တွေဆို့နေတာမြင်တော့ ကျွန်တော်မနေနိုင်တော့ချေ။
"Daddy ဘာ ဘာလုပ်တာလဲ နန်းဥကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပါ"
"ဪ ငါ့သားပြန်လာပြီပဲ မင်းရဲ့သစ္စာရှင်လေးကို စမ်းသပ်ကြည်ြနေတာလေ ငါအတင်းလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူးနော် ငါရေချိုးနေတုန်း မင်းကောင်လေးရောက်လာပြီး ငါ့ခန္တာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ"
ကျွန်တော်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ထို့ကြောင့် လီးစုပ်နေတဲ့ နန်းဥကိုဆွဲထူလိုက်တော့ နန်းဥပါးစပ်ထဲကနေသီဟမောင်ရဲ့၈လက်မခွဲလီးကြီးကပလွတ်ဆိုပြီးကျွတ်ထွက်လာသည်။ကျွန်တော် အိပ်ခန်းထဲကနေထွက်လာတော့ သီဟမောင်ကပြုံးပြီးနောက်ကလိုက်လာသည်။သူ့ပေါင်ကြားကလီးကြီးက နန်းဥတံတွေးတွေနဲ့စိုရွှဲနေသည်။
"ငါ့သား မင်းကမယုံးဘူးပဲ ဒါဆိုအလောင်းအစားလုပ်မလား ငါရှုံးသွားရင် မင်းတို့အတွဲကိုမနှောက်ယှက်တော့ဘူး ပြီးတော့ခွင့်ပြုပေးမယ်"
"တတကယ်ပြောတာလား ဘာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ"
ကျွန်တော်က ဝမ်းသာသွားသည်။သီဟမောင်သာမနှောက်ယှက်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝပြည့်စုံပြီဖြစ်သည်။
"ရှင်းပါတယ် မင်းကမင်းအခန်းမှာမင်းစောင့်နေ...ငါကငါအခန်းမှာစောင့်နေမယ် မင်းကောင်လေးကို ဧည့်ခန်းမှာထိုင်ပြီး ငါးမိနစ်နေရင် ဘယ်အခန်းမှာ..ဝင်မလည်းရွေးခိုင်းလိုက် သူကမင်းအခန်းဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ငါရှုံးပြီပေါ့"
ကျွန်တော်ကနန်းဥကိုကြည့်လိုက်သည်။ပြီးတော့သူ့ရဲ့လက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ပြီးတော့ယုံကြည်ချက်ပြင်းထန်စွာဖြင့်
"ရတယ် သဘောတူတယ်daddy ကျွန်တော်လောင်းမယ်"
"OK မင်းကောင်လေး သစ္စာကိုကြည့်ရတာပေါ့ ကောင်လေး ကိုကြီးအခန်းလာရင် ဒါကြီးနဲ့ နတ်ပြည်ပို့ပေးမယ်နော်"
သီဟမောင်ကသူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့လီးကြီးရမ်းကာပြောပြီး အမေတို့အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ကျွန်တော်က နန်းဥကိုကြည့်ကာ
"ယုံမယ်နော် ညီ"
ဟုပြောပြီး ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာစောင့်ကာ နာရီကိုကြည့်နေလိုက်သည်။ငါးမိနစ်ဆိုတဲ့အချိန်က အခုတော့အရမ်းကြာနေပြီးစက္ကန့်လက်တံလေးရွေ့လျားတိုင်းကျွန်တော့်နှလုံးသားတွေရူးခါမတတ်ဖြစ်နေသည်။
ငါးမိနစ်ပြည့်သွားတော့ ကျွန်တော်ကနန်းဥရဲ့တံခါးဖွင့်ကာဝင်လာမှာကိုရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့စောင့်မျှော်နေမိသည်။ ၆မိနစ် ခြေသံကြားပေမယ့် သူ့အခန်းတံခါးကအခုထိပွင့်မလာသေး..၇မိနစ် ကျွန်တော်ဆက်လက်မျှော်နေရင်း နန်းဥကြောင်နေတာလားဟုတွေးနေမိသည်။
၈မိနစ် ကျွန်တော်စတင်စိုးရိမ်လာသည်။၉မိနစ် နန်းဥရှက်ပြီးများပြန်သွားတာလားဟုတွေးလိုက်မိသည်။၁၀မိနစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ အခန်းပြင်ကိုထွက်လိုက်သည်။အမေ့အခန်းကပွင့်နေပြီး အထဲကအငမ်းမရစုပ်နတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။
"အွတ်အွတ်အအအစ်အစ်အဟွတ်အွတ်အွတ်အစ်"
သွားပြီလို့စိတ်ထဲကတွေးလိုက်မိပြီး ကျွန်တော်လေးလံနေတဲ့ခြေထောက်တွေနဲ့ ပထွေးဖြစ်သူရဲ့အခန်းဆီသိုတဖြည်းဖြည်းဝင်လာခဲ့သည်။ဘယ်လိုပဲနေနေ ကျွန်တော်မျက်စိနဲ့တိတိကျကျမြင်ချင်သေးသည်။
အမေတို့ရဲ့king size bedroom ကြီးပေါ်မှာ ပထွေးဖြစ်သူက ဇိမ်ကျကျပက်လက်လှန်အိပ်နေပြီး နန်းဥကသူ့ပေါင်ကြားမှာခေါင်းအပ်ပြီး အငမ်းမရစုပ်နေသည်။ ၈လက်မခွဲရှည်သည့်လီးကြီးကိုအာခေါင်နဲ့ထောက်ပြီး မွန်းကြပ်သံတွေအဆက်မပြတ်ပေါ်နေပြီးနန်းဥရဲ့သေးသွယ်တဲ့လက်ဖဝါးလေးတွေက ကျွန်တော်ပထွေးဖြစ်သူသီဟမောင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားရှစ်မြောင်းကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သတ်နေတာကိုမြင်ပြီး ကျွန်တော်နှလုံးအောင့်သွားသည်။
ပထွေးဖြစ်သူက ကျွန်တော်ဝင်လာတာကိုမြင်ပြီး ဇိမ်ကျကျလီးစုပ်ခံနေရာမှ
"သားကြီး မင်းရှာလည်းရှာတတ်တယ်နော် သူ့အသားအရည်ကမင်းထက်တောင်နူးညံ့သေးတယ် ငါ့လီးကိုအငမ်းမရစုပ်နေတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကြည့်စမ်း အိဖက်နေတာပဲ ဒါပေမယ့် သင်ပေးလိုက်ဦး မင်းလောက်လီးစုပ်တာမကောင်းသေးဘူး"
ပြောပြီး ပထွေးဖြစ်သူက ကျွန်တော်တောင်နာမှာစိုးလို့မထိရက်တဲ့နန်းဥရဲ့ဆံပင်ကိုအပေါ်ကနေစုကိုင်ကာ သူ့လီးအရင်းထိသွင်းလ်ုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဆီးခုံးမွှေးထူထူကို နန်းဥအားနမ်းစေပြီး ၈လက်မခွဲလံုးလည်ချောင်းထောက်သည့်အထိ Deep throat ထားလိုက်ပြီး အားပါးတရဖီးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ နန်းဥအသက်ရှုမဝဖြစ်ပြီးခံစားနေရတာကြည့်ပြီး နှလုံးပင်အောင့်လာသည်။
သီဟမောင်အားရအောင် လီးစုပ်ခံပြီးတော့ နန်းဥပါးစပ်ထဲကလီးကိုဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။လီးတန်ကြီးအဖျားမှာ နန်းဥရဲ့တံတွေးတွေစီးကျနေပြီးပြောင်လက်နေသည်။ထိုလီးတံကြီးကိုတချိန်ကကျွန်တော်လည်းအရူးအမူးဖြစ်ခဲ့တာမလို့နန်းဥကိုမပြစ်မတင်ချင်တော့ပေ။နန်းဥကခွေးလေးတစ်ကောင်လိုထိုင်ပြီး လီးတန်ကြီးရှိရာသိုမျှာ်ကိုးနေသည်။
"လေးဘက်ထောက်တော့ကလေး ကုတင်ခေါင်းရင်းကတန်းကိုကိုင်ထား ကိုကြီးတိုနတ်ပြည်တတ်ရအောင်"
သီဟမောင်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ နန်းဥက ခံချင်လွန်းလို့ လေးဘက်ထောက်ကာကုန်းလိုက်ပြီး သီဟမောင်ပြောသလို ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဒီကုတင်ခေါင်းရင်က အခုဆိုကိုင်တဲ့သူသုံးယောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။အမေလည်း သီဟမောင်လိုးသည့်အခါတိုင်း ကိုင်ရသည်။ကျွန်တော့်ကိုလိုးတုန်းကလည်းဒီကုတင်ခေါင်းရင်းကိုကိုင်ရသည်။အခု နန်းဥကိုလိုးမှာကို ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုင်ရပြန်သည်။
ခံတဲ့သူသာပြောင်းသွားသည် လိုးတဲ့သူကတော့အလံမလဲချေ။သီဟမောင်က နန်းဥနောက်မှာနေရာယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တံတွေးများဖြင့်စ်ုရွှဲနေတဲ့ကြက်ဥအရွယ်ဒစ်ဖျားကိုဦးစွာစသွင်းလိုက်သည်။
'ဗျစ်ဗျိ အားးးးးးနာနာတယ်ကိုကြီးအားးးအကြီးကြီးပဲ"
ထိပ်ဖျားဝင်သေး မျက်ရည်ကျမတတ်အော်နေသောနန်းဥကိုကျွန်တော်စိုးရိမ်သွားသည်။
နန်းဥကကျွန်တော်အပါအဝင်သုံးယောက်လောက်နဲ့သာခံဖူးပြီးထိုသုံးယောက်လုံးက လီးက၅လက်မတောင်မကျော်ပေ ဒစ်ဖျားကလည်းလက်သည်းခွံလောက်သာမလို့ သီဟမောင်ရဲ့ကြက်ဥအရွယ်အစားလောက်ဒစ်ကြီးကိုလူးလိမ့်ခံနေရရှာသည်။
"ဗျစ်ဗျစ်ဗျိဗျိ အားးးးးးးနာနာတယ်ကိုကြီးအီးဟီး"
နန်းဥရဲ့ဖင်ဖြူဖြူဥဥလေးထဲကို သီးဟမောင်ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့ ၈လက်မခွဲလီးကြီးကတအိအိနဲ့ဝင်သွားတာကိုကြည့်ပြီး ကွဲများသွားမလားဟုစိုးရိမ်နေမိသည်။နောက်ဆူံးတော့ ညည်းညူမြှုတွေအောက်မှာပဲ ၈လက်မခွဲရထားကြီးက ဂူကျဉ်းကျဉ်းလေးကိုအတင်းဖောက်ပြီး သီဟမောင်ရဲ့ဆီးစပ်ကြီးက နန်းဥရဲ့ဖင်နှစ်လုံးနဲ့ကပ်သည့်အထိဆုံးခန်းတိုင်သွားလေသည်။သီဟမောင်က ဖိကာအရသာခံလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်သည်။
"ကျပ်ထုတ်နေတာပဲ သားကြီး မင်းကိုစလိုး လိုက်ရသလိုပဲကောင်းလိုက်တာ ကလေးမင်းနာမည်ဘယ်သူ"
"ညီလေးနာမည် နန်းဥပါ ကိုကြီး"
"နန်းဥ ဒါဆို ပိုးဥရဲ့မောင်ပေါ့ မင်းအမတုန်းကတော့ ငါလိုးရင်သေမတတ်အော်တာ ကဲမင်းလည်းငါလိုးတာကို နတ်ပြည်တတ်မလား ငရဲရောက်မလားခံကြည့်စမ်း လာပြီ"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းအားးးးးအမလေးအိုးးးးးနာနာတယ်အားးးးသေပါပြီ"
နန်းဥရဲ့ပုခုန်းကိုကိုဂ်ကာဆက်တိုက်ကို စည်းချက်ညီညီးဆောင့်ရင်း ကျွန်တော်ကသီဟမောင်ရဲ့ လီးချောင်းကြီးမှာ သွေးစလေးတွေပင်မြင်လိုက်ရသည်။နန်းဥမှာကျိတ်ကာခံရင်း နာကျင်နေတာကိုကျွန်တော်မကြည့်ရက်တော့ချေ။
"Dad Daddy တော်တော်ပါတော့ နန်းဥ မမခံနိုင်လောက်တော့ဘူး ရပ်လိုက်ပါတော့"
သီဟမောင်ကမရပ်တဲ့အပြင်ပိုတောင်အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းရပ်ရမှာလားနန်းဥ မင်းပြော မင်းပြောရင်ငါရပ်မယ်"
"အားးးးးအဟင့်ဟင့်မမရပ်ပါနဲ့ ဆက်လိုးပေးပါ ကိုကြီးအားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုးးးးး"
ဒီလောက်အလူးအလဲခံနေရတာတောင် သီဟမောင်ရဲ့အထိအတွေ့အောက်မှာမျှောလွင့်နေတဲ့ နန်းဥကိုနားမလည်နိုင်စွာကြည့်လိုက်သည်။
"ကြားတယ်နော်သားကြီး မင်းကောင်လေးကငါ့ကိုမရပ်နဲ့တယ် ဆက်လိုးတော့မယ်"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း
တကယ်ပဲကြမ်းတမ်းစွာလိုးတဲ့လိုးချက်တွေကြောင့်သီဟမောင်ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီးရဲ့ ဝင်ထွက်မှု့ဒဏ်ကြောင့်နဂိုလ်အားနည်းလွန်းတဲ့နန်းဥမှာ မျက်ဖြူပင်ဆိုက်နေသည်။ကျွန်တော်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်ကာ ပထွေးဖြစ်သူကိုတောင်းပန်လိုက်တော့သည်။
"Daddy ရပ်ရပ်လိုက်ပါတော့ နန်းနန်းဥသူမမရတော့ဘူး မျက်ဖြူလန်နေပြီ သူသေလိပ်မယ်"
ကျွန်တော်ပြောမှ သီဟမောင်က သူ့လီးတန်ကြီးကို စအိုခေါင်းထဲစိမ်ထားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အားကြည့်လိုက်သည်။
"သားကြီး မင်းသူ့ကိုကယ်ချင်လား ဘာမဆိုလုပ်မှာလား"
"ဟုတ် Daddy. သားသားဘာမဆိုလုပ်ပေးပါ့မယ်"
ထိုအခါမှ သီဟမောင်ကယုတ်မာသောအပြုံးနဲ့ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဝတ်တွေချွတ်ခဲ့သူ့ဘေးမှာလာပြီးကုန်းထား..ငါမပြီးသေးဘူးဆိုတော့ လိုးဖို့နောက်တသ်ယောက်ရှိမှဖြစ်မှာ"
ကျွန်တော်စဉ်းစားမနေတော့ပဲ အိင်္ကျီများကိုချွတ်ကာ နန်းဥဘေးမှာကုန်းကာ ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုကိုင်လိုက်သည်။ ပထွေးဖြစ်သူက နန်းဥရဲ့စအိုမှာစိမ်ထားတဲ့သူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီးကို ဗျွတ်ခနဲ့ချွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်မှာခွကာမက်မွန်သီးနဲ့တူသောကျွန်တော်ဖင်လေးကိုတစ်ချက်ရိုက်ပြီး ဒစ်ဖျားကြီးနဲ့ထိုးသွင်းကာ ပုခုန်းနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး မယားပါသားဖြစ်တဲ့ကျွန်တော့်ကို စပြီးလိုးတော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းအားးးးးအဟင့်ဟင့်အားးးအိုးးးးးအင့်းးးးအားးးးးး"
ဘယ်လောက်ပဲဝေးကွာဝေးကွာဒီလီးကြီးနဲ့လိုးခံလိုက်ရင် ဖင်ထဲပြည့်ကြပ်သွားပြီး အသဲခိုက်အောင်အော်ရတာပင်ဖြစ်သည်။ ဘေးမှာနန်းဥက ကျွန်တော့်အားကြည့်ကာ အားကျနေပြီး ပြန်လည်သက်သာလာပုံရသည်။
သီဟမောင်က တော့မလိုးရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဖင်ကိုအမိအရလိုးရင်းကျေနပ်နေသည်။နန်းဥအတွက်ကျွန်တော်ပေးဆပ်ရတာမလို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကျေနပ်မိသည်။
ထိုနောက်သီဟမောင်က ကျွန်တော့်ဖင်ထဲကနေသူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကိုဆွဲနှုတိပြီး နန်းဥဆီပြောင်းကာလိုးပြန်သည်။ ထိုသို့တစ်လှည့်ဆီလိုးရင်းနောက်ဆုံးမှာသူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကိုဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"မင်းတိုနှစ်ယောက်လုံး ငါ့ရှေ့ဒူးထောက်ပြီးခေါင်းမော့်ထား"
ကျွန်တော်ကောနန်းဥပါ ကျွန်တွေသဖွယ်သခင့်ရှေ့မှာခစားရသလိုခေါင်းမော့်လိုက်သည်။သီဟမောင်က သူ့ရဲ့အားကောင်းလှတဲ့လီးရည်များနဲ့ကျွန်တော်တို့မျက်နှာပေါ် လီရည်မိုးများ ပန်းထုတ်ကာပက်ဖြန်းလိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော်ကောနန်းဥပါ ကျွန်တွေသဖွယ်သခင့်ရှေ့မှာခစားရသလိုခေါင်းမော့်လိုက်သည်။သီဟမောင်က သူ့ရဲ့အားကောင်းလှတဲ့လီးရည်များနဲ့ကျွန်တော်တို့မျက်နှာပေါ် လီရည်မိုးများ ပန်းထုတ်ကာပက်ဖြန်းလိုက်တော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(12)
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ နန်းဥမှာ ပထွေးဖြစ်သူရဲ့လိင်ကျွန်လုံးလုံးကိုဖြစ်သွားရှာသည်။
အမေကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတဲ့ကာလအတွင်း နန်းဥမှာသီဟမောင်ရဲ့အသုံးတော်ခံဖြစ်သွားပြီး ရည်းစားဖြစ်တဲ့ကျွန်တော်နဲ့တောင် တစ်လပြည့်လို့တစခါမလိုးရပေမယ့် သီဟမောင်ရဲ့အလိုးကိုတော့နေ့တစ်ပတ်ကို4ရက်ေလာက်ခံရရှာသည်။
ပထွေးဖြစ်သူသီဟမောင်က ကျွန်တော့်ကိုလည်းအလွတ်မပေးချေ။တစ်ခါတစ်လေ အမေအိမ်မှာရှိတာတောင် ညဘက်အိမ်သာသွားသလိုနဲ့အခန်းထဲဝင်လာပြီး လီးစုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။
တစ်ခါကကျွန်တော်တံခါးပိတ်အိပ်မိလို့ မျက်ခွက်ကိုတစ်ချက်အထိုးခံရပြီးကတည်းက အမြဲတံခါးဖွင့်ပေးထားရသည်။
~~~~~~
ဒီနေ့သူအလုပ်အင်တာဗျူးတာ အဆင်ပြေလာတာမလို့ နောက်လအမေမွေးပြီးရင် အလုပ်ခေါ်သည့်မန္တလေးကိုပြောင်းရမည်ဖြစ်သည်။
ပထွေးဖြစ်သူသိရ ကဖျက်ယဖျက်လုပ်မှာစိုးလို့အမေမွေးပြီးမှပြောမည်ဟုတွေးလိုက်သည်။အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ နန်းဥက အိမ်ရှေ့မှာဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ထိုင်နေတာကိုမြင်လိုက်ရသည်။
"နန်းဥ ဘာလို့အိမ်ထဲမဝင်တာလဲလာလေသွားမယ်"
ကျွန်တော်က သီဟမောင်မရှိလို့များထိုင်နေတာလားတွေးလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့မှာရပ်ထားတဲ့ဆိုင်ကယ်ကြောင့် အိမ်ထဲမှာရှိတယ်ဆိုတာသိလိုက်ရသည်။
"ငါ့အမေပြန်လာပြီလား ဒီနေ့အဖွားအိမ်ညအိပ်မယ်လို့မနက်ကငါ့ပြောသွားတာကိုး"
အမေရှိနေလို့ နန်းဥအထဲမဝင်ရဲတာဖြစ်မယ်လို့ကျွန်တော်တွေးလိုက်သည်။
"မမဟုတ်ဖူးအကို အန်တီမရှိဘူး ဟိုဟိုလေ"
တဟိုဟိုနဲ့ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိသောနန်းဥကိုကြည့်ပြီး ပဟေဠိဖြစ်လာသည်။ခါတိုင်းဆို သီဟမောင်ရဲ့လီးကိုငမ်းငမ်းတတ်ဖြစ်နေတဲ့ နန်းဥက အိမ်ရှေ့မှာကင်းစောင့်သလိုဖြစ်နေတာကိုကြည့်ပြီး အိမ်ထဲဝင်ကြည့်မှဖြစ်မယ်လို့တွေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲဝင်မည်အပြု နန်းဥကတားလိုက်သည်။
"ဟို အအကို ညညနေမှပြန်လာခဲ့ပါ့လား ညညီလေးအဆူခံရမှာစိုးလို့"
"ဘယ်သူကဆူမှာလဲ နန်းဥ"
"ဟိုဟို ကိုကြီးအဖေက"
ထိုအခါမှကျွန်တော်ပိုသိချင်လာသည်အိမ်ထဲမှာဘာဖြစ်နေတာလဲဟုတွေးရင်းနန်းဥကိုစိတ်လျှော့ဖို့ပြောလိုက်သည်။
"မပူနဲ့ ကိုကြီး ပြန်လာခဲ့မယ် ညီလေးကိုမဆူစေရဘူး"
နန်းဥမျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်ကော ကြောက်စိတ်ပါရောနေသည့်မျက်နှာထားနဲ့ကျန်ခဲ့သည်။အထဲရောက်တော့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲက အော်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး..ဖေလိုးမ အခုခံနိုင်ပြီလား။ဟင်ပြောစမ်း ဖေလိုးမ"
"အားးးအအမလေးကိုကိုရယ်အဟင့်ဟင့်လိုးပါစိတ်ရှိသလောက်လိုးပါ အရင်ကတည်းကမူခဲ့မိတာမှားပါပြီ"
"ဟင်...ဒီအသံက"
ကျွန်တော် အပေါက်ဝကနေချောင်းကြည့်လိုက်တော့ သီဟမောင်နဲ့အမေ့အပေါ်အမြဲရွဲ့စောင်းပြီးမုန်းတီးလွန်းလို့မင်္ဂလာပွဲတောင်မလာနိုင်တဲ့ ပိုးဥဖြစ်နေသည်။
သူမရဲ့ဖြူဖွေးသွယ်လျသောပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းထားပြီး သီဟမောင်က သူ့ရဲ့စံချိန်မှီ အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ညိုကြီးကိုတဖုန်းဖုန်းနဲ့ဆောင်သွင်းကာ ချွေးဒီးဒီးကျပြီးအားကြိုးမာန်တတ်နဲ့ ရည်းစားဟောင်းကိုလိုးနေသည်။
ထိုအခါမှကျွန်တော် ဘာကြောင့်နန်းဥမျက်နှာပျက်နေတာလဲဆိုတာသျဘာပေါက်တော့သည်။အမဖြစ်သူအလိုးခံနေချိန် အိမ်ရှေ့မှာကင်းစောင့်နေရသည့်အဖြစ်ကိုနားလည်သွားသည်။
ပိုးဥရဲ့နို့နှစ်လုံးကလက်တစ်စုပ်စာပဲရှိပြီး ခန္တာကိုယ်ကလည်း ပိန်တဲ့အထဲပါသည်။ သီဟမောင်ကြိုက်လောက်သည့်အမျိုးအစားထဲမပါဟုတွေးမိပြီး ရေရှည်မတွဲလောက်ဖူးဟုတွေးမိသည်။ အခုတော့မောင်တင်မက အမပါလိုးနေသောသီဟမောင်ကိုဩချမိသည်။အသီးအရွက်စားရတာညည်းငွေ့လို့အသားပြောင်းစားပြီဖြစ်သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး..နောက်ဆိုငါလိုးချင်ရင်လာဖို့အသင့်ပဲလားကောင်မ"
"အားးးးအမလေး လာပါ့မယ် လာပါတော့မယ် ပိုးကို..ပိုးကို နောက်ထပ်မစွန့်ပြစ်လိုက်ပါနဲ့ ကိုကို့ရဲ့မယားငယ်ဘဝနဲ့နေဆိုနေပါ့မယ်"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိးနင်ကငါ့မယားငယ်ဖြစ်ဖို့အဆင့်မီလား ငါလိုးချင်ရင်..ခေါ်ဖို့ ဖာသည်သာသာပဲဟုတ်ပြီလား ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဖာပဲ ဒါငါတို့လင်မယားကိုအမြဲရွဲ့စောင်းနေတဲ့အပြစ်ပဲ"
သီဟမောင်က အဆက်မပြတ်တီးရင်း ကြမ်းတမ်းစွာလိုးကာ ပိုးဥကိုဖာဇာတ်သွင်းလိုက်သည်။
"အဟင့်ဟင့် ပိုးကျေနပ်ပါတယ် အိုးးးးပိုးကပိုးကိုကိုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖာပါ အဟင့်ဟင့်"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး..အားကောင်းလိုက်တဲ့ဖာသည်စပက် နောက်တစ်ခါငါလိုးချင်ရင် မင်းမောင်နဲ့သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..ဒါမင်းအတွက်လက်ဆောင်"
သီဟမောင်က ပိုးဥရဲ့စပက်ထဲကလီးတန်ကြီးကိုချွတ်လိုက်သည်။ပို့ဥရဲ့စပက်ကအ ခေါင်းကြီးဖြစ်နေတာကိုမြင်လိုက်ရပြီး သူမကိုတော်ရုံလီးတိုးတော့မှာမဟုတ်ဟုတွက်လိုက်သည်။
သီဟမောင်က သူမအပေါ်လီးရည်မိုးကိုတကိုယ်လုံးရွဲနေအောင် ဖြန်းလိုက်ပြီးပက်လက်လှန်လဲကာအနားယူလိုက်တေယ့ ပိုးဥက ကုန်းထလာပြီး သီဟမောင်ရဲ့အတောင်မကျသေးတဲ့လီးကိုပြေးယက်တော့သည်။
ထိုအခါမှကျွန်တော်ပြန်ထွက်လာပြီး ရှက်နေတဲ့နနါးဥကိုပုခုံးကိုပုတ်ကာနှစ်သိမ့်လိုက်တော့သည်။
"စိတ်လျှော့ငါ့ညီ မင်းကမှအမရှိသေးတယ် ကိုကြီးဆိုအမေပေးလိုက်ရတာ"
နန်းဥကတော့ခေါင်းကိုသာငုံထားသည်။သူစိတ်ညစ်နေတာက သီဟမောင်ရဲ့လီးကိုဒီနေ့မစုပ်ရလို့ဖြစ်သည်။
~~~~~~~~~~~
အခုရက်ပိုင်းကျွန်တော် တော်တော်သက်သာနေသည်။
အမေကလည်းမွေးရက်နီးလာတာနဲ့အမျှ အဖွားအိမ်မှာသာနေတော့ သည်။ကျွန်တော်လိုက်နေချင်ပေမယ်အမေက သူ့ရဲ့လင်လေးနေရထိုင်ရအဆင်မပြေမှာကြောက်တာကြောင့်အိမ်မှာထားခဲ့ ပြီးသီဟမောင်အာူဂရုစိုက်ဖို့အထပ်ထပ်မှာသည်။
သီဟမောင်ကတော့ဖြင့် နန်းဥကိုလိုးလိုက် ပိုးဥကိုလိုးလိုက်နဲ့ ပတ်လိုးနေရသဖြင့် မယားပါသားဖြစ်တဲ့ကျွန်တော့်ကို မေ့ထားလေသည်။ဒါကြောင့်ကျွန်တော်တော်တော်သက်သာနေတာဖြစ်သည်။
သူ့တို့တွေလိုးသံတွေကြားရင် စိတ်တွေကမနေနိုင်ဖြစ်လျာသာ်လည်းရအောင်ထိန်းထားရသည်။ဒါတော့ လွန်ခဲ့တဲ့သူံးရက်က သူ့ကိုလာပြီးဆပ်ပြာတိုက်ပေးလို့ပြောလို့ သူ့လီးတန်ကြီးနဲ့ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ခန္တာကိုယ်ကြီးကိုတိုက်ပေးရသေးသည်။
ဒီနေ့ညမှာတော့ သူ့အခန်းထဲရောက်လာမလားဟုတွေးနေသည်။
"ဒုက္ခပဲ ညငါ့ဆီလာမလားမသိဘူး သူတောင်းစားက..တစ်ရက်မလိုးရရင်မနေနိုင်တဲ့ရောဂါများရနေသလားမသိဘူး လာရင်တော့မတတ်နိုင်ဘူးခံရမှာပဲ"
အကြောင်းကတော့ ပိုးဥတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်နေ့လည်က ဘုရားဖူးဖို့သူ့မိဘတွေနဲ့ပါသွားတယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော့်လန့်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။သီဟမောင်က ထမင်းဝိုင်းပြင်ပေးတုန်းကလည်းကျွန်တော့်ဖင်ကို ဖျန်းခနဲ့ရိုက်လိုက်တာကိုသတိထားမိသည်။
သို့သော်ညရောက်သည့်အထိ ဆရာသမားကဝင်မလာသေးတာကို ငါဘာလို့စောင့်နေတာလဲလို့တွေးမိပြီးအိပ်ပျော်သွားသည်။
ည၁နာရီ အိပ်ရာကနေနိုးတော့ သေးပေါက်ချင်တယနဲ့အခန်းပြင်ထွက်လိုက်သည်။အမေ့အခန်းထဲမှာမီးလင်းနေပြီး ထုံးစံအတိုင်း ဘုရင်ကြီးကတော့ ယောင်္ကျားမာန်နဲ့ချစ်ပွဲဝင်နေသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး..အဟင့်ဟင့်အိုအားးးးအဟင့်ဟင့်အားးးးးးမောင်လေးရယ် အိုးးးးးအားးးး"
မိန်းမသံဆိုပေမယ့်ပိုးဥအသံလည်းမဟုတ်တာကြောင့်ဒီတစ်ခါဘယ်သူဖြစ်မလဲလို့ကြည့်လ်ုက်သည်။
"ဪ ဒေါ်ကြာဥပဲ...."
အသားညိုညို တောသူမဆိုဒ်နဲ့ ကျွဲကော်သီးအရွယ်အစား နို့ညိုဆိုက်ကြီးကြောင့်မှတ်မိသွားသည်။ဒေါ်ကြာဥကကုတင်ပေါ်မှာပက်လက်လှန်ထားပြီးသီဟမောင်ကအပေါ်မှာအုပ်မိုးကာ အပီးအပြင်အုပ်နေသည်။
ဒေါ်ကြာဥလင် ကားသမားကတလောကမှဆုံးသွားတာမလို့ မုဆိုးမဖြစ်နေရှာသည်။ ဘယ်လိုချိတ်ဆက်မိပြီး သီဟမောင်နဲ့လိုးနေမှန်းမသိပေမယ့် သီးဟမောင်ရဲ့ပုခုန်းကိုကိုင်ပြီး အားပါးတရခံနေတာကြည့်ပြီးသူမလည်း သီဟမောင်ရဲ့စားကျက်ထဲရောက်နေပြီဆိုတာသိလိုက်ရသည်။
"အမ နန်းဝါကတကယ်ကံကောင်းတာပဲ မောင်လေးလိုယောင်္ကျားပီသတဲ့သူနဲ့ညတိုင်းအိပ်ရမှာပဲနော်"
"ကျုပ်က ကျုပ်မယားနဲ့မအိပ်လို့ ဘယ်ဖာသည်နဲ့အိပ်ရမှာလဲ ..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး"
တုန်ခါသွားတဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးက သီဟမောင်ရဲ့ရင်ဘက်ကြွက်သားကိုပွတ်ကာလှုပ်ခက်နေသည်။
"အားးးအဟင့်ဟင့် အအမနန်းဝါနဲ့ ကြာဥနဲ့ဘယ်သူကပိုလိုးလို့ကောင်းလဲမောင်လေး"
"ဘာ....ကျုပ့်မိန်းမနဲ့ ခင်ဗျားလိုဖာသည်သာသာနဲ့ လာနှိုင်းနေတယ် နောက်တစ်ခါပြောမယ် ကျုပ်လက်ထက်ထားတဲ့မိန်းမကို နောက်တစ်ခါထွက်ကြည့်တစ်သက်လိုးရမယ်မမထင်နဲ့ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
ဖျောင်းဆိုတဲ့သုံးချက်က ဒီတစ်ခါလိုးလို့ထွက်လာတာမဟုတ် ဒေါ်ကြာဥကို သီဟမောင်က ပါးတွေပိတ်ရိုက်လိုက်တာဖြစ်သည်။ဒေါ်ကြာဥမျက်လုံးထဲကြောက်စိတ်တွေသန်းသွားသည်။
"မောင်လေး မမကြိုက်ရင် မမပြောတော့ပါဘူး..အမကို လိုးတာတော့လိုးပေးပါ အအခုမွေးထားတဲ့ကလေးမျက်နှာထောက်ပြီးတော့နော်"
ဒေါ်ကြာဥခမျှအလိုးခံချင်လို့တောင်းပန်နေရရှာသညါ။သီဟမောင်က ထိုအခါမှ ဒေါ်ကြာဥရဲ့လည်ပင်းကိုညစ်ပြီး မီးပွင့်မတတ်အငြိုးနဲ့လိုးတော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောငိး..အစကတော့ ခင်ဗျားအထဲမှာပြီးပေးမလို့ပဲ အခုတော့အပြစ်ပေးရမယ်ပါးစပ်ကိုဟထား"
ဆက်တိုက်လိုးပြီး ပါးစပ်ဟနေတဲ့ဒေါ်ကြာဥရဲ့လည်ပင်းကိုခွကာ လီးညိုကြီးကို၈လက်မခွဲလုံးပါးစပ်ကတဆင့်လည်ချောင်းထဲထိုးထည့်လိုက်ပြီးပါးစပ်ထဲမှာပြီးလိုက်သည်။
ဒေါ်ကြာဥမှာ အငမ်းအရမျိုချလိုက်တာကြည့်ပြီး ကျွန်တော် အခန်းထဲပြန်လာခဲ့သည်။
~~
နောက်နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ နန်းဥနဲ့ပိုးဥရဲ့အမေ ဒေါ်နွယ်ဥ တစ်ယောက် ည၈နာရီထိုးမှ အိမ်ထဲကိုဒေါကြီးမောကြီးနဲ့ရောက်ချလာတာကိုကြားလိုက်ရသည်။
"သူတောင်းစား ထွက်ခဲ့စမ်း ငါ့သားလေးကို မညာမတာ ဖင်လိုးလိုက်တဲ့အကောင် အခုထွက်ခဲ့စမ်း"
ဒေါ်နွယ်ဥအသံကြောင့် ကျွန်တော်လန့်သွားပြီး အခန်းအောင်းနေလိုက်သည်။နန်းဥကိုဖင်လိုးတာက သီဟမောင်အပြင်ကျွန်တော်လည်းပါနေတာမလို့ ဘယ်သူ့ပြောတာမှန်းမသိတာကြောင့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
သီဟမောင်က ရေချိုးနေရာမှ ကျွန်တော်မျက်နှာသုတ်နေကျသဘတ်ကို ခါးမှာပတ်ကာထွက်လာသည်။
"ဆူညံနေတာပဲ ဪ ဒေါ်နွယ်ဥ ဘာကိစ္စလဲ ကျွန်တော့်မိန်းမမရှိဘူးဗျ"
"အေးးးးနင့်ဆီလာတာပဲ သူတောင်းစား နင့်ရဲ့လူမဆန်တဲ့ကိစ္စကိုလာရှင်းတာပဲ"
ဒေါ်နွယ်ဥက ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာသော သီဟမောင်ရဲ့ အချိုးအစားသန်မာပြီးတောင့်တင်းလှတဲ့ခန္တာကိုယ်ကြီးကိုကြည့်ပြီးဖြုံသွားသည်။
သူမသား ဂေးနေမှန်းသိသော်လည်း အခုလိုသူများတွေက နင့်သား အန်တီနန်းဝါယောင်္ကျားဆီမှာဖင်ခံနေတယ် ဟုသတင်းကြားကြားချင်းဒေါသထွက်မိပေမယ့် သီဟမောင်ရဲ့ရေစိုနေတဲ့ ရင်ဘတ်မွှေးတွေနဲ့ eight packsကြီးကိုမြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူ့သားခံမယ်ဆိုလည်းခံချင်စရာပဲလို့တွေးလိုက်သည်။
"ဘာတွေလူမဆန်လို့လဲကျုပ်က အခုခင်ဗျားရောက်နေတာကျုပ်အိမ်နော် လူပါးလာမဝနဲ့"
"နင်က ကြောင်သူတော်ကြွက်သူခိုးပဲ ငါ့သားကိုမြူဆွယ်ပြီးဖင်ချနေတာလေ ငါမသိဘူးမှတ်နေလား"
"ခင်ဗျားသားတင်မကဘူး ခင်ဗျားသမီးပါကျုပ်လိုးနေတာ အခုသိပြီလား ထိမ်းချင် ခင်ဗျားသားနဲ့သမီးထိန်း ကျုပ်ရှေ့မှာလာကုန်းလို့ကတော့ လိုးမှာပဲ ခင်ဗျားကုန်းရင်ခင်ဗျားပါလိုးမှာ"
ပထွေးဖြစ်သူရဲ့ကြမ်းတမ်းသောစကားကြောင့်အခန်းထဲခိုးနားထောင်နေတဲ့ကျွန်တော်ပါမျက်လုံးပြူးသွားသည်။ဒေါ်နွယ်ဥကတော့ ဒေါသအချောင်းချောင်းထွက်သွားရှာသည်။
"နင် နင် မိုက်ရိုက်လှချည်လား ရုပ်လေးနဲ့မမလိုက် ကဲဟာ"
"ဖြန်းးးးးးး"
ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ဒေါ်နွယ်ဥ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။ဒေါ်နွယ်ဥလက်ကို သီဟမောင်ကဖမ်းလိုက်ပြီး သူမပါးကို သီဟမောင်က လက်ပြန်ရိုက်လိုက်တာဖြစ်သည်။
"ဒီမှာကျုပ်ပါးကို ကျုပ်မိဘတွေတောင်မရိုက်ဖူးဘူး..ကျုပ်မယားတောင်ကျုပ်ပါးကိုညတိုင်နမ်းပြီးအိပ်တာ ခင်ဗျားလက်နဲ့ထိဖို့မတန်ဘူး"
"နင် နင် ငါ့ကိုရိုက်တယ် ဟုတ်လား"
ထိုအခါမှ ကျွန်တော်မျက်လုံးပြူးသွားသည်။နန်းဥပြောထားလို့ ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့မောင်က ထောင်ထွက်တစ်ယောက်ဆိုတာသိထားသည်။
"ဟုတ်တယ်ရိုက်တယ် တစ်ချက်ထဲပြီးသွားမယ်မထင်နဲ့လာခဲ့"
သီဟမောင်က ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့သန်စွမ်းတဲ့ဆံပင်ကနေလူငိုတရွတ်တိုက်ဆွဲကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ လက်လွန်ကြက်သွန်ဖြစ်မှာစိုးလို့ အပြင်ထွက်ပြီး အခန်းဝကအခြေအနေကြည့်နေလိုက်သည်။ အခန်းထဲမှာ သီဟမောင်က ဒေါ်နွယ်ဥ ဆံပင်ကိုကိုင်ကာ ပါးတွေဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်နေသည်။
"ဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်း"
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ ဟန်ချက်ပြတ်ပြီးအိပ်ယာပေါ်သိုလဲကျသွားသည်နှင့်အတူ ခါးမှာပတ်ဝတ်ထားသော ထမီပါကျွတ်သွားပြီး ဖြူဖွေးတောင့်တင်းလှသည့် အိုးကြီးနဲ့အတူ ဆောင်မွှေးမဲမဲလေးအုပ်နေတဲ့ ပွင့်အာနီနေတဲ့စောက်ပက်ကြီးပါပေါ်လာသည်။
သူမခန္တာကိုယ်က အမေ့လို ပုံမပျက်တာမလို့ သီဟမောင်ပြုံးလိုက်သည်။ဒေါ်နန်းဥကတော့ ရှက်ရှက်နဲ့ထမီကိုလှမ်းကောက်လိုက်ပေမယ့် သီဟမောင်က ထမီကိုနင်းကာကုတင်ပေါဆွေ့ခနဲ့တတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်နွယ်ဥအပေါ်တတ်ခွလိုပ်သည်။
"ဖယ်စမ်း သသူတောင်စား နင်ယောင်္ကျားနဲ့မိန်းမကိုရိုက်ရဲတယ်"
ဒေါ်နွယ်ဥဘယ်လိုပဲအားသန်ပါစေ သီဟမောင်ရဲ့ချြပ်ကွက်အောက်မှာကျသွားသည်။သီဟမောင်က သူမအိင်္ကျီကိုဆွဲချွတ်လိုက်တော် ဒေါ်နွယ်ဥမျက်လုံးပြူးသွားပြီး သီဟမောင်သူမကိုရိုက်နေတာမဟုတ်ပဲမုဒိန်းကျင့်ဖို့ကြီုးစားနေတာလို့သိသွားသည်။
"နင် နင်ဖယ်စမ်းနော်ငါအော်လိုက်မှာ အဟင့်"
"အော်လေ ခြံကအကျယ်ကြီးပဲ ခင်ဗျားကိုဆင်တတ်လိုးတောင်မကြားဘူး"
ထို့နောက် ဘောလီကိုချွတ်ရသွားတော့ ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့ကျွဲကောသီးပမာဝင်းအိနေတဲ့နို့နှစ်လုံးက ဗွမ်းခနဲ့ပေါ်လာတော့ ဒေါ်နွယ်ဥလက်နဲ့ဖုန်းလိုက်ကာကုတင်အပေါ်နားမှာ ကြောင်ကာ သီဟမောင်ကိုကြည့်နေမိသည်။
ထိုအခါမှ သီဟမောင် မက်တပ်ထရပ်လ်ုက်ပြီးခါးမှာပတ်ထားတဲ့ သဘတ်ကို ဒေါ်နွယ်ဥရှေ့ချွတ်ချလိုက်တော့သည်။
~~~~~~~~~~~
(13)
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ သီဟမောင်ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့8လက်မခွဲရှည်သည့်လီးကြီးကိုမြင်ပြီးထိတ်လန့်သွားသည်။သူမဘဝကရွှေပေါ်မြတင်နေခဲ့ပြီး သူမယောင်္ကျားကသူမကိုရိုက်ဖို့မပြောနဲ့ မျက်စောင်းတောင်မထိုးရဲတဲ့အခြေအနေဖြစ်သည်။
အခု သီဟမောင်က သူမအားသားရိုက်မယားရိုက် ရိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ယောင်္ကျားပီသသော လီးတန်ကြီးကိုပြလိုက်တော့ သူမသားနန်ဥလေးက ဘာကြောင့်တန်းတန်းစွဲဖြစ်နေသလဲဆိုတာနားလည်လိုက်သည်။ ထိုလီးကြီးကခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့မလို့ကြောင်ကြည့်နေတာကို ကြည့်ပြီး သီဟမောင်ပြုံးလိုက်သည်။
ဘယ်မိန်းမမဆိုသူ့လီးမြင်တာနဲ့ စပါးကြီးမြွေရဲ့ညို့ချက်မိသလိုဖြစ်သွားသည်။
အဖွားကြီးကြက်သေသေနေတုန်းသီဟမောင်က သူ့ရဲ့လီးတန်ကြီးကိုအရင်းကနေကိုင်ကာ ပေါင်ကြားမှာထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ပွင့်အာနေတဲ့ ဆောက်ဖုတ်ကြီးထဲကိုစိုက်ကာ မောင်းထောင်းသလိုထောင်းချလိုက်သည်။သူမရဲ့ပွင့်အာနေတဲ့ ဆောက်ဖုတ်ကြီးထဲကိုစိုက်ကာ မောင်းထောင်းသလိုထောင်းချလိုက်သည်။
"ဗျစ် အင့် အားးးးးး"
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ သူမစောက်ဖုတ်ထဲ သီဟမောင်ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီး တစ်ချောင်းလုံးရောက်သွားမှ။နာကျင်စွာအော်လိုက်ပြီး ရုန်းကန်ဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။
သီဟမောင်က နှိုပ်စက်ချင်သေးတာကြောင့်ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့နို့နှစ်လုံးကိုလိမ်ဆွဲကာ အဆက်မပြတ်စတင်လိုးတော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးးအအမလေး လုပ်ကြပါဦး ကျမကိုမုဒိန်းးးအု"
သီဟမောင်က ဒေါ်နွယ်ဥပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီးနာနာလေးဖိကာလိုးလိုက်သည်။၈လက်မခွဲကြီးရဲ့အဆက်မပြတ်ဝင်ထွက်နေတာကြောင့် လီးတံလေးလက်မနဲ့ပင်စင်ယူသွားတဲ့ သူမယောင်္ကျားကိုမေ့ပြီးသီဟမောင်ရဲ့ အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီးရဲ့အရသာကို စတင်မျှောလွင့်နေသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးအဟင့်ဟင့်အိုမမလုပ်ပါနဲ့အဟင့်ဟင့်အားးး"
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ ပါးစပ်ကသာမလုပ်ပါနဲ့ပြောနေသည်။သူမပေါင်ကိုကားကာသီဟမောင်ရဲ့အဖမ်းဖမ်းဆောင့်ချက်တွေကို အပါးတရခံနေသည်။ သီဟမောင်က အချက် ၁၀၀နီးပါးလိုးပြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲမှာ လီးရည်များကိုပန်းထုတ်ပြီးမှလွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမှ ဒေါ်နွယ်ဥ ထမီကိုကောက်ဝတ်ကာ သူမစောက်ဖုတ်ကနေ သီဟမောင်ရဲ့ လီးရည်များစီးကျနေပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။
~~~~~~~
သီဟမောင်ရဲ့မုဒိန်းကျင့်မှု့ကိုအစအဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါ်နွယ်ဥ ရဲစခန်းသွားတိုင်ရင်အမေကောကျွန်တော်ကောစောက်ရှက်လုံးလုံးကွဲပြီဟုတွေးကာ အိပ်မပျော်တော့ပေ။သီဟမောင်ကတော့အစာဝသွားတဲ့ကျားတစ်ကောင်လို ကုတင်ပေါ်မှာအိပ်ပျော်နေသည်။
နောက်တစ်ရက်ရောက်တော့ သီဟမောင်အလုပ်သွားတဲ့အချိန် ဒေါ်နွယ်ဥ ရဲတွေခေါ်လာမလားဟုဖင်တကြွကြွနဲ့အိမ်ထဲကနေဂဏှာမငြိမ်ဖြစ်နေမိသည်။ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော်က ပထွေးဖြစ်သူသီဟမောင်အပေါ်စိုးရိမ်စိတ်တွေဝင်နေမိတာပင်ဖြစ်သည်။
ညနေ သီဟမောင်ပြန်လာတော့ သူ့ကိုထမင်းဝိုင်းပြင်ပေးရင်း ယပ်ခပ်ပေးနေကာအရိပ်အခြည်စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
နှစ်ရက်လောက်ကိုကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ဖြစ်ပြီးသုံးရက်မြောက်မှာတော့ ဧည့်ခန်းမှာအိပ်ပျော်သွားရင်း နားထဲမှာအသံတွေကြားမှအိပ်ပျော်သွားသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးးအဟင့်ဟင့်အာအအမလေးအဟင့်အားးးးးး"
အခုဆိုကျွန်တော်အသံတွေခွဲတတ်နေပြီဖြစ်သည်။အမေ့အသံလား ပိုးဥအသံလား ဒေါ်ကြေးဥအသံလား နန်းဥအသံလား အခုတော့ ဒီအသံကတစ်ခါပဲကြားဖူးတယ်ဆိုပေမယ့် ဒေါ်နွယ်ဥအသံမှန်းချက်ချင်းသိလိုက်သည်။
"ဒုက္ခပဲ သူတောင်းစားက လိုးစရာရှားလို့ မုဒိန်းကျင့်နေပြန်ပြီလားမသိဘူး"
ကျွန်တော်ကတံခါးဝသွားပြီးချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ဟိုနေ့ကအတိုင်း ပက်လက်လှန်နေတဲ့ဒေါ်နွယ်ဥကိုအပေါ်ကခွထားပြီး သူ့ရဲ့၈လက်မခွဲကြီးနဲ့အပီအပြင်ဖုတ်နေသည်။ သီဟမောင်လိုးလိုက်တိုင်းတုန်ခါသွားတဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ဟို့နေ့ကလိုရုန်းကန်နေသည့်ပုံမတွေ့ရဟုစိတ်ထဲထင်နေသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဘယ်လိုလဲ အရသာတွေ့သွားပြီလား ငါ့လီးကိုဟင်ငါလိုးမကြီး..အားးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအားးးးးအဟင့်ဟင့်"
ကြမ်းတမ်းတဲ့လိုးချက်တွေအောက်မှာလူးလွန့်နေတဲ့ဒေါ်နွယ်ဥကိုကြည့်ပြီး လိုးနေရာမှာ သူ့ရဲ့လီးကြီးကိုချွတ်ပြီး ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်သည်။လီးတန်ကြီးကဒေါ်နွယ်ဥရဲ့စောက်ရေတွေနဲ့စိုရွှဲနေပြီး သူမအထက်မှာရမ်းခါနေသည်။
မထင်မှတ်စရာက ဒေါ်နွယ်ဥက အိပ်ယာပေါ်ကနေကုန်းထပြီး သီဟမောင်ရဲ့ရှေ့မှာဒူးထောက်ကာ သီဟမောင်ရဲ့ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီး ယမ်းခါနေတဲ့လီးတန်ကြီးကိုပါးစပ်နဲ့ဖမ်းကာ အားပါးတရစုပ်လိုက်သည်။
"အွတ်အွတ်အဟွတ်ဟွတ်အွတ်အစ်အစ်အဟင့်အွတ်..စုပ်စမ်းငါလိုးမကြီး ဒီလီးက ခင်ဗျားသားတင်မကဘူး သမီးကော ညီမပါလိုးထားတာ စုပ်စမ်း"
သီဟမောင်ရဲ့ဘယ်လိုပဲပြောပါစေ ဒေါ်နွယ်ဥက8လက်မခွဲရှိတဲ့လီးကြီးကို အရင်းထိစုပ်လိုက်ပြန်ထုတ်လိုက်နဲ့ကောင်းကောင်းကြီး deep throat ပေးနေတာမြင်မှာ ဒေါ်နွယ်ဥဒီတစ်ခါလိုလိုလားလားနဲ့လာခံတာဖြစ်သည်ဟုသိသွားသည်။
သီဟမောင်က ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့ဆံပင်ကိုကိုင်ကာပါးစပ်ကိုအဆက်မပြတ်လိုးရင်းကြီးမားသောဖင်ကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလီးကြီး ခင်ဗျားသားဘာလို့တမ်းတမ်းစွဲနေလဲဆိုတာသိစေရမယ် လေးဘက်ထောက်ထားစမ်း"
သီဟမောင် ဆံပင်ကိုလွှတ်လိုက်တော့ ဒေါ်နွယ်ဥမှာနာခံတတ်သည့်လိင်ကျွန်တစ်ယောက်အလား လေးဘက်ကုန်းလိုက်သည်။
သီဟမောင်က အပေါ်ကနေခွရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဖင်ပေါက်ကိုသူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့၈လက်မခွဲကြီးရဲ့ကြက်ဥအရွယ်ဒစ်ဖျားကို သူမရဲ့ဖင်ပေါက်ရှိရာသို့ထိုးလိုက်သည်။
"ဟို ဟို မောင်သီဟ အပေါက်..."
"မမှားဘူး လျှာမရှည်နဲ့ ခင်ဗျားသားလို ဖင်လိုးမလို့"
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ ဒီအရွယ်ရောက်သည့်အထိဖင်မခံဘူးချေ ထိုကြောင့်သီဟမောင်ရဲ့လီးတန်ကြီးကြောင့်ကွဲများသွားမလားဟုလန့်နေသည်။
"အားးးးအအအို"
လီးဒစ်ဖျားကြီးစတင်ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ သီဟမောင်က ဒေါ်နွယ်ဥပုခုန်းကိုနှိုမ့်ကာမောင်းထောင်းသလိုစတင်ထောင်းတော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးအမလေး သေသေပါပြီအိုးးးးအမလေးအားး..အားးးးအအအိုးးးးးးးအဟင့်ဟင့်ဟင့်အားးးးးးး"
ဒေါ်နွယ်ဥမှာ သီဟမောင်ရဲ့လိုးချက်တွေကြောင့်ကုတင်ေပါ်မှာနို့နှစ်လုံးပြားတဲ့အထိခံပြီး နောက်ဆုံးမှာလီးရည်များကိုစအိုပေါက်မှာကော ဖင်ပေါက်မှာပါရွဲနစ်နေတော့သည်။
~~~~~~~~~~
"အားးးးအိုအကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်"
မွေးခန်းထဲကအမေ့ရဲ့နင်ကျင်လို့အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် ကျွန်တော်ကတော့ အင်္ဂုလိမာလသုတ်ကိုအဆက်မပြတ်ရွတ်နေမိသည်။
သီဟမောင်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာထိုင်ကာသူ့ရဲ့ပထမဆုံးရမယ့်သားလေးအတွက်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။အမေကိုခွဲကာမွေးဖို့အကြံပြုသော်လည်း အမေကိုယ်တိုင်က အနာခံပြီးမွေးချင်သည်ဟုခေါင်းမာကာဒီအတိုင်းမွေးချင်တာဖြစ်သည်။
"ကိုသီဟ မလား အံမယ် ဆေးရုံဘာလာလုပ်တာလဲ..ကျောက်ဝိုင်းမှာ မဆင်းတော့ဘူးနော်"
အသံကြားရာလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသားဖြူဖြူအရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ မျက်မှန်လေးနဲ့ဆရာဝန်ချောချောလေးကိုမြင်လိုက်ရသည်။
"ထွန်းသူရပါလား ညီလေးမင်း ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီပေါ့..အကိုတို့နဲ့ကျောက်ဝိုင်းဆင်းတုန်းကဆေးကျောင်းတတ်နေတာနော်"
ထိုဆရာဝန်လေးရဲ့မျက်လုံးကကျင်နာတတ်သည့်အရိပ်အရောင်မလို့ ကျွန်တော် ရင်ခုန်သွားမိသည်။
"ဟုတ်တယ်ကိုကြီး ငါ့ကိုကြီး အခုထိလန်းတုန်းပဲနော်..အခုဘာလာလုပ်"
"အကို့မိန်းမမွေးပြီလေ အခုမွေးခန်းထဲမှာ"
ထိုအခါမှဆရာဝန်လေးက မွေးခန်းထဲကအော်နေတဲ့အသံကြားပြီး သီဟမောင်ကို အထင်ကြီးစွာကြည့်လိုက်သည်။
"စွမ်းလှချည်လား ဘယ်မိန်းကလေးကံကောင်းတာလဲ"
သီဟမောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပုခုန်းကိုပုတ်လိုက်သည်။
"ဒါကကိုကြီးအရင်တုန်းက သူငယ်ချင်း အခု မယားပါသားဖြစ်သွားပြီ"
ထိုဆရာဝန်လေးက မျက်လုံးပြူးသွားပြီးမှပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်နေသည်။သီဟမောင်က ဆရာဝန်လေးကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရုံးခန်းကောဘယ်မှာလဲ ကိုကြီးဂုဏ်ပြုပေးမယ်လေ"
"ဟိုဘက်နားကအခန်းပဲကိုကြီး လိုက်ခဲ့လေ"
"ငါ့သား အဖေ ခဏသွားလိုက်ဦစမယ်ပြန်လာခဲ့မယ်"
သီဟမောင်က ဆရာဝန်လေးနောက်လိုက်သွားတာကြည့်ပြီး ဘာဂုဏ်ပြုမလို့ပါလိပ်ဟုတွေးနေပြီးအင်္ဂုလိမာလသုတ်ကိုဆက်ရွတ်နေလိုက်သည်။
"အဲ..အုငဲ...အုငဲ..အဲ"
မွေးခန်းထဲကစူးရှလှတဲ့ ကလေးငိုသံကြောင့် အမေမွေးပြီဆိုတာသိလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ညီတစ်ယောက်မွေးဖွားလာပြီဆိုတဲ့အသိက ကျွန်တော့်အားပျော်ရွှင်စေသည်။ကျွန်တော့်ရဲ့ဆုံးသွားတဲ့အဖေကိုမျက်နှာပူပေမယ့် အခုသီဟမောင်ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။
"ဆရာ မွေးလူနာအဆင်ပြေလား"
မွေးခန်းထဲကဆရာဝန်ထွက်လာတော့ ဆရာဝန်ကပြုံးပြလိုက်သည်။
"အကုန်အဆင်ပြေပါတယ် ကလေးကအရမ်းထွားတော့ မွေးရခက်တာတစ်ခုပါပဲ ခဏလောက်နေရင်ဝင်ကြည့်လို့ရပါပြီ"
ကျွန်တော်က ညီလေးမွေးပြီဆိုတဲ့အကြောင်းကိုပြောဖို့သီဟမောင်ကို မစောင့်နိုင်တော့ပဲ သူ့မိတ်ဆွေရှိတဲ့ဆရာဝန်လေးရှိတဲ့အခန်းကိုသွားပြီး တံခါးပင်ခေါက်ဖို့သတိမရတော့ပဲဖွင့်လ်ုက်သည်။
"Daddy ညီလေး မွေးးးးး"
"အွတ်အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အစ်အစ်အဟွတ်အွတ်"
သူရင်ခုန်ခဲ့သော စမက်ကျသည့်ဆရာဝန်လေးမှာ သီဟမောင်ရဲ့ပေါင်ကြားမှာဒူးထောက်ပြီး သီဟမောင်ရဲ့ယောင်္ကျားပီသတဲ့လီးညိုကြီးကိုအငမ်းမရစုပ်ကာ ဂုဏ်ပြုခံနေရတာကိုမြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပြောရမယ့်စကားတောင် ဆွံ့အသွားသည်။
ဆရာဝန်လေးက အားတုံ့အားနာကြည့်လိုက်ပေမယ့် လီးတန်ကြီးကိုအစုပ်မပြတ်စုပ်လိုက်သည်။သီဟမောင်က ကျွန်တော့်အားပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆရာဝန်လေးရဲ့လီးစုပ်ပေးတာကို ဖီးလိုက်သည်။
"ပြောငါ့သားမွေးပြီလား"
"ဟုတ်Daddy ညီလေးမွေးပြီ"
"ဒါဆိုအချိန်ဆွဲလို့မကောင်းတော့ဘူး ဒေါက်တာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တော့ ဒေါက်တာ့ကိုဖင်လိုးပေးမယ်"
ဒေါက်တာလေးက မျက်နှာပူစွာနဲ့ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်သည်။ကျွန်တော်ကကြောင်ပြီးရပ်နေသည်။သီဟမောင်က ဒေါက်တာ့ရဲ့နောက်ကဝင်ပြီး စတင်စဆော်တော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအားးးးအဟင့်ဟင့်"
ဒေါက်တာနဲ့ညည်းညူနေတဲ့နုတ်ခမ်းလေးကိုကြည့်ပြီးကျွန်တော်လီးကလည်စထလာသည်။ဒါကို သီဟမောင်က သိသည်။
"ငါ့သား ဒေါက်တာရဲ့ပါးစပ်က ရေငတ်နေသလိုပဲ..တိုက်လိုက်စမ်း"
သီဟမောင်ဘာပြောတာလဲဆိုတာသိတာမလို့ ကျွန်တော်တုန့်ဆိုင်းမနေတော့ပဲဘောင်းဘီချွတ်ကာ ကျွန်တော့်ရဲ့တောင်နေတဲ့လေးလက်မကျော် လီးကို ဒေါက်တာပါးစပ်မှာတေ့ပေးလိုက်တော့ သီဟမောင်ရဲ့အနောက်ကလိုးတာကိုခံပြီး ကျွန်တော့်လီးကိုအငမ်းမရစုပ်ရှာသည်။
မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်က ဒေါက်တာပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးလိုက်သလို သီဟမောင်ကလည်းဒေါက်တာရဲ့ဖင်ထဲမှာပြီးလိုက်သည်။
ဒေါက်တာခမျှ အရှေ့ကောအနောက်ကောသွင်းခံလိုက်ရတာမလို့မျှော့၍သာကျန်ခဲ့တော့သည်။
~~~~~~~~
"ငါ့သားက ငါနဲ့တစ်ရုပ်ထဲပဲမိန်းမ ဟုတ်တယ်မလား ချစ်သွားပြီမိန်းမရာ ယောင်္ကျားအတွက်အဖိုးတန်လေးမွေးပေးလို့"
သီဟမောင်က ကလေးကိုပွေ့ကာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာလှဲနေတဲ့အမေ့ကိုမေးလိုက်သည်။ဘဲကြီးရဲ့ သရုပ်ဆောင်စကေးကိုလက်လန်သွားသည်။စောစောက ဆရာဝန်လေးကိုအပီအပြင်ဖုတ်နေတဲ့လူက အခုအမေ့ကိုအပြီအပြင် ကျူးနေသည်။
"ခစ်ခစ် ယောက်င်္ကျား DNA တွေအများကြီးပါမှတော့ မတူပဲနေပါတော့မလား "
အမေကလည်း ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတောင် သူ့ယောင်္ကျားကိုပြန်ချွဲနေသည်။စောစောကသာ သူယောင်္ကျားက ဆရာဝန်လေးကိုလိုးနေတာသိရင်ဘယ်လိုနေမလဲ။
"နာမည်တစ်ခါထဲရွေးလိုက်မယ် စနေသားလေးဆိုတော့ နေမင်းသီဟ လို့ပေးလိုက်မယ်"
"ယောင်္ကျားရဲ့သားပဲ ကြိုက်တယ်မိန်းမကတော့..သား မင်းညီနာမည်ဘယ်လိုလဲ"
"လှပါတယ်အမေရဲ့ နာမည်ကထည်လည်းထည်တယ်"
ကျွန်တော်လည်းသဘောကျတာမလို့ အကုန်ပျော်သွားကြသည်။
"ယောင်္ကျားရေ မိန်းမတစ်ခုလောက်တောင်းဆိုချင်တယ် ကလေးကငယ်သေးတော့အဖော်မရှိမှာကြောက်ရတယ် အဲ့ဒါကစားဖော်လေးလိုချင်သေးတယ်"
"အမေကလည်း ကျွန်တော်ရှိနေတာကို ကျွန်တော့်ညီကျွန်တော်နဲ့ဆော့ပေးမှာပေါ"
ကျွန်တော်က မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဝင်ပြောလိုက်တော့ အမေက ကျွန်တော့်အားမငေါက်စဖူးပိတ်ငေါက်လိုက်လိုက်သည်။
"နင်လျှာမရှည်နဲ့ လူကြီးတွေစကားပြောနေတယ်..နင့်အရွယ်ကြီးနဲ့ ကလေးနဲ့ဘယ်လိုဆော့မှာလဲ..ယောင်္ကျားမိန်းမ ကိုလိုက်လျောပေးမှာလား*
ထိုအခါမှ သီဟမောင်က အမေရဲ့ဆံပင်ကိုသပ်လိုက်သည်။
"ဒီအတွက် ဘာမှမပူနဲ့ မိန်းမ မင်းသားအတွက် ညီလေးတွေအများကြီးမွေးပေးဦးမှာ အားသာမွေးထားဟဲဟဲ"
ထိုအခါမှကျွန်တော်သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာပူပူနဲ့ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(14)
အမေက ဆေးရုံကဆင်းလာတော့မှပဲ အိမ်ကအတော်သန့်သွားသည်။မဟုတ်ရင် အိမ်ထဲမှာ သီဟမောင် တစ်ညတစ်ယောက်ခေါ်လိုးတဲ့ကိစ္စကပြီးမှာမဟုတ်တော့ချေ။
ထိုမိန်းမတွေ အိမ်လာသည့်အရိပ်အယောင်တောင်မမြင်ရတော့ချေ။ကြည့်ရတာ အရှင်ကြီးက အိမ်ရိပ်မနင်းရအမိန့်ထုတ်ထားပုံရသည်။အိမ်ထဲမှာကလေးရောက်လာတော့ ကလေးငိုသံများနဲ့စည်ကားနေသည်။တကယ်လည်းကျွန်တော့်ညီကိုချစ်ပါသည်။
သီဟမောင်က ပိုလွန်းသည်ဟုထင်သည်။အလုပ်ကပြန်လာရင် ကလေးကလက်ကိုမချတော့ပေ။သူအလုပ်သွားတဲ့အချိန်ကျွန်တော်ထိန်းရသည်။ဒိလိုနဲ့ အိမ်ကို ဧည့်သည်နှစ်ယောက်ညအိပ်ရောက်လာသည်။
ထိုသူတွေကတော့ သီဟမောင်ရဲ့အဖေ ဦးကျော်စွာနဲ့ သူရဲ့မယားအသစ်လေး နွယ်နီပဲဖြစ်သည်။
~~~~~
"အမယ် ငါ့မြေးကတတုံးတခဲကြီးပါလား နန်းဝါနင်လည်းမွေးတတ်လိုက်တာ ငါ့သားနဲ့တစ်ပုံစံထဲပဲ"
ဦးကျော်စွာနဲ့အမေက ငယ်ငယ်ကတည်းကရင်းနှီးနေတဲ့သူမလို့ သမီးယောက္ခမဆိုတာထက် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နဲ့တူသည်။
"ခစ်ခစ် ဒါေကြာင့်ကိုကြီးသားကနောက်ထပ်ညီလေးယူမယ်လုပ်နေတာ"
"ယူဟေ့ ငယ်တုန်းယူရတာ ဟိုကောင်လည်းနင်နဲ့ကျမှ..ခြေငြိမ်တော့တယ် မဟုတ်ငါလည်းမနိုင်ဘူး"
ဦးကျော်စွာက သူ့မြေးကိုသဘောကျစွာကြည့်ရင်းကျွန်တော့်အားလှမ်းကြည့်ရင်းပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကိုကြီးတို့လင်မယား ဝေယံ့အခန်းမှာတည်းလိုက်လေ သားဝေယံ ဟိုစတိုခန်းမှာအိပ်လောက်တယ်မလား"
"ဟင် ကောင်းပါ့မလား ဝေယံ့အခန်းကျယ်သားပဲ..သားဝေယံ ဦးတို့နဲ့အတူအိပ်လည်းရတယ်နော် ကိစ္စမရှိဘူး"
ဦးကျော်စွာအသစ်ယူထားတဲ့မိန်းမက သူ့လင်အပေါ် သဝန်တိုတယ်မတိုတယ် အနားကကိုမခွာတော့ချေ။ကျွန်တော်ကအလိုက်သိစွာဖြင့်
"ရတယ် သားစတိုခန်းမှာပဲအိပ်လိုက်မယ် အဲ့ဒီမှာအိပ်နေကျ"
ဒီအဖေနဲ့ဒီသားအတူတူပဲမလို့ ကျွန်တော်သူ့အကြံကိုသိနေတာမလို့ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
~~~~
ညရောက်တော့ စတိုခန်းမှာအိပ်နေရင်းအိုက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲကပန်ကာယူမည်ဟုတွေးကာ တံခါးကစေထားတာမလို့ဝင်မလို့ခြေချမယ်ကြံကာရှိသေး အခန်းထဲက အသံများကြားလိုက်ရသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးအဟင့်ဟင့် ကိုကို ဖြည်းဖြည်း အပြင်မှာကြားမယ်အိုအားးးးးအဟင့်ဟင့်"
ဉီးကျော်စွာ ကသူမယားလေးအား doggyစတိုင်နဲ့အပီအပြင်အုပ်နေတာဖြစ်သည်။ဘဲကြီးရဲ့ခန္တာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး လုံးဝမကျသေးတာကိုသတိထားမိသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း'
'မင်းပဲငါလိုးတာတစ်ရက်မခံရရင်မနေနိုင်တော့ဘူးဆို"
"အဟင့်ဟင့်ကိုကိုကလည်းဒါတော့ဒါပေါ့ အကို့သားနဲ့ချွေးမအိမ်ရောက်နေတယ်လေ အားနာရမှာပေါ့"
လင်မယားနှစ်ယောက်လိုးနေတာကိုကြည့်မိနေတဲ့ကျွန်တော့်ကို ဦးကျော်စွာမြင်သွားပြီးမျက်စိမှိတ်ပြသည်။
"ဒါနဲ့ကိုကို အကိုချွေးမနဲ့ အကို့သားနဲ့အသက်တော့ကွာမှာနော် အဟိ"
"ကွာတာပေါ့ စောစောကဒီအိမ်ကကောင်လေးကိုတွေ့တယ်မလား အရင်က သားနဲ့ကသူငယ်ချင်းတွေ ..အခုသားကသူ့အမေယူလိုက်တော့ သူ့ပထွေးဖြစ်သွားတာလေ'
'ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
"အားးးးအဟင့်ဟင့် ခစ်ခစ် သားကောအဖေကောထန်တဲ့နေရာနှစ်ယောက်မရှိဘူး"
"ဒီလိုထန်လို့လဲ စော်တွေအသဲစွဲပေါ့"
ကျွန်ေတာ်ာ်ပန်ကာယူပြီးတော့ထွက်လာခဲ့သည်။
~~~~~~
နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် ကုမ္မဏီတစ်ခုမှာအလုပ်စဆင်းရသည်။
တစ်ပတ်လောက်အကြာ ဦးကျော်စွာတို့ပြန်မယ့်ရက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတော့ အမေတို့လင်မယားနဲ့ဦးကျော်စွာရဲ့မယားအသစ်က ဝယ်ခြမ်းစရာရှိလို့ မြို့ထဲသွားသည်။အိမ်မှာဦးကျော်စွာနဲ့နှစ်ယောက်သာကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က ရေချိုးခန်းထဲမှာ တကိုယ်လုံးချွတ်ပြီး ဇိမ်နဲ့ချိုးနေစဉ် အနောက်ပေါက်ကို ပူနွေးနဲ့အရာကြီးလာထောက်တာကြောင့်လန့်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင် ဦး ဘာလုပ်တာလဲ လူတွေေတွ့သွားလိပ်မယါမကောင်းဘူးနော်"
ဘယ်ကတည်းကရောက်နေမှန်းမသိသောဦးကျော်စွာက ကိုယ်တုန်းလုံးကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့လီးကြီးထောင်မတ်ကာနေသည်။
"မတွေ့ပါဘူး သားရဲ့ ရောက်ကတည်းက သားကိုတွေ့ချင်နေတယ် လူမလစ်သေးလို့ သူတို့ ညလောက်မှပြန်ရောက်မှာ"
ဟုပြောပြီး သူ့ရဲ့လီးကြီးကကျွန်တော့်ရဲ့ဆီးစပ်ကိုမနာတနာထိုးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်ကို သူ့ရဲ့လက်ကြမ်းကြီးနဲ့ပွတ်သတ်နေသည်။
"ဟွန်းတွေ့ချင်အကောင်းတွေ့ချင်တာမဟုတ်ပါဘူး..လူကို လိုးချင်နေတာမလား"
"သားနဲ့တွေ့ရင် လီးကအလိုလိုတောင်နေတာပဲကွာမတတ်နိုင်ဘူး"
တကယ်လည်း ကျွန်တော်အား ပါကင်ဖောက်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီလီးကြီးကိုလွမ်းနေမိတာပင်ဖြစ်သည်။ကျွန်တော်လည်းအထွေအထူးငြင်းမနေနိုင်တော့ချေ။
"နေဦး ဆပ်ပြာအရင်တိုက်ပေးမယ် "
ကျွန်တော်က ဆပ်ပြာယူပြီး ဦးကျော်စွာရဲ့မကျသေးတဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားတွေအရင်တိုက်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်လှတဲ့နောက်ကျောတွေပါတိုက်လိုက်သည်။ပြီးတော့ရင်ဘတ်ကြွကါသားနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကိုလက်နဲ့ပွတ်တိုက်ကာ အသက်၄၀ကျော်သည့်အထိ လူငယ်တစ်ရောက်လို ထိန်းထားနိုင်တဲ့ ဦးကျော်စွာရဲ့ခန္တာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး ခံချင်စိတ်တွေထိန်းမရဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်အားပါကင်ဖောက်ခဲ့တဲ့ လီးကြီးကိုအားပါးတရ ဆပ်ပြာတိုက်ကာဆေးကြောလိုက်ရင်း ကျွန်တော်ပါးစပ်နဲ့အားရပါးရစုပ်ပြစ်လိုက်သည်။
"အွတ်အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အွတ်အစ်အစ်အွတ်အွတ်အားးးးးကောင်းလိုက်တာသားရယ် တကယ် ဟိုကောင်မ သားလောက်ကိုမစုပ်တတ်ဖူး အိုးးးးး"
ကျွန်တော်စုပ်ပေးနေတာကို ဦးကျော်စွာက ရေပန်းအောက်မှာဇိမ်ခံရင်း ကျွန်တော်ခေါင်းကိုကိုင်ကာ သူ့လီးတန်ကြီးနဲ့ညောင့်နေသည်။
လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အားပါးတရစုပ်လို့ဝသွားတော့
"ကဲပြီးပြီး ဦး သားကိုလိုးပေးတော့"
ဦးကျော်စွာက ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ကနေခါးကိုဖက်လိုက်ပြီး ဆပ်ပြာကိုယူလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ ဒီလိုလူလည်မကျနဲ့လေသားရဲ့ ဉီးလည်းတိုက်ပေးမှာပေါ့"
သူ့ရဲ့လက်ကြမ်းကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့နူးညံ့လှတဲ့နေရာပေါင်းဆုံးကို ပွတ်ချေကာအရသာခံရင်း ဆပ်ပြာကိုဖင်ကြားထဲထည့်ကာ ပတ်သတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဒစ်ဖျားကြီးကိုစတင်ဖိလိုက်သည်။
"သားနေ သဘတ်တင်တဲ့ဘောင်ကိုကိုင်ထား ဉီးကိုကြမ်းခွင့်ပြုနော်"
ကျွန်တော့်အားနာမှာစိုးလို့သတိပေးလိုက်ပေမယ့်ကျွန်တော်ပြုံးလိုက်သည်။သူ့သား သီဟမောင်ရဲ့၈လက်မခွဲလီးကြီးနဲ့ training ဆင်းဖူးတဲ့သူမလို့ ရင်မခုန်တော့်ပေ။ဦးကျော်စွာကကျွန်တော့်ရဲ့ ခါးကိုကိုင်လိုက်ပြီးစတင်ဖဲ့တော့သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအားးးးဦးရယ်အားးးးးးး"
ဒီသားကိုမွေးထားတဲ့အဖေမလို့ လိုးတဲ့စကေးက သီဟမောင်ထက်မနိုမ့်လှပေ း။ဦးကျော်စွာရဲ့တစ်ခါလိုးလိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်မှာကော့တတ်သွားသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအားးးးဦးရယ်အားးးးးးး"
"အိုးးးကောင်းလိုက်တာသားရယ် နယ်ကိုဉီးနဲ့လိုက်နေပါ့လား ဟိုကောင်မကိုကွာလိုက်မယ်လေ ဟိုကောင်မက သားလောက်အပေးမကောင်းဘူး"
"အဟင့်ဟင့် တော်ပါဉီးရယ် သားကအမေနဲ့ယူတယ် ..အဖေက သားနဲ့ယူတယ်ကြားလို့မှမကောင်းပါ အားးအဟင့်ဟင့်"
ကျွန်တော်သာလက်ခံရင် ဦးကျော်စွာတကယ်ယူမယ့်လူကြီးမလို့ အသည်းအသန်ငြင်းလိုက်ရသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း'
အ'ားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအား...သားပြီးပြီအဟင့်'
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း'
'အားးးးဦးလည်းပြီးပြီ ယူလိုက်စမ်း ဦးရဲ့အချစ်တွေ"
ကျွန်တော်ဖင်ထဲမှာပဲ များစွာသောလီးရည်တွေစည်းကျလာပြီး ရေချိုးခန်းထဲကလိုးပွဲကိုအဆုံးသတ်လိုက်သည်။
~~~~~~~~~
ဦးကျော်စွာတို့ပြန်သွားပြီးမှာတော့ ကျွန်တော်က မနက်အလုပ်သွား ညနေကျ ကလေးထိန်းပေးရသည်။ ဒီလိုနဲ့ ကလေးကလေးလသားအရွယ်မှာ မိခင်နို့အပြင်နို့ဘူးပါတိုက်လာရသည်။
"အမေ ညီလေးကနို့ဘူးတိုက်ရင်မကြိုက်ဘူးထင်တယ်အမြဲငိုနေတာ အမေ့နို့ကသိပ်မထွက်လို့လား"
"ထွက်တော့ထွက်တယ် သိပ်မလောက်လို့ အဟင်း"
ထိုစဉ်ကကျွန်တော်သဘောမပေါက်။ကေလးကအနည်းငယ်ကြီးလာေတာ့ပထွေးဖြစ်သူသီဟမောင်က လူပါးဝလာသည်။ ကလေးကိုကျွန်တော်နဲ့သိပ်ပြီး သူ့တို့လင်မယားကတော့ ညတိုင်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်အိပ်ကြသည်။ကျွန်တော့်မှာ ကလေးထိန်းတာဝန်လုံးလုံးရသွားသည်။
တစ်ညမှာတော့ ညီလေးက နို့ဆာလို့ထင်သည်လုံးဝကိုမအိပ်တော့ နို့ဘူးတိုက်လည်းမရပေ။ကျွန်တော်က အသာပွေ့လိုက်တော့မှ အငိုတိတ်သွားသည်။
အမေ့ကိုနို့တိုက်ခိုင်းအုန်းမှပဲလို့တွေးပြီး အခန်းထဲဝင်လိုက်တော့ ကလေးနို့ငတ်သည့်တရားခံကိုသိလိုက်ရသည်။
"ပြွတ်ပြွတ် ပလွတ်ပြွတ်ပြတ်ပြတ်ပြွတ်ဂလုဂလု"
"ခစ်ခစ် တော်တော့ကွာ ယောင်္ကျား ကြာရင် သားကနို့မဝတော့ဘူး ညတိုင်းသူ့အဖေကပဲအကုန်စို့နေတာ အမြဲနို့ငတ်တယ်"
ကြည့်လိုက်တော့ သီဟမောင်ကအမေ့ကိုအပေါ်ကနေ မိုးထားပြီး နို့ရည်တွေနဲ့တင်းနေတဲ့အမေ့နို့ကိုအားပါးတရစို့ကာသောက်သုံးနေသည်။
"မိန်းမကလည်း ငယ်ငယ်ယောင်္ကျားရဲ့ အမေကစောစောဆုံးသွားတာနို့ကိုဝအောင်မစို့ခဲ့ရဘူးလေကွာ..ယောင်္ကျားက်ုသနားပါဦး"
"ခစ်ခစ်ခစ် ယောင်္ကျားကိုသနားတာကိစ္စမရှိဘူး သားကကြာရင် နို့ငတ်ပြီးလူစဉ်မမီပဲနေမယ်"
"အပူနဲ့သားက ယောင်္ကျားရဲ့ သွေးအပြည့်ပါတယ် အခုလိုယောုံကျားပီသတဲ့ ဆိုဒ်မီဂိုက်မီရှိတယ်
ထိုအခါမှသေချာကြည့်လိုက်တော့ သီဟမောင်ကသူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့၈လက်မခွဲလီးကြီးကိုစိမ်ထားရင်း အမေ့ကိုနို့စို့နေတာဖြစ်သည်။နို့စိုအားရတော့မှ စတင်ကာ ချစ်ပွဲဝင်နေသည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..အားးးးအဟင့်ဟင့်အိုအားးးးးအဟင့်ဟင့်"
နောက်မှ သီဟမောင်က လိုးနေရင်းတန်းလန်း ကျွန်တာ်က ကလေးချီပြီးရပ်နေတာကြည့်ပြီး လာမရှုပ်နဲ့ဟုအရိပ်ပြလိုက်သဖြင့်ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်ူ။
ဒီအတိုင်းသာဆို ညီတော်မောင်တစ်နှစ်မပြည့်ခင် အမေတော့ နောက်ကိုယ်ဝန်လွယ်ရတော့မှာဖြစ်ဟုတွေးမိသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(15)
ကုမ္မဏီကနေ နယ်အလုပ်ဆင်းရမယ်လို့ပြောလိုက်တာကြောင့် ငယ်ငယ်ကတည်းကအမေ့ရဲ့ရင်ခွင် ကိုခွဲခွာရမှာ ဝမ်းနည်းမိပေမယ့် ပထွေးဖြစ်သူရဲ့လောင်းရိပ်အောက်မှာ ထွက်ရမှာဖြစ်လို့ကျွန်တော်ပျော်နေမိသည်။
ဒါကိုဒင်းက ကန့်ကွတ်ချင်သေးသည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်နောက်သုံးရက်နေရင် နယ်သွားရမှာမလို့ လိုအပ်တာတွေစုနေလိုက်သည်။
"ကိုသီဟ ဗျို့ဒါကိုသီဟတို့ အိမ်လားမသိဘူး"
ခြံရှေ့ကနေ ရင်းနှီးသလိုအသံကြောင့်ကျွန်တော်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ကျွန်တော်ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ဆေးရုံမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဒေါက်တာလေးဖြစ်သည်။ဘာလာလုပ်တာပါလိပ်ဟုတစ်ချက်တွေးလိုက်သည်။
"ဪ ဒေါ်က်တာပါလား ဘာကိစ္စရှိလို့လဲမသိဘူး"
ကျွန်တော့်မြင်တော့ သူ့ရဲ့ဖြူဝင်းနေတဲ့မျက်နှာပန်းရောင်သန်းသွားသည်။
"ဟို ဒီနားအသိအိမ်လာရင်းနဲ့ သတိရလို့ဝင်လာတာပါ..ကိုသီဟမရှိဘူးလား "
"အဖေမရှိဘူးဗျ အမေနဲ့ဘုရားသွားတယ် ဘာလဲစိတ်ပျက်သွားတာလား"
ဆရာဝန်ဖင်ခံချင်လို့ ဂွင်လာဆင်နေတာကိုကျွန်တော်ရိပ်မိသည်။
"ဗျာ ဘာ ဘာကိုစိတ်ပျက်ရမှာလဲ"
ထ္ွန်းသူရကကျွန်တော့်စကားကိုရှက်ရွံ့စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဖေမရှိပေမယ် သူ့မယားပါသား ကျွန်တော်ကလည်း ကောင်းကောင်းဧည့်ခံနိုင်ပါတယ် အထဲဝင်ပါဦးလား"
ကျွန်တော်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ဒေါက်တာက ခေါင်းလေးကုတ်ကာဝင်လာသည်။သူများကိုဆေးထိုးနေတဲ့ဆရာဝန်လေးကို ဒီတစ်ခါတော့ပြန်ထိုးရမည်ဖြစ်သည်။ဆေးထိုးအပ်နဲ့မဟုတ်။
အိမ်ထဲရောက်တော့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေတဲ့ဆရာဝန်ကို ခပ်တည်တည်နဲ့လက်ကိုဆွဲပြီး အိပ်ခန်းထဲခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။
အိပ်ခန်းထဲရောက်တော့ သူ့ရဲ့ပခုန်းကိုလက်နဲ့ဖိလိုက်ပြီး သီဟမောင်လို ဩဇာအာဏာပါတဲ့လေသံနဲ့
"ဒူးထောက်လိုက်"
ဆရာဝန်လေးကအံ့ဩသွားပြီး မျက်မှန်လေးကတဆင့်ကြည့်ကာနောက်ဆုံးကျွန်တော့်ရှေ့မှာဒူးထောက်လိုက်သည်။ကျွန်တော်ကအလုပ်ဖြစ်သားပဲလို့တွေးရင်း ပုဆိုးဝတ်ထားတာကြောင့်သူ့ရှေ့မှာကွင်းလုံးကျွတ်ချွတ်ချလိုက်သည်။ယခုဆိုရင်ကျွန်တော့်လီးက ၆လက်မနီးပါးကိုရှိနေပြီဖြစ်သည်။ကျွန်တော့လီးက ဒေါက်တာရဲ့မျက်နှာကိုတည့်မတ်စွာချိန်ရွယ်ထားကာ မြွေတစ်ကောင်ယိမ်းခါနေသည်။
ကျွန်တော်က ဒေါက်တာရဲ့ဆံပင်ကိုအပေါ်ကနေကိုင်လိုက်ပြီး သီဟမောင်လိုမာန်ပါပါနဲ့အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အားရပါးရစုပ်စမ်း ဒေါက်တာ"
ဒေါက်တာက သဝေမတိမ်းအမိန့်နာခံတဲ့စက်ရုပ်လိုစတင် blow job ပေးနေသည်။ အခုမှပဲလီးစုပ်ခံရတာကို တော်တော်သဘောကျနေသည်။
"အွတ်အွတ်အအအဟွတ်ဟွတ်အစ်အစ်အဟွတ်"
"အားးးကောင်းလိုက်တာဒေါက်တာရယ် ပြုစုစမ်း..ဒီ patient ကိုအားးးးရက်စ်"
သီဟမောင်လို လီးတောင်ကောင်းကောင်း deep throat ပေးနိုင်တာမလို့ ကျွန်တော့်လီးကို အရင်းထိစုပ်ကာ ရှယ်ပြုစုနေသည်။
နာရီဝက်လောက်လီးစုပ်ခံရပြီးနောက် ကျွန်တော် ပြီးတော့မှာစိုးရိမ်မိတာကြောင့် ဒေါက်တာပါးစပ်ထားကကျွန်တော့်လီးကိုဆွဲနူတ်လိုက်သည်။
"ရပြီရပ်လိုက်တော့ ဒေါက်တာ ကုတင်ပေါ်တတ်ပြီး ဘောင်းဘီချွတ်ထား ဒေါက်တာ့ကိုပြန်ထိုးပေးမယ် လီးနဲ့"
"အဲ့ ..ဟိုဟို"
ကြည့်ရတာဒေါက်တာကငြင်းမည့်ပုံစံမလို့ ကျွန်တော်က ယောင်္ကျားတစ်ယောက်လို လေသံမာမာသုံးလိုက်သည်။
"ပြန်မပြောနဲ့ မင်းအဝတ်တွေငါဆွဲဖြဲပြစ်ရမလား"
ထိုအခါမှ ဒေါက်တာက သူ့ရဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တတ်လေးဘက်ထောက်ကုန်းလိုက်သည်။ကျွန်တော်က ချောဆီကို သူ့ရဲ့ဖင်နုနုဖြူဖြူလေးမှာသုတ်လိမ်းလိုက်ပြီး လီးတန်ပေါ်စွတ်ကာ စတင်ထည့်လိုက်သည်။
ဖင်စအိုလေးကနူးညံ့နေပြီး ခံစားရတာအရသာတွေ့နေတာမလို့ ဒေါက်တာကလည်းညည်းစပြုလာသည်ဖ။
"အားးးးးကြပ်ထုတ်နေတာပဲ ငါ့ပထွေးလိုးထားလို့ ကျယ်နေမယ်မှတ်တာ မှန်မှန်ဖြေစမ်းငါ့ပထွေးနဲ့ ကျောက်ဝိုင်းမှာကတည်းက အလိုးခံနေတာမလား"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
ကျွန်တော်က ဒေါက်တာ ဖီးပိုလာအောင်ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေပြန်အစဖော်ကာမေးလိုက်သည်။
"အားးးအဟင့်ဟင့် အို အို အအလိုးတော့မခံရရပါဘူး..သူ့ကို စုပ်တော့ပေးရတယ် အဟင့်ဟင့်"
"ဟုတ်လား မှန်မှန်ဖြေနော် မင်းဒီကိုလာတာ ငါ့ပထွေးဆီအလိုးလာခဲတာမလား"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
"အဟင့်ဟင့် ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ် အားးးကို ကိုသီဟက လာလို့ရတယ်ပြောလို့"
ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ပုခုန်းနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ပြီးနာနာလေးဖိလိုးလိုက်သည်။
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
"လာလို့ရတိုင်းလာစရာလား ငါ့အမေရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိုဖျက်ဆီးမလို့လား"
ကျွန်တော်ရဲ့ဆက်တိုက်သွင်းဂိုးတွေကြောင့် ဒေါက်တာခမျှ အိပ်ရာပေါ်မှာ ပန်းထွက်ကာပြီးလိုက်ရသည်။ကျွန်တော်ကတော့ လိုးလို့ကောင်းျနတာမလို့ထိန်းထားသည်။
"မမဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က တောင် တောင်ကြီးကို..တာဝန်ကျလို့ သွားရမှာမမလို့နောက်ဆုံးတွေ့ချင်လို့ပါ အားးးးအဟင့်ဟင့်"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း..တောင်ကြီးဟက်လား ဘယ်နေ့သွားမှာလဲ"
ထိုအခါမှ ကျွန်တော်ပြုံးလိုက်မိသည်။ နေရင်းထိုင်ရင်း ကံပေါ်တာပဲလို့တွေးမိသည်။ကျွန်တော်နယ်ပြောင်းရမှာလည်း တောင်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။
"အားးးးး မမနက်ဖြန်ပါ"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်'
'ဒါဆိုသဘက်ခါမှသွား ငါ့လာခေါ်ခဲ့ ငါလည်းတောင်ကြီး အလုပ်ရွေ့ရမှာ မင်းနဲ့ပျော်ဖို့အခွင့်အရေးပေးမယ်
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
ကျွန်တော်က နာနာလေးဖိလိုးလိုက်သည်။အရမ်းပြီးချင်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဗျာ ဘယ် ဘယ်လို"
"ဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်းဖျောင်း"
'ဒုံးဝေးတာကွာ ငါမင်းနဲ့အတူနေမယ်လို့ပြောတာ..ငြင်းရဲလား"
"အဟင့်ဟင့် မမငြင်းရဲပါဘူး နေနေလို့ရပါတယ်"
"တော်တယ်ဆုချမယ် ပါးစပ်ဟထား"
ကျွန်တော်က ဒေါက်တာဖင်ထဲကနေ လီးတန်ကြီးကိုချွတ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထံထည့်ကာ ပြီးချပစ်လိုက်သည်။ဒေါက်တာမျိုချတာကိုကြည့်ပြီး သီဟေမာင်ရဲ့နည်းလမ်းတွေကအသုံးဝင်သားပဲလို့တွေးနေမိလိုက်သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~
3နှစ်အကြာ
ဒီလိုနဲ့တောင်ကြီးမှာ ကျွန်တော်က ဒေါက်တာလေးနဲ့ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာ လွတ်လပ်နေသည်။ဒေါက်တာကကျွန်တော့်ထက် လေးနှစ်ကြီးပေမယ့်ကျွန်တော်အပေါ် တကယ့်မယားတစ်ယောက်လိုရိုကျိုးသည်။ ပထွေးဖြစ်သူနဲ့အနေနီးခဲ့လို့လားမသိဒေါက်တာ့အပေါ် ခြယ်လှယ်နေမိသည်။
ဒေါက်တာခမျှကျွန်တော် ထားရာနေစေရာသွားလိုသဘောမျိုးဖြစ်နေပြီး တခါတလေ ဒေါက်တာ့အပေါ်တရားရဲ့လားတွေးမိပေမယ့်ဒေါက်တာကိုယ်တိုင်က ကျေနပ်နေတာကိုတွေ့မိသည်။
ကျန်ခဲ့တဲ့အမေကတော့ ခန့်မှန်းသည့်အတိုင်း သီသမောင်ရဲ့ သောင်းကျန်းမှု့ကြောင့်နောက်ထပ်ကိုယ်ဝန်ပြီးကိုယ်ဝန်ဆောင်လိုက်ရပြီးယခုဆို တတိယမြောက်ကိုယ်ဝန်ကိုပါဆောင်ထားရသည်။ သူ့တို့အကြောင်းသတင်းပေးနေတာကတော့ နန်းဥပဲဖြစ်သည်။
"ကိုကြီး ပထွေးကတော့လက်လန်တယ် ဟိုနေ့က ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းနဲ့စကားရပ်ပြောမိတာ နောက်ရက်ကျ အိမ်မှာ လာလိုးပြီး ညီ့ကိုထိုးသွားတာ မျက်နှာကိုဖူးယောင်နေတာပဲ"
တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ကြမ်းလာသော သီဟမောင်ကိုကြည့်ပြီးသက်ပြင်းချနေမိသည်။သူ့ကိုယ်သူ အင်ပါယာပိုင်တဲ့ဘုရင်လိုလုပ်နေတာကိုကြည့်ပြီးစိတ်ကုန်မိသည်။
"မင်းကလည်းအမြဲငြိမ်မခံနဲ့လေ တစ်ခုခုလုပ်ပေါ့"
"ကိုကြီးမပြောလည်း အခုလကုန် ထိုင်းသွားမှာ အမပိုးဥလည်း ကိုကြီးပထွေးလက်ချက်နဲ့ ဗိုက်ကြီးသွားလို့ သူ့အလုပ်ကမန်နေဂျာအကိုကြီးနဲ့အမြန်လက်ထက်လိုက်ရတယ်လေ"
ကြာလာရင် ဒီကောင့်ဘေးတစ်ယောက်မှရှိမှာမဟုတ်ဘူးဟုတွေးရင်း အမေရဲ့ကျန်းမာရေးတောင်စိုးရိမ်မိသွားသည်။ အမေကကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသော်လည်းကျန်းမာရေးကသိပ်မကောင်းတာမလို့စိတ်ပူနေရသည်။
"အန်တီတို့ကောနေကောင်းလား "
ကျွန်တော်က ဒေါ်နွယ်ဥရဲ့သတင်းမေးချင်လို့ တမင်မေးလိုက်သည်။
"အမေကတော့ကောင်းပါတယ် ဒါနဲ့ကိုကြီး အမေကကိုကြီးတိုအိမ်အရင်က ဝင်ထွက်ဖူးလား ကိုကြီးအမေနဲ့ရင်းနှီးတာသိပေမယ့် ဟိုတစ်နေ့က ကိုကြီးတို့အိမ်ထဲကထွက်လာလို့ ဟိုလေ"
အခုထိမသိသေးသော နန်းဥကို သနားမိသည်။သို့သော် မကြာခင်ထိုင်းသွားမယ့်သူကိုစိတ်အနှောက်အယှက်မပေးချင်တာမလို့
"မဟုတ်ပါဘူး အတွေးမလွန်ပါနဲ့ မင်းအမေနဲ့ငါ့အမေက ငါတို့ငယ်ငယ်ကတည်း ရင်းနှီးလာတဲ့သူတွေ"
ထိုအခါမှနန်းဥ စိတ်သက်သာရပြီးဖုန်းချသွားသည်။
နောက်လေးလအကြာမှာတော့ အမေက သီဟမောင်အတွက်သားတစ်ယောက်ကိုမွေးပေးပြီးကွယ်လွန်သွားရှာပြီး သီဟမောင်မှာ မုဆိုးဖိုဖြစ်သွားရှာတော့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့နာရေးကိုသာလာခဲ့ပြီး ဒင်းကိုစကားမပြောတော့ပဲ နာရေးပြီးတော့ ညီလေးတွေအပေါ်သံယောဇဉ်ရှိသော်လည်းနှုတ်ဆက်ကာ တောင်ကြီးကိုပြန်လာခဲ့သည်။
တစ်ရက်မှာတော့....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(16)
အမေဆုံးပြီးသွားတော့ ကျွန်တော့်ညီတွေကို သတိရပေမယ့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ဘာညာမလို့အဆက်အသွယ်ပြတ်နေခဲ့သည်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီဖုန်းတစ်ကောဝင်လာခဲ့သည်။
"ဟဲလ်ုကိုကြီးဝေယံလား..."
အသံကို ကျွန်တော်ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်သည်။ကျွန်တော့်ညီအကြီးကောင်လေးရဲ့အသံဖြစ်ပြီး အသံကငိုသံလေးပါနေတာမလို့စိုးရိမ်မိသွားသည်။
"ညီလေး ကိုကြီးပြောဘာဖြစ်တာလဲ"
"ကိုကြီး အီးဟီးဟီး......."
အကြီးကောင်လေးက ၅နှစ်ကျော်ဆိုပေမယ့် ဉာဏ်ကောင်းတာမလို့တော်တော်ပြောတတ်ဆိုတတ်နေပြီဖြစ်သည်။အခုလည်းဖုန်းပြောနေရင်းငိုလိုက်တာမလို့ ကျွန်တော်ပိုထိတ်လန့်သွားသည်။
"ကိုကြီးပြော ညီလေး မငိုနဲ့လို့ အဖေမရှိဘူးလား"
"အအဖေက အီးဟီးဟီး နောက် မိန်းမယူတော့မလို့တဲ့"
တစ်ဖက်ကပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဒေါသတော်တော်ထွက်သွားသည် အမေဆုံးတာတစ်နှစ်တောင်မပြည့်သေးဘူး ဒင်းကနောက်မယားနဲ့ အမေ့အိမ်မှာတတ်နေတော့မည်။
နေတာအကြောင်းမဟုတ် ငယ်သေးတဲ့ သူ့ညီတွေမိထွေးလက်ထဲမှာကြီးပြင်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။ဘယ်မိန်းမကများ ဒီကလေးသုံးယောက်အဖေကိုမျက်စိကျတာပါလိပ်ဟုတွေးနေမိသည်။
"စိတ်မပူနဲ့ ညီလေး ကိုကြီးအခုပဲ ဆင်းလာခဲ့မယ်နော်"
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။ဒီကောင်နဲ့အပြတ်ရှင်းပြီး သူ့ညီသုံးယောက်ကိုခေါ်ပြီးစောက်ရှောက်ရမည်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ပြန်မည့်အကြောင်းပြောတော့ ကျွန်တောါနဲ့အတူနေတဲ့ဒေါက်တာထွန်းသူရက မျက်နှာမကောင်းချေ။
"အကိုမတားပါဘူး အကိုလည်းပြောစရာရှိတယ်..ဒီလကုန်ကျ အကိုလည်းဩဇီပြောင်းရတော့မှာ ညီနဲ့သွားမယ်လို့စိတ်ကူးထားတာ ညီလိုက်မယ်ဆိုအချိန်မှီပြန်လာနော်"
ကျွန်တော် နာကျင်သွားခဲ့သည်။ ညီသုံးယောက်ကိုစောင့်ရှောက်ရမယ့်တာဝန်ကြောင့် ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာတွေးမိသည်။
~~
အိမ်ပေါက်ကိုဝင်ဝင်ချင်း အမှိုက်သရိုက်တွေနဲ့ရှုပ်ပွနေသည်ကိုကြည့်ပြီးစိတ်ပျက်မိသွားသည်။
"ကိုသီဟ ကိုသီဟ "
ကျွန်တော့်အမေဆုံးပြီမလို့ ဒင်းကို daddyလို့မခေါ်နိုင်တော့ချေ။တောင်ကြီးမှာနေစဉ်က gymတွေဆော့ထားတာကြောင့် ခန္တာကိုယ်က ဒင်းနဲ့ရန်ဖြစ်ရင် ယှဉ်နိုင်လောက်သဘ်ဟုတွေးထားသည်။
သူ့အသံကြောင့် ကျွန်တော့်အမေအိပ်ခန်းထဲကနေ 10လသား ကလေးကိုပွေ့ကာ အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိတဲ့အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးထွက်လာသည်။
ထိုအဒေါ်ကြီးကို ကျွန်တော်သိသည်။ကျွန်တော်တို့နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာနေတဲ့ ဒေါ်လင်းဆိုတဲ့ဘွားတော်ဖြစ်သည်။သူ့ယောင်္ကျားကလေဖြတ်နေပြီး သူ့သားသမီးတွေကနိုင်ငံခြားမှာဖြစ်သည်။ကျွန်တော့်မြင်တော့ မျက်နှာကမလုံမလဲဖြစ်သွားသည်။
"ဟော်မောင်ဝေယံပါလား မောင်သီဟကအလုပ်သွားတယ်အဲ့ဒါအန်တီ ကလေးထိန်းပေးနေတာ"
"ကျေးဇူးအန်တီပေးပေး ညီလေးကိုကျွန်တော်သိပ်လိုက်မယ် "
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ညီကိုယူလိုက်ပြီး ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက်ပါးလွှာစွာဝတ်ထားသော ဒေါ်လင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။အရင်ကတော့သိက္ခာအပြည့်နဲ့ ဘုရားတရားလုပ်နေတဲ့ဘွားတော်ပုံစံက အိမ်ကပေထွးအေကြာင်းရိပ်မိေနတဲ့ကျွန်တော်ကတစ်ခုခုကို သိနေသည်။
ကလေးကိုပွေ့ပြီးအိမ်ထဲကိုကြည့်လိုက်တော့ သူတောင်းစားရဲ့ ဝတ်ပြီးသားအဝတ်တွေက တောင်ပုံယာပုံ ဘီယာဘူးခွံတွေ စားပြီးသားခေါက်ဆွဲခြောက်ခွံတွေ အချိုရည်ပုလင်းတွေနဲ့တကယ့်အမှိုက်ပုံပင်။
ကြာလာရင်ကလေးတွေကျန်းမာရေးထိခိုက်မှာတောင်ကြောက်ရသည်။
"ကိုကြီးလာပြီလား ဟေးးးးးးး"
ကျွန်တော့်အရင်အခန်းဟောင်းထဲကနေ ညီအကြီးဆုံးလေးကပြေးထွက်လာပြီးဖက်သည်။ကျွန်တော်ကပြန်လည်ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"ညီလေးတို့မပူနဲ့တော့ ကိုကြီးဒီနေ့ကစပြီးစောင့်ရှောက်ပေးမယ်နော် "
ကျွန်တော်ကအရင်ဆုံးအငယ်ဆုံးပေါက်စလေးကို အမေတို့အိပ်ယာထဲမှာသိပ်လိုက်သည်။ အိပ်ယာကလည်းရှုပ်ပွနေပြီး နေရာအနှံ့မှာကလေးအဝတ်တွေပုံနေသည်။ကျွန်တော်သက်ပြင်းချလာပြီး ဒေါသတွေအလိပ်လိုက်ထလာသည်။
"နေပါစေ လာစေအုံးဒင်းကိုမှတ်လောက်သားလောက်အောင်ဆုံးမပေးရမယ်"
ကလေးအိပ်သွားတော့မှ မီးဖိုချောင်ထဲသွားကာ ရှိတာလေးရှာကာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ဘဲဥအချဉ်ချက် ဝက်အူချောင်းကြော်နဲ့ ပန်းဂေါ်ဖီလေးကြော်ပြီး ကျန်တဲ့ညီလေးနှစ်ယောက်ကိုကျွေးလိုက်သည်။
ညီလေးနှစ်ယောက်ခေါင်းမဖော်တမ်းစားနေတာကြည့်ပြီး မျက်ရည်လည်းဝဲမိသလို အဖေမပီသသောသီဟမောင်ကိုလည်းပိုမိုဒေါသထွက်လာသည်။
"စားကောင်းလား သားတို့"
"တကယ့် ရုပ်သန့်သန့်လေးတွေမလို့ ညီလေးလို့မခေါ်တော့ပဲ သားတို့ဟူသာပြောင်းခေါ်လိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်ကိုကြီး အဖေဆို ခေါက်ဆွဲပဲပြုတ်ကျွေးတာ"
အကြီးကောင်လေးစကားကြောင့်ကျွန်တော်ခံစားသွားပြီး ကိုယ့်က်ုယ်ကိုလည်းအပြစ်တင်မိလိုက်သည်။
ထမင်းစားပြီးသွားတော့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရေမိုးချိုးပေးပြီး ရှင်းလင်းထားသောကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာအိပ်စေလိုက်သည်။ကျွန်တော်ကတစ်နေ့လည်လုံးအခန်းရှင်းကာ အဝတ်များလျှော်ရန် ချင်းနဲ့လိုက်ကောက်လိုက်သည်။ကလေးအဝတ်တွေကောက်ပြီးတော့ သူတောင်းစားရဲ့အဝတ်ပုံကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လျှော်မှတော့မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ဒင်းအဝတ်တွေ အတွင်းခံပါမကျန်ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲ မှာအဝတ်လျှော်နေလိုက်သည်။
~~~~~~
သီဟမောင် ဒီနေ့ပွဲတည့်လာတာမလို့ ဘီယာတစ်ဗူးေလာက်ေသာက်ပြီးညနေမှပြန်လာခဲ့သည်။
ကလေးနှစ်ကောင်အတွက် နံကင်ကြော်နဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော်ဝယ်လာခဲ့သည်။ အငယ်ဆုံးလေးကတော့ အရှေ့အိမ်က ဒေါ်လင်းကထိန်းပေးနေတာမလို့တော်သေးသည်။ဘွားတော်ကို တစ်ရက်က မူးမူးနဲ့လိုးမိလိုက်တာမလို့ သူ့အလိုးကိုစွဲသွားပြီး ကလေးထိန်းရာထူးကို အော်တိုမက်တစ်ရသွားသည်။
အိမ်ရောက်တော့ တစ်ခုခုပြောင်းလဲနေတာကို သိလိုက်ရသည်။ ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးသန့်ရှင်းနေပြီး အိမ်ထဲရှိဧည့်ခန်းပါမကျန် ပြောင်လက်ကာ ရှင်းလင်းျနသည်။
ဟိုအဖွားကြီးများရှင်းပေးထားတာလားသံသယဝင်မိပြီး အိပ်ခန်းထဲမှာကလေးသုံးယောက်လုံး သနပ်ခါးအဖွေးသားနဲ့ အိပ်မောကျနေတာမြင်မှ သူ့မယား ကိုသတိရသွားသည်။
ရေချိုးခန်းထဲမှာအသံကြားရတာကြောင့် ဘယ်သူလဲဆိုတာသိဖို့ဖွင့်လိုက်တော့ မထင်မှတ်တဲ့သူကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
"ဟင် ဝေယံ ငါ့သား မင်းဘယ်အချိန်ကရောက်တာလဲ"
~~
ရေချိုးခန့်ထဲဝင်လာတဲ့ သီဟမောင်ကိုရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရပြီး လျှော်လက်စ ဒင်းရဲ့အတွင်းခံကိုချပြီးကျွန်တော်ရပ်လိုက်သည်။
ပသိုင်းမွှေးမုတ်ဆိတ်မွှေးတွေထူထဲစွာပေါက်နေတာကလွဲရင် အရင်အတိုင်းပဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေပြန်ထွက်လာတာကြောင်အနားရောက်လာတဲ့ သီဟမောင်ကကို လက်သီးနဲ့အားကုန်ထိုးလိုက်သည်။
"အဖေ မပီသတဲ့ကောင် ကဲကွာ"
အရပ်ခြောက်ပေကျော်မြင့်တဲ့ သီဟမောင်ရဲ့မျက်နှာနားမရောက်ခင်မှာပဲ ဒင်းကကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကိုအသာဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီးအနောက်ကိုလိမ်လိုက်သည်။ ဒင်းကို နိုင်မယ့်လို့ထင်ထားသမျှသဲထဲရေသွန်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ရေမွှေးနဲ့ပြင်းတဲ့ရင်ခွင်ထဲရောက်သွားသည်။
"ကိုယ့်အဖေကို ဒီလိုပဲနူတ်ဆက်ရသလား လာစမ်းဆုံးမပေးမယ်"
သီဟမောင်က ကျွန်တော့်ကိုပွေ့ဖို့ကြိုးစားလိုက်ျပမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။
"အံမယ် ယောင်္ကျားပီသလာတယ်ထင်ပြီးမာန်တတ်နေတယ်ပေါ့ဟုတ်လား မင်းနေရာကိုငါပြပေးမယ်"
သူကအားနဲ့မလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကိုဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
"လွှတ်စမ်းဟျော့ ငါမင်းသားမဟုတ်တော့ဘူး"
ကျွန်တော်ရုနါးကန်ဖို့ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်ကျွန်တော်ဝမ်းလျားမှောက်ကျသွားပြီး ဒီကောင်လက်တွေက ကျွန်တော့်ဖင်ကိုချွတ်လိုက်သည်။ပြီးရင်သူ့လက်တွေတးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဖင်ကိုတဖြန်းဖြန်း ရိုက်တော့သည်။
"အားးးးးမမလုပ်နဲ့အားးးးး"
"ပါးစပ်ပိတ်ထား ငါ့သားတွေနိုးမယ်"
ကျွန်တော့်ဖင်ကိုရိုက်ရတာ ဒင်းကအရသာတွေ့နေသည်။
"ဖြန်းဖြန်းဖြန်း'
'ပြောစမ်းငါ့ကိုလက်သီးနဲ့နူတ်ဆက်တာဘာသဘောလဲ"
"မင်းမင်း နောက် နောက်မိန်းမယူမလို့ဆို "
"အဲ့ဒါမင်းက သဝန်တိုတာပေါ့ဟုတ်လား
'ဖြန်းဖြန်းဖြန်း"
"အားးးအအ မမဟုတ်ပါဘူး ငါ့ညီတွေမိထွေးရမှာစိုးလို့စိတ်တိုပြီး အဟင့်ဟင့် တကယ်ယူမှာလား"
ကျွန်တော်မျက်ရည်ကျမှပဲ သီဟမောင်ကလွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"စောစောကတည်းက အဲ့လိုပြောပါ့လား လီးထဲမှထဲ..စစချင်းငါ့ကိုလှမ်းထိုးတော့စိတ်မတိုပဲနေပါ့မလား"
"မိထွေးကဘယ်သူလဲ ဟိုအဖွားကြီး ဒေါ်လင်းလား"
"ဘာ ငါကယူစရာလား ငါ့သားတွေကိုစလိုက်တာ..အခုမယူသေးပါဘူး နောက်တော့မသိဘူး "
ထိုအခါမှ ကျွန်တော်စိတ်သက်သာရသွားသည်။ အခုထိဆွဲဆောင်မှု့ရှိနေသေးတဲ့ ကလေးသုံးယောကါအဖေကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ထမင်းစားတော့မလား ဟင်းတွေချက်ထားတယ်..ဘဲဥချဉ်ဟင်းနဲ့ဝက်အူချောင်းကြော်ထားတယ်"
"အင်း ငါ့အကြိုက်တွေမင်း မမေ့သေးဘူးပဲ ရေအရင်ချိုးလိုက်မယ် ဆပ်ပြာတိုက်ပေးဦး"
သီဟမောင်ရဲ့ စကားလုံးတွေကို လွန်ဆန်လိုစိတ်မရှိတော့ချေ။
~~
ရေချိုးဇလုံထဲမှာစိမ်နေတဲ့ သီဟမောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကြွက်သားများကို ဆပ်ပြာတိုက်ရေရင်းရင်ဘတ်မွှေးတွေပိုထူလာတာကိုသတိထားမိသည်။
သူကတော့ ကျွန်တော်ရဲ့လက်ဖဝါးနုနုလေးရဲ့တိုက်ချွတ်မှု့ကိုဇိမ်နဲ့ခံယူနေသည်။ သူ့ရဲ့ကြွက်သား ရှစ်မြောင်းဆီကိုရောက်သွားတော့ ကျွန်တော်ရပ်တန့်လိုက်သည်။ရေထဲကနေတင်းမာထောင်လျက်ရှိသော သူ့ရဲ့အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးတန်ကြီးကို မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော်အသက်ရှုတွေမြန်လာပြီး ထိုဟာကြီးကိုဆုပ်ညစ်ချင်သည့်စိတ်ကိုမနည်းထိမ်းထားရသည်။
"လုပ်လေ ဆပ်ပြာတိုက်လေကွာ "
သူဆိုလိုသည့်သဘောက သူ့လီးကြီးကိုပါတိုက်ပေးစေချင်သည့်သဘောမှန်းသိသည်။ ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အကြီးကောင်လေးဝင်လာပြီးကျွန်တော့်အားဖက်လိုက်သည်။
"ကိုကြီး သားဗိုက်ဆာတယ် ဟင်ဖေဖေကလည်း သားတို့လိုဆပ်ပြာလည်းတိုက်တတ်ဖူး"
ထိုအခါမှကျွန်တော်သတိဝင်လာပြီး သူ့ကိုဆပ်ပြာတိုက်နေရာမှလွှတ်လိုက်ပြီး ကလေးကိုပွေ့ချီလိုက်သည်။
"ကျွေးမှာပေါ့ သားကို လာ..."
ကျွန်တော်ထွက်သွားတာကို သီဟမောင်က ကျေနပ်စွာကြည့်နေလိုက်သည်။
~~~~~~~~~
ညရောက်တော့ ကလေးတွေကိုသုံးယောက်လုံး ကျွန်တော့်ရဲ့အခန်းထဲမှာသိပ်ပြီး အပြင်ထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းမှာသီဟမောင်ထိုင်နေတာကိုမြင်လိုက်ရသည်။
"လာထိုင်ဦး မင်းနဲ့ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်"
ကျွန်တော်ကသူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါနောက်မိန်းမယူမယ့်ကိစ္စဆွေးနွေးမလို့"
စကားကြောင့်ကျွန်တော်ြမျက်နှာတင်းမာသွားသည်။
"ယူချင်ယူ ငါ့ညီတွေငါခေါ်သွားမယ် သူတို့ကိုငါစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်"
"ခေါ်သွားလို့ရမလား အကုန်ငါ့သားတွေချည်းပဲ..မင်းနဲ့ ညီအကိုတော်ပေမယ့် ငါနဲ့ကသားအဖတွေလေ"
အခြေအနေကတင်းမာလာသည်။ကျွန်တော်ကတော့အလျော့မပေးဟုတွက်ထားသည်။
"ငါယူတယ်ဆိုတာက ကလေးတွေပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ့်လူလိုတယ်လေ ငါစီးပွားရှာနေတဲ့အချိန်အနောက်မှယမယားတစ်ယောက်ရှိမှစိတ်ချရမှာ"
သူ့စကားက အကျိုးအကြောင်းသင့်တာမလို့ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။
"တယ်လို့ငါ့ကိုနောက်အိမ်ထောင်မပြုစေချင်ရင်.မင်းငါ့မယားအနေနဲ့နေပြီးကလေး တွေကိုစောင့်ရှောက်ပေးမလား"
သီဟမောင်စကားက်ုကျွန်တော်စဉ်းစားလိုကါသည်။ လောလောဆယ် ဒေါက်တာနဲ့လည်းဇယားမရှိတာကြောင့် ကျွန်တော်ဒီမှာနေပြီးကလေးတွေကိုစောက်ရှောက်ရရင်ကိစ္စမရှိဟုတွေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီသဘောတူတယ် ငါမင်းမယားအနေနဲ့နေပြီးကလေးတွေကိုစောင့်ရှောက်မယ်"
သီဟမောင်ကပိုင်နိုင်စွာပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ထကာကျွန်တော့်အားပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ကြောင်သွားသောကျွန်တော်က
"ဘာလုပ်တာလဲ ဟ"
"ဘာလုပ်ရမှာလဲ မင်းပဲငါ့မယားဖြစ်ဖို့သဘောတူတယ်လေ ဒီတော့ လင်ကိုပြုစုရမှာပေါ့"
ကျွန်တော့်ဘာမှမပြောခင်မှာပဲ အိပ်ခန်းထဲရောက်သွားပြီးကုတင်ပေါ်သိုပက်လက်လှန်လဲကျသွားသည်။ သီဟမောင်က အပေါ်ကခွပြီး ကျွန်တော့်နူတ်ခမ်းလေးကို သူ့ရဲ့စီးကရက်နံ့ထုံနေတဲ့နူတ်ခမ်းနဲ့ဖိကာစတင်အနမ်းမိုးရွာတော့သည်။
ဒီနူတ်ခမ်းကြီးကို ကျွန်တော်လွမ်းနေခဲ့တာကြာပြီဖြစ်သည်။သူ့ရဲ့လျှင်မြန်သောလက်တွေကကျွန်တော့်အိင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ပြီး နို့စူစူလေးကို အတင်းညစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးပူလောင်လာပြီး နောက်မှာတော့ သူနဲ့နူတ်ခမ်းအနမ်းများကိုပြန်လည်တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
"ခဏနေဦး မင်းငါ့ကိုကတိတွေပေးရမယ် မဟုတ်ရင် မင်းမယားလုပ်ဖို့ငါသဘောမတူဘူး"
"ဘာကတိလဲ အကုန်ပေးမယ်"
ကျွန်တော်က သူ့မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"နောက်ဆိုမင်းမိန်းမမရှုပ်ရဘူး ယောင်္ကျားကောပဲ"
"ပေးတယ်ကွာ ယောင်္ကျားကတိ ငါ့သားသုံးယောက်အပေါ်အနစ်နာခံပြီးငါ့အပေါ်လေးစားတဲ့သူကိုငါသစ္စာမဖောက်တော့ဘူး ကတိ"
ထိုနောက်သူကကျွန်တော့်နို့လေးတွေကိုကိုက်နေသည်။
"အအ ကျန်ကျန်သေးတယ် ကလေးတွေရှေ့ညစ်ပက်တာတွေမလုပ်ရဘူး မဟုတ်ရင် အတုမြင်အတတ်သင်သွားလိပ်မယ်"
"ပေးပါတယ်ဆိုမှ အကုန်ပေးတယ်ကွာ ရပြီလား ရရင် မင်းရဲ့နူတ်ခမ်းနုနုလေးရဲ့ ယောင်္ကျားရဲ့ လီးကြီးကိုချော့ပေးဦး"
သီဟမောင်က သူ့ရဲ့အဝတ်တွေကိုအကုန်ချွတ်ပြီးကျံန်တော့်ဘေးမှာလှဲအိပ်လိုက်သည်။သူ့ရဲ့မဲနက်နေသောဆီးခုန်မွှေးအောက်ဝယ် အကြောတပြိုင်းပြိုင်းနဲ့၈လက်မခွဲလီးကြီးက ပါးပြငါးထောင်နေသည်။ ဒီလီးကြီးကိုလွမ်းနေတာကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော်သူ့ပေါင်ကြားထဲဝင်လိုက်ပြီး စတင်blow jobပေးလိုက်သည်။
"အွတ်အွတ်အွတ်အအအစ်ပစ်အအဟွတ်..အားးးကောင်းလိုက်တာ မောင့်မယားလေးရယ် နောက်မောင့်အနားအထွက်မသွားနဲ့တော့်နော်အိုးးး"
ကျွန်တော်စိတ်တွေလွတ်သွားပြီးစိတ်ပါလက်ပါနဲ့ သူ့ကို့ deep throat တွေအကြိမ်ကြိမ်ပေးနေမိသည်။မိနစ်လေးဆယ်ခန့်အကြာမှာတော့ သူ့ကကျွန်တော့်ပေါင်နှစ်ခြောင်းကိုပုခုန်းတစ်ဖက်ဆီမှာတင်ကာသီဟမောင်နဲ့ မင်္ဂလာဦးညကိုစတင်ဖြတ်သန်းလိုက်တော့သည်။
"ဖြောင်းဖြောင်းဖြောငါးဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်း..အားးးးးအဟင့်ဟင့်အိုအိုအားးးးးးအဟင့်ဟင့်"
ဒီခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးချက်တွေကိုခံရင်း နံရံမှာချိတ်ထားတဲ့အမေနဲ့သီဟမောင်ရဲ့ စုံတွဲပုံကိုကြည့်ပြီး အမေ့လင်နဲ့ သားတွေကို ကျွန်တော်ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်မှာမလို့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေပါလို့ ဆုတောင်းလိုက်ကြတော့သည်။
The end
၂၅-၄-၂၀၂၆
အဆုံးသတ်သည်။
သူရိန်စိုးလွင်
ပြီးပါပြီ။
............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................
