တခါတုန်းက ကုဋေကုဋာမှာ အပိုင်း (၁)

တခါတုန်းက ကုဋေကုဋာမှာ အပိုင်း (၁)

ရေးသားသူ - သျှင်နှောင်းအိမ် (Nite.Gal)

အချိန်ကား အကာလ ညအခါ၊ နေရာကား ‘ပန်းရိုင်း ပန်းပဲနှင့် သံထည် ကုမ္ပဏီ’ ဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသော အဆောက်အဦ အပေါ်ထပ်။ စက်ရုံတွေချည်း ပြည့်နေသည့် ရပ်ကွက်တခုလုံး မှောင်မဲနေသော်လည်း ဒီအခန်းလေးမှာတော့ မီးတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ပုံစံမတူသော လူ ၄ ယောက် စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေပြီး အကြောင်းအရာ တခုကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ ရွှေယ် (ဘယ်သူလဲ)”

မိန်းကလေးသံနှင့် အတူ ဓားတစင်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။ လူသံလိုလို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသော်လည်း ၄ ဦးစလုံး ပြတင်းပေါက်ကို ပြေးလာကြည့်ချိန်မှာ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိ။

“ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှီထုံကျိ (ရဲဘော်ရှီ) ကျနော့်လူတွေ ပတ်လည်ချထားပါတယ်။”

အရပ်ပုပု လူက ပြောသည်။ ရှီထုံကျိဟု အခေါ်ခံရသူ ဇင်ပြာဝတ် မိန်းမငယ်က ဘာမှ ပြန်မပြော။

ခပ်တိုးတိုး ခဏမျှ ဆက်ဆွေးနွေးပြီး သူတို့ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

xxx xxx xxx

အချိန်ကား သန်းခေါင်ကျော် အချိန်၊ နေရာကား ကု‌ဋေကုဋာ ဘုရင်ခံချုပ် အိမ်တော်။ ဂျစ်ကား ၂ စင်းက ခပ်ကြမ်းကြမ်း  မောင်းဝင်လာသည်။ အိမ်တော်ဂိတ်  တံခါးစောင့်များက ဟန့်တားသည်ကို မမှုပဲ ဂိတ်တံခါးများကို တိုက်ပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း မောင်းဝင်သွားကြသည်။

ဂိတ်မှ အစောင့် စစ်သည်များက ဂျစ်ကားများကို ပစ်ခတ်သဖြင့် အိမ်တော်အတွင်းရှိ မီးများ လင်းလာသည်။ အတန်ကြာအောင် အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်သံများ ကြားနေရသည်။

xxx xxx xxx

ဘုရင်ခံချုပ် အိမ်အတွင်း ဂျစ်ကား ၂ စင်းဝင်သွားသည့်အချိန်နှင့် မရှေးမ‌နှောင်းမှာပင် ကုဋေကုဋာ လွှတ်တော်အဆောက်အဦနှင့် အနီးတဝိုက်ကို ဂျစ်ကားများရောက်လာပြီး သေနတ်ကိုင်လူတစု တပ်စွဲထားလိုက်ကြသည်။ လွှတ်တော် အဆောက်အဦအနီးရှိ အိမ်ကြီး အိမ်ကောင်းများကို တအိမ်တက်ဆင်း ဝင်ရောက်စီးနင်းကြသည်။

အိမ်ကြီးအချို့တွင် ပြန်လည်ခုခံကြသည့် သေနတ်သံများကို ကြားရသည်မို့ လုံခြုံရေးမှူး ချယ်ရီတယောက် ပစ္စတိုကို ဟိုလ်စတာ (လွယ်ကြိုးအိမ်) ထဲမှ ထုတ်ကာ အပြင်သို့ ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်မိသည်။ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက မကောင်း၊ သူမရှိရာ အိမ်ကြီးဆီသို့ စစ်ဆင်ရေးတရပ်လို စနစ်တကျ နေရာယူဝန်းရံနေကြသည့် လက်နက်ကိုင်များ။ သက်ပြင်းကိုချကာ သေနတ်မောင်းတင်လိုက်ချိန်မှာ ...

“ သမီး ... ရတယ်၊ မခုခံနဲ့တော့”

ကျက်မိပြီးသား အန်တီ့အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

xxx xxx xxx

အချိန်ကား မနက် ၂ နာရီ ၄၅ မိနစ်၊ နေရာကား လူကုံထံရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ခြံကျယ်ကြီး။ ခြံဝက တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ခြံ၏ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိသည့် နန်းတော်တမျှ ကြီးမားသည့် အိမ်ကြီးဆီသို့ ကားတစင်း အပြင်းမောင်းနှင် ဝင်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှေ့ ပေါ်တီကို တိုင်ကို ဝင်တိုက်မိမလိုဖြစ်ပြီး ကားက တဘက်ကို ဆွဲကာ ပန်းအိုးများကို ဝင်တိုက်သည်။ ထိုကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူ၏ ပခုံးမှာ ဒဏ်ရာနှင့် အဝတ်အစားတွေက သွေးတွေ စိုရွှဲနေသည်။

ဒရီးဒယိုင်နှင့် အိမ်ထဲ အပြေးဝင်ကာ အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းတခုထဲကို သူ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားပြီး အိပ်မောကျနေသောသူ၏ ပခုံးကို အသာလှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နားနားကပ်၍ တိုးတိုး ပြောသည်။

“ အင်း ... အန်တီရော”

“ ပါသွားတယ်။”

ဒဏ်ရာနှင့်လူက တိုးတိုးပဲ ပြန်ဖြေသည်။ စကားအဆုံးမှာ နိုးလာသူက အိပ်ယာမှထ၍ အခန်းထဲမှာ တပ်ထားသော တယ်လီဖုန်းဆီကို လျှောက်သွားကာ ဖုန်းခွက်ကို မ လိုက်သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၁)

လွန်ခဲ့သော ၁၀ ရက်က ...

ဇံဟိုတယ် ကပွဲခန်းမက ကုဋာကျွန်းမှာ အကြီးဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံးဖြစ်သည်။ ပန်းကနုတ်များ၊ ကောနစ်တိုင်လုံးကြီးများမှ ရုပ်လုံး ရုပ်ကြွများမှာ ဗမာမှုဖြစ်သော်လည်း ခြယ်သထားသော အရောင်မှာ အနောက်တိုင်းဟန်စွက်ကာ ပြေပြစ်သည်။ မြင့်မားလှသော ခေါင်မိုး မျက်နှာကျက်မှ တွဲလောင်းဆွဲထားသည့် မီးဆိုင်းများမှာ အီတလီမှ အထူး အော်ဒါမှာယူကာ တပ်ဆင်ထားသည်မို့ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်နှင့် လင်းထိန်နေသည်။

တီးဝိုင်းက ဂန္တဝင်တီးလုံး တပုဒ်ကို စကားပြောလို့ ရရုံ ခပ်တိုးတိုး တီးမှုတ်နေကြသည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် ရုပ်ရှင်မင်းသား ရှုံးလောက်အောင် ကိုယ်လုံးနှင့် ကွက်တိ တိုင်းချုပ်ထားသည့် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီ မီးခိုးရောင် ဝမ်းဆက် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတဦးက ဝီစကီခွက်ကို ဟန်ပါပါကိုင်ကာ ကပွဲခန်းမအနှံ့ လူတယောက်ချင်းစီကို လိုက်ကာ နှုတ်ဆက် ဧည့်ခံလျှက်ရှိသည်။

“ ကွန်ဂရက်ကျူလေးရှင်း မစ္စတာ ဇံ”

“ သိုင်းခ်ယူး မစ္စတာ ကာတာ ... မဒမ်”

ဦးရွှေဇံက မစ္စတာ ကာတာနှင့် အတူပါလာသည့် မစ္စက် ကာတာ့ပါးကို နမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ..

“နောက်မှ အလုပ်စကား ပြောတာပေါ့ မစ္စတာ ကာတာ၊ ခုများတော့ အန်ဂျွိုင်း (ပျော်) လိုက်ပါဦး။”

... ဟု နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်လိုက်သည်။ မစ္စတာ ကာတာနှင့် မစ္စက် ကာတာတို့က လက်ထဲက ဖန်ခွက်များကို မြှောက်ကိုင်ကာ နှုတ်ဆက်ရင်း ကျန်ခဲ့ကြသည်။ တနေရာ အရောက်မှာ လိမ္မော်ရောင် ညနေခင်း ဝတ်စုံကို သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေး တယောက်က ဦးရွှေဇံကို လက်ဆွဲကာ ခေါ်လိုက်ရင်း ...

“ ရှင့်ကို ကျမ ရှာနေတာ”

“ အင်းလေ၊ ပြန်တော့မလို့လား။”

“ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုမှာ ... ၊ သူ့ကို ရှင်သိလား။”

မိန်းကလေး ညွှန်ပြသည့်ဘက်ကို ရွှေဇံ ချက်ချင်းမကြည့်၊ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဝါနှင့် လိမ္မော်စပ် ... မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးပဲ ခြယ်သထားသည့် သူမမျက်နှာ၊ ကျော့ရှင်းသည့် လည်တိုင်နှင့် ပုလဲပုတီး၊ နောက် ...

“ ဟေ့ ... ဟိုမှာဆို”

ရှက်ပြုံးလေးနှင့် လက်ကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်မှ ကြည့်လိုက်မိတော့ သူနှင့် ရွယ်တူ လူငယ်တဦး၊ မဟုတ် ... သူ့ထက်ပင် ငယ်ဦးမည်။ အကောင်းစား အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝမ်းဆက် ကို ဝတ်ကာ ဆံပင်ကို အနောက်ကို သေသေသပ်သပ် လှန်ဖီးထားသည့် လူငယ်လေး။ သူ ပြန်မဖြေပဲ လိမ္မော်ရောင် မိန်းကလေးကို ထားခဲ့ကာ ထိုလူ့ထံကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။

“ ဟိုး ... ကို ရွှေဇံ လောလှချည်လား။”

သူ့လမ်းကို ပိတ်ထားသည့် လူနှစ်ယောက် ... တယောက်က ပန်းရိုင်းက ဦးတင့်မောင်၊ နောက်တယောက်ကတော့ ချီဖောင်ကို ပိပိပြားပြား ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားသည့် တရုတ်အမျိုးသမီး တယောက်။

“ မစ်ရှတာ ဇံ၊ လက်မီးပီ စထရိတ် (ကျမ တည့်တည့်ပဲ ပြောမယ်)၊ ပလိရှ် ရီကော်စင်းထား အာဝါ ပရိုပိုးစယ်လ် (ကျေးဇူးပြုပြီး ကျမတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြန်စဉ်းစားပေးပါ)၊ အိုင် ... ပရောမစ်ရှ် ယူး၊ ဝီလ်ပီ အန်းကျွိုင်း ဝါ့ကင် ဝိစ်အပ်ရှ် (ကျမ ကတိပေးတယ်၊ ရှင် ကျမတို့နဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ ကျေနပ်မှာပါ)”

“ နိုး ... မစ္စရှီ ... ဝပ်ကင်းဝစ်ယူး (မင်းတို့နဲ့ အလုပ်လုပ်တာတော့) နိုး ... ဘပ်တ် (ဒါပေမဲ့) ... အန်ဂျွိုင်းရင်းယူး ဝတ်လ်ဒ်ဘီ အရက်စ် (မင်းကို သုံးဆောင်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ရက်စ်ပါ)”

“ ချောင်း (လိုး)”

တရုတ်အမျိုးသမီးက အသံအုပ်အုပ်နှင့် ဆဲသည်။ ဦးရွှေဇံက လက်ညိုး ၂ ချောင်းလုံးနှင့် ထိုး၍ ...

“ ယူးဂေါ့သပွိုင့် (မင်းနားလည်သားပဲ)”

... ဟု ပြန်ပြောကာ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာနေသော အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်ဆီ အပြေးတပိုင်း ထွက်သွားသည်။

“ ကိုမင်းရဲနိုင် ... ကြွပါခင်ဗျာ၊ လာပြီး ချီးမြှင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ။ ဟိုဒင်း ... အဖေကြီးကရော ... ”

“ ကျုပ် အဖေကြီး ကိုယ်စားလာတာဗျ။”

အဖေကြီး ကိုင်လေ့ရှိသည့် မီးခြစ်ကို မင်းရဲနိုင်က ထုတ်ပြသည်။ ဦးရွှေဇံက မီးခြစ်ကို ဦးညွတ် အရိုအသေပေးရင်း ...

“ ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ၊ ညစာကိုလဲ ဟိုဘက်က စားသောက်ခန်းမမှာ စိတ်ကြိုက်သုံးဆောင်ပါ၊ သောက်စရာ အတွက်လဲ ကျနော် သေချာ မှာထားပြီးပါပြီ။ မပြန်ခင်မှာ အဖေကြီးအတွက် ကျနော် သေချာ ထုတ်ပိုးထားတဲ့ လက်ဆောင်လေးကို ယူသွားပေးပါဦးနော်။”

“ ကောင်းပါပြီ။”

ကပွဲခန်းမထဲမှာ ဖျော်ဖြေပွဲက ခြိမ့်ခြိမ့်သဲသဲ တညလုံး ...

ဖျော်ဖြေပွဲပြီးတော့ လိမ္မော်ရောင်မလေးကို ဦးရွှေဇံကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး လိုက်ပို့သည်။ ဦးရွှေဇံမှာ တီထွင်သူ လုပ်ငန်းရှင်၊ လုပ်ငန်းတွေ အများအပြား ပိုင်ဆိုင်သည့် သူဌေးကလေးမို့သာ ဦးတပ်ခေါ်ရသည်၊ အသက် ၃၀ ပင် မပြည့်သေး။ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစ၊ ဗလတောင့်တောင့်နှင့် နာမည်ကျော်မင်းသားနှင့် တော်တော်တူသည်။ ဥစ္စာပေါ၊ ရုပ်ချောမို့ ရေလာမြောင်းပေးလုပ်ချင်သူ ပျိုဖြူများ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသူ။

“ အိမ်က လမ်း ၅၀ ဘက်မှာနော် ဂရေ့စ်”

“ ဟေ့ ... ဒါ ဂရေ့စ်မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူများက ရွှေပုံ ငွေပုံ ရိပ်သာမှာ နေတာ။”

လိမ္မော်မလေး နှုတ်ခမ်းစူသွားသည်။ ကားက ဖို့ဒ်က ထုတ်သည့် မာစတန်း ပြိုင်ကားမို့ သွက်သွက်ကလေး ပြေးသည်။ ကားခန်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဦးရွှေဇံဆီက အကောင်းစား ရေမွှေးနံ့ အက်ရှရှ ပြေပြေကလေးကို သူမ သတိထားမိသည်။

“ အင်းပါ ... မင်းက ရို့စ် ... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်၊ ကျမ ဆင်းမယ်။”

“အခု ဆိပ်ကမ်းနားမှာ အမိ၊ ဘတ်စ်ကားလဲ မရှိဘူး ... ဘယ်လို ပြန်မှာလဲ။”

“လမ်းလျှောက်ပြန်မယ်၊ အခုရပ်”

ပြောပြောဆိုဆို ကား ဟန်းဘရိတ်ကို သူမ ကိုင်သည်။ ဦးရွှေဇံ၏ လက်တဘက်က သူမလက်ပေါ် အုပ်ကိုင်သည်။

“ဒီနားမှာ ညဘက်ကြီး မိန်းကလေး တယောက်တည်း လမ်းလျှောက်လို့ အဆင်မပြေဘူးလေ။”

“ပြေပြေ မပြေပြေ၊ ရှင်ရပ်နော်။”

“အင်းပါ အင်းပါ၊ အမရာ ... ကိုယ် စ တာပါ။”

“...”

“အမရာ ... ”

ခေါ်ပေမဲ့ မထူး၊ စူပုတ်လို့သာ နေသည်။ ခဏကြာတော့ ကားရပ်သွားသည်။

“ဘာလုပ်ဖို့ ရပ်တာလဲ။”

“ရွှေပုံ ငွေပုံ ရောက်ပြီလေ၊ ပြော ဘယ်အိမ်လဲ။”

သူမ ညွှန်သလို သူ မောင်းသည်။ ခဏလေးနှင့် သစ်ကြီးဝါးကြီးနှင့် ခိုင်ခိုင်ခန့်ခန့် ဆောက်ထားသည့် အိမ်ကလေးရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ ဦးရွှေဇံက အောက်ဆင်းပြီး သူမကို တံခါးဖွင့်ပေးသည်။

အိမ်တံခါးဝရှေ့ သူမ သော့ရှာနေစဉ် ဦးရွှေဇံ သူမကို နောက်က သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသော လိမ္မော်မလေး အဖိုဓာတ်ကြောင့် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေပါ ထသည်ကို ဦးရွှေဇံ သိလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေးစ စူးစူးက ပါးကို ထိုးပြီး အနမ်းတပွင့် ခြွေသည်မို့ သူမ သော့လွတ်ကျကာ ဇက်ကလေး ပုဝင်သွားသည်။ အနမ်းက တပွင့်နှင့် မရပ်၊ နှစ်ပွင့် ... သူ့နှုတ်ခမ်းက အရက်နံ့၊ ပြီးတော့ သုံးပွင့်မြောက် အနမ်း။

‘...’ 

“အားးး” 

‘ဖြန်း’

ခြေခုံမှာ စူးကနဲမို့ ဦးရွှေဇံ အားကနဲ အော်သည်။ ဘယ်က ရလာမှန်းမသိသည့် စွမ်းအင်တွေနှင့် လိမ္မော်မလေးက သူ့ခြေ‌ခုံကို ဒေါက်ဖိနပ်နှင့် ဖိနင်းလိုက်ခြင်း။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း ဦးရွှေဇံ သေချာမသိသေးခင်မှာပင် ပါးတဘက်ပါ မီးပွင့်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းခံရသည်မို့ ယက်ကန်ယက်ကန်နှင့် နောက်ကို သုံးလှမ်းလောက် ဆုတ်သွားရသည်။

“ရှင် ပြန်တော့”

“ကိုယ်ကို အိမ်ထဲ မခေါ်တော့ဘူးလား ရို့စ် .... ဆောရီး အမရာ”

“ဟွန့်”

လိမ္မော်မလေး မျက်နှာ မဲ့သွားပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ဂျိမ်းကနဲ အသံမြည်အောင် ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

“ပြန်တော့ ... ”

“...”

ဦးရွှေဇံ ကားထဲဝင်ပြီး စက်ပြန်နှိုးတော့ အိမ်ထဲက အသံချိုချိုလေး ထွက်လာသည်။

“ထပ်သောက်မနေနဲ့ဦး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဖုန်းဆက်ဦး။”

“...”

‘ဝူးးးး’

တညလုံး မအိပ်ပဲ ငုတ်တုတ် ထိုင်စောင့်သော်လည်း ထိုညက လိမ္မော်မလေးဆီ ဖုန်းတကောလ်မှ မဝင်ပါ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၂)

နှိုးစက်က ကလင် ကလင် မြည်သံကြောင့် ရွှေဇံနိုးလာသည်။ နာရီကို ကြည့်တော့ ၉ နာရီတောင် ကျော်နေပြီ။ ကမန်းကတန်းနှင့် စွပ်ကျယ်ကို ကောက်စွပ်ရင်း မျက်နှာသစ် သွားတိုက်သည်။ တွေ့ကရာ ရှပ်အင်္ကျီနှင့် စတိုင်ပန်ကို အမြန်ဝတ်၊ အပြေးထွက်သည်။ ဒီနေ့ သူတီထွင် ထုတ်လုပ်ထားသော Fusion-Tech ကို တရားဝင် အရောင်းအဝယ်လုပ်မည့်နေ့ ... နောက်ကျနေလို့ မကောင်း၊ အိမ်ပြင်ရောက်တော့ အပါးတော်မြဲ ဂျာရစ်က ကားစက်နှိုးပြီး အသင့်စောင့်နေသည်။

ဘန်တလေ ကားရှည်ကြီး၏ နောက်ခန်းမှာ တက်ထိုင်လိုက်တော့ ဂျာရစ်က အမြန်မောင်းထွက်သည်။ မိန်းကလေးကိစ္စ ရှုပ်ထွေးတတ်သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စတွေမှာ ရွှေဇံ တိကျသည်၊ တပါတ်လုံးစာ အချိန်းအချက် အချိန်စာရင်းကို ဂျာရစ်ကို အမြဲကြိုပေးထားနေကျမို့ နောက်ကျနေတာကို ဂျာရစ်သိသည်။ တကယ်တော့ ဒီနေ့က လက်မှတ်ထိုးရုံသာ၊ ကိုယ်ပိုင် အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ကုဋေကုဋာ ကျွန်းစုများဆိုင်ရာ အမေရိကန် ကောင်စစ်ဝန်ကြီး မစ္စတာ ကာတာနှင့်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရင်းနှီးသလို အရောင်းအဝယ် စာချုပ်စာတမ်းပါ အချက်အလက်များအားလုံးကို ကြိုတင်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးသား။

ရွှေဇံ ပြုံးသည်။ ဒီနေ့ဟာ သမိုင်းဝင် နေ့ရက် ... ဇံ နည်းပညာ လုပ်ငန်းစုများက ပြိုင်ဘက် ပန်းရိုင်း အုပ်စုကို အလဲထိုးနိုင်ခဲ့တဲ့နေ့၊ တကယ်တော့လဲ ပန်းပဲလုပ်ငန်းကနေ စပြီး လက်နက်ငယ်နှင့် အဆင့်မြင့် လက်နက်တွေကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်အထိ လက်စောင်းထက်သည့် ပန်းရိုင်း အုပ်စုကို သူလွယ်လွယ်နဲ့ နိုင်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်။ အမှိုက်တို အမှိုက်စနှင့် ရေထည့်ရုံဖြင့် အန်နာဂျီ စွမ်းအင် အများအပြား ထွက်နိုင်သော Fusion-Tech စက်ကလေးများ ကို သူတီထွင်နိုင်ခဲ့လို့သာ ပန်းရိုင်းတို့ အုပ်စု ပြတ်ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ လက်နက်ငယ်ဒီဇိုင်းမှာတော့ ပန်းရိုင်းက ရိုင်ဖယ်များက ဇံ တံဆိပ်ရိုင်ဖယ်တွေထက် အများကြီးသေးပြီး အများကြီး ပိုစွမ်းသည်။

တကယ်တော့ ဒီနေ့ဟာ ဇံ အုပ်စုနဲ့ ပန်းရိုင်း အုပ်စု အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့နေ့သာမက ကမ္ဘာ့သမိုင်းပါ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်မဲ့နေ့ပဲ။ Fusion-Tech က အိမ်သုံး၊ လုပ်ငန်းသုံး၊ အရပ်သုံးအပြင် စစ်ရေးမှပါ အသုံးတည့်တာမို့ ဒီနည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နိုင်ငံက နေ့ချင်းညချင်း စူပါပါဝါ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဒါကြောင့်လဲ နိုင်ငံကြီးများက သူ့ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြတာ။

“ရောက်ပြီ ... ဘော့စ်”

အတွေးစထဲ နစ်မျောနေလို့ ဇံ နည်းပညာ လုပ်ငန်းစု ရုံးချုပ်ကို ရောက်လို့ ရောက်မှန်း မသိခဲ့။ ဂျာရစ်က ကားတံခါး ဆင်းဖွင့်ပေးသည်။ ချိန်းထားသည့် အချိန် အတိအကျပဲ။ ကားပေါ်ကအဆင်း မျက်လုံးထောင့်မှာ လူရိပ်တခု။ လိမ္မော်မလေး ... သူ့နာမည် ဘယ်သူပါလိမ့်၊ မေရီ မဟုတ်ဘူး၊ ဂရေ့စ် ... ဟင့်အင်း၊ သူ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာနေသည်။

“လာ ... ကျမနဲ့ လိုက်ခဲ့”

ပန်ဆယ်လ်စကပ်ခေါ် ခြေသလုံးလောက်ရှိမည့် စကပ်တိုတိုနှင့် အင်္ကျီ လိမ္မော်ရောင် ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ခေါ်တော့ သူ ပြုံးမိသည်။ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသည့်နေ့သာ မဟုတ်လျှင် ဂျာရစ်ကို အစီအစဉ်တွေ အကုန်ဖျက်ခိုင်းပြီး လိုက်သွားမိမှာ၊ အခုတော့ ...

“နေဦး ... ရိုစီ ... ဆောရီး၊ အမရာ ... ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ကိုယ် ချက်ချင်း ပြန်ဆင်းလာခဲ့မယ်။”

လက်ကို အသာဆွဲယူပြီး ရုံးဆင်ဝင်အောက် အရိပ်ထဲကို ဆွဲခေါ်ကာ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားသည်။ ဂျာရစ်ကို ကြည့်တော့ ကားမောင်းထွက်သွားပြီ။ ကားရပ်ပြီးမှ သူလာလိမ့်မည်။

“ဒီမှာ ... ကိုယ့် စက္ကထရီ လာရင် သူ့ကို ပြောလိုက်၊ ကိုယ့်ရုံးခန်းကို ဖွင့်ပေးလို့။ အဲဒီမှာ ထိုင်စောင့်နော်”

ဂျာရစ်က ဒါတွေ နားလည်ပြီးသား၊ မှာစရာ အထွေအထူးမလိုတာမို့ ပြောပြီး သူ အပြေးတပိုင်း ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်လျှောက်တော့ လိမ္မော်မလေးက ဘေးက ကပ်ပါလာသည်။ ကိုယ်ကြပ်ဘလောက်စ် လိမ္မော်ရောင်က လည်ပင်းအတော်ဟိုက်သည်၊ စကပ်က စစ်စိမ်း‌ရောင်နဲ့ သိပ်မမြင့်လွန်းသည့် လိမ္မော်ရောင် ဒေါက်ဖိနပ်က သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးကို လှသည်ထက် လှနေအောင် ပံ့ပိုးပေးနေသည်။

“ဟေ့ ... ရှေ့ကြည့်လျှောက်”

လည်ပင်း‌ပေါက်ကို လက်နဲ့ ဖိရင်း လိမ္မော်မလေးက ပြောသည်။

xxx xxx xxx

ဒီအိမ်နေရာကို အဖေကြီးရယ်၊ မင်းရဲနိုင်ရယ်၊ နှင်းဆီရယ်နဲ့ အမာခံ တပ်မှူးအချို့မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြ။ ကု‌ဋေကုဋာမှာ အဖေကြီးတို့ အသုံးပြုသည့် ဆေ့ဖ်ဟောက်စ် ပုန်းအိမ်တွေအများကြီးထဲက တလုံး။ အရေးပေါ် အခြေအနေကြုံလျှင် ဒီလို အိမ်တလုံးကနေ အဖေကြီးက အခြား ပုန်းအိမ်တွေကို တယ်လီဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ် ညွှန်ကြားသည်။ ပုန်းအိမ်တွေထဲက တပ်မှူးတွေက အဖေကြီး ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ကြရသည်။

ပခုံးမှာ ပတ်တီး အဖွေးသားနှင့် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေသောသူမှာ နှင်းဆီ ဖြစ်သည်။ နှင်းဆီမှာ နာမည်နှင့် လိုက်အောင် အရပ် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် ဂျပန်မင်းသားလို ချောသည့်အပြင် အတိုက်အခိုက် အသတ်အပုတ်လဲ သူမတူအောင် ကျွမ်းကျင်သည်၊ ဆူးတွေ အပြည့်နှင့် လူပဲ။ သွေးထွက်များထားသည်မို့ သူသိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်တာတောင် ဖုန်းကို နားထောင်ပြီး ညွှန်ကြားချက်ပေးနေသေးသည်။

ဖုန်းခွက်ကို ချကာ အဖေကြီးအနားကို နှင်းဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။

“ထိုင် ... နှင်းဆီ”

နှင်းဆီ အဖေကြီးထိုင်နေသည့် ဆိုဖာခုံဘေးက ဆိုဖာခုံမှာ ဝင်ထိုင်သည်။

“ဖက်တီး သေပြီ”

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

“ညက တရုတ်တန်းမှာ အသစ်ကလေးတွေ့လို့ သူ့တပည့်တွေ ပြန်လွှတ်ပြီး အိမ်ခေါ်သွားတယ်တဲ့၊ ဒီမနက် သူ့တပည့်တွေ သွားရှာတော့ လည်ပင်းပြတ်ပြီး အိပ်ရာထဲမှာ သေနေတာတဲ့”

သြော် ... ဒါကြောင့် တညလုံး ခေါ်မရတာကိုး။

“ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ရော”

“အဆက်အသွယ်ရတယ်၊ ဂျင်ကလိက မူတူးတို့ကို စီးထားပြီးပြီတဲ့။ မိုးပျံကတော့ ဘာမှ မလှုပ်ရှားရပေမဲ့ လူစုပြီး အသင့်ပဲတဲ့”

“အေး ... ကောင်းတယ်”

“ခု ... ကျနော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ အဖေကြီး”

“နေဦး၊ အခု ဖက်တီး တပည့်တွေက ဘယ်မှာလဲ။”

“တရုတ်တန်းမှာ ဝင်ရိုက်နေကြတယ်တဲ့။”

“ခက်တာပဲ၊ ဘယ်သူ ခေါင်းဆောင်လဲ။”

“ဖိုးဝ”

“မင်းရဲနိုင် ... ”

အဖေကြီး မျက်ရိပ်ပြလိုက်တော့ မင်းရဲနိုင် တရုတ်တန်းကို ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

“ခု ... ကျနော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ အဖေကြီး”

နှင်းဆီရဲ့ ဒုတိယအကြိမ်အမေးကို အဖေကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ...

“အခုတော့ မောင်ရင် အိပ်ယာထဲမှာ လှဲပြီး အနားယူဖို့ လိုမယ်၊ ဒါ အမိန့်ပဲ။”

xxx xxx xxx

သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ Fusion-Tech ရဲ့ တခုတည်းသော ပရိုတိုတိုက်ပ်ကို ယူကာ သူ့အိပ်ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ Fusion-Tech က ဝတ္ထုစာအုပ် ၃ အုပ်လောက် ထပ်ထားတာလောက်ပင် မကြီး၊ ခပ်သေးသေးပင်ဖြစ်သည်။ Fusion-Tech နှင့် အားဖြည့်ရသည့် လောင်စာတောင့်များကို အသုံးပြုသည့် နမူနာ လက်နက်ငယ်များကတော့ အစည်းအဝေးပြီးလျှင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်ဖို့ ရုံးအောက်က ကုန်တင်ကား ၂ စင်းထဲမှာ ညကတည်းက တင်ထားပြီးသား။

“ကဲ ... အမရာ ... ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေနော်”

ခေါင်းလဲ မငြိမ့်၊ ခေါင်းလဲ မခါ၊ ထိုင်လဲ မထိုင်သည့် လိမ္မော်မလေးကို သူထားခဲ့ပြီး အစည်းအဝေး ခန်းမဘက်ကို ထွက်ခဲ့သည်။ ခြေသံကြားလို့ လှမ်းကြည့်တော့ လိမ္မော်မလေးက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ လိုက်လာသည်။ အစည်းအဝေးခန်းမထဲ ဝင်ဖို့ ကော်ရစ်ဒါတဆစ်ချိုးနားမှာ လူတွေ ရုံးစုရုံးစု ... ကပ္ပလီ စစ်သားတွေလားမသိ၊ စစ်ဝတ်စုံတွေနှင့်။ အစည်းအဝေးခန်းထဲကို လှမ်းကြည့်တော့ မစ္စတာ ကာတာတို့တတွေ လူစုံတက်စုံ စောင့်နေကြပြီ။ ခါတိုင်းတွေ့နေကျတုန်းက စစ်သားတွေ ခေါ်ခေါ်မလာပါဘူး။

“လာဆို”

ပခုံးကို ဆောင့်ဆွဲပြီး ဘယ်လို ကိုင်ပေါက်လိုက်သည်မသိ ... လိမ္မော်မလေးကို သူ ဖက်လျက်သား လဲကျသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကပ္ပလီတွေက အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်ပစ်သည်။ သေနတ်သံ တဒိုင်းဒိုင်း တဒက်ဒက်ကြားမှာ လိမ္မော်မလေး ပြောတာ သူမကြား၊ သူ လူးလဲ ထဖို့ ကြိုးစားတော့ အတင်းပြန်ဆွဲထားသည်။ မစ္စတာ ကာတာတို့ ကောင်စစ်ဝန်ထမ်းတွေရော သူ့ဝန်ထမ်းတွေရော သေနတ်မှန်ကြတာ တွေ့သည်။

သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး ရုံးအောက်ထပ်ကို လိမ္မော်မလေး ပြေးဆင်းသည်။ မျက်လုံးထောင့်မှာ ပန်းရိုင်းအုပ်စုက တင့်မောင်။ မဖြစ်သေး၊ ဒီကောင် ရုံးထဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ စောစောက ကပ္ပလီတွေက ဘယ်သူလဲ။ တင့်မောင် လက်ထဲမှာ ဆီမီး အော်တို သေနတ်ငယ်တလက်။

‘ဒိုင်း’ ‘ဒိုင်း’ ‘ဒိုင်း’

သေနတ်သံနှင့်အတူ သူ့အနားက နံရံတွေ ဖြာထွက်ကုန်သည်။ လိမ္မော်မလေးလက်ထဲမှာလဲ ပြောင်းတို သေနတ်တလက်။ သူမ ပြန်ပစ်သည်။

‘ဒိုင်း’ ‘ဒိုင်း’

“ပြေး ... ပြေး ၊ ရှင် ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ။”

ပြောကာမှ ရွှေဇံ သတိ ဝင်လာပြီး လှေခါးက ပြေးဆင်းသည်။ ပြန်ခုခံတာကြောင့်မို့လား၊ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ တင့်မောင်တို့ သူ့နောက်ကို လိုက်မလာ။ ရုံးနောက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်တော့ ကုန်တင်ကားကြီးတွေနားမှာ ကပ္ပလီတွေ။ တစင်းကို စက်နှိုးပြီး မောင်းထွက်တာ မြင်လိုက်ရသည်။

“လာ မြန်မြန် လာ ... ”

လိမ္မော်မလေးက ဘေးတံခါးပေါက်ဘက်ကို သူ့ကို ဆွဲပြီး ပြေးသည်။ ပြတင်းပေါက်များမှ မြင်နေရတာက ဂျာရစ်မောင်းလာသော ကား ... ဘေးတံခါးပေါက်နားကို မောင်းလာတာ။ အပေါ်က သူ့ရုံးနားမှာ တင့်မောင်ရှိနေတာ တွေးမိရင်း သူတခု သတိရသည်။ ဒါကြောင့် လိမ္မော်မလေး၏ လက်က အတင်းရုန်းကာ ဘေးဘက်ရှိ အခန်းတခုထဲကို ဝင်သည်။ အခန်းထဲမှာ တယ်လီဖုန်း အော်ပရေတာ စက်ခလုတ်လိုမျိုး ခလုတ်ခုံအဟောင်း တခု။ ဝါယာကြိုးတွေ တချို့ တပ်လျက်၊ တချို့ကြိုးတွေက အနီးအနားမှာပဲ ပြန့်ကျဲနေသည်။

“ရှင် ... ဒါ တယ်လီဖုန်း ဆက်ဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး”

“ဒါ တယ်လီဖုန်း မဟုတ်ဘူး။”

သူ ဘီ ဆိုသည့် အပေါက်နှင့် ဇက် ဆိုသည့် အပေါက်ကို ဝါယာကြိုးတချောင်းနှင့် ဆက်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ပြီးတော့ အောက်ဘက်က ကြိုးတခုကို နံပါတ် ၃ အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ရပြီ”

xxx xxx xxx

ဦးရွှေဇံနှင့် အမရာတို့ ဂျာရစ်မောင်းသည့် ကားနှင့် အမြန်ထွက်သွားပြီး နောက် ၃ မိနစ်အကြာမှာ ဦးတင့်မောင်တယောက် ဦးရွှေဇံ၏ အလုပ်ခန်းတဖြစ်လဲ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လုပ်ငန်း လျို့ဝှက်ချက်နှင့် နည်းပညာများကို ခိုးယူဖို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ... အလာကောင်းသော်လည်း အခါနှောင်းခဲ့ချေပြီ၊ ရုံးခန်းထဲမှ မီးခံသေတ္တာ အားလုံးနှင့် စာရွက်စာတမ်းများရှိရာ အံဆွဲများအားလုံး မီးတောက်လောင်နေတာသာ တွေ့ရတော့သည်။

ဇံလုပ်ငန်းစုများတွင် Code BZx ကို အသုံးပြုပုံကို ရာစုသစ် - အဏ္ဏဝါဝိဇ္ဇာဂိုဏ်းမှာလဲ ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၃)

သူနှင့်အတူ တစားပွဲတည်း ထိုင်နေသူတွေကို မင်းရဲနိုင် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်မှညာမှာ မူတူး၊ မူတူးဘေးမှာက သူမသိသော တရုတ် ကလေး ၂ ယောက်နှင့် ဖိုးဝ၊ ပြီးတော့ ခုံလွတ် ၃ လုံး၊ ပြီးတော့ ဆွာမိ ခေါ် ကုလားလေးနှင့် နောက်ခုံလွတ် ၁ လုံး။ ညာဘက်ဆုံးမှာက ဂျင်ကလိ ဘညို။

ပထမဆုံး မူတူးက စကား စပြောသည်၊ သူ့မျက်နှာက ဒေါသနှင့် နဖူးကြောတွေပါ ထောင်နေသည်။

“ကျနော်တို့ အတူတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများပြီလေ။ ကိုဘညိုက ဘာဖြစ်လို့ အရမ်းမဲ့ စော်ကားရတုန်း။ ကျနော်တို့ အားနည်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်ခံမနေနိုင် ... ”

မင်းရဲနိုင်က အတင်းလက်ကာပြကာ စကား ဖြတ်ပြောသည်။

“အဖေကြီးက လုံးဝ စိတ်မကောင်း ဝမ်းနည်းရပါတယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ... ”

“ငြိမ်ခံမနေနိုင်ဘူး၊ သိက္ခာကို ထိ ... ”

မင်းရဲနိုင်က မရမက ဖြတ်ပြောသည်။

“ပြီးတော့ ကိုမူတူးတို့ကို တရုတ်တန်းက လမ်းတချို့နဲ့ အာမက်တို့ ပိုင်တဲ့ နယ်တွေကိုပါ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အဖေကြီးက မှာလိုက်တယ်။”

“ဒါပဲလား။”

မူတူး၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားသည်၊ ဒါပေမဲ့ တင်းမာနေတုန်း။ မင်းရဲနိုင်က အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူတထပ်ကို ထုတ်ပြီး မူတူးဘက်ကို တိုးပေးလိုက်သည်။

“ထိမိခိုက်မိတဲ့ မူတူးတို့ လူတွေနဲ့ မိသားစုတွေကို အဖေကြီးက ကူညီထောက်ပံ့တာပါ။ တခုတော့ ရှိတယ်၊ အခု လက်ရှိမှာ ဘာဖြစ်မလဲ မသိနိုင်သေးတာမို့ အဖေကြီးက မိတ်ဆွေအဖြစ်ကနေ မပြောင်းစေချင်ဘူးတဲ့။”

“...”

အင်တင်တင် လုပ်နေသော မူတူးနောက်မှာ ရပ်နေသော ဘညို၏ တပည့်နှစ်ယောက်က လှုပ်လှုပ်ရွရွ လုပ်သည်။

“ဘညို ... မင်းတပည့်တွေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ကွာ။”

စကားအဆုံးမှာ စားပွဲဝိုင်းကို ဝိုင်းရပ်နေကြသော လူအတော်များများ ထွက်သွားသည်။

“မူတူး ... မင်းအဖြေက ဘာလဲ။”

‘ထောက်’ ‘ထောက်’

မေးပြီး မင်းရဲနိုင် အဖေကြီး၏ မီးခြစ်ကို ထုတ်ကာ ဆော့နေသည်။ မူတူးက မီးခြစ်ကို ဆလံပေးသည်။

“နေပါဦး ... မင်းတို့ နှစ်ကောင်က ဘာလဲ။”

“ငါက ထန်ပေါ် ... တူက ငါ့ညီ ထန်ရီ၊ ... ငါတို့ သာကောက တရုတ်နီနဲ့ ပေါင်းပီး အဖေကြီးကို အာခံမလို့လုပ်တာ။ အဲတာ လာပြောတာ။”

သာကော (အစ်ကိုကြီး) ဆိုတာ သူတို့လမ်းထဲက ခေါင်းဆောင် (အကိုအရင်းမဟုတ်)။

“မင်းတို့ အကြီးရော ... ”

“ရှောင်းလုံ (နဂါးလေး) လဲ တရုတ်နီပဲ”

“မင်းတို့ လူ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”

“သိပ်မစိဘူး၊ တုံး လေးဆယ်ပဲ။ တူတို့က များတယ်။”

“ရတယ်၊ ကိစ္စမရှိဘူး။ အခု ငါတို့ အမြင်မှာ မင်း ... ဘယ်သူ ... ထန်ပေါ်က တရုတ်တန်းရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပဲ။ မူတူး ... ”

မင်းရဲနိုင်က မူတူးကို လှမ်းကြည့်သည်။ မူတူးက စိတ်နည်းနည်းပျက်သည့်ဟန်နှင့် အကြည့်လွှဲသည်။

“မူတူး ... မင်းလူ လေးဆယ်လောက် သူ့ကို ခဏပေးလိုက်။”

“ဒါဆို ကျနော်တို့ အပိုင်းကို ဘယ်လို ကာကွယ်မှာလဲ။”

“အဲဒါ အဖေကြီးတာဝန်ထား၊ မင်းလူတွေနဲ့ မီးပုံးနီအိမ်ကို ဝင်စီး၊ အဲဒီက ရတာ မင်းယူ ... ဟုတ်ပြီလား။”

မီးပုံးနီအိမ်ဆိုသည်မှာ တရုတ်တန်းက နာမည်ကြီး ဆောင်ကြာမြိုင်ဖြစ်သည်။ ဒီတော့မှ မူတူး မျက်နှာ ဝင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

xxx xxx xxx

အပြင်းမောင်းနေသော ကားနောက်ခန်းမှာ ရွှေဇံနှင့် အမရာ။ ရွှေဇံက အခုမှ လက်ဖျားခြေဖျားတွေ အေးစက်ကာ ငုတ်တုတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ အမရာက ရွှေဇံ့ကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးမှ ဘားမှ ဘရန်ဒီ တခွက်ငှဲ့ကာ ရွှေဇံကို ပေးသည်။

“ဘယ်ကို မောင်းရမလဲ‌ ဘော့စ်”

“...”

ရွှေဇံ့ဆီမှ ဖြေသံ မကြားရ။ ဘရန်ဒီကို ကျိုက်ချပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

“အိမ်ပြန်လို့ မရဘူးထင်တယ်၊ ရွှေပုံ ငွေပုံ ဘက်မောင်း”

“ဟင့်အင်း ... ”

အမရာက ဝင်ပြောသည်။ ပြီးတော့ သွားရမည့် လိပ်စာတခုကို ရွတ်ပြသည်။

“ဘော့စ် ... ”

ဘယ်သွားမှန်းမသိသဖြင့် ဂျာရစ်က သူ့ဘော့စ်ကို ပြန်မေးသည်။

“နေပါဦး ... မင်းက ဘယ်သူလဲ”

“အမရာလေ ... မေ့သွားပြန်ပြီလား၊ ဟွန့်”

“မဟုတ်ဘူးလေ၊ မင်း ... သေနတ်ကြီးက ဘယ်က ရတာလဲ။ မင်းက ငါ့ရုံးနားမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”

“စကားမရှည်နဲ့၊ ရှင် မသေချင်ရင် ကျမနောက် လိုက်ခဲ့”

လူပုံက ချောချောလှလှနှင့် မထင်ရက်စရာ၊ ကိုင်ထားသည့် သေနတ်က လူနှင့်မလိုက်၊ အကြီးကြီး။ စွာနေတာလေးက ချစ်ခန်းဖွင့်ချင်စရာမို့ ရွှေဇံတယောက် ပြုံးစိစိဖြစ်လာသည်။ မချောက မျက်လုံး မျက်ခုံး တော်တော်လှတာပဲ။ အသားက ညိုသည့်ဘက် ယိမ်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လိမ္မော်ရောင်တွေ သာ မဝတ်၊ မလိမ်းလျှင် ဖြူသည်ဟု ပြောလို့ရသည်။ တစိမ့်စိမ့်နှင့် အကြည့်ခံသည့် အလှမျိုး၊ လည်ဟိုက်ဘလောက်စ်မို့ အတွင်းပစ္စည်းတော်တော်များများကို ရွှေဇံမြင်နေရသည်။

“ရှေ့ကြည့်၊ ဗိုက်ပွင့်သွားမယ်။”

“ဘော့စ် ... ဘယ်မောင်းရမလဲ။”

သေနတ်ပြောင်းကို သူ့ဘက်လှည့်ရင်း တိုးတိုးလေးကြိတ်ပြောသည့် သူမအသံကို ရှေ့ခန်းက ဂျာရစ်မကြား။ စောစောက ထကြွသောင်းကျန်းလာသည့် ညီတော်မောင်ပင် သေနတ်ကို ကြောက်လို့ ချက်ချင်းငြိမ်ကျသွားသည်။ ဂျာရစ်ဘက်ကို ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ရွှေဇံ ဖြေသည်။

“သူပြောတဲ့ နေရာမောင်းကွာ”

xxx xxx xxx

နောက်က ဆောင့်တွန်းလိုက်တာမို့ အိမ်ကလေးရဲ့ ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲ ရွှေဇံ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနှင့် ဝင်သွားရသည်။ အထဲမှာ မှောင်နေလို့ ချက်ချင်း မျက်စိက ကျင့်သားမရ။

“သမီး ... ဧည့်သည်ကို ဒီလို မလုပ်ရဘူးလေ။”

ဧည့်ခန်းထဲမှ ကြည်လင်ထည်ဝါသော အသံ

“ဟွန့် ... အဖေ့လူကြီးက ဂျိမ်းစ်ဘွန်းပဲ။ ဒီလိုလုပ်ထားမှ တော်ကာကျတာ။ နို့မို့ဆို အဖေ့သမီး အိမ်ထောင်ကျသွားမယ်။”

၄ - ၅ စက္ကန့်လောက်ကြာမှ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပြောင်မနေသော်လည်း အကောင်းစားမှန်း သိသာသည့် ရွှေချည်ထိုး တိုက်ပုံနှင့် ချည်ပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ခန့်ညားညား လူကြီးတယောက် ထိုင်နေတာကို ရွှေဇံ မြင်ရသည်။

“တော်တော့ သမီး၊ လာ မောင်ရွှေဇံ၊ ထိုင်။ အပြင်က ဆရာလေး ... မင်းဘော့စ်ကို စိတ်ချ၊ သူက မိတ်ဆွေတွေဆီ ရောက်နေတာ၊ မှဲ့တပေါက် မစွန်းစေရဘူး။ သေနတ်ကြီး ပြန်သိမ်းလိုက်၊ မတော် ချော်ချွတ်ထိမိမှဖြင့်။ ကားကိုတော့ ခြံနောက်ဘက်က အမိုးအောက်ရွှေ့ထားလိုက်ပါ။ ရှေ့မှာဆို အပြင်လူမြင်တယ်။”

ခန့်ညားသော လူကြီးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ဧည့်ဝတ်ပြုသည်။ အရပ်မြင့်သော ရွှေဇံထက်ပင် နည်းနည်း အရပ်ပိုရှည်သော လူကြီးပဲ၊ လူငယ်တွေလို ဗလကြီး အယ်မနေသော်လည်း အသက်အရွယ်နှင့်စာလျှင် သန်သန်မာမာ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် ရှိသေးသည်မှာ အလွန်သိသာသည်။

“အဲဒါသာ ကြည့်တော့ မောင်ရင်ရေ ... ဖတဆိုးလေးဆိုတော့ ဦးက အလိုလိုက်ထားတော့ အမရာက နည်းနည်း ဆိုးချင်တယ်။”

ခေတ်ပေါ် ရုပ်ရှင်တွေထဲက စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရွှေဇံ နည်းနည်း ပြုံးမိသွားသည်။ ပြီးတော့ အဖေကြီး ညွှန်ပြသည့် နေရာမှာ ဝင်ထိုင်သည်။ အမရာက မီးခလုတ်ကို သွားဖွင့်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထောင့်က စားပွဲကြီးပေါ်မှာ ကု‌ဋေကုဋာကျွန်း မြေပုံကြီး။ စစ်တုရင် နယ်ရုပ်လေးတွေလဲ မြေပုံကြီးမှာ ချထားတာကို ရွှေဇံ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စကားချပ်။ ။ အဖေကြီးပြောသည့် အမရာက ‘ဖတဆိုးလေး’ ဆိုသည်မှာ typo-error မဟုတ်ပါ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၄)

အနီရောင် တရုတ်စာလုံးကြီးများ၏ အောက်တွင် ရက်ဒ်လန်တန်ဟောက်စ်ဆိုသည့် အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို ထွင်းထားသည့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကြီး တပ်ထားသည့် ၄ ထပ် အိမ်ကြီးမှာ တရုတ်တန်း၏ အလယ်ဗဟို ချက်မတွင် ရှိသည်။ ထိုအိမ်ကြီးက မီးပုံးနီအိမ်ဟု လူသိများသည့် ဟိုတယ်နှင့် အရက်ဘားတွဲဖွင့်ထားသည့် ဆောင်ကြာမြိုင်ကြီးပင်။ ညဘက်ဆိုလျှင် အရက်၊ ဘိန်း၊ မိန်းမ၊‌ လောင်းကစား အမျိုးစုံရနိုင်သော်လည်း နေ့ခင်းဘက် ဒီအချိန်မျိုးမှာတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ဒီနေ့မှာတော့ ကပွဲခန်းမကြီးတခုလုံး အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်နေသည်။ စစ်ဝတ်စစ်စား တဝက်တပျက်နဲ့ ကပ္ပလီတွေက ခန်းလုံးပြည့်။ ဒစ်စကို တီးလုံးသံက ဆူညံနေသလို မီးရောင်စုံကလဲ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းလက်လို့ နေသည်။ စတိတ်စင်ပေါ်မှာတော့ အနက်ရောင် မှန်နိုင်လွန်ဇာ လက်အိတ်ရှည်၊ ခြေအိတ်ရှည်များမှလွဲ၍ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော တရုတ်မလေး ၃ ယောက်နှင့် အဝတ်အစား လုံးဝကင်းမဲ့နေသော ကပ္ပလီ ၅ ယောက်တို့ တော်သလင်းပွဲကြီး ကျင်းပနေကြသည်။ စတိတ်စင်အောက်မှ ကိုယ်တော်များက စင်တင်ပွဲကို ဘီယာနှင့် မြည်းနေကြသည်။

အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ဆံပင်တုများ တပ်ထားသော တရုတ်မလေး ၂ ယောက်ကို ကပ္ပလီကြီး ၄ ယောက်က တံကျင်လျိုနေကြသည်။ လူကောင်သေးသေးလေးတွေမို့ နောက်က ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံးလွင့်သွားကာ အရှေ့က လီးက လည်ချောင်းထဲထိ ရောက်မတတ် ဝင်လာနေသည်။ ဆံပင်ပြာနှင့် တယောက်က သိပ်မဆိုးသော်လည်း အစိမ်းရောင်တယောက်က အတွေ့အကြုံမရှိတာမို့ အသက်ရှူတွေ မှားကာ သတိလစ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ ၂ ယောက်လုံး ပါးစပ်ထဲမှာ ပြည့်နေတာမို့ အသံမထွက်နိုင် ... ထွက်နိုင်လျှင်လဲ သီချင်းသံ၊ လက်ခေါက်မှုတ်သံ၊ တဟေးဟေး တဟားဟား အော်ဟစ်သံတွေ ဆူညံနေတာမို့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်က ကြားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်။

အသံထွက်နိုင်သည်ကတော့ ကလေးမျက်နှာနှင့် ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားသည့် တယောက်။ စတိတ်ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြားပြားဝပ် မျက်နှာအပ်ကာ ဒူးထောက် ဖင်ထောင်ပေးထားသည်ကို ဇိမ်ပြေနပြေ လိုးနေသည့် လီးဒဏ်ကို သူမ မချိမဆန့် ခံနေရသည်။ သူမက ၁၈ နှစ် ပြည့်လို့ ဒီကို ရောက်တာ တလပင် မပြည့်သေး၊ အတွေ့အကြုံများများ မရှိသေးတာမို့ ကပ္ပလီလီး တုတ်တုတ်ကို မခံနိုင်၊ အပျိုရည်ပျက်တုန်းကလိုပဲ ကွဲပြဲကာ နာလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်က “ပု ... ပု (မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့)” ဟု အော်ကာ အတင်းကြိတ်ရုန်းနေသည်။ သို့သော် ခွန်အားချင်းက မမျှတာမို့ ရုန်းမလွတ်ပဲ တပြွတ်ပြွတ်နှင့် လိုးသမျှကို အလဲအကွဲ ခံနေရလေသည်။

ဆောင်ကြာမြိုင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ် သီးသန့်ခန်းထဲတွင်တော့ မုတ်ဆိတ်ထူထူနှင့် ကပ္ပလီ ခေါင်းတုံးတယောက်နှင့် အရပ်မြင့်မြင့် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် မျက်နှာဖြူမ တယောက်တို့ ချစ်ခန်းဖွင့်နေကြသည်။ မီးပုံးနီအိမ်မှာ ကြေးစားမယ်တွေ အရောင်စုံ၊ အရွယ်စုံ ရနိုင်တာမို့ သူ့အကြောင်းသူ သိသော ဘာတီနီဒွန်းတယောက် သူနဲ့ လက်ရည်မျှနိုင်မည့် လူကောင်ကြီးကြီး အိုးတောင့်တောင့် အဖြူမ ရိုစီ့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုစီက ကိုကာကိုလာဗူး နှစ်ဘူးဆင့်ထားသလောက် တုတ်ထွားရှည်လျားသော ဘာတီနီ၏ လီးကြီးကို တံတွေးတွေ များများဆွတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး ပြုစုနေသည်။ ဒီလောကမှာ ကျင်လည်လာသည့် ၅ နှစ်အတွင်း ရိုစီ ဒီလို ဆိုဒ်မျိုး တခါမှ မကြုံခဲ့ရဖူး၊ တံတွေးနည်းသွားလျှင် ကြာကြာခံရလျှင် လိမ့်နေအောင် ခံရမည်မှန်း ရိုစီ သေချာသိနေသဖြင့် ရွှဲနေအောင် ဆွတ်ကာ အသေအချာ ပြုစုပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒတ်စ် အီနပ်ဖ် (တော်လောက်ပြီ) ကမ်းအပ် (ဒီပေါ် လာခဲ့)”

ရိုစီကိုယ်တိုင်လဲ တွေးတွေးကြည့်ရင်း အရည်တွေ စိမ့်နေပြီမို့လို့သာ တော်သေးသည်။ ပက်လက်အိပ်နေသော ဘာတီနီ့ကို တက်ခွရင်း ကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းနှိမ့်ကာ သူမ အဝနှင့် သူ့ဒုံးပျံကြီးကို တေ့လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ... လက်ထောက်ကာ မဝင့်တဝင်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း နှဲ့ကာ သူမ လှုပ်ရှားတော့ ဘာတီနီ ပြုံးသည်။

“အင်း ... အင်း ... အား ... ယွာ ဆိုးဘစ် (ရှင်က သိပ်ကြီးတာပဲ)”

“အာယူး ဝက် (မင်းစိုနေပြီလား)”

မေးဖော်ရလို့ တော်သေးသည်။ ရိုစီ စိတ်တိုင်းကျတော့ မစိုသေး။ ဘာတီနီရဲ့ လက်တဘက်က ရိုစီ့ နို့တွေကို လာထိသည်။ ပြီးတော့ သူမ အစိလေးကို အသာ တို့ထိ ပွတ်ပေးသည်။

“ဝိတ် ... ယူ မွန်စတာ (စောင့်ဦး၊ ရှင်ကြီးရဲ့)”

ဘာတီနီ မျက်လုံးတွေ ပိတ်ကာ ဇိမ်ယူနေသည်။ ဒစ်မြုပ်ရုံလေး နှဲ့ကာ တက်ပြုစုနေတာမို့ ပြုံးပြီး ကျေနပ်နေတာကို ရိုစီ ရိပ်မိသည်။ သူ့ကို စိတ်ကြိုက်ပေးလုပ်လျှင် အနည်းဆုံး ၂ ရက်လောက် မထနိုင်ပဲ ဖြစ်သွားနိုင်တာ သိနေတာမို့ တတ်နိုင်သလောက် ရိုစီပဲ လှုပ်ရှားမှ ခံသာလိမ့်မည်။

“အား ... အား ... ဟီးဟီး”

သူမ အဖုတ်က ပွစိပွစိ ဖြစ်လာတာ သူမ သိသည်။ ပေါင်တွေလဲ နည်းနည်းပင် တောင့်လာသလိုလို ဖြစ်လာပြီ။ တခါမှာ ပေါင်ကြွက်သားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားတော့ ဘာတီနီ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်သည်။

“ကမ်း (ဒီကိုလာ)”

သူ ပုတ်ပြသည့် အိပ်ယာပေါ်က နေရာမှာ သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ အပြည့်အဝတော့ ဖိမထိုင်ချရဲ၊ ဒူးထောက်လျှက်သား ကုတင်ခေါင်းရင်း ဟက်ဒ်ဘုတ်ကို ကိုင်ကာ ရိုစီ မတ်မတ်လေး ရပ်နေလိုက်သည်။ ဘာတီနီ ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်ကို ကော့လိုးသည်။ တဝက်လောက် ဝင်သည်ဟု ရိုစီ သိသည်။ အထဲမှာ မချိမဆန့်ပဲ၊ ပြည့်သိပ် တစ်ဆို့ နေသည်။

“အား ... အား ... တူးမတ်ချ် (အရမ်းကြီးတယ်)”

ရိုစီ့ ခါးကို ဘာတီနီ ထိန်းကိုင်ကာ ဆက်ပြီး ကော့လိုးသည်။ ရိုစီ့ အသံတွေက ပိုပြီး အရိုင်းဆန် ကျယ်လောင်လာသည်။

“အား ဟား ... အိုး ... အား ... အား ... အား ဟား ... ဟာ့ ... အား ... အိုး”

ရိုစီ အသက်ရှူ မှားနေပြီ။ သူ တရစပ် လိုးနေချိန်မှာ ရိုစီ အသက်မရှူမိ၊ သူ နည်းနည်း နှေးသွားမှ အသက်ကို လုရှူရသည်။ စပြီး အမောပင် ဖောက်လာသည်။ သူမ ခေါင်းက ထိန်းမရပဲ မော့ပြီး နောက်ကို တခါ တခါ လန်ကျသွားသေးသည်။ အားတင်းကာ ဒူးထောက်ရာမှ ဆောင့်ကြောင့် ပြန်ထိုင်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ အိပ်ယာပေါ် ခြေဖဝါး နှစ်ဖက်ပြားပြားချကာ ထလို့ ရသွားတော့ ရိုစီ စိတ်ထိန်းကာ ဘာတီနီကို တလှည့် ပြန်ပြုစုပေးသည်။ လိုးရှိန်နှင့် အနက်ကို သူမ ထိန်းနိုင်သဖြင့် နည်းနည်း အမောပြေအောင် သက်လုံကို ချန်ထားကာ ခပ်နှေးနှေးပဲ လုပ်တာကို ဘာတီနီ သိသော်လဲ ဘာမှ မပြော။

“အား ... အား ... စိုး ဂွတ် (အရမ်းကောင်းတယ်)”

ရိုစီ့ အလစ်မှာ ဘာတီနီ ရိုစီ့ခါးကို လက်နှစ်ဘက်နှင့်ကိုင်ကာ အောက်ကို ဆွဲဆောင့်ချလိုက်သည်။

“အားးး ... အားးးးး နိုး နိုး”

သတိလက်လွတ်နှင့် အတင်း ထ မိသည်ကို ကော့ကာ တဆုံး ၄ - ၅ ချက် ဆက်တိုက် လိုးပစ်လိုက်တော့ ရိုစီခမျာ ဗိုက်ထဲက အရမ်းအောင့်သွားပြီး ဘယ်လို ဖြစ်သည်မသိ ... နာလဲနာ၊ ကောင်းလဲကောင်းနှင့် ပြီးသလိုမျိုး ဗိုက်ကြွက်သားတွေပါ အကြောဆွဲကာ သေးတွေပါ ထွက်ကျလာတော့သည်။

“အူး ... အူးးး ... နိုး ... အာ့ ဖပ်ခ် ... အား”

အိပ်ယာ‌ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး ပုံလျက်သားဖြစ်နေသော ရိုစီ့ကို နောက်မှ ဒေါ်ဂီဆွဲရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာ တံခါးခေါက်သံကြားရသဖြင့် ဘာတီနီ သွားဖွင့်သည်။

xxx xxx xxx

သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာနေသော ရေဒီယိုကို နှင်းဆီ အသံတိုးလိုက်ပြီး မြေပုံရှိရာ စားပွဲအနီးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ တော်တော်ကြာအောင် အိပ်လိုက်ရသဖြင့် အားပြည့်ကာ လန်းဆန်းနေသည်။ မြေပုံစားပွဲအနီးတွင် အဖေကြီးနှင့် ဦးရွှေဇံတို့ ခပ်တိုးတိုး တိုင်ပင်နေရာမှ သူ့ကိုမြင်သဖြင့် စကားစ ရပ်သွားသည်။

“နှင်းဆီ ... ဒါ မောင်ရွှေဇံတဲ့။ မောင်ရွှေဇံ ... ဒါကတော့ နှင်းဆီပေါ့။ ဦးလိုပဲ ယုံကြည်တိုင်ပင်နိုင်ပါတယ်။”

သူတို့ နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုစဥ်မှာပင် အတွင်းခန်းက လိမ္မော်ရောင် ရင်စေ့အင်္ကျီ၊ ထဘီဝမ်းဆက်နှင့် အမရာ ထွက်လာသည်။ လက်ထဲမှာလဲ ခေါက်ဆွဲပန်းကန် ၃ ပန်းကန်ကို ထည့်ထားသော လင်ဗန်း တချပ်။

“လာ ... အဖေနဲ့ အကိုလေးတို့ ... ပူတုန်း စားလိုက်ဦး။”

“ကိုယ့်အတွက်ရော မပါဘူးလား ... ... ... အဲ ... အမရာ”

“ဒီတခွက်က ရှင်ကြီး သူများ နာမည် မှားခေါ်ရင် သွန်ပစ်မလို့ ... ရော့”

လှမ်းပေးတဲ့ တခွက်မှာ အသည်းအမြစ် တစုံပါသည်။ ဟိုဘက် နှစ်ခွက်မှာ မပါ။ ရွှေဇံ ပြုံးတော့ သူမ မျက်စောင်းထိုးသည်။ နှင်းဆီက ဘာမှ မပြော၊ နီးရာ တခွက်ကို အဖေကြီးကို ကမ်းပေးပြီး နောက်တခွက်ကို ယူကာ အားရပါးရ စားတော့သည်။

“ကဲ ... စားရင်းနဲ့ သတင်းစုကြရအောင်။ ရေဒီယိုကတော့ စောစောကပဲ ဘုရင်ခံချုပ် ရွေးကောက်ပွဲမှာ မဲမသမာမှုတွေ ရှိလို့ ဗမာစစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်တယ်လို့ ကြေငြာသွားတယ်။”

“(ဂလု) အဖေကြီး ... (ဂလု) ဒါကို ယုံသလား။”

ပလုတ်ပလောင်း စားနေရင်း မေးသည့် နှင်းဆီကို အဖေကြီးက တိုက်ရိုက် မဖြေ၊ ရွှေဇံ့ကို မေးငေါ့ပြသည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဲရေတဲ့ စက်က ကျနော့် ဒီဇိုင်း။ ကျနော် ကိုယ်တိုင်တောင် မဲခိုးပေးချင်လို့ မရဘူး။”

“အင်း ... ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ... မဲခိုးတယ်ဆို ကျုပ်က အရင်သတ်မှာ”

က‌ဋေကဋာကျွန်းရဲ့ မြေအောက်လောက ဘုရင်ပြောသည့် ဟာသက ဟာသတော့ မဟုတ်၊ အပ်ကျတာကအစ သိတဲ့ အဖေကြီးပဲ။ မဲခိုးလျှင် သူအရင် သိမှာ၊ သတ်လဲ သတ်နိုင်မှာ။

“ကျုပ်အထင်တော့ ဒါ တရုတ်နီစနက် မကင်းဘူး။ ပြီးတော့ ရွှေဇံ့ ဖြူးရှင်းစက်ကိုလဲ လိုချင်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဲကိစ္စကတော့ သက်သက် အကြောင်းရှာတာပေါ့။”

သြော် ... ဒါ့ကြောင့် မနက်က သူ့ရုံးခန်းကို ပန်းရိုင်းက တင့်မောင်တို့အုပ်စု ဝင်စီးတာကိုး။

“မနက်က ကျနော့် ရုံးခန်း ... ”

အဖေကြီးက ဆက်ပြောသဖြင့် ရွှေဇံ စကားစ ပြတ်သွားသည်။

“မောင်ရင့် မစ္စတာ ကာတာ သေပြီ၊ သူ့ မစ္စက်ကတော့ ကျုပ် စောင့်ရှောက်ပေးထားတယ်။ ခု တရုတ်နီ တိုက်သင်္ဘောတွေက ကဋေကဋာကျွန်းစုတွေကို ဝိုင်းပြီး ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ဗမာ ပြည်မကြီးက စစ်သင်္ဘောတွေနဲ့ အမေရိကန် သင်္ဘောအုပ်စုတွေက ကုဋေကုဋာကို လာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မလာနိုင်ဘူး။”

“အဖေ ... ဒီတော့ စစ်ဖြစ်မှာလား။”

“ပြောလို့ မရဘူး၊ ဖြစ်ချင်လဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အခု အရေးကြီးတာက ... အန်တီ့ကို ကယ်ဖို့နဲ့ သူတို့ ခြေကုပ်မရ‌အောင် ပြန်တိုက်ဖို့ပဲ။ ရွှေဇံ ... သူတို့ ဖြူးရှင်းစက်ကို ရသွားလား။”

“ဖြူးရှင်းစက်က ဒီတခုပဲ ရှိတာ။ ဒီဇိုင်းအားလုံးက ဒီထဲမှာ ... ”

ရွှေဇံက သူ့ခေါင်းကို သူ လက်ညိုးထိုးပြသည်။ အိတ်ထောင်ထဲက ဖြူးရှင်းစက်ကို စမ်းကြည့်တော့ မရှိတော့။

“ရှင့်ဟာ ကျမ သိမ်းထားတယ်၊ စိတ်ချ ... အဲဒါပျောက်ရင် ကျမက အရင်သတ်မှာ”

အမရာက ဝင်ပြောသည်။ အဖေကို တုပြီး ပြောတာကို သူတို့ အားလုံး ချစ်စနိုး ရယ်လိုက်ကြသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၅)

“ဒတ် အစ် နော့ အင်အွာ အာဂါရီးမန့် (ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အထဲမှာ ဒါ မပါဘူးလေ)”

ကိုယ့်အဝတ်လေးတွေကိုယ် ပိုက်ကာ ဝတ်လစ်စလစ်နှင့် အခန်းအပြင်မှ ကပ်နားထောင်နေသော ရိုစီ ကပ္ပလီကြီး ဘာတီနီ၏ အော်သံကို ကြားရသည်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲမှ ဘာသံမှ မကြားရပဲ တော်တော်ကြာအောင် တိတ်နေသည်။ သေချာ ကြားရအောင် နံရံနားကို နားနဲ့ သေချာတိုးကပ်ပြီး နားထောင်လိုက်ချိန်မှာတော့ ...

xxx xxx xxx

ဓားပြန်အနှုတ်မှာ သွေးတွေနှင့်အတူ ဖြူဖြူဖတ်တွေပါ ကပ်ပါလာသည်။ အခန်းပြင်ဘက်က တစုံတခု ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲပြိုသံကို ဘာတီနီကြားလိုက်ရသည်။ တိုးတိုးနေဆိုသည့် သဘောနှင့် နှုတ်ခမ်းရှေ့မှာ ထောင်ထားသော လက်ညိုးနှင့် ဓားမြှောင်မှာ ပေနေတာတွေကို သပ်ကာ လျှာနှင့် လျက်နေသည့် တရုတ်မလေးသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်နှင့် ပင်တူနေသည်။

“ဝပ်ဟက်ဖ ယူဒန်း ... အာ ယူး နပ်စ် (မင်းဘာလုပ်လိုက်တာလဲ၊ မင်းရူးနေလား) ? ”

“ကျင့်သယ် (သူလျိုမ)”

ရုတ်တရက် ပြန်ပြောစရာ စကားလုံး ဘာတီနီ ရှာမရ။ မခို့တရို့ ဟန်နှင့် သူ့ဘက်ကို လမ်းလျှောက်လာသော ချိဖောင်ဝတ် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မလေးက ကွန်မြူနစ်ဖြစ်သော်လည်း ပစ္စည်းမဲ့ လူတန်းစား မဟုတ်။ လူကောင်သေးသော်လည်း ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်နှင့်၊ ချိဖောင်က ပေါင်ရင်းအထိ ခွဲထားတာမို့ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ပေါင်တံသွယ်သွယ်ကို မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း မြင်နေရသည်။ အလုပ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေရတာသာ မဟုတ်လျှင် ဘာတီနီ စိတ်ကြိုက် ဆွဲရမ်း ဖောင်းဒိုင်းပစ်လိုက်ပြီးပြီ။

“ဂါ့ဒေါက် (မင်းထွက်သွား)”

“တူး ဝပ်အိုင် အပ်စ်ခ် (ကျမပြောတာ ရှင်လုပ်ပါ) အော (ဒါမှမဟုတ်ရင်) နိုးမန်းနီးဖော်ယု (ရှင့်အတွက် ငွေမပေးဘူး)”

ပြောနေရင်း ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သေးသည်။ ပြီးတော့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့နှင့် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ တံခါးကို ဖွင့် ... အပြင်မှာ ခွေခွေလေး အသက်မဲ့နေသည့် ရိုစီ့ခန္ဒာကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်ခွကာ သူမ ထွက်သွားတော့သည်။

xxx xxx xxx

“အမရာ ... အိပ်တော့၊ ဧည့်သည်နားပါစေ။”

ညနက်ပြီဖြစ်တာမို့ အသီးသီး အိပ်ယာဝင်ကြပြီ။ တနေ့လုံးနီးပါး အိပ်ထားသည့် နှင်းဆီက ညပိုင်းအတွက် တယ်လီဖုန်း တာဝန်ခံမို့ တယ်လီဖုန်းအနား ထလာတော့ ဧည့်ခန်းမှာ လူနှစ်ယောက်၊ ရွှေဇံနှင့် အမရာ တီးတိုးတီးတိုးနှင့် စကားတွတ်ထိုးနေကြသည်။

“ဟုတ် ... ကိုနှင်းဆီ”

ရွှေဇံက သိပ်ကျေနပ်ပုံမရသော်လည်း ဧည့်သည်လုပ်နေရသူမို့ ပေးထားသော အခန်းကို ထလာလိုက်သည်။

“အကိုလေးကလဲ ... ”

“တော်၊ နင့်ခြေလှမ်း ငါသိတယ်”

နှင်းဆီက အမရာကို ကျိတ်မာန်သည်။ ပြီးတော့ တကလင်လင် မြည်နေသေးသော တယ်လီဖုန်းနားကို လျှောက်သွားပြီး ဖုန်းခွက်ကို မလိုက်သည်။

“...”

xxx xxx xxx

ရောင်နီပျို့ပြီ၊ ငှက်ကလေးတွေ တပိပိနှင့် အော်မြည်စပြုပြီ။ မျက်နှာသစ်ပြီး ဘုရားဆွမ်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အမရာ အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာတော့ ကုန်ခါနီး အရက်ပုလင်းကို ကိုင်လျက်သား နှင်းဆီ။

“ဟယ် ... အကိုလေး ...”

အမူးလွန်ကာ ဇက်ကျိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း တညလုံး အဝင်ကောလ်များက သတင်းများနှင့် သူပြန်လည် ညွှန်ကြားထားသည်များကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ လက်ရေးတိုနှင့် ရေးမှတ်ထားတာကို တွေ့ရသည်။ ခေါ်သံကြားတော့ အမရာကို မော့ကြည့်သည်။

“လုပ်ရက်လိုက်ကြတာဗျာ”

နှင်းဆီ အမရာ့ပခုံးကို မျက်နှာအပ်ကာ ကလေးလေးလို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသည်။ အတန်ကြာမှ မျက်ရည် သုတ်ကာ ... အိန္ဒြေဆည်လိုက်ပြီး ...

“ကဲ ... အမရာ၊ နင်လုပ်စရာ ရှိတာ သွားလုပ်တော့”

... ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောကာ သူ့အခန်းထဲ ဒယီးဒယိုင်နှင့် ဝင်သွားကာ။ အဖေကြီး၏ လက်ရုံးတဆူဖြစ်သူ မိမိကို ဒီလို ဝမ်းနည်းပန်းနည်း အခြေအနေနှင့် မည်သူမျှ မတွေ့မြင်စေချင်၊ ဟင့်အင်း ... အလုပ်သဘောအရ မည်သူမျှ တွေ့မြင်လို့ မဖြစ်။ သို့သော် ... သိမြင်လိုက်သူကတော့ ရှိနေပါသည်လေ။

xxx xxx xxx

အချိန်ကား မနက် ၈ နာရီ၊ နေရာကား မြို့လယ်ကောင် စီးပွားရေး အချက်အချာ လမ်းမတန်း။

မနေ့ကလဲ စည်ကားသည်၊ ဒီနေ့လဲ စည်ကားနေသည်။ သို့သော် စည်ကားပုံကား မတူ။ မနေ့က ရောင်းဝယ်ဖောက်ကား အလုပ်တက်၊ အလုပ်သွားသူများနှင့် စည်ကားခြင်း။ ယနေ့ကား ... တံခွန်၊ အလံ၊ စာတမ်း ကိုင်ဆောင်ထားသူများနှင့် စည်ကားခြင်း။

“အန်တီ့ကို ချက်ချင်းလွှတ်”

“ဘုရင်ခံချုပ် ကျန်းမာပါစေ”

“အာဏာရှင် အလိုမရှိ”

ကြွေးကြော်သံများကို အော်ဟစ်ကာ ဆန္ဒထုတ်ဖော် သပိတ်မှောက်ကြသည်။ သိပ်မကြာမီ ရဲအချို့ ရောက်လာကာ ဆန္ဒပြသူများကို ဝိုင်းပတ်ကာ လုံခြုံရေး ယူပေးသည်။ ဆန္ဒထုတ်ဖော်သူများကလဲ ရမ်းကားခြင်း၊ အများပိုင်နှင့် ပုဂ္ဂလိကပိုင် ပစ္စည်းများကို ဖျက်ဆီးခြင်းမရှိပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ စည်းကမ်းတကျ ဆန္ဒထုတ်ဖော်ကြသည်။

ထူးခြားတာက မြင်နေ တွေ့နေကျ လောင်းကစား၊ အရက်ပုန်းနှင့် အပျော်အပါးကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်သူ အမှောင်လောက လူမိုက်လောကသားတို့ကို လမ်းမထက်မှာ လုံးဝ မမြင်ရခြင်းပင်။

xxx xxx xxx

ကုဋေကုဋာကျွန်းရဲ့ တကယ့် အာဏာသိမ်းတိုက်ပွဲက အခု ညနေမှောင်ခါနီးမှ စတာ ဖြစ်သည်။ မူတူးတို့ မီးပုံးနီအိမ်ကို ရောက်တော့ ရိုစီနှင့် တရုတ်မလေး ၂ ယောက် ဝတ်လစ်စလစ်နှင့် သေနေပြီး ကျန် ကောင်မလေးတွေကိုပါ ရှာမတွေ့တော့တာမို့ မှန်းချက်နှင့် နှမ်းထွက် မကိုက်ဖြစ်သွားသည်။ ပိုဆိုးချင်တော့ ငွေနှင့် လက်နက်တွေလဲ တခုမှ မကျန်၊ သူမသောက်တတ်သော အရက်တွေသာ ကျန်သည်။ မူတူးက ဒေါသတကြီးနှင့် နှင်းဆီကို ညတွင်းချင်း ဖုန်းဆက် သတင်းပို့သည်။

မနက်လင်းအားကြီးမှာ အာမက်တို့ နယ်ထဲကို မူတူးတို့ စဝင်သည်။ အသင့်စောင့်နေသော အာမက်က ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး နှင်လွှတ်သည်။ နှစ်ဘက် အုပ်စု ဆိုင်နေကြသည်။ မူတူးက သူနှင့် လက်တကမ်းမှာ ရှိသည့် အာမက်ကို လေအေးအေးနှင့်ပဲ ပြောသည်။

“ကျနော် ဒီဘက်ပိုင်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်မဲ့ကိစ္စ အဖေကြီး သိတော့ ကိုအာမက်နဲ့ ချစ်ချစ်ခင်ခင် နေဖို့ အဖေကြီးက မှာလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျ။”

အာမက်က ခပ်ရင့်ရင့်ပဲ ပြန်ပြောသည်။

“မင်း အဖေကြီးနဲ့ မင်းနဲ့ ပြောတာ ... ငါနဲ့ ဘာဆိုင်သလဲကွ။”

“ကိုအာမက်က ... အဖေကြီးကို ... ”

မူတူး ပါးစပ်က ပြောရ ကျပ်နေသည့်နှယ် ...

“အဖေကြီးကို မထေမဲ့မြင် လုပ်ချင်တဲ့ သဘောလားခင်ဗျ။”

“မူတူး ... မင်း အဖေကြီးက ခေတ်ကုန်သွားပြီကွ။”

စကားဆက်ပြောရန် မရှိတော့ ... မူတူးနှင့် အာမက်တို့ အုပ်စု ရိုက်ကြ၊ နှက်ကြ၊ တိုက်ကြသည်။ အုပ်စု အင်အားချင်းက ညီနေတာမို့ ဘယ်ဘက်ကမှ အသာစီး မရ။

“ဝှီး” “ဝှစ်” “ဝှစ်”

လေကို ခွင်း၍ ထိမှန်ကြသော သံမှို ဂျင်ကလိများ။ မူတူးတို့ လူစု ထင်မှတ်မထားပဲ ဘေးဘက်မှ ဝင်အပစ်ခံရသဖြင့် အထိနာကြသည်။ ဘညို သစ္စာဖောက်ပြီ။

“ဆုတ်ကြဟေ့”

မူတူးပင် တပည့် အနည်းငယ်နှင့် ကိုယ်လွတ်ရုန်း ပြေးရလေသည်။

xxx xxx xxx

ဆန္ဒပြသူတွေက နေ့ဘက်လမ်းမတွေမှာ စာတမ်းတွေ၊ တံခွန်၊ အလံတွေနှင့် ဆန္ဒပြတာကို ဗမာစစ်သားတွေက အန္တရာယ်မပြုပဲ အခြေအနေကို ကြည့်နေကြသည်။ လူသေစေနိုင်လောက်သည့် လူသတ်လက်နက် ရိုင်ဖယ်သေနတ်တွေကတော့ ကျည်အပြည့်နှင့်။

“ပြည်သူ့စစ်သား ဒို့စစ်သား”

“ဘာစစ်တပ်လဲ” “စတန်းဒတ် အာမီ”

“အာဏာရှင် အလိုမရှိ”

ကြွေးကြော်သံတွေက ဟိန်းထွက်နေသည်။ စစ်သားတွေကို စားစရာ မုန့်၊ သောက်စရာ ရေ ကမ်းသူက ကမ်းသည်။ ပန်းပွင့်တွေကို သေနတ်ပြောင်းမှာ ထိုးသူက ထိုးသည်။

ညနေစောင်းလျှင်တော့ စစ်သားတွေက ယာယီစခန်းချသည့် ရဲဌာနတွေထဲ အခိုင်အလုံပိတ်နေကြသည်။ ဆန္ဒပြသူတို့လဲ အိမ်ပြန်သည်။ ဒီအချိန်မှာ တကယ့်အာဏာသိမ်းတိုက်ပွဲ စကြသည်။

တရုတ်တန်းမှ ထန်ညီနောင်တို့ အုပ်စုရယ်၊ အဖေကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေသစ် မူတူးတို့ရယ်၊ ဖိုးဝတို့ အုပ်စုရယ်ကတဘက် ... တရုတ်နီဘက် ယိမ်းသည့် တရုတ်တန်းက တရုတ်ဂိုဏ်းသားများ၊ အာမက်နှင့် ဂျင်ကလိ ဘညိုတို့က တဘက် ရိုက်ကြ၊ နှက်ကြသည်။ တိုက်ပွဲတွေက တနာရီထက် တနာရီ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ 

xxx xxx xxx

မူတူးသည် သူ၏ဒဏ်ရာရနေသော လက်ဖျံကို ပတ်တီးစတခုဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စည်းလိုက်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ သူတို့၏ ယာယီစခန်းဖြစ်သော စွန့်ပစ်ထားသည့် ဂိုဒေါင်ထဲတွင် မီးခိုးနံ့၊ ချွေးနံ့နှင့် သွေးနံ့တို့က လွှမ်းခြုံနေသည်။ ညဥ့်တိုက်ပွဲက သူတို့အတွက်ရော တဘက်က ရန်သူတွေအတွက်ပါ အကျအဆုံးများခဲ့သည်။

အဖေကြီးဘက်မှ လူအင်အား နည်းသော်လည်း ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် လမ်းတွေ၊ ရပ်ကွက်တွေ သူတို့ လက်မလွတ်ရသေး။

“သူတို့ကောင်တွေက စနစ်ကျလွန်းတယ်”

ဟု ဖိုးဝက သူ့လူများ၏ ဒဏ်ရာများကို လိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“ဒါ ရိုးရိုးလမ်းဘေးက ဇိုးတွေမဖြစ်နိုင်ဘူး။ စစ်သားတွေလိုပဲ။”

ဒီအချက်ကို အားလုံး သဘောတူကြသည်။ နေ့ခင်းဘက် ဆန္ဒပြပွဲများကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ဗမာစစ်သားများက ညဘက်တွင် အရပ်ဝတ်များဖြင့် သူတို့ကို ဝင်တိုက်နေသည်ဟု အများစုက ယူဆကြသည်။ သို့သော် ညဥ့်ဘက် တိုက်ပွဲများက ရက်စက်လွန်းပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုများရှိသော်လည်း တဘက်ဘက်က အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်တာမျိုး မရှိပဲ လိပ်ခဲတည်းလည်း ဟုခေါ်ရမည့် အခြေအနေသာ ဖြစ်နေသေးလေသည်။

xxx xxx xxx

ကုဋေကုဋာကျွန်းရှိ မည်သူမျှမသိသော လျှို့ဝှက် ပုန်းအိမ်ကလေးထဲရှိ မြေပုံချထားရာ အခန်းတွင် အဖေကြီးသည် သူ၏လူယုံ၊ တပ်မှူးများကို စုစည်းလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မီးသီးမှိန်မှိန်တစ်လုံးသာ ရှိပြီး စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကို ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသူများမှာ အဖေကြီး၊ ပခုံးတွင် ပတ်တီးအဖွေးသားနှင့် နှင်းဆီ၊ ရွှေဇံနှင့် အမရာတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့ တပ်မှူးများက အခြား ပုန်းအိမ်၊ ယာယီစခန်းတို့မှ တယ်လီဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ်ကြသည်။

“အခြေအနေကို သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်”

ဟု အဖေကြီးက လေသံအေးအေးဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

“နေ့ဘက်မှာ ပြည်သူတွေက ဆန္ဒပြတယ်။ ညဘက်မှာ ငါတို့နယ်မြေတွေ အတိုက်ခံလို့ ခုခံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတိုင်း ရေရှည် ဆက်သွားလို့ မရဘူးကွဲ့။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါတို့ လုံးပါးပါးလာပြီး အမှည့်ချွေချွေ ခံရနိုင်တယ်။”

ဦးရွှေဇံက ဝင်ပြောသည်။

“အခု သူတို့ဘက်က ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးသလိုပဲ။ ဆန္ဒပြတာရော၊ ညဘက် တိုက်တာရောကို ဒီတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေသလိုပဲ။ ကျနော့် အထင် သူတို့ တခုခုကို စောင့်နေသလိုပဲ။”

“သူတို့ စောင့်နေတာ နိုင်ငံရေး အပြောင်းအလဲပဲ” ဟု အမရာက ထောက်ပြသည်။

“အန်တီ့ကို ဖမ်းထားသရွေ့ သူတို့မှာ အသာစီးရနေမှာပဲ။ အန်တီနဲ့တကွ ဖမ်းထားတဲ့ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင် ကျမတို့ အရင်ဆုံး ကယ်ရမယ်။”

သူမ၏ ထက်မြက်သော သုံးသပ်ချက်ကို အားလုံးက ထောက်ခံကြသည်။ နှင်းဆီက သူ့ဒဏ်ရာကို အမှုမထားဘဲ မြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။

“သူတို့ကို ဘယ်နေရာမှာ ဖမ်းထားသလဲဆိုတာ ကျနော်တို့ အရင်ဆုံး သိဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်မြို့လုံးကို သူတို့လူတွေ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာနေလောက်ပြီ။”

အဖေကြီးက ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ကာ နှင်းဆီ၏ အစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

“နှင်းဆီ ... ဒါ မင်းလုပ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံး တာဝန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိနဲ့လုပ်။ ငါ့အတွက် မင်းကို ဆုံးရှုံးရရင် လက်မောင်းတဘက် ပြတ်သလို ဖြစ်မှာပဲ။”

ပြီးနောက် ရွှေဇံနှင့် အမရာဘက်သို့ အဖေကြီးက လှည့်သည်။

“အန်တီတို့ နေရာကို သိတာနဲ့ ဝင်ကယ်ဖို့ အစီအစဉ်တစ်ခု လိုတယ်။ ရွှေဇံ  ... မောင်ရင် နဲ့ အမရာ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး စီစဉ်စရာ ရှိတာ စီစဉ်ပါ။ အချိန်သိပ်မရဘူး။”

ရွှေဇံနှင့် အမရာတို့ တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ပထမဆုံး ပူးပေါင်းစစ်ဆင်ရေး ... အခြေအနေက မရေမရာနှင့် တင်းမာခက်ခဲနေသော်လည်း နှစ်ဦးသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုး ယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်များ တွေ့နေရသည်။

“စိတ်ချပါ အဖေကြီး”

ဟု နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူနီးပါး ဖြေလိုက်ကြသည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ခေတ္တမျှ ကြီးစိုးသွားသည်။ အပြင်ဘက်မှ သေနတ်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ကုဋေကုဋာကျွန်း၏ ညများသည် တော်ရုံနှင့် အေးချမ်းတော့မည် မဟုတ်။ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမျှ နေရာက မရွေ့သေးပဲ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် နစ်မျောနေကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ခြေလှမ်းပေါ်တွင် ကုဋေကုဋာ၏ ကံကြမ္မာက မူတည်နေလေပြီ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း (၀၆)

ဘေးမှ စားပွဲခုံငယ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ရေဒီယိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အင်္ဂလိပ် ဘာသာစကားသံသည် အဖေကြီး၏ ပုန်းအိမ်အတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည်။ အမရာက ရေနွေးကြမ်းငှဲ့နေရင်း ရေဒီယိုမှ လာနေသော ဘီဘီစီ သတင်းကို နားစွင့်နေသည်။ ဦးရွှေဇံကတော့ ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ လှဲလျောင်းနေသော်လည်း မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ရှိနေသည်မို့ အိပ်မပျော်ပဲ နားထောင်နေကြောင်း သက်သေခံနေသည်။

“… အိန္ဒိယ သမုဒ္ဒရာထဲမှာ နှစ်ဘက် ထိပ်တိုက်ဆိုင်ထားတာက အခြေအနေ ပိုပြီး တင်းမာလာနေတယ်လို့ သိရပါတယ်။ တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ အလံလွှင့်ထားတဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေဟာ ဒေသတွင်း အေးချမ်းသာယာရေးကို အကြောင်းပြပြီး ကုဋေကုဋာကျွန်းစု ပတ်ပတ်လည်ကို ဝိုင်းပိတ်ဆို့ထားပါတယ်။ အဲဒါကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ အမေရိကန် လေယာဉ်တင်သင်္ဘော အုပ်စု အမှတ် ၇ နဲ့ မဟာမိတ် ရေယာဉ်တွေက တရုတ်စစ်သင်္ဘောတွေကို တန်ပြန် ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်။ နှစ်ဘက်လုံးက အခုအချိန်ထိ တဘက်ကို တဘက် အလျှော့မပေးသေးပဲ … ”

ရွှေဇံ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“တတိယ ကမ္ဘာစစ် ဖြစ်တော့မလိုပဲ။ ဒီကျွန်းစုလေး အတွက်နဲ့တော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။”

“ဖြစ်နိုင်တယ်ရှင့်”

ဟု အမရာက ရေနွေးခွက်ကို ရွှေဇံ့ရှေ့သို့ ချပေးရင်း ပြောသည်။

“ဒီကျွန်းက တရုတ်အတွက် အရေးပါတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာ။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ ဖြူးရှင်းစက်ကို သူတို့ လိုချင်နေကြတာ။ ဒါက ရေနံတွင်းထက်တောင် တန်ဖိုးရှိသေးတယ်။”

သူမ ပြောတာ မှန်သည်။ သူ့နည်းပညာကြောင့်ပင် ဤပြဿနာများ စတင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူက ကမ္ဘာကြီးအတွက် စွမ်းအင် အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးချင်ရုံသာ။ ယခုတော့ သူ့တီထွင်မှုကပင် စစ်မီးကို မွှေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

xxx

ဗိုလ်ချုပ် မျိုးအောင်လွင်၏ ယာယီ စစ်ကောင်စီရုံး အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းတွင်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဦးတင့်မောင်နှင့် မစ္စရှီတို့ အတူတကွ ရှိနေကြသည်။ ဦးတင့်မောင်နှင့် မစ္စရှီတို့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယ်စီနှင့်။ အပြင်ဘက် ပင်လယ်ပြင်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေများက သူတို့၏ အစီအစဉ်အတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဟု ပြောလို့ ရသည်။ သို့သော် မြို့တွင်းမှ ခုခံမှုများနှင့် နိုင်ငံတကာမှ ဖိအားများက သူတို့၏ အာဏာကို တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုရေးတွင် အဟန့်အတား ဖြစ်နေသည်။

“အဘ၊ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ကြေငြာမှရမယ်”

ဟု ဦးတင့်မောင်က ဝင်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေးသည်။

“ဆန္ဒပြတာတွေ၊ လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲတွေကို အပြတ်ရှင်းရမယ်။ ဒီကျွန်းက ငါတို့ လက်ထဲမှာဆိုတာ သူတို့ကိုရော၊ အပြင်က ကမ္ဘာကိုပါ ပြဖို့ အချိန်တန်ပြီ။”

မစ္စရှီက တရုတ်ဘာသာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဝင်ပြောသည်။ ဗိုလ်ချုပ်က ဘာသာပြန်ကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“မစ္စရှီက ပြောတယ်။ ဇံအင်ဒတ်စထရီရဲ့ စွမ်းအင်လက်နက်တွေကို ထုတ်သုံးဖို့ အချိန်တန်ပြီတဲ့။ အစွမ်းပြလိုက်မှ ကြောက်သွားကြမှာ။”

ဦးတင့်မောင် ပြုံးလိုက်သည်။

xxx

အာဏာသိမ်းအပြီး ၇၅ နာရီအကြာ၊ မနက် ၉ နာရီ

အာဏာသိမ်းပြီး စတုတ္ထနေ့၏ မနက်သည် သွေးစွန်း၍ စတင်တော့မည်။

မြို့လယ် လမ်းမများပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြနေကြသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ စစ်ကားများ တရှိန်ထိုး မောင်းဝင်လာသည်။ ထို့နောက် စစ်သားများက နေရာယူလိုက်ကြပြီး ဆန္ဒပြနေသူတို့ကို လက်နက်ငယ်များဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်က သမားရိုးကျ ရိုင်ဖယ်များ မဟုတ်။ ဇံအင်ဒတ်စထရီမှ ပန်းရိုင်းတို့အုပ်စုက ခိုးယူသွားသော စွမ်းအင်လက်နက် နမူနာများဖြစ်သည်။

“ရှေ့ဆက်မတိုးနဲ့၊ ချက်ချင်း လူစုခွဲကြပါ။ ဒါ နောက်ဆုံး သတိပေးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။”

စစ်သားတစ်ဦး၏ အသံချဲ့စက်မှ အော်သံအဆုံးမှာ လူအုပ်က ကြွေးကြော်သံများ ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

‘ဗြောင်း!’

အပြာရောင် စွမ်းအင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လူအုပ်ရှေ့ဆုံးတည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အသံကျယ်ကျယ်ပင် မမြည်၊ သို့သော် အလင်းတန်း ထိမှန်သွားသည့် နေရာမှ လူများမှာ တခဏအတွင်း ပြာမှုန်များအဖြစ် လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီး တခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။

‘ဗြောင်း!’

ဒုတိယ အလင်းတန်းက ပထမနေရာ၏ မနီးမဝေးသို့ ထပ်မံ ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ စစ်သားများက စွမ်းအင်သုံး လက်နက်များကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာတော့ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးလွှားကာ လူစုကွဲသွားတော့သည်။

မြို့၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း အလားတူပင်။ သို့သော် နေရာတိုင်းတွင် ထူးခြားသည့် အချက်တခု ရှိနေခဲ့သည်။ စွမ်းအင်သုံး လက်နက်ကို နှစ်ကြိမ်ထက် ပို၍ မပစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

xxx

ညနေစောင်းတွင် အဖေကြီး၏ ပုန်းအိမ်ရှိ တယ်လီဖုန်းက တကလင်လင်သံပေးကာ မြည်လာသည်။ နှင်းဆီက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ပြောပါ။"

တစ်ဖက်မှ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ဖိုးဝ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေကြီးလား ... ကျနော် ဖိုးဝပါ။ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ မြို့လယ်မှာရော၊ ဆိပ်ကမ်းမှာရော သူတို့လူတွေက အပြာရောင် လင်းတဲ့ သေနတ်နဲ့ ပစ်တာ၊ လူတွေ ပြာဖြစ်ကုန်ပြီ။"

"စိတ်အေးအေးထား ဖိုးဝ"

ဟု အဖေကြီးက ဖုန်းကို လှမ်းယူရင်း ပြောသည်။

"အသေးစိတ်ပြော။"

“သူတို့က နှစ်ချက်ပဲ ပစ်တယ်။ နေရာတိုင်းမှာ နှစ်ချက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဆန္ဒပြတဲ့သူတွေ ပြေးကြတော့လဲ လိုက်မပစ်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေကြတယ်။"

အဖေကြီးက ဦးရွှေဇံကို လှည့်ကြည့်သည်။ ရွှေဇံက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် စဥ်းစားနေသည်။ ပြီးတော့ ဟက်ကနဲ ရယ်လိုက်ပြီးမှ ...

“ရှင်းနေတာပဲ၊ သူတို့မှာ ကျည် မလောက်ဘူး။” ဟု ရွှေဇံက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီလက်နက်ဒီဇိုင်းက ဖြူးရှင်းစက်ရှိမှ အလုပ်ဖြစ်တာ။ စွမ်းအင်တွေ အများကြီးလိုတာမို့ ဖြူးရှင်းစက်မရှိရင် သေနတ်ရှိလဲ ပစ်လို့မရဘူး။ ဒီတော့ သူတို့မှာ ကျနော့် ဖြူးရှင်းစက် မရှိတော့ ကျည်ဖြည့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု သူတို့ လုပ်နေတာက ကြောက်အောင် ဖြဲခြောက်နေတာ။ သူတို့မှာ ကျည်အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိမှန်း တခြားသူတွေ မသိပေမဲ့ ကျနော်ကတော့ သေချာ သိတယ်။”

အဖေကြီးက သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မောင်ရင် ကျုပ်တို့ဘက်မှာ ရှိနေတာ တကယ့် အားပဲ၊ အခု ငါတို့ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့ရောက်သွားပြီ။ ဖိုးဝ ... ဒီည လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲတွေ အကုန် ရပ်ခိုင်းလိုက်။ ငါတို့လူတွေ အလကား အသေမခံနိုင်ဘူး။ သူတို့ ဟန်ပြ တိုက်စစ်ကို ငါတို့က တကယ် အသေခံပြီး ပြန်တိုက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ လူစုပြီး အင်အားမွေးထား။”

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ နောက်ဆုံး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သူကတော့ ပခုံးတွင် ပတ်တီးအဖွေးသားနှင့် နှင်းဆီ။

“အန်တီတို့ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မလဲဆိုတာ ကျနော် ကိုယ်တိုင် ဒီည သွားစုံစမ်းမယ်။”

“မောင်ရင့် ဒဏ်ရာနဲ့ မဖြစ်သေးပါဘူးကွာ”

ဟု အဖေကြီးက တားသည်။

“ရပါတယ်။ ဒီဒဏ်ရာက အလုပ်လုပ်လို့ မရလောက်အောင် မဆိုးသေးပါဘူး။ အချိန်ဆွဲလေလေ အန်တီတို့ အန္တရာယ် များလေလေပဲ။”

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ ခိုင်မာပြတ်သားမှုကို အတိုင်းသား မြင်နေရသဖြင့် အဖေကြီး ဆက်မတားတော့။

စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှ ကုဋေမြို့၏ ညသည် သုသာန်တစပြင်နှယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် စစ်ကားများကင်းလှည့်နေပြီး လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းတွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များ ချထားသည်။ နှင်းဆီသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ပြောင်းဝတ်ကာ မြို့၏ အမှောင်ရိပ်များအောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှယ် တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ပခုံးမှ ဒဏ်ရာက တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေသော်လည်း သူ့အာရုံက ထိုနာကျင်မှုအပေါ်တွင် မရှိ။ သူ့ပန်းတိုင်မှာ စစ်တပ်မှ ယာယီ ထောက်လှမ်းရေး စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုနေသော မြို့တော်ခန်းမ။

မြို့တော်ခန်းမအနီးသို့ ချဥ်းကပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူ။ အလင်းရောင်များ ထိန်ထိန်ညီးနေပြီး ကင်းသမားများက နေရာအနှံ့။ နှင်းဆီသည် အဆောက်အအုံများ၏ အမိုးများပေါ်မှတဆင့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ပေါ့ပါးမှုဖြင့် ခုန်ကူးကာ ချဥ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ကင်းသမားနှစ်ယောက် အာရုံလစ်သွားသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူသည် အရိပ်ထဲမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံထွက်လာပြီး နှစ်ယောက်လုံး၏ လည်မျိုကို တပြိုင်နက် ပေါက်ဓားဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ အသံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ပဲ ထိုကင်းသမားနှစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းများ ထားရှိရာ အခန်းကို ရှာဖွေသည်။ အခန်းတံခါးကို သော့ခလောက် အကြီးကြီးဖြင့် ခတ်ထားသော်လည်း နှင်းဆီအတွက်မှာတော့ ကလေးကစားစရာတစ်ခုသာ။ သူ၏ အိတ်ထဲမှ သံချောင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ သော့ခလောက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများ၊ စစ်ဆင်ရေး မှတ်တမ်းများ။

သိပ်ကြာကြာ မရှာလိုက်ရ၊ သူရှာနေသည့် အန်တီနှင့် အခြားနိုင်ငံရေး အကျဥ်းသားများ၏ တည်နေရာပြ မြေပုံနှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

xxx xxx xxx

အခန်းအတွင်းသို့ တံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာသည့် ရွှေဇံနှင့် အမရာဘက်သို့ အဖေကြီး လှည့်လိုက်သည်။ တညလုံး ဖုန်းနှင့် ညွှန်ကြားထားသည်မို့ ကိုယ်ကာယအားဖြင့် မပင်ပန်းသော်လည်း စိတ်ပင်ပန်းမှုတော့ ရှိတာ အဖေကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပေါ်နေသည်။

“အဖေ … နေကောင်းရဲ့လား”

အမရာက မေးသည်။

အဖေကြီးက ဘာမှ ပြန်မပြော၊ ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြသည်။ ပြီးတော့ ရွှေဇံဘက်သို့ ဘယ်လိုလဲ ဆိုသည့်သဘော မေးဆတ်ပြသည်။ ရွှေဇံ့လက်ကို အမရာ တင်းတင်း ဆုပ်ထားသည်ကို လူကဲခတ်ကောင်းသည့် အဖေကြီး သတိထားမိသည်။

“ကျနော်တို့လဲ ဓာတ်ခွဲခန်းနဲ့ ကျနော့် ရုံးခွဲတွေကို သွားရလိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော်တို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး စီစဉ်စရာရှိတာတွေ စီစဉ်ရလိမ့်မယ်။”

“မောင်ရင် တယောက်တည်း ဖြစ်ပါ့မလား”

“သမီး သူနဲ့ လိုက်သွားမှာ၊ အဖေသာ ဂရုစိုက်”

ရွှေဇံပင် ဘာမှ မပြောရသေးခင် အမရာက ဝင်ပြောပြီးနေပြီ။

xxx xxx xxx

အာဏာသိမ်းပြီး ၈၉ နာရီ … ည သန်းခေါင်ဝန်းကျင်

ကားအနက်ရောင်လေးသည် စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမများပေါ်တွင် မီးမှတ်ကာ တတ်နိုင်သလောက် အသံမထွက်အောင် ထိန်းကျောင်း မောင်းနှင်နေသည်။ ရွှေဇံက ကားကိုမောင်းပြီး အမရာက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လျက်သား။ သူမလက်ထဲတွင် ပစ္စတိုတစ်လက်ကို အသင့်ကိုင်ထားသည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း လိမ္မော်ရောင် ဝတ်စုံကို မဝတ်ပဲ အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကိုသာ အမရာ ဝတ်လာသည်။

"ရှင် ကြောက်နေတာလား" ဟု အမရာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှ စစ်ဆေးရေးဂိတ်၏ မီးရောင်က သူတို့ကားပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ကြောက်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကိုယ်တခါမှ မကြုံဖူးလို့”

ရွှေဇံက ဟန်မပျက် ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် စတီယာရင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော သူ့လက်များက သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

"ရှင် အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတော့မှာလား။"

"ဒါ ဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမရာ။ ကိုယ်က မွေးကတည်းက ဒီလိုပဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ခဏတာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ကားသည် စက်မှုဇုန်ထဲသို့ ချိုးကွေ့ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ဇံ လုပ်ငန်းစု၏ ကြီးမားသော အဆောက်အအုံကြီးများကို အမှောင်ထဲတွင် အရိပ်သဖွယ် မြင်နေရသည်။

"ရောက်ပြီ။"

ရွှေဇံက အမရာ့ကို ပြောသည်။ ပြီးနောက် ကားကို အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူသူမမြင်နိုင်သော နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကားစက်ကို သတ်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အမရာက စိတ်ပူနေတာလား" ဟု ရွှေဇံက အမရာ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

"သူများက ရှင့်အတွက် စိတ်ပူပေးနေတာ၊ သိရဲ့လား ရှင်ကြီးရဲ့။"

သူမ၏ အသံက တိုးလွန်းလှသော်လည်း ရွှေဇံ၏ ရင်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ရွှေဇံအမရာ၏ အေးစက်နေသော် လက်များကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာမှာ သတိဝင်လာပြီး သူမ လက်တွေ ရုန်းထွက်သွားသည်။

"အမရာ၊ ကိုယ့်ဘေးမှာ မင်းရှိနေသလို မင်းဘေးမှာလဲ ကိုယ်ရှိနေတာမို့ မပူနဲ့ ... အားလုံး အိုကေသွားမှာ။"

သူတို့၏ မျက်နှာများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြန်သည်။ တယောက်၏ အသက်ရှူသံကို တယောက်က ကြားနေရသည်အထိ။ သို့သော် အနမ်းတပွင့် ဖြစ်မလာခင်မှာပင် အဝေးမှ စစ်ကားတစီး၏ မီးရောင်က သူတို့ရှိရာသို့ ထိုးချလာသည်။

"သွားရအောင်။"

ရွှေဇံက ပြောလိုက်ပြီး အမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အမရာက သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကျွန်း၏ ကံကြမ္မာက တည်မှီနေသည်ကို နှစ်ယောက်စလုံးက ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ကြပေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အပိုင်း (၂) ဆက်ရန် >>>>>