ကျွန်တော့်ဘဝ အပိုင်းအစများ (စ/ဆုံး)

ကျွန်တော့်ဘဝ အပိုင်းအစများ (စ/ဆုံး)

by Yuudai8623

 (18+ Fic BL Story)

(01)

အဲ့တုန်းက ကျွန်တော့အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ။လူပျိုပေါက်စ အရွယ်ပေါ့လေ ။ အိမ်က ဆယ်တန်းကို ဘော်ဒါထားဖို့ စီစဉ်ပေးတယ် ။ပြင်ဦးလွင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဘော်ဒါ တက်ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုပါတော့ ။ဘော်ဒါက ဆရာတွေက အသင်အပြကောင်းပါတယ် ။

သင်တာကလည်း မိန်းကလေး ယောက်ကျားလေး တစ်ဆောင်စီ ခွဲသင်တာ ဆိုတော့  ကျွန်တော်နဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံရတာ အများစုက ယောက်ကျားလေးတွေပဲပေါ့လေ ။

ကျွန်တော့စိတ်ထဲမှာ ယောက်ကျားချင်း ကြိုက်တဲ့စိတ်က ဘယ်အချိန်ထဲက ဝင်နေခဲ့မှန်းကို ကျွန်တော် မသိခဲ့တာ ။အဲ့လို ယောက်ကျားလေးတွေ ကြားမှာပဲ နေရတော့  ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလိုပါပဲ။ 

ဘော်ဒါမှာ ရန်ကုန်က လာတက်တဲ့လူတွေ မရှားသလို မန်းတလေး မကွေးဘက်ကလူတွေလည်း များပါတယ် ။နှစ်ယောက်တစ်ခန်းပေးတဲ့ ဘော်ဒါဆောင်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ တစ်ခန်းထဲကျသူက ဇော်မိုးပါ ။သည်ကောင်က အညာသား ။

ကိုယ်လုံး တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် အသားညိုညိုနဲ့ ။ မေးရိုးကားကား လက်ဖျန်တုတ်တုတ် အရပ်ကတော့ ငါးပေခြောက်လောက်ပါပဲ ။

အမြဲဘောလုံးကန်တဲ့ သူ့ခြေသလုံးတွေက ကြွက်သားတွေ ထုထည်အပြည့် ။မျက်ခုံးက ခပ်ထူထူနဲ့ နှာယောင် ပွပြီး ဆံပင်က ခပ်တိုတိုထောင်ထောင်နဲ့ပါ ။ စွပ်ကျယ်ဝတ်ထားရင်လည်း လက်မောင်းကြွက်သားတွေက လုံးနေပါတယ် ။ သည်ကောင်က ရေချိုးခါနီးတိုင်းလည်း ဒိုက်ထိုးတာကိုး ။ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားမိပါဘူး ။

တစ်ခန်းထဲ အတူနေတယ် ဆိုပေမဲ့ သူပေါင်းတာက ဇွဲပြည့်တို့ မြင့်ကျော်တို့ ။သူတို့အဖွဲ့က ဖွန်သမား ဖဲသမားတွေ ။ တစ်ခါတစ်ခါ ဆရာတွေလစ်ရင် အရက်ဘီယာတောင် ပါလိုက်သေးတာပါ ။ကျွန်တော်ကကျတော့  အဲ့ဒါတွေ လုံးဝ မကြိုက် ။အားလပ်ချိန်မှာ စာဖတ် ပန်းချီဆွဲ လုပ်ရတာက ကျွန်တော့ဝါသနာပါ ။အဲ့တော့  သူနဲ့ ကျွန်တော်က ပြဒါးတစ်လမ်း သံတစ်လမ်းပဲ ။တစ်ခန်းထဲ အတူနေပေမဲ့ မေးထူးခေါ်ပြောထက် ဘာမှမပို ။

သူကလည်း ကျွန်တော့ကို ပေါင်းစရာလို့ မမြင်သလို ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ပေါင်းစရာလို့ကို မသတ်မှတ်မိတာပါ ။

ကျွန်တော် သဘောကျတာက ဂိုက်သင်ပေးတဲ့ အကိုကြီး ထွန်းဇော် ။ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပထမဆုံး ချစ်မိရသူပေါ့လေ ။ကိုကြီးထွန်းလို့ပဲ ကျွန်တော်ခေါ်တယ် သူ့ကို ။ကိုကြီးထွန်းက ရှမ်းတရုတ် ။ အသက်က ဆယ့်ရှစ်လောက်ပဲ ။

အမြဲ ပုဆိုးဝတ်တတ်ပြီး ကျွန်တော့ရှေ့ဆို မကြာမကြာပုဆိုးပြင်ဝတ်တတ်တယ် ။ပြင်ဝတ်လိုက်တိုင်း ကိုကြီးထွန်းရဲ့ ပုဆိုးအောက်က ဖောင်းနေတဲ့ နေရာလေးကို သဘောကျစွာ ကြည့်မိရတာ အမော ။ကိုကြီးထွန်းကလည်း ဒါကိုသိလို့ ကျွန်တော့ရှေ့ သက်သက်ဝတ်ပြသလားပဲ ။

ကျွန်တော့မျက်လုံးတွေက စာဖတ်ဖို့ လွယ်နေတယ် ထင်ပါ့ ။ကိုယ်လုံးခပ်သွယ်သွယ် အသားဖြူဖြူနဲ့ ကိုကြီးထွန်းက အရပ်လည်းမြင့်ပါတယ် ။ ငါးပေတစ်ဆယ်လောက်မို့  အရပ် ငါးပေခြောက်ပဲရှိတဲ့ ကျွန်တော်က မော့ကြည့်ရသူပါ ။ ဆံပင်တွေကလည်း ဖြောင့်ဖြောင့်စင်းစင်းပေမဲ့ ခပ်တိုတိုနဲ့ ကြည့်ကောင်းပါတယ် ။

ကိုကြီးထွန်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပိုရင်းနှီးလာပေမဲ့ ဇော်မိုးနဲ့ကတော့ နောက်ပိုင်း အဆက်အဆံ ပိုကျဲလာပါတယ် ။

သည်လိုနဲ့ ငါးလပိုင်းမှာ စဖွင့်တဲ့ ဘော်ဒါကို တက်လာတာ နှစ်လပြည့်လို့ ဇူလိုင်လကို ရောက်လာပါတယ် ။အဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့ ဘဝမှာ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲဖို့ အစပြုလာခဲ့ပါတော့တယ် ။ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ စိတ်မကူးထားမိသူ ဇော်မိုး ။

သည်ကောင်ဟာ ကျွန်တော့ ပထမဦးဆုံးသော အတွေ့အကြုံကိုပေးသူ ၊ လိင်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး အစိမ်းသက်သက် ကျွန်တော့ဘဝကို တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။ အခု ပြန်တွေးမိတိုင်းလည်း ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံညကို သတိရနေတုန်းပါ ။

~~~~~~~~~~~

(02)

အဲ့နေ့က ဇူလိုင်လ ၃ရက်နေ့ ။

ဇော်မိုး အဲ့နေ့ညက ဘီယာတွေ သောက်လာတယ် ။သည်ကောင်တွေ တစ်ခါတစ်ခါ ဘော်ဒါမှာ အဲ့လိုပဲ ခိုးသောက်ကြတယ် ။အဲ့အရွယ်ကလည်း ဘီယာ ဆေးလိပ် ခိုးသောက်တတ်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယောက်ကျားပီသတယ်လို့ တချို့က ထင်ကြတာကိုး။

အဲ့နေ့ညက Night study မရှိတဲ့ ဆန်းဒေး ည ။ကျွန်တော်က အောင်ခန့်တို့နဲ့ စာကျက်ပြီး ပြန်လာတယ် ။ကျွန်တော် အခန်းကိုပြန်ရောက်တော့ပဲ ဆယ်နာရီ ခွဲနေပြီ ။အဲ့နေ့ညက မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်းပဲ ရွာနေတာ ။

ကျွန်တော် စိတ်ထင် ဇော်မိုး အိပ်လောက်ပြီထင်လို့ တံခါးကို အသာအယာပဲ အဖွင့်အပိတ်လုပ်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်တယ်။

အခန်းထဲ  ရောက်တော့ ဇော်မိုးကိုကြည့်တော့ အိပ်နေပါပြီ ။ ပုဆိုးက ပေါင်ရင်းကနေ လန်နေတယ် ။ညမီးမှိန်မှိန်အောက်မှာ ဇော်မိုးက ကြည့်ကောင်းနေသလိုပါပဲ ။သူ့မျက်ခုံးထူထူကလဲ အခုမှ ပိုထင်းနေသလိုပါ ။ပေါင်လုံးတွေ ကြည့်တော့လည်း တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ။လန်နေတဲ့ ပုဆိုးအောက်ကို ကြည့်တော့ သူ့ ဥနှစ်လုံးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြူပြီးထွက်နေပါတယ် ။

အား ။

ကျွန်တော် ရေဆာသလိုလို အာခေါင်ခြောက်လာပါတယ် ။မဖြစ်ဘူး ။ ကျွန်တော် မိမိကိုယ်မိမိ သတိပေးပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ရပါတယ် ။ဒါပေမဲ့ သူ့ဂွေးဥနှစ်လုံးက မျက်စိထဲက မထွက်အောင် ဖြစ်နေပြန်ပါတယ် ။ 

မဖြစ် ။ ကျွန်တော် ရှူးပေါက် သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ဖို့ ရေချိုးခန်း အိမ်သာအတွဲလေးတွေဆီဘက် ထွက်သွားလိုက်ပါတယ် ။

ဘေစင်မှာ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်လိုက်ပေမဲ့ စိတ်တွေက ဇော်မိုးရဲ့ ပုဆိုးပေါ်နေတာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတာပါ ။တစ်ခါတစ်ခါ ဇော်မိုးပုဆိုး အဲ့လိုပေါ်နေတတ်ပေမဲ့ တစ်ခါမှ စိတ်ရိုင်းမဝင်ခဲ့ဖူးပါဘူး ။အခုမှ စိတ်ရိုင်းတွေ ဝင်နေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အံ့ဩနေမိပါတယ် ။

တော်ပြီ ။ ရှူးပေါက်တော့မယ်ဆိုပြီး အိမ်သာဝင်လိုက်ပါတယ် ။အဆောင်မှာက အိမ်သာတွေအပြင် ရှူးပေါက်ခွက်တွေပါ လုပ်ပေးထားပါတယ် ။ယောက်ကျားလေး သီးသန့် နေတာကြောင့်လည်းပါမှာပါ ။ကျွန်တော်ရှူးပေါက်နေတုန်း ဘေးကခွက်မှာ တစ်ယောက်လာပေါက်ပါတယ် ။ ကြည့်လိုက်တော့ မြင့်ကျော်ပါ ။

“ မှန်ကြောင် မင်းမအိပ်သေးဘူးလား ... ”

ကျွန်တော့နာမည် ညီသစ်ဆိုပေမဲ့ အဆောင်က သူတို့ဗရုတ်အုပ်စုကတော့  မှန်ကြောင်လို့ပဲ ခေါ်ပါတယ် ။

“ အေး အိပ်တော့မလို့...”

“ သည်ညတော့  သောက်တဲ့အပြင် ဇွဲပြည့် ဖုန်းထဲမှာ အသစ်ထည့်ထားတဲ့ အောကားတွေပါ ကြည့်လိုက်သေးတယ်ကွ ...”

မြင့်ကျော်က ပြောလည်းပြော သေးလည်းပေါက် လုပ်နေတာပါ ။ရခိုင်ပုဆိုးကို လှန်ပီးသေးပေါက်နေတာပါ ။ မြင့်ကျော်က ရခိုင် ၊ ဇော်မိုးလောက် အသားမညိုပေမဲ့ သူလည်း ညိုတဲ့ထဲတော့ ပါပါတယ် ။

ကျွန်တော် ခိုးပြီး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ မြင့်ကျော်ရဲ့  လီးကို တွေ့ရပါတယ် ။ခပ်ညိုညို တုတ်တုတ်ဆိုပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ တိုပါတယ် ။သည်ကောင်က သေးပေါက်ပြီးတော့ သူ့လီးကို သေးစင်အောင် ခါနေပါသေးတယ် ။

ခါနေရင်းနဲ့ သူ့ဒုတ်က ပိုပိုကြီးလာသလိုပါပဲ ။ခုနက သူပြောတဲ့ အောကားအကြောင်းများတွေးမိလို့လား မသိ ။လက်ထိပ်နဲ့တင် လီးကိုခါတာ မဟုတ်တော့ဘဲ လက်တစ်ခုလုံးနဲ့ သူ့လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခါနေတာပါ ။ မသိရင် ဂွင်းထုနေသလိုပါပဲ ။

ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို သူသိသွားမှာစိုးလို့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ သူ့အနားက ထွက်လာလိုက်ပါတယ် ။သည်ကောင်မူးမူးနဲ့ ဂွင်းထုနေသလားမသိ ။ကျွန်တော် သူ့ဘေးကဖြတ်သွားတော့  သည်ကောင့်ဆီက ညည်းသံလိုလို ကြားလိုက်ရပါတယ် ။

ကျွန်တော် စိတ်ကိုထိန်းပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်ပါတယ် ။ဇော်မိုး ကုတင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သည်ကောင် အိပ်နေတုန်းပါ ။ထိန်းထားတဲ့ကြားက သူ့ပုဆိုးအောက်ဘက်ကို စပ်စုမိပြန်ပါတယ် ။

အား ။ 

သည်တစ်ခါ ခုနကထက် နည်းနည်း အပေါ်ပိုတက်နေပြန်ပါတယ် ။ပုဆိုးဂွင်းလုံးအောက်မှာ သူ့ ဒစ်ထိပ်လေးကို မြင်နေရပါတယ် ။ထိပ်ကခေါင်းတင် တော်တော်လေး ကြီးပါတယ် ။ဒစ်ထိပ်အရေပြားကလည်း လန်နေပါတယ် ။ကျွန်တော်တံတွေးမျိုချမိရတာ အခါခါပါ ။

ကိုယ့်ကုတင် ကိုယ်တက်အိပ်တော့မယ် အလုပ်မှာ သူ့ဘက်ကုတင်က ညည်းသံကြားလိုက်ရပါတယ် ။

~~~~~~~~~~~~~~

(03)

သူဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့် ။ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တော့  ကုတင်ပေါ်မှာ သူ တလူးလူး တလိမ့်လိမ့် ဖြစ်နေပါတယ် ။

အား ... ကျွတ်ကျွတ် ... ခေါင်းတွေကိုက်လိုက်တာကွာ ...

ဇော်မိုးဆီက ထွက်လာတဲ့ ညည်းသံပါ ။

ကျွန်တော် တစ်ခန်းထဲ နေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ကျန်းမာရေးကိစ္စ ညရေးညတာဆိုရင်တော့ မဖြစ်မနေ ရိုင်းပင်းကူညီရမှာပါ ။

သူ့ဒုတ်ကို ကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်ကိုဖျောက်ပြီး သူ့ကို ကျွန်တော် မေးလိုက်မိပါတယ် ။

ငမိုး ... ဘာဖြစ်တာလဲ ...

ဇော်မိုးကို အများခေါ်သလို ငမိုးလို့ပဲ ကျွန်တော်ခေါ်ပါတယ် ။     

မှန်ကြောင် ... မင်းပြန်ရောက်ပြီလား ... 

အင်း  ... မင်းနေကောင်းရဲ့လား ငမိုး ... 

နေကကောင်းတယ် ... ခုနက သောက်တာလွန်ပြီး ငါ အရမ်း မူးနေတယ် ... နေလို့တောင်မနိုင်ဘူး ... ခေါင်းတွေ ပေါက်ထွက်တော့မလိုပဲ ... 

အိပ်လိုက်ပါလား ... အိပ်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ ... 

ငါအိပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာ မရဘူး ... ခေါင်းက ပိုပိုကိုက်လာတယ် ...

ငါဘာကူညီပေးရမလဲ ...

ကျွန်တော်သဘောရိုးနဲ့ မေးလိုက်တာပါ ။

အဲ့အချိန်မှာ ခုနကလိုသူ့ဒုတ်ကို မြင်ချင်စိတ်တွေ မရှိတော့ပါဘူး ။

မှန်ကြောင် ... မင်းငါ့ကို နှိပ်ပေးပါလား ...

ဟာ ... ငါမှမနှိပ်တတ်တာ ငမိုးရ...

ရတယ် ... မင်းနှိပ်တတ်သလိုနှိပ်ကွာ ... ငါမုန့်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ် ... ဟုတ်ပြီလား ... 

ခက်တော့ခက်နေပြီ  ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းဖော်ပဲလေဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်တော် ဇော်မိုးကို နှိပ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ် ။

ဇော်မိုးကုတင်ပေါ်ကိုတက်လိုက်တော့ သည်ကောင်က ပက်လက်ကြီး အိပ်နေတာပါ ။

ငမိုး မှောက်အိပ်လိုက်ပါလား ...

တကယ်လည်း သူအိပ်တဲ့ပုံနဲ့ဆို ကျွန်တော်နှိပ်လို့မှ မရတာ။

ရတယ် ... မမှောက်ချင်ဘူး ... မင်း ငါ့ခါးပေါ် ထိုင်ပြီးနှိပ် ... 

ဟာ ... ငါအဲ့  အဲ့လို မနှိပ်တတ်ဘူး ...

ကျွန်တော်အသံနည်းနည်းတုန်သွားပါတယ် ။ ဟုတ်တယ်လေ ။ သူအိပ်နေပုံနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် သူ့ခါးပေါ်ထိုင်ရမယ်ဆိုတော့ ။

သူ့လီးနဲ့ ကျွန်တော့တင်ပါးက ကပ်နေတော့မှာပေါ့ ။

မရဘူး ... မနှိပ်တတ်လည်း ရအောင်နှိပ်ကွာ ... မှန်ကြောင် ...

ကျွန်တော်လည်း အမူးသမားနဲ့ စကားမများချင်တော့တာနဲ့ သူပြောသလိုပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ် ။ကျွန်တော်က လူကောင်ပိန်တော့ သူ့ခါးပေါ်ထိုင်ရာမှာ ပြသနာ မရှိလှပါဘူး ။ သူက ကျွန်တော်တက်ထိုင်တော့ ကျွန်တော့ခါးကို ထိန်းပေးသလိုနဲ့ ကျွန်တော့တင်ပါးတွေကို လက်နဲ့မသိမသာ လာကိုင်ပါတယ် ။

ကျွန်တော် ရင်ထဲ ဒိန်းကနဲဖြစ်သွားရပါတယ် ။သူ့ရဲ့ လက်ဖျံ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီးမှာ အမွှေးခပ်ရေးရေးနဲ့ ကြည့်ကောင်းနေပြန်ပါတယ် ။ စွပ်ကျယ်ပဲ ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ပုခုံးသား ကြွက်သားတွေက ကြည့်ကောင်းနေပါတယ် ။

ဘောလုံးအမြဲကန်နေကျမို့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေလည်း အစီအရီပါ ။တစ်ခါတစ်ခါ သူအကျႌချွတ်ရင် မြင်ဖူးတာပါ ။သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော်နှိပ်ပေးတာကိုခံရင်း  ဖီးလ်ယူနေတဲ့ပုံပါ ။မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ပါးစပ်ကလည်း ခပ်တိုးတိုး ညည်းနေပါတယ် ။

ပြီးတော့ ဆိုးတာက ကျွန်တော် နှိပ်နေတုန်း သူ့ပေါင်ကြားကို သူ လှမ်းလှမ်းကုတ်နေတာပါ ။ ခေါင်းမူးတာနဲ့ ပေါင်ကြားယားတာ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်တွေးမိလိုက်ပါတယ် ။

မှန်ကြောင် မင်းလက်က စော်လက်လိုပဲ နူးနူးညံ့ညံ့လေး ...

ဇော်မိုးအသံက ရွှင်နေပါတယ် ။ ခုနက မူးတယ်လို့အော်တာ သူမဟုတ်တော့သလိုပါပဲ ။

ငမိုး ... မင်းအမူးပြေရင် ငါအိပ်တော့မယ် ... 

နေပါဦး မှန်ကြောင်ရ... အခုမှအစပဲရှိသေးတာ ... ငါ စကောင်းနေပြီ ... မင်း ရပ်လိုက်ဖို့  စိတ်မကူးနဲ့... 

ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ကို ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပါတယ် ။ကျွန်တော် စိတ်တိုပြီး ထမယ်လုပ်တော့ ငမိုးက ကျွန်တော့ ခါးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး ထိန်းထားလိုက်ပါတယ် ။သူ့သန်မာတဲ့ လက်တွေကို ကျွန်တော်ရုန်းဖို့ သိပ်မလွယ်လှပါဘူး ။

ဟေ့ကောင် မှန်ကြောင် ... ရုန်းမနေနဲ့... အပိုပဲ ... မင်းဘာကြိုက်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်ကွာ ... 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(04)

ဇော်မိုး စကားကြောင့်  ကျွန်တော် ထောင်းကနဲ ဒေါသ ထွက်သွားရပါတယ် ။ ကိုယ်က တစ်ခန်းထဲသားချင်းမို့  နှိပ်ပေးတာကို သူက ။ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ မတ်တပ်ထရပ်ဖို့လုပ်တော့  သူက ကျွန်တော့ခါးကို ဆက်ဖိထားပါတယ် ။ပြီးတော့ သူလှဲနေရာကနေ ထထိုင်လိုက်ပါတယ် ။

ကျွန်တော်လည်း  တစ်ခါထဲ သူ့ပေါင်ခြံကြားထဲရောက်ပြီး သူ့လီးနဲ့ ကျွန်တော့ဖင်နဲ့ တန်းကနဲ အနေအထားဖြစ်သွားပါတယ် ။သူ့လက်တွေကပဲ အားပါလွန်းနေတာလား ၊ ကျွန်တော်ပဲ ရုန်းဖို့မေ့သွားတာလားမသိ ။ ကျွန်တော် သူ့ဒုတ်ရဲ့ တင်းမာနေမှုကို ခံစားနေရပါတယ် ။

သူ့ဒစ်ကြီးအပေါ်မှာ ထိုင်နေမိပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့ကို ရင်ဖိုလှိုက်မောနေစေပါတယ် ။ကျွန်တော့ဖင်ကိုလည်း သူ့လက်က ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ကြီး ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်နေပါတယ် ။ရုတ်တရက် သာယာနေရာက သတိဝင်လာပြီး ကျွန်တော်ထပ်ရုန်းလိုက်ပါတယ် ။

ငမိုး ... လွှတ်နော် ... 

ဟေ့ကောင် မှန်ကြောင် ... ငါ့လီးကို မင်းကြိုက်တယ် မဟုတ်လား ...

ဟေ့ကောင် ... တော်တော့  ... ငါ ဆရာနဲ့ သွားတိုင်မှာနော် ...

ဟားဟား ... သွားတိုင်လေ... ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ဖင်ကိုကိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး ... 

မင်းတို့ ဘီယာသောက်ကြတဲ့ကိစ္စလည်း  ငါတိုင်ပစ်မယ် ...

ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ကိုယ်နဲ့ သူ့ကိုယ်နဲ့ကို ဆွဲကပ်လိုက်ပါတယ် ။ကျွန်တော့လည်တိုင်တွေကို လျှာနဲ့ကလိလိုက်ပါသေးတယ် ။ပြီးမှ နားထဲကိုသူ့လျှာထည့်ပြီး လိုးသလို အသွင်းအထုတ် လုပ်ပါတယ် ။ပြီးမှ တိုးတိုးလေးကပ်ပြီး ကျွန်တော့ကို ပြောပါတယ် ။

သွားတိုင်လိုက်လေ... မင်း ဂိုက်ဆရာ ကိုထွန်းဇော်ကို ခံစားပြီး ရေးထားတဲ့ မင်းရဲ့  ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ဆရာတွေ လက်ထဲ ရောက်သွားစေချင်ရင်ပေါ့ ...

ငမိုး ... မင်းငါ့စာအုပ်ကို ခိုးဖတ်တယ်ပေါ့လေ...

ဟားဟား ... မင်းကြောက်နေပြီလား မှန်ကြောင်ရဲ့... ကိုင်ကြည့်စမ်းပါကွ ... ငါ့လီးကို ...

ပြောပြောဆိုဆို ဇော်မိုးက ကျွန်တော့လက်ကို သူ့လက်နဲ့ဆွဲပြီး ကျွန်တော့ပေါင်ကြားထဲရောက်နေတဲ့ သူ့လီးကို အရင်းကနေကိုင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ် ။

ဇော်မိုးရဲ့ဒုတ်ကြီးက အရင်းလည်းတုတ်ပါတယ် ။မာမာတုတ်တုတ်နဲ့ ကိုင်လို့ကောင်းပါတယ် ။ငါးလက်မခွဲလောက်ရှိမယ်ထင်ပါတယ် ။အလွန်ဆုံး ခြောက်လက်မပေါ့ ။ဒါပေမဲ့ သူ့ပုဆိုးပေါ်က ကိုင်ရတာပါ ။ကျွန်တော် သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ရင်း ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပါတယ် ။ သူက ကျွန်တော့လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပုဆိုး ဂွင်းလုံးကို လှန်လိုက်ပါတယ် ။

တကယ်ကို လှတဲ့လီးကြီးပါ ။ အရင်းအဖျား တစ်ပြေးတည်း တုတ်ပါတယ် ။သူ့လီးထိပ်မှာ အကြိုရည်တွေ စိမ့်နေပါတယ် ။အရည်ကြည်တွေက လက်ကို လာကပ်ပြီး ပစ်ချွဲချွဲတောင် ဖြစ်နေပါသေးတယ် ။သူ့လီးကြီးကလည်း ကျွန်တော့လက်ထဲကို တဆုံးအထိ ရောက်နေပါပြီ ။ကျွန်တော်လည်း မထူးတော့ပြီမို့ သူ့လီးကို ဆက်ပွတ်ပေးနေမိပါတယ် ။

မှန်ကြောင် ... မင်းလက်တွေက ဆော်လက်ကလေးတွေလိုပဲ ... နူးညံ့လိုက်တာကွာ ... ငါ့ကို ဂွင်းထုပေး ...

ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို မကြည့်တော့ပါဘူး ။ ရှက်သလိုလို အားငယ်သလိုလို ခံစားရလို့ပါ ။

ဟေ့ကောင် ... ဂွင်းထုပေးလို့ ငါပြောနေတယ်လေ... 

ကျွန်တော့  လက်ကောက်ဝတ်ကို သူဆွဲညှစ်လိုက်ပါတယ် ။ သူ့အားက သန်လွန်းတော့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး နာသွားပါတယ် ။ ကျွန်တော်လည်း အထွန့်မတက်ရဲတော့ပဲ ဇော်မိုးရဲ့ လီးကို ဂွင်းထုပေးရပါတယ် ။

ဟေ့ကောင် ... မှန်ကြောင် ... ငါခုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထိုင်လိုက်မယ် ... မင်းက ဝမ်းလျားမှောက်ပြီး ငါ့ကို ဂွင်းထုပေး ...

ပြောလည်းပြော လုပ်လည်းလုပ်မို့ ကျွန်တော် ဝမ်းလျားမှောက်လိုက်ရပါတယ် ။သည်တစ်ခါတော့ သူ့လီးနဲ့ ကျွန်တော့မျက်နှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားပါပြီ ။

ကောင်းလိုက်တာကွာ ... မင်းလက်ကနူးညံ့နေတာပဲ ... စော်လက်လေးလိုပဲ ... 

ကျွန်တော်ထုပေးရင်း စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းသလို ကြောက်သလို ဖြစ်လာပါတယ် ။သူမြန်မြန်ပြီးရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိလိုက်ပါတယ် ။ 

ငမိုး ... မပြီးသေးဘူးလား ... တော်ပြီလေကွာ ... 

ဟာ ... ထုရုံနဲ့ ပြီးစရာလားကွ ... 

ပြီးလိုက်ပါတော့ကွာ ... ငါကုတင်ကို ပြန်ချင်နေပြီ ... နော် ...

ဟေ့ကောင် မှန်ကြောင် ... စကားများမနေနဲ့... ငါ့ကို လီးစုပ်ပေး ...

ဟာ ... ငမိုး မဟုတ်တာကွာ ... ငါမစုပ်ချင်ဘူး ... ငါသွားတော့မယ် ... ငါ့ကုတင်ငါ ...

ဟေ့ကောင် ... မင်းမျက်ခွက် ဆွဲထိုးမခံချင်ရင် ငါ့လီးကိုစုပ်ပေး ...

ဇော်မိုးက တကယ်သန်မာတဲ့ကောင်ပါ ။ တကယ်လုပ်ရင် ကျွန်တော် သက်သာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ် ။ကျွန်တော် ဂွင်းတိုက်ပေးထားတဲ့ သူ့လီး  ညိုညိုတုတ်တုတ်ကြီးကလည်း ပြောင်လက်ပြီး လှနေပါတယ် ။ဒါကြီးကို ကျွန်တော် စုပ်ရပါတော့မယ် ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(05)

ကျွန်တော် အခု ဇော်မိုး လုပ်ခိုင်းတာကို မညည်းမညူ  လုပ်ပေးရတော့မှာပါ ။အမှန်အတိုင်းပြောရင် ကျွန်တော် အဲ့အရွယ်က အောကားတောင် ဆယ်ကားပြည့်အောင် မကြည့်ဖူးသေးတဲ့ကောင်ပါ ။ရုပ်ရှင်ကားတွေထဲမှာ စုပ်တာကို မြင်ဖူးပေမဲ့လည်း လက်တွေ့ စုပ်ဖို့ကျတော့ ဒါ ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံပါ ။

ဟေ့ကောင် ... မှန်ကြောင် ... စုပ်တော့ လေကွာ ... 

ကျွန်တော် မျက်နှာကို ဇော်မိုးလီးနား ကပ်လိုက်ပါတယ် ။သူ့လီးမှာ အနံ့အသက် နည်းနည်းရှိနေလို့ တစ်ချက်တော့ ရင်ထဲ  ပျို့ကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ် ။ကျွန်တော် ချီတုံချတုံဖြစ်နေတာကို ဇော်မိုးက စိတ်မရှည်သလိုပါ။ကျွန်တော့ပါးစပ်နဲ့ သူ့လီးကို ကော့ပီး တေ့လိုက်ပါတယ် ။

မှန်ကြောင် ... ပါးစပ်ဟ... 

ကျွန်တော်ငြင်းလို့မရတော့ပါဘူး ။ သူစေတဲ့အတိုင်း ဟ ပေးလိုက်ရပါတယ် ။ 

သေချာစုပ်နော် ဟေ့ကောင် ... သွားနဲ့ခြစ်မိရင် မင်းဆောက်ခွက် အရိုက်ခံရမယ် ... 

သည်ကောင် မူးမူးနဲ့ ကြမ်းချင်နေပါပြီ ။ သူ့လီးကို အလိုက်သင့်  ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရပါတယ် ။ သည်ကောင့်လီး တော်တော်တုတ်ပါတယ် ။ပါးစပ်ထဲ  မနည်းထည့်လိုက်ရတာပါ ။ သူ့လီး ပါးစပ်ထဲ  ဝင်တာနဲ့ သည်ကောင် စပြီး သူ့လီးကို ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲ အတင်းမွှေ့ပါတယ် ။

ဟေ့ကောင် မှန်ကြောင် ... မင်းလျှာလေးနဲ့ ပတ်ချာလည် လျက်ပြီး စုပ်ပေး ...

သူပြောတဲ့အတိုင်း စုပ်ပေးတော့ သည်ကောင် တရှီးရှီးနဲ့ အော်ပြီး ဖီးလ်တက်နေပါတယ် ။အပြင်မှာလည်း မိုးက သည်းနေတုန်းမို့ ကျွန်တော်တို့အော်တာ ဘယ်သူမှ မကြားပါဘူး ။ ဇော်မိုးရဲ့လီးကြီးက ကျွန်တော့ပါးစပ်ကို မိန်းမအင်္ဂါလို သဘောထားပြီး မွှေ့မွှေ့လိုးနေတော့တာပါ ။ 

မှန်ကြောင် ... မင်း အရင်က လီးစုပ်ဖူးလား ... 

သူ့လီးက ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲမှာမို့  ပါးစပ်က ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ခေါင်းပဲ ခါပြလိုက်ပါတယ် ။

မင်းက မစုပ်ဖူးပေမဲ့ စုပ်တာတော်တာပဲ ... ငါ့ကို ကိုးတန်းတုန်းက လီးစုပ်ပေးတဲ့ စော်လိုပဲ ... မိုက်တယ် ... 

ဇော်မိုးက ကိုးတန်းထဲက လီးစုပ်ခံဖူးတာတဲ့ ။ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားပါတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း သည်ကောင် အရသာသိလို့ ထပ်လိုချင်နေတာ နေမှာပါ ။

ဟေ့ကောင် ... မှန်ကြောင် ... မင်းပါးစပ်ထဲမှာပဲ ငါပြီးလိုက်မယ်နော် ... မင်း ငါ့လရည်သောက်ရမယ် ... 

ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပဲ ဆက်စုပ်ပေးနေမိပါတယ် ။ ဆယ်မိနစ်လောက်နေတော့ သည်ကောင် ပိုကောင်းလာပုံရပါတယ်။ပါးစပ်က တရှီးရှီး အသံတွေလည်း ပိုပိုကျယ်လာပါတယ် ။အစုပ်ခံနေရင်းက ကျွန်တော့ခေါင်းကို ဆံပင်ကနေ စုပြီး သူကိုင်လိုက်ပါတယ် ။ကျွန်တော့ကို ဆံပင်ကနေဆွဲပြီး လီးစုပ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကို သူ ထိန်းချုပ်နေတော့တာပါ ။ 

မှန်ကြောင် ... ကောင်းလိုက်တာကွာ ... အား ... အား ... ငါပြီးပြီ ...

ပါးစပ်ကလည်း တရှီးရှီး ဆက်တိုက်ညည်းရင်း သူ့လရည်တွေကို ကျွန်တော့ ပါးစပ်ထဲ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ် ။ 

သူ့လရည် ပြစ်ပြစ်တွေက ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲ တရစပ် လာပန်းတာ အာခေါင်အထိ စင်ပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားပါတယ် ။ ကျွန်တော် ပျို့သလိုလို ဖြစ်လာပြီး ထွေးထုတ်ပစ်ဖို့ ခေါင်းကိုကြွလိုက်တော့ သူ ကျွန်တော့ခေါင်းကို ဆက်ဖိထားပါတယ်။ 

မှန်ကြောင် ... ငါ့လရည်တွေ သောက်စမ်း ...

ကျွန်တော် သူ့လရည်ကိုမသောက်ချင်ပါဘူး ။ ခေါင်းခါလိုက်တော့  သူက ကျွန်တော့ခေါင်းကို ဆက်ဖိထားပါတယ် ။

ဟေ့ကောင် ... မင်းသေချင်နေပြီလား ... သောက်ဆို သောက်လိုက် ဟေ့ကောင် ... ငါပြောနေတယ် ...

နောက်ဆုံး ကြာလာတော့ အသက်ရှူကျပ်လာပါတယ် ။မသောက်ရင် သည်ကောင် လွှတ်ပေးမှာမဟုတ် ။ အနည်းငယ်ငံပြီး ခါးသက်သက်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့လရည်တွေကို မျိုချလိုက်ရပါတယ် ။မျိုချရုံနဲ့ မပြီးသေးပါဘူး ။ 

ဟေ့ကောင် ... ငါ့လီးတဝိုက်က လရည်တွေ အကုန်လုံးကို ပြောင်စင်အောင် လျက်ပေးစမ်းကွာ ... 

မထူးတော့ပြီမို့ သူ့လရည်တွေကို ကျွန်တော် ကုန်စင်အောင် လျက်ပေးလိုက်ရပါတယ် ။ 

ငါအိပ်တော့မယ် ... မှန်ကြောင် ... မင်းတော်တယ် ... မင်းကုတင်မင်းပြန်တော့ ... သွား ... 

ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ကို သူ့ကုတင်ကနေ တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ချင်ဆုံးက ပလုတ်ကျင်းချင်တာပါ။ ဒါနဲ့ပဲ ရေချိုးခန်းဘေစင်ဘက်ကို မြန်မြန်ပြေးပြီး ပလုတ်ကျင်းလိုက်ပါတယ် ။ အာခေါင်ထဲမှာ ကပ်နေလောက်မဲ့ သူ့လရည်တွေကိုလည်း ခပ်ပြီး ထွေးထုတ်ပြစ်လိုက်ပါတယ် ။ 

မျက်နှာသစ်ပြီး ကျွန်တော့အကြောင်း ကျွန်တော်ပြန်တွေးပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါတယ် ။ အိပ်တော့မယ်ဆိုပြီး အခန်းပြန်ဖို့လုပ်တော့ နာရီကြည့်မိတာ ညဆယ့်နှစ်နာရီ ထိုးနေပါပြီ ။ ကျွန်တော် ခြေသံဖွဖွပဲနင်းပြီး အခန်းဆီကို ပြန်ပါတယ် ။ 

လမ်းမှာဖြတ်ရင်း ညည်းသံလိုလိုကြားလိုက်ပါတယ် ။ဘယ်အခန်းလဲ သေချာနားစွင့်လိုက်တော့ ဆရာကျော်မင်း အခန်းကပါ ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(06)

ဆရာကျော်မင်းက မန်းတလေးသားပါ ။ကလေးတစ်ယောက်အဖေ တစ်ခုလပ်ပါ ။ ဆရာ့သားက ခြောက်တန်းတက်နေပြီး မန်းတလေးမှာ ဆရာ့မိဘတွေနဲ့ပဲ ထားထားရတယ် ပြောပါတယ် ။ဆရာက အသက်လေးဆယ်လောက်ရှိပေမဲ့ ခန့်ခန့်ညားညားနဲ့ ကြည့်ကောင်းပါတယ် ။ဗိုက်က မဆိုစလောက် ပူနေပြီး ခြေဆံလက်ဆံတွေ ကြီးပါတယ် ။ရုပ်ကတော့ မန်းတလေးသားရုပ်မျိုးပါပဲ ။ 

အသက်လေးဆယ်ဆိုတာ ယောက်ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားအပြည့်ဆုံး အရွယ်လည်းဖြစ်မှာပါ ။ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ အတန်းမှာ ဘိုင်အိုသင်တာပါ ။ 

အား ... အင်း ... အား ... 

ကောင်းရဲ့လား ... ဆရာလိုးတာ မင်းကြိုက်ရဲ့လား ... 

အခန်းထဲက အသံက တိုးတိုးလေးပေမဲ့ ကျွန်တော် တံခါးနား ကပ်နားထောင်တော့ ကြားနေရပါတယ် ။ 

သား ... မင်းဖင်က လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာကွာ ... ဘယ်နှခါလိုးလိုး  ကျပ်နေတာပဲ ... 

ဆရာ့စကားအရဆိုရင် ဆရာလိုးနေတာ ယောက်ကျားလေး တစ်ယောက်ပဲပေါ့ ။ဖင်လိုးတယ်ဆိုတော့  ယောက်ကျားအချင်းချင်း လိုးလို့ရပါလားဟု တွေးပြီး ကျွန်တော် အံ့ဩသွားမိသည် ။ တစ်ဖက်က ခံနေသူဆီမှလည်း မိန်းမောပြီး ဖီးလ်တက်နေသော အသံတွေကို ကြားနေရသည် ။ 

ဇော်မိုးသာ အဲ့လိုလိုးလို့ရမှန်းသိလျှင်  ကျွန်တော့ဖင်ကို သည်ကောင် လိုးမည်ထင်သည် ။အာ ။ ကျွန်တော့ဖင်ပေါက်က သေးသေးလေး ။ ဟိုကောင့်လီးက အကြီးကြီး ။ခံလိုက်ရင် ကျွန်တော့ဖင် ပြဲပြီး စုတ်ပြတ်သတ်သွားမှာပေါ့ ။တွေးရင်း  ကျွန်တော်ကြက်သီးထကာ ဖင်တွန့်သွားမိသည် ။

အား ... အား ... သား ... ဆရာပြီးပြီ ... 

သားခံလို့ကောင်းရဲ့လား ... 

တစ်ဖက်က ခေါင်းညိမ့်ခေါင်းခါပဲ လုပ်ပြသည်ထင်သည် ။ဘာပြန်ဖြေသံမှမကြားမိ ။ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကုတင် ကိုယ်ပြန်လာလိုက်သည် ။ သည်တစ်ခါတော့  ဇော်မိုး တကယ် အိပ်နေပြီ ။ 

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ဟောက်သံတွေကိုပါ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည် ။အဲ့ညက ကျွန်တော်အိပ်တော့ ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲတော့မည် ။ပင်ပန်းသောကြောင့်ထင်သည် ။ ခေါင်းချတာနဲ့ တန်းပြီး အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည် ။ 

~~~~~

နောက်နေ့တွေ ကျတော့ ဇော်မိုးက လူရှေ့တွင် ကျွန်တော့ကို ဖာသိဖာသာ ဆက်ဆံသည် ။နှစ်ယောက်ထဲ အခန်းထဲတွင် ရှိလျှင်တော့ သူ့လီးကို စုပ်ခိုင်းတတ်သည် ။ ညတိုင်း သူ မအိပ်မီ သူ့လီးကိုစုပ်ပြီး သူ့လရည်ကို သောက်ပေးရသည် ။တစ်ခါတစ်ခါ မနက်ပိုင်းပါ စုပ်ပေးရသေးသည် ။ 

တစ်ည ။ ကျွန်တော် လီးစုပ်ပေးပြီး ဘေစင်တွင် ပလုတ်ကျင်းဖို့ ထွက်လာတော့ အိမ်သာထဲက အသံတွေ ကြားလိုက်ရသည် ။ 

အား ... အား ... ငါပြီးတော့မယ် ... 

ကျွန်တော် အခန်းနားတိုးပြီး အိမ်သာတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိပါတယ် ။ ကျွန်တော်မြင်လိုက်ရတာက မြင့်ကျော် မတ်တပ်ကြီးရပ်လို့ အိမ်သာထဲ  လီးအစုပ်ခံနေတာပါ ။ သူ့ကိုစုပ်ပေးနေတာက ဖြိုးဝေဆိုတဲ့ တရုတ်လေးပါ ။ 

ဖြိုးဝေနည်းနည်းနွဲ့မှန်းသိပေမဲ့ အဲ့လို လုပ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိပါဘူး ။ မြင့်ကျော်ဆိုတာ ဟိုတစ်ညတုန်းက ကျွန်တော့နား သေးလာပေါက်တဲ့ ဟို ရခိုင်ကောင်ပါ ။ ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ သည်ကောင်နှစ်ကောင်လုံး အံ့ဩသွားပုံနဲ့ ကျွန်တော့ကို ကြည့်ပါတယ် ။

ငါ*မသား ဖြိုးဝေ... လီးမို့လို့ ဂျက်မထိုးတာလားကွ ... 

ပြောလည်းပြောရင်း ဖြိုးဝေကိုလည်း နားရင်းအုပ်လိုက်ပါသေးတယ်။ 

ဆော ... ဆောရီး ... ငါ လူမရှိဘူးထင်ပြီး တံခါးဖွင့်မိတာ ... 

ကျွန်တော့စကားတွေက အထစ်ထစ် အအအနဲ့ အဲ့နေရာက ခွာဖို့  မေ့နေမိပါတယ်။မြင့်ကျော်က သူ့လီးကြီးကို ရမ်းပြီး ဖြိုးဝေမျက်နှာမှာ သုတ်နေပါသေးတယ် ။လရည်ထွက်ပြီးစ မြင့်ကျော် လီးကြီးက  နည်းနည်းပျော့ချင်နေတာတောင်မှ တုတ်တုတ်ကြီးပါ ။

ဖြိုးဝေက ဒူးထောက်ရာကနေ ထပြီး ကျွန်တော့ရှေ့က ထွက်သွားပါတယ် ။ ဖြိုးဝေမျက်နှာမှာ ပျစ်ချွဲချွဲ လရည်တွေ ကပ်နေပါတယ် ။ 

ဖြိုးဝေထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း တစ်ဖက်အိမ်သာထဲဝင်လိုက်ပါတယ် ။မြင့်ကျော်ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲလို့ တံခါးဂျက်ကို ထိုးလိုက်ပါတယ် ။ကျွန်တော် အိမ်သာထဲ ငါးမိနစ်လောက် အချိန်ဆွဲပြီးမှ ပြန်ထွက်လာပါတယ် ။ 

ပြန်ထွက်လာတော့ လန့်သွားရပါတယ် ။ မြင့်ကျော်က အိမ်သာရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတာပါ ။ကျွန်တော့ကို စောင့်နေတာ ဖြစ်ဖို့များပါတယ် ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(07)

ကျွန်တော် မြင့်ကျော်ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲလို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပါတယ် ။သူ့ဘေးက ဖြတ်သွားတော့  မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့  လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး လှမ်းဆွဲပါတယ် ။ 

မှန်ကြောင် ... နေဦး ... 

ကျွန်တော်ရပ်နေလျက်နဲ့ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်ပြီး လန့်နေပါတယ်။ 

သည်နေ့မင်းဘာတွေ့ခဲ့လဲ ... ပြောကြည့်ပါဦး ...

ငါ ... ငါ ... ဘာမှမတွေ့ခဲ့ပါဘူး ... တကယ်ပါ 

ဟား ... ဟား ... မှန်ကြောင် ... မင်းဖြေတာ ဘယ်ဆိုးလို့လဲ ... 

မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့ နားနားသို့ သူ့မျက်နှာကပ်လာသည် ။သူမှုတ်ထုတ်လိုက်သော လေတို့က ကျွန်တော့ လည်ကုပ်ကို လာထိကြသည် ။ ကျွန်တော် ကြက်သီးထသွားရသည် ။ သူ့ ပါးစပ်က ကျွန်တော့  နား နားသို့ ကပ်လာပြီး တိုးတိုးပြောသည် ။

တကယ်လို့ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရင် ... အဲ့သည့်နေ့ မင်းကို ငါ လိုးသတ်မယ် ... 

မြင့်ကျော် အသံက ကျွန်တော့နားထဲ  စိမ့်ဝင်သွားသည် ။ မြင့်ကျော်ကို ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်မိသည် ။ သည်ကောင်က ကျွန်တော့လက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ လီးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည် ။ 

သူ့လီးက ပျော့နေသည် ။ ပျော့နေသော်လည်း ခပ်တုတ်တုတ် ရှိနေဆဲပင် ။ကျွန်တော့လက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့လီးကို ပွတ်သပ်နေစေသည် ။ ဥတွေအထိပါ ပွတ်စေပြီးမှ ကျွန်တော့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည် ။ပြီးမှ ကျွန်တော့ကို ပြုံးပြပြီး ထွက်သွားလေသည် ။

ကျွန်တော် ရင်တွေတုန်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ခဏ  ရပ်နေမိသေးသည် ။ နောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အခန်းသို့ ပြန်ရလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~

ဆရာကျော်မင်းကို ကျွန်တော် အရင်က ဘာအတွေးမှ မရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ဟိုတစ်ခါ အသံကြားပြီးကတည်းက ကျွန်တော့စိတ်ထဲတွင် ဆရာနှင့်  ပတ်သတ်ပြီး သိချင်စိတ် များလာခဲ့သည် ။

ဆရာနှင့်ဖြစ်နေတာ ဘယ်သူပါလိမ့်  ။ ဆရာ ညည လိုးနေသောသူကို ကျွန်တော် သိချင်နေမိသည် ။ 

ညီသစ် ... ဆရာမေးနေတာ ဖြေဦးလေ... 

ဗျာ ...

ကျွန်တော် အတွေးလွန်နေသောကြောင့်  ဆရာဘာမေးလိုက်သည်ကို မကြားမိလိုက် ။ ဆရာက ထပ်မေးတော့မှ ကျွန်တော် အဖြေကို စဉ်းစားပြီး ဖြေလိုက်ရသည် ။ ဆရာက ကျွန်တော့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည် ။

ကျွန်တော် စိတ်မလုံသလို ဖြစ်သွားမိလေသည် ။ စာသင်ချိန်ပြီးတော့ ဆရာက ကျွန်တော့နား ရပ်ပြီး စကားလာပြောလေသည် ။ 

သား ... စိတ်တွေ အတွေးတွေ များနေတယ် ... ဟုတ်လား ...

ဆရာက ပြောလည်းပြောပြီး ခါးလှမ်းဖက်သလိုနှင့် ကျွန်တော့ဖင်ပေါ်သို့ လက်ရောက်လာလေသည် ။ 

ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ဆရာ ... 

ဘေးတွင် လူသိပ်မရှိတော့သောအချိန်တွင် ဆရာ့လက်က ပိုရဲတင်းလာသည် ။ ကျွန်တော့ဖင်ကို ကိုင်ရင်း ပွတ်သပ် ဆုပ်နယ်သလို လုပ်နေလေသည် ။ 

သား ... ဟိုတစ်ခါ သားတို့ စာမေးပွဲဖြေထားတဲ့ အဖြေလွှာတွေ ဆရာစစ်ပြီးပြီ ... ညကျရင် ဆရာ့အခန်းထဲ လာယူလှည့် ... မနက်ကျမှ သူငယ်ချင်းတွေကို သားပဲ ဝေပေးလိုက် ...

ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ဆရာ ...

ကျွန်တော် ညကျ ဆရာ့အခန်း သွားရမည်မို့  ရင်ခုန်နေမိသည် ။ မတိုင်ခင်တွင် ဂိုက်အချိန်ရှိသေးသည် ။ ကျွန်တော့အတွက် ဂိုက်က သည်ညအတွက် ကိုကြီးထွန်းဇော်ဖြစ်သည် ။ 

ညီသစ် ... စာတွေ လိုက်နိုင်ရဲ့လား ... 

စကားပြောတိုင်း အပြုံးလေးပါသော ကိုကြီးထွန်းကို ကျွန်တော်ချစ်သည် ။ သို့သော် ကျွန်တော့ဘဝသည် ကိုကြီးထွန်းနှင့် မတန်တော့ဘူးဟု ကျွန်တော် ခံစားမိရသည် ။ 

ဟုတ် ... လိုက်နိုင်ပါတယ် ... ကိုကြီးထွန်း ... 

စာသင်လို့အပြီး မတ်တပ်ထရပ်တော့  ကိုကြီးထွန်းက ထုံးစံအတိုင်း ပုဆိုးထဝတ်သည် ။ အမြဲတမ်း ဖောင်းနေသော ကိုကြီးထွန်း ပေါင်ဂွကြားသည် ယခုလည်း ဖောင်းနေသည် ။ ကျွန်တော် သူ့ပုဆိုးကြားကို ငေးနေမှန်း ကိုကြီးထွန်း သိသွားသည် ထင်သည် ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပုဆိုးကို ထပ်ပြင်ဝတ်ပြပြန်သည် ။ 

သည်တစ်ခါတွင် ပုဆိုးပေါ်မှ သူ့လီးနေရာ အမြှောင်းကိုပါ ထပ်မြင်လိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော် ရေငတ်သလိုဖြစ်လာသည် ။ စိတ်တွေထကြွလာသည် ။ သို့သော် မြန်မြန် ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည် ။သည်ည ဆရာကျော်မင်း အခန်းကို သွားရဦးမည် မဟုတ်လား ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(08)

ကျွန်တော် ဆရာ့အခန်းတံခါးရှေ့တွင် ချီတုံချတုံ  ဖြစ်နေသည် ။ ဝင်ရကောင်းနိုး မဝင်ရကောင်းနိုးနှင့်  ။ အခန်းတံခါးကို ဖြည်းဖြည်း ခေါက်လိုက်သည် ။ 

ဒေါက် ... ဒေါက် ... 

ဘယ်သူလဲ ... 

ကျွန်တော် ညီသစ်ပါ ဆရာ ... 

အေး ... သား ... ဝင်ခဲ့ ... 

ကျွန်တော် ဝင်သွားတော့  ဆရာက ကုတင်ပေါ်ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်နေသည် ။ ဆရာထိုင်နေပုံက ရင်ခုန်စရာကောင်းလှသည် ။ ချည်သား ပေါင်တို ဘောင်းဘီတိုလေး ဝတ်ထားပြီး ခြေထောက်ကို တစ်ဖက်ဆင်းကာ တစ်ဖက်က ဒူးမြှောက် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည် ။ 

ဆင်းထားသော ခြေထောက် ပေါင်ရင်းတွင် ဒစ်ခေါင်းက ပေါ်နေလေသည် ။ ဆရာ့ဟာကြီးကလည်း နည်းနည်းနောနောမဟုတ် ။ဒစ်ခေါင်းက နီညိုရောင်သန်းပြီး ထိပ်ဖြတ်ထားသည် ထင်သည် ။ဒစ်ခေါင်းကြီးက လန်နေသည် ။ 

ဆရာ တမင်များ ကျွန်တော်မြင်အောင် လှန်ပြထားသလား ထင်ရသည် ။ 

သား ... စာအုပ်တွေက စားပွဲပေါ်မှာလေ... 

ဆရာ့  စကားကြားမှ ကျွန်တော်  တုန်သွားသည် ။ကျွန်တော် ဆရာ့လီးကို ခိုးကြည့်နေကြောင်း ဆရာသိသွားပြီ ထင်သည် ။ 

ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ဆရာ ... 

ကျွန်တော်  စာအုပ်တွေ ယူနေတုန်း ဆရာက စာဆက်ဖတ်နေသည် ။ သို့သော် သူ့လက်က ဒစ်ထိပ်ကို ကုတ်သလိုလိုနှင့်  ပွတ်ပြနေသည် ။ ဆရာ သူ့လီးကုတ်ပြနေသည်ကို ကျွန်တော် ထပ်ကြည့်နေမိသည် ။သည်တစ်ခါလည်း ဆရာကြည့်တာ မိသွားပြန်သည် ။

ဆရာက ထပ်ပြုံးပြသည် ။ ထိုအပြုံးက မင်းအကြောင်း ငါ သိပါတယ် ဆိုသည့်အပြုံးမျိုး ။ 

သား ... 

ဆရာက ကျွန်တော့ကို ခေါ်လည်းခေါ် သူ့လီးကိုလည်း သူ့ ပေါင်တိုဘောင်းဘီ ကြားထဲက ထုတ်လိုက်သည် ။ 

စိတ်ဝင်တစားကို ကြည့်နေတော့တာပဲ ... ဘာလို့လဲ ... သေးလို့လား ... 

ကျန်တော်ရှက်ပြီး ခေါင်းငုံ့နေမိသည် ။ ဆရာက သူ့လီးကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည် ။လူကြီးမို့လို့ထင်သည် ။ လီးက ချက်ချင်း တောင်မလာ ။ ဆရာက သူ့လက်ထဲတွင် ကစားပြနေသေးသည် ။ 

သေးလို့လား ... ဟုတ်လား သား ... 

ဟင့်အင်း ... အကြီးကြီးပဲ ... 

ကျွန်တော့အဖြေကို ဆရာက သဘောကျစွာ ရယ်သည်။တကယ်လည်း ဆရာ့လီးက အကြီးကြီးဖြစ်သည် ။ မကြွခင်တွင်ပင် ငါးလက်မနီးနီးလောက်ရှိသည် ။ ကျွန်တော် ကြည့်နေရင်းပင် ဆရာ့ လီး  တဖြည်းဖြည်း ပိုပိုကြီးလာသည် ။ 

တဖြည်းဖြည်း တောင်လာသည်မှာ ခြောက်လက်မခွဲလောက် ဖြစ်လာသည် ။ ဆရာက ကျွန်တော့ကို ပြုံးပြီးကြည့်နေသည် ။ 

ဆရာဝတ်ထားတာ ဂျိုင်းပြတ်အကျႌ အမည်းလေးဖြစ်သည် ။ လက်တစ်ဖက်ကို အနောက်ပစ်ထားသောကြောင့်  ဆရာ့ဂျိုင်းမှ အမွှေးများကို မြင်နေရသည် ။ ဆရာ့ဂျိုင်းမှအမွှေးအမျှင်များသည် တစ်ဖက်လူကို လိင်ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်နေစေသည် ။ 

ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သဘောကျနေမိပြီထင်သည် ။ ဆရာက မန္တလေးသားသာဆိုတယ် ။ အမွှေးအမျှင်တော့ထူသည် ။ပါးသိုင်းမွှေး ခပ်ကြမ်းကြမ်းတွေလည်းရှိသည် ။ရိတ်သင်ပြီး တစ်ရက်နှစ်ရက်သာရှိဦးမည်ထင်သည် ။ ပါးသိုင်းမွှေး ငုတ်စိတွေကလည်း ဆွဲဆောင်နေပြန်သည် ။ 

ဆရာ့ အကျႌက ဆရာ ဆန့်ပြီးထိုင်နေသောကြောင့်  တိုသယောင်ထင်နေရသည် ။ ထို့ကြောင့်ဆရာ့  ချက်အောက်မှ အမွှေးတွေလည်း ပေါ်နေလေသည် ။ ထိုအမွှေးများသည် ချက်အောက်ဆီမှတစ်ဆင့် လမွှေးများနှင့်  သွားပေါင်းဆုံနေကြသည် ။ 

ဗိုက်လေး အနည်းငယ် ပူနေခြင်းကပင် ဆရာ့  ယောက်ကျားပီသမှုကို ပိုမိုထောက်ပံ့ထားသလို ။ 

ဟုတ်လို့လား ... ဆရာက သည်တစ်ခါ ဘန်ကောက်သွားရင် အဲ့ဒါကို  ဆေးထိုးမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ ... 

ဆရာကပြောရင်း မတ်တပ်ထလာသည် ။ ဆရာ့ချည်သားပေါင်တို ဘောင်းဘီလေးသည် ဆရာ့လီးကို ဖုံးမကွယ်ထားနိုင် ။ လမ်းလျှောက်လာသော ဆရာ့  အရှေ့အလယ်ပိုင်းသည် ထောင်လျက် ဘောင်းဘီကိုပင် ဖောက်ထွက်တော့မည့်အလားပင် ။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရလေသည် ။ 

ဘယ်သူလဲ ... 

ဆရာ ... ကျွန်တော် ထွန်းဇော်ပါ ... 

သား ... ဝင်ခဲ့လေ...   

ဟာ ... သွားပြီဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည် ။ 

ကိုကြီးထွန်းဇော်ဝင်လာလို့ ဆရာ့ဘောင်းဘီအောက်မှ ထောင်မတ်နေသော လီးကိုမြင်လျှင် ကိုကြီးထွန်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ တွေးမိသွားနိုင်သည်မဟုတ်လား ။ ကျွန်တော်တွေးနေစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါး ဆွဲလှည့်ဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~

(09)

ဆရာက နပ်သည် ။ ချက်ချင်း ပြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး စောင်ခြုံလိုက်သည် ။စာအုပ်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်ပြီး ခုနကအတိုင်း ဆက်ဖတ်နေသည် ။ကိုကြီးထွန်းဇော် ဝင်လာတော့ မသိသာတော့  ။

သား ... ဘာကိစ္စလဲ ... 

ဆရာတောင်းထားတဲ့ notes တွေ လာပေးတာပါ ... 

အော် ... အေးသား ...  ဆရာ့ကိုပြပါဦး ... 

ကျွန်တော်ထွက်သင့်ပြီဟု ယူဆလိုက်သည် ။မထွက်ခင် ဆရာနှင့် ကိုကြီးထွန်းကို နှုတ်ဆက်ခဲ့လိုက်သည် ။ အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့  ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ကို ဘောင်းဘီမပါဘဲ ဆီးကြိုနေသည် ။ 

မှန်ကြောင် ... မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ ... 

ငါ ဆရာကျော်မင်းအခန်းမှာ မင်းတို့ငါတို့ရဲ့  အဖြေလွှာစာရွက်တွေ သွားယူတာလေ... မတွေ့ဘူးလား ... 

ငါက လီးအစုပ်ခံဖို့စောင့်နေတာကွ ... မှန်ကြောင် ... မင်းအဲ့လို စွတ်စပ်သွား ... ဆရာက မိန်းမမရှိတော့  ငတ်နေတာ ... မင်းကို ဖင်ချလွှတ်လိုက်လိမ့်မယ် ... သိလား ... 

ကျွန်တော် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အကျႌချွတ်ပြီး ဘောင်းဘီတိုလေးနှင့်  သူ့ကုတင်သွားလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီမပါသော ဇော်မိုး ပေါင်ကြားကို မျက်နှာအပ်လိုက်သည် ။ 

မှန်ကြောင် ... ထူးဆန်းပါလား ... မင်းသည်နေ့ လီးစုပ်ဖို့  စိတ်သန်နေတာလား ... ဟုတ်လား ... 

ကျွန်တော် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဇော်မိုးလီးကို လက်နှင့်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည် ။သည်ရက်တွေတွင် ကျွန်တော်လီးမစုပ်ခင် ဇော်မိုးက သူ့လီးကို ဆပ်ပြာနှင့်  သေသေချာချာ ဆေးထားတတ်သည် ။ 

အခုလည်း ဆပ်ပြာခဲနံ့သင်းနေသော သူ့လီးကို ကျွန်တော် မနားတမ်း စုပ်ပေးနေမိတော့သည် ။ စုပ်နေရင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မှန်းဆနေမိသည်က ဆရာကျော်မင်းရဲ့  လီးကြီးကိုဖြစ်သည် ။ ဇော်မိုးရဲ့  ညည်းသံများကို ဆရာ ဖီးလ်တက်နေသော အသံဟု ကြားယောင်မိလိုက်သည် ။ 

မှန်ကြောင် ... မင်းလီးစုပ်တာကောင်းတယ်ဟု အော်နေသော ဇော်မိုးရဲ့  အသံကို အား ကောင်းလိုက်တာ သားရယ်ဟု ဆရာ့အသံကိုသာ ကြားယောင်နေမိသည် ။ 

အား ... ကောင်းလိုက်တာ ... ထွက်ပြီ  ... ထွက်ပြီ  ... 

သူမပြောလည်း ကျွန်တော်သိပါသည် ။ ခံတွင်းတစ်ခုလုံး နွေးသွားပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်များ ပြည့်လျှံသွားသည်ပဲ ။ မသိရှိပါ့မလား ။ ကျွန်တော် ထိုလရည်များကို တပ်မက်စွာ သောက်ပစ်လိုက်သည် ။ လရည်သောက်သည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် သဘောကျတတ်လာပြီ  ဖြစ်သည် ။  

ဇော်မိုးက ကျွန်တော် လီးစုပ်ပေးပြီးလည်း ဘယ်တော့မှ သူ့လီးကို ဆေးသည်မရှိ ။ ကျွန်တော်ကတော့  မနေနိုင် ။ ပလုတ်ကျင်း မျက်နှာပြန်သစ်လိုက်ရမှ နေပျော်သည် ။ အိမ်သာဘက်ကို ထွက်လာပြန်တော့  ဖြိုးဝေကို တွေ့လိုက်သည် ။ 

သူ့ဘေးတွင် ဘော်ဒါဆောင်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်သည့် ဦးလေးကြီး။

ဟာ ... သည်ကောင် သန့်ရှင်းရေး ဦးလေးကြီးလည်း မရှောင်ပါလားဟု တွေးမိလိုက်သည် ။ 

ဘော်ဒါက သန့်ရှင်းရေး ဦးလေးကြီးနာမည်က ဦးညို ။ ဦးညိုကို မြင်းခြံဘက်က ရွာတစ်ရွာမှ ခေါ်လာသည်ဟု သိရသည် ။ဦးညိုက မိန်းမရော ကလေးပါရှိသည် ။ သူ့မိန်းမက ဟင်းချက်ဆောင်ဘက်တွင် တာဝန်ယူရသည် ။ 

သူတို့သားလေးက အသက်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသည် ။ ဦးညိုက အသက်သုံးဆယ်စွန်းစွန်းပဲရှိဦးမည် ။ အသားက နေလောင်ထားသောကြောင့်  ကြေးနီရောင်သန်းနေသည်။

အလုပ်ကြမ်း လုပ်ထားကြောင်း သူ့ရဲ့  ကြွက်သား အဖုဖုထနေသော လက်မောင်းနှင့်  ပုခုံးသားများက ပြောနေကြသည် ။ စွပ်ကျယ်အမြဲဝတ်ထားပြီး ဆံပင် ရှုပ်ပွနေကာ အမြဲ ကွမ်းမြုံ့ကာဝါးနေတတ်သည်က ဦးညိုရဲ့  သငေ်္ကတပင်ဖြစ်သည်။

ဖြိုးဝေ ဦးညိုကိုပါ ရအောင် ဘယ်လိုစည်းရုံးလိုက်ပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည် ။ ဦးညိုက အရပ်မြင့်ပြီး အဆောင်တွင် ရှိသမျှ ယောက်ကျားအားလုံးတွင် ဗလအတောင့်ဆုံး မဟုတ်လား ။ 

သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်သာဘက်ဆီကို ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားကြသည် ။ ကျွန်တော် တံခါးအကွယ်လေးတွင် ပုန်းနေလိုက်သည် ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သူမှမရှိဘူး အထင်နှင့် အိမ်သာထဲ  ဝင်သွားကြသည် ။ ကျွန်တော် ခြေသံမကြားရအောင် အနောက်က ဖွဖွလေးလိုက်ပြီး သူတို့ အိမ်သာရဲ့  ဘေးဘက်အိမ်သာကို ဝင်လိုက်သည် ။ 

နံရံကို နားနှင့်  ကပ်နိုင်သမျှကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်လိုက်သည် ။ 

ကလေးရယ် ... ဖင်မလိုးရတာ ကြာပြီကွာ ... လိုးချင်ပြီ ... 

နေပါဦး ဦးညိုရဲ့  ... ဦးညိုရဲ့  လီးကြီးကို အရင်စုပ်ပါရစေဦး ... 

ခုနက မြင်လိုက်သည်မှာ ဦးညိုက စွပ်ကျယ်အပြာနှင့် ကချင်ပုဆိုး အနွမ်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားသည် ။ သည်ပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင်  ဖြိုးဝေ ဦးညိုကို ပုဆိုးလှန်ပေးပြီး စုပ်နေသည် ထင်သည် ။ 

ကလေး ... ကောင်းရဲ့လား ... 

ကောင်းတယ် ... ဦးလီးက ဂေါ်လီတွေပါပါတော့  စုပ်ရတာ ပိုမိုက်တယ် ... 

ဂေါ်လီဆိုပါလား ။ ကျွန်တော်အံ့ဩသွားမိသည် ။လီးတွင် ဂေါ်လီထည့်သည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးပါ ။ကျွန်တော် ဦးညိုလီးကို မြင်ချင်သွားမိသည် ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(10)

ကျွန်တော့နားတွေကို နံရံနှင့်  အစွမ်းကုန် ကပ်ထားပြီး နားထောင်နေလိုက်သည် ။တစ်ဖက်ခန်းက ညည်းသံတွေ တရှီးရှီး  တအားအား အော်သံတွေ အဆက်မပြတ်ထွက်လာသည် ။ 

အား ...  ကောင်းလိုက်တာ ... ဖြိုးဝေ... ကလေး လီးစုပ်တာ တနေ့တခြား တော်လာတယ် ... 

ဦးညိုဟာကြီးကလည်း တခါတခါ ပိုပိုကြီးလာသလိုပဲ ... 

ဟဟ... ဟုတ်လို့လား ကလေးရ... 

ဖြိုးဝေ လီးစုပ်သော အသံများက တပြွတ်ပြွတ်နှင့်  အတိုင်းသား ကြားနေရသည် ။ ဦးညို ဖီးလ်တက်နေသော အသံကလည်း အဆက်မပြတ်ပင် ။ 

ကလေး ... မင်းဖင်လေးတွေက လုံးနေတာပဲ ... ညှစ်လို့ကောင်းလိုက်တာကွာ ... 

အား ။ ဟိုဘက် အိမ်သာခန်းထဲတွင် ပွဲကြမ်းနေပြီထင်သည် ။ ကျွန်တော် စိတ်တွေ မတရား ထန်လာသည် ။ဖြစ်နိုင်လျှင်  ဟိုဘက် အိမ်သာခန်းထဲကိုပင် ဝင်သွားလိုက်ချင်သည် ။ 

ဦးညိုရယ် လိုးမှာဖြင့်  လိုးပါတော့  ... သည်မှာ မနေနိုင်တော့ဘူး ... 

ဖြိုးဝေအသံက မိန်းကလေးအသံလို ညုတုတု ချွဲတဲတဲ ဖြစ်နေသည် ။ သည်ကောင် သည်လိုအသံမျိုးဖြစ်အောင် ဘယ်လိုများ ပြောပါလိမ့်။

ဦးညို ဒုက္ခပဲ ... ဂျယ်လ်မပါဘူး .... မေ့ခဲ့တယ် ... 

ရတယ် ... တံတွေးစွတ်ပြီး လိုးပေးမယ် ... ကလေးကို ... ကလေး ... ဖင်ကို ပြူးနေအောင် ကုန်းထားစမ်းကွာ ... 

ဦးညိုကလည်း မခေပါ ။ စကားနှင့်တင် ကြွေလောက်သည် ။လိင်အတွေ့အကြုံ တော်တော်များနေမှန်း သိသာစေသည် ။ ဦးညိုလီးကြီးကို ကျွန်တော် မြင်ချင်စိတ် ပြင်းထန်နေသည် ။မျက်စိမှိတ်ပြီး အာရုံထဲတွင် မြင်ယောင်ကြည့်နေမိသည် ။ 

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့ အိမ်သာခန်းထဲသို့ လူတစ်ယောက် ဝင်လာလေသည် ။ ကျွန်တော်ကြည့်လိုက်တော့  မြင့်ကျော် ။ ကျွန်တော် အိမ်သာတံခါးပိတ်ဖို့  မေ့ခဲ့သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည် ။ပြီးတော့ အိမ်သာခန်းတံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်သည် ။  

ကျွန်တော် အော်မည်ပြုတော့  မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့  ဟိုဘက် အိမ်သာခန်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည် ။ ဟုတ်သားပဲ ။  ကျွန်တော် အော်လို့မဖြစ် ။ ဟိုဘက်အခန်းက ကြားသွားနိုင်သည် ။ 

အိမ်သာအပြင်ကနေ ညည်းသံတိုးတိုးကြားလို့ လာတာ ... တိုးတိုးနေ... ငါတို့ တိတ်တိတ်ခိုးနားထောင်မယ် ...

မြင့်ကျော်က လေသံကလေးဖြင့်သာ ပြောလေသည် ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အလိုက်သင့်နေလိုက်သည် ။ဟိုဘက်အိမ်သာခန်းထဲက အတွဲက ကောင်းခန်းရောက်လာသည်ထင်သည် ။ 

အား ... ဦးညို ... ဖြည်းဖြည်း ... အား ... 

ဖြိုးဝေ အော်ရင်း ဝူးဝါးဝူးဝါး ဖြစ်သွားသည် ။ ဦးညိုက သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဝါးဖြင့်  ပိတ်လိုက်သည် ထင်သည် ။ ထိုအချိန်တွင် မြင့်ကျော် ကျွန်တော့နားကို ကပ်သထက် ကပ်လာသည် ။ ပြီးတော့  ကျွန်တော့ပုခုံးကို လာဖက်သည် ။ 

အိမ်သာ အခန်းထဲတွင် မြင့်ကျော်နှင့်  ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ထဲ ။သည်ကောင့်ဆီမှ ချွေးနံ့ ခပ်စူးစူးရနေသည် ။ ထိုအနံ့ကပင် ယောက်ကျားဆန်စွာဖြင့်  ကျွန်တော့ကို မိန်းမူးစေလေသည် ။ 

ရခိုင်က ကျွန်တော့  စွပ်ကျယ်အကျႌအတွင်းထဲကို မသိမသာ သူ့လက်တိုးဝင် နှိုက်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည် ။ မြင့်ကျော်ရဲ့ လက်ဖဝါး ကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်တော့  နို့အုံကို တစ်ခုလုံး ဆုပ်ပြီး ညှစ်ကိုင်လိုက်သည် ။    

ဒါဘယ်လို ဖီးလ်မျိုးပါလိမ့်  ။ 

နို့ကို ညှစ်လိုက်သည်နှင့်ပင် ကျွန်တော် အကြောတွေအားလုံး စိမ့်တက်သွားအောင် ဖီးလ်တက်သွားမိသည် ။ နို့တစ်အုံလုံး ကိုင်ပြီး နို့သီးခေါင်း ထိပ်ကို သူ့ လက်မနှင့်  လက်ညှိုး ညှပ်ပြီး ကစားတော့သည် ။ ဟိုဘက်အခန်းကလည်း ဦးညိုနှင့် ဖြိုးဝေတို့အသံ ကြားနေရသည် ။

ဦးညိုကလည်း ... ဖြည်းဖြည်းထည့်ပါဆို ... 

ဦးစိတ်မရှည်တော့လို့ကွာ ... အခုလို တစ်ချောင်းလုံး အပြည့်ဝင်သွားတော့ရော မကောင်းလို့လား ... အစကတော့  နည်းနည်းနာတယ် ... အခုတော့  ကောင်းနေပြီ ... 

ကလေး ... မင်းဖင်ကြီး ပြူးထားတာ လှလိုက်တာကွာ ... မင်းဖင်က ကျပ်နေတာပဲ ... ဘယ်နှခါ လိုးလိုး  ကျပ်သိပ်နေတာပဲကွာ ...

ကောင်းတယ် ဦးညိုရယ် ... လိုးပါ ... ဆောင့်ပါ ... ဦးညိုရဲ့ ဂေါ်လီတွေက အတွင်းသားတွေကိုပါ ထိတယ် ... ကောင်းလိုက်တာ 

ဂေါ်လီပါသောလီးဆိုသည်မှာ အထူးအဆန်းကို ဖြစ်နေတော့သည် ။ဦးညိုလီးမှာ ဂေါ်လီ ဘယ်နှလုံး ပါပါလိမ့်  ။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့  နို့ကို နှိုက်နေသော ရခိုင်ကျော်မြင့်က ပိုအတင့်ရဲလာကာ ဘေးကိုပိုကပ်လာလေသည် ။  

မာတောင်နေသော သူ့ဒုတ်က လက်ချထားသော ကျွန်တော့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လာထိနေလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~~~~

(11)

ကျွန်တော် လက်ကို ခွာလိုက်လေ သည်ကောင်က ထပ်တိုးပြီး ကပ်လာလေဖြစ်သည် ။နောက်ဆုံး ကျွန်တော် နံရံနှင့်ကပ်သွားသည် ။ သူက ကျွန်တော့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်  ထိကပ်လိုက်သည် ။ပေါင်တွင် သူ့ မာတောင်တောင် အချောင်းက လာထောက်နေလေသည် ။ 

အာ ။ ခက်နေပါပြီ ။ သည်ကောင် ကျွန်တော့ကို လာဆွနေပါပြီ ။ ဟိုဘက်အခန်းကလည်း အသံတွေ ပိုထွက်လာသည် ။ တဗြက်ဗြက်နှင့်  ဖင်ထဲ  လီးဝင်သော အသံဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။

ကောင်းလား ... ကလေး ... 

အ... အင့်  ... ကောင်းတယ်ဦးညို ... 

ဦးညိုလီးကို ကြိုက်လား ... 

ဟုတ် ... ကြိုက်တယ် ... ကျွန်တော့  ဖင်ထဲမှာ ပြည့်ပြီး ကျပ်သိပ်နေတာပဲ ... 

မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့လက်ကို သူ့ လီးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည် ။ အား ။ မြင့်ကျော်လီးကြီးက တောင်ပြီး တင်းနေသည် ။ သည်ကောင့်ဟာက ဇော်မိုးလောက် မရှည်သော်လည်း ဇော်မိုးထက် ပိုတုတ်သည် ။ လက်ဆုပ်ပြီး ကိုင်တာတောင် လုံးပတ်က လက်အဝိုင်းထက် ကျော်နေသည် ။ ပြောင်းဖူးတုတ်တုတ်ကြီး တစ်ဖူးလိုပင် ။ ပုဆိုးအုပ်ပီး  ကိုင်ခိုင်းရာမှ သူ့ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပုဆိုးဂွင်းလုံး သိုင်းလိုက်လေသည် ။ 

မှန်ကြောင် ... ငါစိတ်လာနေပြီ ... မင်း ဒူးထောက်လိုက် ... 

မြင့်ကျော်က လေသံလေးနှင့် ပြောသည် ။ 

ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည် ။ သူ့လီးကို ကျွန်တော် မစုပ်ရဲပါ ။ အတန်းထဲက တခြားလူတွေဆီလည်း သတင်းပေါက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လား ။ 

ဟေ့ကောင် ... မှန်ကြောင် ... လီးမြန်မြန်စုပ်စမ်း ... ငါစိတ်မရှည်တော့ဘူး ... 

မြင့်ကျော်က ပြောလည်းပြော ကျွန်တော့  ပုခုံးကိုလည်း ဖိချကာ ဒူးထောက်ခိုင်းသည် ။ ကျွန်တော်  သူ့လောက် အားမသန်ပါ ။ တစ်ချက်သာ ရုန်းလိုက်နိုင်ပြီး သူ့အရှေ့ ဒူးထောက်ရက် ကျသွားသည် ။

မြင့်ကျော်ရဲ့ လီးတုတ်တုတ်ကြီးက ကျွန်တော့  မျက်နှာရှေ့တွင် တရမ်းရမ်း ဖြစ်နေသည် ။ ဖြိုးဝေ စုပ်ဖူးပြီးသား လီးကြီးကို ကျွန်တော် စုပ်ပေးရတော့မည်လား ။ တစ်ဖက်ခန်းမှလည်း အသံတွေ ကြားနေရသည် ။ 

ကလေး ... ဦးညို ပြီးချင်နေပြီ ... ကလေးရဲ့  ဖင်လေးက လိုးလို့ ကောင်းလွန်းလို့... 

လိုးတာ ခဏရပ်ပြီး ဖင်ထဲ လီးကို စိမ်ထားလိုက်လေ ... ကျွန်တော် ခံလို့ မဝသေးဘူး ဦးညို ... 

ဖြိုးလေလည်း တော်တော် တဏာကြီးတဲ့ထဲကပဲဟု ကျွန်တော်တွေးမိလိုက်သည် ။ သည်လောက်လီးကြီးနဲ့ ခံတာတောင်မှ မဝလို့ စိမ်ထားပါဦးတဲ့လား ။ 

ဟေ့ကောင် ... စုပ်လေ... 

မြင့်ကျော်က အရိပ်အကဲပြသည် ။ 

ကျွန်တော် ငြင်းချင်နေမှန်းသိတော့ မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့ ပါးစပ်နား သူ့လီးကို အတင်းတွန်းပို့ပြီး စုပ်ခိုင်းတော့သည် ။ ကြီးလွန်းသောကြောင့်  စုပ်ရင်း ပျို့ပါပျို့လာမိသည် ။ ဆီးအနံ့ နည်းနည်းကျန်နေသော်လည်း စုပ်ပြီး တံတွေးတွေပါ မျိုချလိုက်သောအခါ အနံ့ နည်းနည်းလျော့သွားသည် ။ 

ကောင်းတယ် ... မှန်ကြောင် ... မင်း လီးကောင်းကောင်း စုပ်တတ်သားပဲ ... 

မထူးတော့သောကြောင့် ဇော်မိုးကို စုပ်ပေးနေကျ နည်းတွေ အားလုံးသုံးပြီး စုပ်ပေးလိုက်ရသည် ။

လီးစုပ်နေရင်း ဖီးလ်တက်နေသော မြင့်ကျော်ရဲ့ မျက်နှာကို မော့မော့ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်တော့ကို ဖီးလ်  ပိုတက်လာစေသည်။ဟိုဘက်အခန်းက ဦးညိုနှင့်  ဖြိုးဝေတို့လည်း ဇာတ်လမ်းပြန်စနေသည်  ထင်သည် ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ခြောက်ခန်းတွဲအိမ်သာတွင် နှစ်ခန်းကပ်ရက် ဘဲလေးပွေ လီးစုပ်ဖင်ခံ လုပ်နေကြသည်က ဆန်းတော့လည်း ဆန်းလှသည် ။ ဟိုဘက်အခန်းက ဦးညိုနှင့် ဖြိုးဝေတို့ လိုးသံ ဆောင့်သံတွေ ပြန်ထွက်လာကြသည် ။ 

အား ... အင်း  ... ဦးညို ထွက်တော့မယ် ... ပြီးတော့မယ် ကလေး ...

ကျွန်တော့ဖင်ထဲမှာ ပြီးလိုက်နော် ဦးညို ... 

သည်ဘက်ကလည်း မြင့်ကျော်က ပြီးချင်နေပြီထင်သည် ။ သူ့မျက်နှာက မေးရိုးကြီးကားပြီး အံကျိတ်လျက် ဟိုဘက်အခန်းက အသံကို နားစွင့်ကာ ဖီးလ်ယူနေပုံရသည် ။ 

မှန်ကြောင် ... ငါပြီးတော့မယ် ... မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ ငါ လရည် ပန်းလိုက်တော့မယ် ... 

ပြောပြောဆိုဆို မြင့်ကျော်က ကျွန်တော့ ပါးစပ်ထဲက သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့မျက်နှာပေါ်အနှံ့ သူ့လရည်တွေ ပန်းတော့သည်။ ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားသောကြောင့်  မျက်လုံးမပိတ်မိလိုက် ။လရည်တချို့ပါ မျက်လုံးထဲဝင်သွားသည် ။ 

သူ့လရည်တွေက ကျန်တော့မျက်နှာတွင် ပြည့်နှက်နေသည် ။ 

အား ... ရှီးရှီး ... 

မြင့်ကျော်မှာ ဖီးလ်တက်တာတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်  မတက်နိုင် ။ အမူအရာကိုကြည့်ပြီး သူ့ညည်းသံတိုးတိုးလေးကို နားထောင်ယူနေရသည် ။ 

ကလေး ... ဦးညိုပြီးပြီ ... အား ... ကောင်းလိုက်တာကွာ ... 

ဦးညိုရယ် ... ဦးညိုလရည်တွေ ကျွန်တော့ဖင်ထဲမှာ ပြည့်ကုန်ပြီ ... 

ဦးညိုလီးကြီးကို စုပ်ပေးဦးလေ ကလေး ... 

စိတ်ချ ... လရည် တစ်စက်မှ မကျန်အောင် လျက်ပေးမှာ ... 

ဖြိုးဝေက သူ့ဖင်ထဲ ဝင်ထားပြီးသား လီးကြီးကိုပါ မရွံမရှာလျက်နေပါလား ။ မြင့်ကျော်ကတော့  သူ့လီးကို မလျက်ခိုင်းပါ ။ သို့သော် သူ့လီးကို ဒစ်လှန်ပြီး ကျွန်တော့မျက်နှာအနှံ့ကို သူ့ဒစ်ဖြင့်  ပွတ်နေလေသည် ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(12)

နောက်တစ်နေ့ မနက်ကျတော့  ကျွန်တော် အိပ်ယာထ နောက်ကျသွားသည် ။တနင်္ဂနွေမို့ မနက်ပိုင်း စာသင်ချိန်မပါ ။ သို့သော် တနင်္လာနေ့ စစ်မည့် အိမ်စာတွေ မလုပ်ရသေး ။ သည်ညတော့ ကျွန်တော် ညည့်နက်အောင် စာလုပ်ရတော့မည် ထင်သည် ။ 

နေ့ခင်း စာသင်ချိန်ကျတော့လည်း လူက ညည်းစီစီပင် ။ ညနေပိုင်း ပင်ပန်းပြီး တစ်ရေး ထပ်အိပ်လိုက်သေးသည် ။ ညဘက် နိုးလာတော့ ခုနစ်နာရီပင် ထိုးနေပြီ ။ သွားပြီ ။ ကျွန်တောစိတ်တွေ အခုမှ ပွင့်လာသည် ။ စာလုပ်ရတော့မည် ။ 

ဇော်မိုးက အေးဆေး နေသည် ။ သည်ကောင် ဘာစာမှမလုပ် ။ ညညဆို စော်တစ်ပွေနှင့်  ဖုန်းပြောပြောနေတတ်သည် ။ ဖုန်းပြောပြီး သူ့ဘာသာ အိပ်ချင်အိပ်သွားတတ်သည် ။ ထိုအခါမျိုးတွင် လီးစုပ်ပေးစရာ မလိုတော့  ။ သည်ညလည်း ကိုးနာရီလောက် ဖုန်းပြောပြီး သည်ကောင် အိပ်သွားသည် ။ 

ပြင်ဦးလွင်မိုးက  ရက်စက်သည် ။တော်ရုံနှင့်မစဲတော့  ။ ဆွယ်တာဝတ်ထားလျက်က ကျွန်တော်ချမ်းနေသည် ။ စာလုပ်တာ ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲ  ထွက်လုပ်နေရသည် ။ မဟုတ်လို့ အခန်းထဲ မီးဖွင့်ထားလျှင်  ဇော်မိုးက ရစ်ချင်ရစ်နေဦးမည် ။ အခန်းထဲမှာ မဟုတ်တော့ အအေးက စိမ့်သည် ။ 

ကျွန်တော် နည်းနည်းတုန်လာသည် ။ ဘိုင်အိုကလည်း အခုမှ ကျက်ရခက်နေတော့သည် ။ 

သား ... မအိပ်သေးဘူးလား ... 

ရင်းနှီးသော အသံဖြစ်သောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကျော်မင်း ။ ဆရာက သည်တစ်ခါ ပလေကပ်ပုဆိုး အပြာလေးကို ဝတ်ထားသည် ။ အပေါ်ကတော့  အကျႌအဖြူလေးပဲ ဝတ်ထားသည် ။ ဆရာက ညဝတ်လေးနှင့်ပင် ယောက်ကျားပီသ ကြည့်ကောင်းနေတော့သည် ။ 

ဆရာ ... သား စာကျက်နေတာပါ ... အခုထိ ကောင်းကောင်းမရသေးလို့... 

အခန်းထဲမှာ မကျက်ဘူးလား သားရဲ့  ...        

အခန်းဖော်က အိပ်နေလို့ပါ ဆရာ ... အခန်းထဲမှာ မီးဖွင့်လို့ မကောင်းလို့... 

အော် ... ဒါဆို ဆရာ့အခန်းထဲ  စာလာလုပ်လေ... 

ရပါတယ် ... ဆရာ့ကို အားနာလို့... 

ရပါတယ်ကွ ... ဆရာက မီးဖွင့်လည်း  အိပ်တတ်ပါတယ် ... ဆရာ့ကုတင်ပေါ် လာထိုင်ကျက်လေ... စာမသိလည်း မေးလို့ရတာပေါ့ ... 

ဆရာက အတင်းတွေ သဘောကောင်းနေသည် ။ ကျွန်တော် မူမနေနိုင်တော့ ။ တကယ်လည်း ချမ်းနေပြီ ။ ဆရာပြောသည့် အစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်ရသည် ။ ဆရာ့အခန်းထဲဝင်လိုက်တော့ နွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသည် ။ 

သား ... လာ ... ကုတင်ပေါ်မှာ လာထိုင်ပြီးကျက် ... 

ဆရာက သည်ချိန်ထိ မအိပ်သေးတာလား ... 

မဟုတ်ဘူး ... အပြင်က အသံကြားလို့ ဆေးလိပ်ခိုးသောက်တဲ့ ကျောင်းသားလား စစ်ရင်း သားကို တွေ့တာ ... 

ဟုတ်ကဲ့ ... ဆရာ ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ... 

ကျွန်တော်က ကုတင်အစွန်ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။ ဆရာက ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး စောင်ခြုံနေသည် ။ ကျွန်တော့ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည် ။ 

သား ... အစွန်မှာ မထိုင်နဲ့လေ... အနားလာ စောင်တူတူခြုံမယ်လေ... သား ချမ်းနေမှာပေါ့ ... 

ဆရာ့အသံက အရမ်းရွှင်နေသည် ။ သည်ယုန်မြင်လို့ သည်ခြုံထွင်နေသလိုပင် ။ ကျွန်တော် ဆရာ့နား ကပ်သွားလိုက်သည် ။ ဆရာ့ကိုယ်နံ့ သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်သည် ။ စောင်တစ်ခုထဲအောက် ရောက်သွားတော့  ကျွန်တော် ရင်တွေ ခုန်လာမိသည် ။ 

ဟိုတစ်ခါမြင်ခဲ့တဲ့ ဆရာ့လီးကြီးကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည် ။ စောင်အောက် ရောက်နေသော ကျွန်တော့လက်ကို ဆရာက လာကိုင်သည် ။ လက်ချင်း အထိအတွေ့တွင် ကျွန်တော် ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိန်း  ဖြစ်သွားရလေသည် ။ 

ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စိတ်က စာအုပ်ထဲ မရောက်တော့ ။ ဆရာက ကျွန်တော့စိတ်ကို စိုးမိုးနေလေသည် ။ ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြိုခွင်းဖို့  စကားစရန် ကြံလိုက်သည် ။ 

ဆရာ ... သည်စာကြောင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ... 

ဆရာ လှဲနေရာက ထထိုင်လာသည် ။ ဆရာ့ပေါင်နှင့် ကျွန်တော့ပေါင် ထိကပ်နေကြသည် ။ ဆရာက စာရှင်းပြနေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်သွားလေသည် ။ ဘာများဖြစ်ပါလိမ့်ဟု ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာက ကျွန်တော့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည် ။ 

ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့ကို ဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ  ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည် ။ ဆရာ့ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးက တပြန့်တပြောကြီး ။ အကျႌက ခပ်ပါးပါးပဲမို့ ဆရာ့ ရင်အုပ် သန်မာမှုကို တိုက်ရိုက် ခံစားနေရသည် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့ မျက်နှာလေးကို ယူပြီး သူ့မျက်နှာနှင့်  တည့်တည့်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့  နှုတ်ခမ်းနှင့်  ဆရာ့နှုတ်ခမ်းတို့ ထိကပ်သွားကြသည် ။

အ ... အ...

ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးသာ ညည်းနိုင်တော့သည် ။ ဆရာ့နှုတ်ခမ်းများက ကျွန်တော့ နှုတ်ခမ်းများကို ရမ္မက်ထန်စွာ အတင်းစုပ်ယူ နမ်းရှိုက်နေလေသည် ။ 

~~~~~~~~~~~~~

(13)

ဆရာ့အနမ်းတွေက ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ကျွန်တော့ကို ညို့ငင် စုပ်ယူ ခေါ်ဆောင်နေကြသည် ။ကျွန်တော့ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေမိသည် ။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ချစ်များ ချစ်မိသွားလို့လား ။ သိပ်တော့  မသေချာလှပါ ။ 

ဆရာက နမ်းရင်း ကျွန်တော့လက်ကို သူ့ပေါင်ကြားထဲထည့်ပေးသည် ။ ဆရာ အောက်ခံဘောင်းဘီ ဝတ်မထား ။ ပလေကပ်ပေါ်မှ ဆရာ့လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပေးနေမိသည် ။ ဆရာ့ အနမ်းတွေကို တဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော် တုန့်ပြန်တတ်လာသည် ။ 

အလိုက်သင့် လျှာကို အသွင်းအထုတ် လုပ်တတ်လာသည် ။ တကယ်တော့  ဒါ ကျွန်တော့ရဲ့  ဦးဆုံးအနမ်းပါပဲ ။ 

သား ... ချစ်လိုက်တာကွာ ... 

ဗျာ ... 

ကျွန်တော် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ဆရာ့ကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ် ။ကျွန်တော် ဘဝမှာ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားရတာ ဒါ ပထမဆုံးပါပဲ ။ ဆရာ့ အကြည့်တွေကလည်း ရမ္မက်ခိုး ခပ်ဝေဝေပါပဲ ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်သင့်ပါ့မလား ။   

သားရော ... ဆရာ့ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား ... ညီသစ် ... 

အချစ်ဆိုသော စကားကို ထပ်ကြားတော့  ကျွန်တော့  စိတ်ထဲ  တမျိုးကြီး ဖြစ်သွားမိသည် ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ချစ်တာ သေချာရဲ့လား ။ 

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဆရာ့  ဖုန်းက ဘဲလ်သံမြည်လာလေသည် ။ လူချင်း ခွာလိုက်ပြီး ဆရာက ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ဖုန်းသွားကိုင်သည် ။ကုတင်ပေါ်က ထသွားတော့  ဆရာ့လီးကြီးက တလှုပ်လှုပ် တယမ်းယမ်းဖြစ်နေသည် ။ မကြာခင် ဒါကြီးကိုလည်း စုပ်ပေးရတော့မှာပါလားဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည် ။ 

ဟလို ... အော် ... အမေလား ... ဟုတ်ကဲ့ ... ဟုတ်ကဲ့ ... 

ဖုန်းပြောနေသည့် ဆရာ့မျက်နှာက ပျက်ယွင်းနေသည် ။ ဟိုဘက်က ဘာတွေများ ပြောနေလို့ပါလိမ့်  ။ 

ဟုတ်ကဲ့ အမေ... သားလေးအိပ်သွားပြီလား ... ဟုတ်ကဲ့ ... သည်တစ်ပတ် ပိတ်ရက်ကို ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ် ... ဟုတ် ...

ဖုန်းချပြီးတော့ ဆရာ ကုတင်ပေါ် ပြန်လာသည် ။ ဆရာ့မျက်နှာ သိသိသာသာ ညှိုးနေသည် ။ ဘာမျာဖြစ်လို့ပါလိမ့် ။ 

သည်တစ်ပတ် ပိတ်ရင်တော့  ဆရာ မန္တလေး ပြန်မှ ဖြစ်တော့မယ်ကွာ ... 

ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ ... 

အိမ်ကသားလေးလေ... ဖျားလို့တဲ့ ... ဆရာ့အမေတွေတော့  အခု ရေပတ်တိုက်ပြီး ဆေးတိုက်ပေးထားတယ်တဲ့ ... ဖျားတာ အဖေ အဖေဆိုပြီး ကယောင်ကတမ်း အော်လို့တဲ့ ... 

ဆရာ့ဆီက သက်ပြင်းချသံကြားလိုက်ရသည် ။ 

အော် ... လူတိုင်း သူ့ဒုက္ခနဲ့ သူပါလားဟု တွေးမိလိုက်သည် ။ 

အေးပေါ့လေ.... ဆရာမပြန်တာကြာတော့ သားလေးလည်း ဆရာ့ကို လွမ်းရှာမှာပေါ့ ... အော်  ... ညီသစ် ... သားလည်း စာကျက်လေ ... ဆရာ့ကြောင့်နဲ့ စာကျက်ပျက်မယ် ... 

ပြောပြီး ဆရာ စောင်ခြုံပြီး ဟိုဘက်လှည့် အိပ်သွားသည် ။ 

ကျွန်တော့အဖြစ်က ပါးစပ်ဝ အစာရောက်ပြီးမှ ပုတ်ချခံရသော ကြောင်ဘဝ ဖြစ်နေသလိုပင် ။ ဆရာ သည်ညတော့ စိတ်ပါတော့မည်မထင် ။ ကျွန်တော်လည်း ခဏ စာကျက်ပြီး အခန်းပြန်တော့မည် ။ 

ခဏနေတော့ ဆရာ အိပ်ပျော်သွားသည် ။ ဟောက်သံတိုးတိုးလေးပင် ကြားနေရသေးသည် ။ ကျွန်တော် ပြူတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်သည် ။ 

မျက်နှာသစ်ပြီး လက်ကရေတွေကို ခါလိုက်တော့ ကျွန်တော့နာရီလေး လက်မှပြုတ်ပြီး ကျွတ်ထွက်ကာ ပြူတင်းပေါက်အပြင်မှတစ်ဆင့် မြေပေါ်ကျသွားလေသည် ။ 

ဟား ။ အဲ့ဒါ မိဘတွေ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ နာရီလေး ။ ကြိုးပြုတ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် ထိန်းပြီး ပတ်လာခဲ့ရသည် ။ အခု လက်ကို အားနဲ့ လွှဲခါလိုက်တော့ တစ်ခါတည်း ကြိုးပြုတ်ကာ လွင့်ကျသွားခြင်းဖြစ်သည် ။ 

အခုချက်ချင်း သွားကောက်မှဖြစ်မည် ။ မတော် သူများ ကောက်သွားမှဖြင့်  ။ 

ကျွန်တော် အောက်ထပ်တွင် နာရီဆင်းကောက်တော့ ညဆယ့်နှစ်နာရီထိုးပြီ ။ ပြင်ပလေက ကျွန်တော့စိတ်ကို ကြည်နူးလန်းဆန်းသွားစေသည် ။ ကျွန်တော် နာရီပြုတ်ကျသွားသော နေရာ ဘေးက ပျဉ်ထောင်အိမ် ကျဉ်းကျဉ်းလေးက သန့်ရှင်းရေးအလုပ်သမား ဦးညိုနှင့် သူ့မိန်းမ ဒေါ်မာလာတို့ နေဖို့ ဖြစ်သည် ။ 

တိုက်အိမ် ဘော်ဒါဆောင်ဘေးတွင် ကပ်ဆောက်ထားရသော သစ်သားအိမ် ခနော်ခနဲ့လေးပင် ။ အိမ်ထဲတွင် ဦးညို ဘာများ လုပ်နေပါလိမ့် ။ မနေ့ညက ဦးညို ဖြိုးဝေကို လိုးထားသည်ကို ပြန်သတိရသောကြောင့် ကျွန်တော် ဦးညိုကိုလည်း စိတ်ကစားနေမိသည် ဖြစ်သည် ။ အထူးသဖြင့် ဦးညို ထည့်ထားသည်ဆိုသော ဂေါ်လီကို စိတ်ဝင်စားနေမိသည် ။ 

ကျွန်တော် ဦးညိုတို့ အခန်းကို ချောင်းချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာမိသည်။ ဦးညို သူ့မိန်းမနှင့် ဘယ်လိုအိပ်နေမှာပါလိမ့် ။ ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ် အိပ်နေမှာလား မသိ ။ ကျွန်တော် ကံကောင်းစွာပင် အပေါက်တစ်ပေါက် သွားတွေ့သည် ။ 

သစ်ကျိုးပြီး ပဲ့ကျနေသော အပေါက်နေရာက ချောင်းဖို့  အကောင်းဆုံးပုံ ပေါက်သည် ။ ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။ အခန်းမီးရောင်က မှိန်မှိန်လေးဆိုတော့  အထဲကို ရုတ်တရက် မမြင်ရ ။ အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံး ကျင့်သားရသွားတော့မှ အထဲကို မြင်လိုက်ရသည် ။ 

အား ။ ဦးညိုက မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးကျွတ်ကြီး ရပ်နေသည် ။ ဦးညိုထုံးစံအတိုင်း ရှုပ်ပွပွဆံပင်နှင့် ။ နှုတ်ခမ်းမွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေနှင့် ။ရင်အုပ်သား လက်မောင်းကြွက်သား ပေါင်ကြွက်သားလုံးတွေက အဖုဖုထလို့ ။ ဗိုက်ကလည်း ချပ်ရပ်ပြီး ကြည့်ကောင်းနေသည် ။

ဦးညို လီးကြီးက အမှောင်ထဲ အဝေးက မြင်ရတာတောင် မဲမဲတုတ်တုတ်ကြီး ဖြစ်နေသည် ။ ဦးညိုရင်ဘတ်နှင့် ပေါင်တွင်လည်း နဂါးပုံနှင့် ကျားပုံ တက်တူးတို့ရှိနေသည် ။ ဦးညိုရှေ့တွင် ဒေါ်မာလာက ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး သူ့ယောက်ကျား လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(14)

ဦးညိုရဲ့ အဝတ်မပါ ကိုယ်လုံးတီးပုံစံက ကျွန်တော့ကို စိတ်ကြွစေသည် ။ ဒေါ်မာလာက ဦးညိုလီးကြီးကို အပီပွတ်သပ်ပြီး စိတ်ကြွအောင် လုပ်ပေးနေသည်  ။ ဦးညိုက သူ့လီးကို စုပ်ပေးစေချင်ပုံရသော်လည်း သူ့မိန်းမက မစုပ်ပေး ။ ပွတ်ရုံသာ ပွတ်ပေးနေသည် ။ 

မာလာ ... စုပ်ပေးကွာ ... 

ဟင့်အင်း ... မစုပ်ချင်ဘူး ... အခုလည်း တောင်နေပြီပဲ ... အဖုတ်ပဲ လိုးပါတော့  ကိုညိုရယ် ... 

ဒေါ်မာလာက မတ်တပ်ထပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလိုက်သည် ။ ပေါင်ကိုကားပြီး သူ့အဖုတ်ကို ဖြဲထားပေးသည် ။ 

ဦးညိုက သူ့မိန်းမ အဖုတ်ကို လျှာနှင့် ကလိတော့သည် ။ဒေါ်မာလာမှာ တအီးအီး တအားအားနှင့် အရသာတွေ့နေရှာသည် ။ ဦးညို သူ့မိန်းမ အဖုတ်ကိုလျက်တာ မရွံဘူးလားဟု ကျွန်တော်တွေးမိသည် ။ 

မာလာ ... ကိုညို လိုးတော့မယ်နော် ... 

မြန်မြန်လိုးပါတော့ရှင် ... မာလာ အဖုတ်တွေ အရမ်းယားနေပြီ ... 

ဦးညိုက ဒေါ်မာလာကို ပေါင်နှစ်ချောင်း ဆွဲကားလိုက်ပြီး သူ့လီးကို တစ်ထစ်ချင်း ထိုးထည့်လိုက်သည် ။ 

အ... ကိုညို ... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ... မခံနိုင်ဘူး ... ပြဲကုန်ပြီထင်တယ် ... 

မာလာရယ် ... အရင်တုန်းကတော့  ခံနိုင်ပြီး အခုသည်တစ်နှစ်နှစ်နှစ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ... 

ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး ကိုညိုရယ် ... အ... အ... ဆက်မထည့်နဲ့... ခဏနားဦး ကိုညို ... ကျွန်မ အရင်ကလို အဲ့စိတ်တွေ သိပ်မဖြစ်တော့ဘူး ... 

ဦးညို နောက်ထပ် သုံးမိနစ်လောက် လိုးပြီးတော့ ဒေါ်မာလာ မခံနိုင်တော့သောကြောင့်  သူ့လီးကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည် ။ 

သူ့ဘာသာ လက်နှင့် ထုပြီး ဒေါ်မာလာ့ နို့တွေကို ညှစ်ကိုင်နေတော့သည် ။ 

လက်တစ်ဖက်က ဂွင်းထုရင်း  တစ်ဖက်ကလည်း နို့ကို ညှစ်လိုက် စို့လိုက် လုပ်နေသော ဦးညိုရဲ့ ပုံစံက ကျွန်တော့ကို ဆွဲဆောင်နေသည် ။ 

မာလာ ... ကိုညိုပြီးတော့မယ် ... အ... အ... 

ဦးညို အော်သံနှင့်အတူ ဒေါ်မာလာရဲ့  နို့တွေအပေါ်တွင် သူ့လီးကို တင်ပြီး လရည်တွေ ထုတ်လိုက်သည် ။ 

ဦးညို ပြီးသွားသော ပုံစံက အမှောင်ထဲတွင် မပီဝိုးတဝါး မြင်ရသည်ကပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည် ။ 

သန်သန်မာမာ ယောက်ကျားကြီး တစ်ယောက် လရည်ထွက်နေပုံက ရင်ဖိုစရာပင် ။ ဒေါ်မာလာက ဦးညိုပြီးသွားပြီဆိုတော့ သူ့ဘာသာ အဝတ်ဝတ်ပြီး ပြန်အိပ်သည် ။ ဦးညိုပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်ပြီး စိတ်ကျေနပ်ပုံတော့မပေါ်လှ ။ 

ဒါကြောင့်လည်း ဦးညို သူ့မိန်းမက ဆန္ဒအပြည့်အဝ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြိုးဝေကို ဖင်ချနေခြင်း ဖြစ်မည်ထင်သည် ။ 

ခဏနေတော့  ဦးညိုလည်း ပုဆိုးခြုံပြီး အိပ်သွားသည် ။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အပေါ်ထပ်တက်လိုက်သည် ။ စာလည်း ဆက်မကျက်နိုင်တော့  ။ ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ဝင်ပြီး အိပ်လိုက်လေတော့သည် ။ 

အိပ်မက်ထဲတွင် ဦးညိုရဲ့  လီးကြီးကို ကိုင်နေမိပြီး ဦးညိုရဲ့ ဂေါ်လီတွေကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိလေသည် ။

~~~~~~~~~~

နေခြည်ဖြာသော မနက်ခင်းနှင့်အတူ အရာအားလုံး လှပနေလေသည်။ သည်နေ့ ကျွန်တော် စိတ်ကြည်နေမိသည် ။ 

ကျွန်တော်တို့ ဘော်ဒါဆောင်နေ ကျောင်းသားအားလုံး ပြင်ဦးလွင် အမျိုးသားဥယျာဉ်ကို အလည်အပတ် ထွက်ရသည့်နေ့ ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်က အောင်ခန့်တို့ အုပ်စုနှင့် ။ ဇော်မိုးကတော့ မြင့်ကျော်တို့ အုပ်စုနှင့် အဖွဲ့ကျကြသည် ။ 

ဘော်ဒါကလူ မဟုတ်လျှင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို တစ်ခန်းထဲနေသူအချင်းချင်းဟုပင် ထင်ကြမည်မဟုတ် ။ပြေးကြလွှားကြ ပျော်ကြအော်ကြနှင့်ပင် ။ ပြင်ဦးလွင် အမျိုးသားဥယျာဉ်သည်ပင် လှပစွာ အသက်ဝင်နေလေသည် ။ 

ဆရာကျော်မင်းတော့ မပါ ။ သည်တစ်ပတ် ခွင့်ယူပြီး မန္တလေးကို ပြန်သွားသည် ။ ဆရာမရှိတော့လည်း လွမ်းသလိုလိုပါပင် ။ ဆရာမြန်မြန်ပြန်လာလျှင်  ကောင်းမည်ဟုလည်း တွေးမိသည် ။ 

ကိုကြီးထွန်းဇော်ကတော့ ဘော်ဒါစောင့်ဖို့ ကျန်ခဲ့ရသည် ။ အခုတလော ထူးဆန်းစွာပင် ကိုကြီးထွန်းကို အရင်လို ခံစားချက် မရှိသလို ဖြစ်နေလေသည် ။ 

ကဲ ... ကဲ ... မင်းတို့ကို ဆရာကြီး မိတ်ဆက်ပေးစရာရှိတယ် ... 

ဘော်ဒါပိုင်ရှင် ဆရာကြီးက အားလုံးကို မြက်ခင်းပြင်တွင် စုခိုင်းလိုက်ပြီး ကြေငြာလိုက်တော့  ဘာများပါလိမ့်ဟု ကျွန်တော်တို့ နားစွင့်သွားမိသည် ။ 

ဆရာတို့ ဘော်ဒါကို ကျောင်းသားအသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာတယ် ... သည်မနက်ပဲ ရန်ကုန်က ရောက်တယ် ... 

ဘော်ဒါစတာပဲ သုံးလကျော်ပြီ ။ အခုမှ လာတက်တယ်ဆိုတဲ့ ကျောင်းသားအသစ်ကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ 

တကယ်တော့ ကျောင်းသားအသစ်က မင်းတို့ထက်တော့ တစ်နှစ်ကြီးတယ် ... တစ်နှစ်ကျပေါ့ ... မနှစ်က စာမေးပွဲဖြေခါနီး ကားအက်စီးဒန့်ဖြစ်လို့ မဖြေနိုင်ခဲ့တာ ... 

မိန်းကလေးတွေဘက်မှ စုပ်သပ်သပ် ဖြစ်သံကြားရသည် ။ သနားပါတယ်ဆိုပြီး ကဲသံထွက်နေကြသေးသည် ။ 

တကယ်တော့ သူက စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားပဲ ... ဒါကြောင့် အခုမှ ဘော်ဒါကိုတက်ဖို့ သူ့ကို ဆရာကြီးပဲ ပြောခဲ့တာ ... သူ့နာမည်က ကောင်းထက်ပိုင် ... သား သည်ကို လာခဲ့ပါဦး ...    

လူအုပ်တွေအနောက်တွင် ဘယ်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိသောသူ ။ ခြေလှမ်းကို စတိုင်ကျကျ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းကာ အရှေ့သို့ ထွက်လာသည် ။ 

အချိုးကျသော ကိုယ်အချိုးအစား ၊ မြင့်မားသော အရပ် ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာနှင့်  ချောမောသောရုပ်ရည် ၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ ၊ ဘေးခွဲပြီးထောင်ထားသော ဆံပင်ကေနှင့် ၊ သန့်ပြန့်ချောမောနေသော သူ ။ 

အိုး ... မိုးပေါ်က နတ်သားလေးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလားဟု ကျွန်တော့စိတ်ထဲတွင် ထင်မိရသည် ။ 

အားလုံးအရှေ့ရောက်တော့  သူက ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ညွှတ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည် ။ မိန်းကလေးတွေဘက်က သည်းသည်းလှုပ် အော်သံတွေ ထွက်လာသည် ။ 

အိုပါး အိုပါးဆိုပြီး အော်နေကြသေးသည် ။ 

ကျွန်တော်က သူထွက်လာသည်နှင့် အကျင့်ပါနေသော မျက်လုံးများက သူ့ပေါင်ကြားကို ရောက်သွားမိသည် ။ 

အချိုးကျကျ ကိုရီးယား စတိုင်လ်ပန် ဘောင်းဘီအောက်တွင် လီးကောက်ကြောင်းရာ အမြှောင်းကို မြင်နေရသည် ။ 

ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးများနှင့်  သွားဆုံလေသည် ။သူ့မျက်လုံး ရီဝေဝေက ကျွန်တော့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ညှို့ယူနေသလိုပင် ။

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ ... ကျွန်တော့နာမည် ကောင်းထက်ပိုင်လို့ ခေါ်ပါတယ် ... 

ပြုံးစစနှင့် ပြောနေသော သူ့စကားသံကလည်း ကျွန်တော့ နားထဲတွင် ချိုမြိန်စွာ နားထောင်ကောင်းနေလေသည် ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(15)

ကျွန်တော် ကောင်းထက်ပိုင်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသော ခဏတွင်ပင် သူ့ကို ရင်ခုန်သွားမိသည် ။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မို့  စိတ်ကစားကာ သစ်ရွက်လေး လှုပ်လျှင်ပင် ရင်ခုန်တတ်သောအရွယ် မဟုတ်လား ။ 

ကောင်းထက်ပိုင် မျက်လုံးတွေကလည်း ကျွန်တော် ရှိရာဘက်သို့ မကြာခဏ ရောက်နေလေသည် ။ 

ညီသစ် ... ကိုကောင်းထက်ပိုင်က ပုံစံတကယ်မိုက်တယ်နော် ... 

ကျွန်တော့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အောင်ခန့်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော် ပါးစပ်က ပြန်မဖြေမိဘဲ ခေါင်းပဲညိတ်လိုက်ပါတယ် ။ 

သား ... ဒါဆို ဝင်ထိုင်လိုက်တော့  ကောင်းထက်ပိုင် ... ကဲ ... အားလုံး ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကို ကူညီ ဖေးမရမယ်နော် ... 

ဆရာကြီး စကားဆုံးတော့ ကောင်းထက်ပိုင်က ပြုံးပြီး လမ်းလျှောက်လာပါတယ် ။ လူအုပ်ထဲ ဝင်ပြီး ကွေ့ပတ်ပြီးမှ နောက်ဆုံး ကျွန်တော့နား ရောက်လာတယ် ။ အောင်ခန့်ကို နည်းနည်းဖယ်ပေး ဆိုပြီး ဖယ်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့  ဘေးမှာ လာကပ်ထိုင်လေသည် ။ 

ကျွန်တော်လှည့်ကြည့်တော့ သူကလည်း လှည့်အကြည့်နှင့်ဆုံသည် ။ သူ့ သွားတက်တွေပေါ်အောင် ပြုံးရင်း ကျွန်တော့ကို စကားစပြောလာသည် ။ 

ငါ့နာမည်က ကောင်းထက်ပိုင်ပါ ... မင်းက... 

ကျွန်တော်က ညီသစ်ပါ ကိုကောင်းထက်ပိုင် ... 

ကိုကောင်းထက်ပိုင်က ကျွန်တော့ကို သူ့လက် လှမ်းကမ်းသည် ။ ကျွန်တော်လည်း လက်ပြန်ကမ်းပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည် ။ 

ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီနော် ... 

သူအဲ့လိုပြောတော့  ကျွန်တော် ခေါင်းကို ကပျာကယာ ညိမ့်လိုက်ရလေတော့သည် ။ 

~~~~~~~~~~~~

ကိုကောင်းထက်ပိုင် ကျွန်တော်တို့ အခန်း ပြောင်းလာတော့မည်ဖြစ်သည် ။ တကယ်တော့ တခြားအခန်းတွေအားလုံး ကျောင်းသား သုံးယောက် တစ်ခန်းထားသည် ။ ကျွန်တော်နှင့် ဇော်မိုး နေသောအခန်းသာ လူမရှိတော့သောကြောင့်  နှစ်ယောက်ထားခြင်းဖြစ်သည် ။ 

အခုတော့  အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မည်ဆိုတော့  သုံးယောက်နေရမည့်အခန်း အတိအကျ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည် ။ ဇော်မိုးကတော့  သိပ်ကြည်သာပုံမပေါ် ။ ပွစိပွစိဖြစ်နေသည် ။ 

မှန်ကြောင် ... မင်း အလယ်ကုတင်မှာအိပ် ... ငါအဲ့ ရက်ပီတာနဲ့ ဘေးချင်းကပ် မနေချင်ဘူး ... 

တိုးတိုးပြောပါ ငမိုးရယ် ... ဟိုက ကြားသွားပါဦးမယ် ...

ကိုကောင်းထက်ပိုင်က ဆရာကြီးအခန်းတွင် စကားသွားပြောနေပြီး ဘေးမှာ ရှိမနေသောကြောင့်ပင် တော်သေးသည် ။ 

အခန်းထဲကို ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းထည့်ပေးနေသူက ဦးညိုဖြစ်သည် ။ အခန်းတွင်း  မီးချောင်းတစ်ချောင်းပါ ကျွမ်းနေသောကြောင့်  မီးချောင်းပါ လဲရမည်ဖြစ်သည် ။ 

ဦးညိုတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတလုံးလုံးနှင့် ။စွပ်ကျယ်အညို ဝတ်ထားပြီး ကြွက်သားတောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ကြည့်ကောင်းလွန်းနေသည် ။ မီးချောင်းလဲဖို့ ခုံနှစ်လုံးဆင့်ပြီး တက်ရမည်ဖြစ်သည် ။ 

ညီသစ် ... ဦးညို မီးလုံးတက်လဲမလို့... ခုံတစ်ချက် ကိုင်ပေးပါလား ... 

ကျွန်တော် ဦးညိုနားသွားပြီး ခုံကိုကိုင်ပေးလိုက်သည် ။ ဦးညိုကိုယ်ခန္ဓာဆီမှ ချွေးနံ့စူးစူးကိုရသည် ။ ထိုအနံ့ကို ကျွန်တော်ကြိုက်သည် ။ အလွန် ယောက်ကျားဆန်သောအနံ့ပါ ။ 

ဦးညိုက ခုံပေါ်တက်နေသောကြောင့် ကျွန်တော်က ဦးညို ပုဆိုးနှင့်  မျက်နှာတည့်တည့် ။ ဇော်မိုးက ထိုအချိန်တွင်ပင် အခန်းပြင် တစ်ချက် ထွက်သွားသည်မို့ အခန်းထဲတွင် ဦးညိုနှင့် ကျွန်တော်ပဲရှိနေသည် ။ 

ကျွန်တော် ဦးညိုလီးကြီးကို ကိုင်ကြည့်ချင်လာသည် ။ နည်းနည်း ဇာတ်လမ်းထွင်ကြည့်မလားဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိလိုက်သည် ။ ဦးညို မီးချောင်းလဲနေချိန်တွင် ကျွန်တော် မသိမသာ ဦးညိုပေါင်လုံးကြီးကို ခေါင်းဖြင့်ဝှေ့လိုက်သည် ။ 

ပြီးတော့ ကျွန်တော့နှုတ်ခမ်းတွေဖြင့် ဦးညိုပေါင်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေမိသည် ။ ဦးညို ပေါင်ကြွက်သားတွေ တင်းကနဲ တောင့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဦးညို ဖီးလ်တက်နေလေပြီ ။ 

ဦးညိုလည်း မီးချောင်းကို စိမ်ပြေနပြေ ဖြုတ်နေသလို ကျွန်တော်လည်း ဦးညို လီးချောင်းနားသို့ နှုတ်ခမ်းဖြင့်ပွတ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားနေလေသည် ။ 

ကျွန်တော့ နှုတ်ခမ်းနား ကပ်လာပြီဖြစ်သော ဦးညို လီးကြီးသည် ပျော့နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးကာကြီးကာ ထောင်လာလေသည် ။ 

ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို ဦးညို လီးနှင့်  ကပ်ပြီးပွတ်ပေးလိုက်သည် ။ 

ဒါသားနေရမဲ့ အခန်းပဲ ... 

အပြင်ဘက်က ဆရာကြီးအသံ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ကျွန်တော် ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ခွာလိုက်ရသည် ။ 

ဦးညိုက အခန်းအပေါက်ဝကို ကျောပေးပြီး မီးချောင်းတပ်နေသောကြောင့်  တော်သေးသည် ။ မဟုတ်လျှင် ဦးညိုလီး တောင်နေသည်ကို ဆရာကြီး မြင်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လား ။ ဆရာကြီးက ကိုကောင်းထက်ပိုင်ကို နေရမည့်အခန်းလိုက်ပို့ခြင်းဖြစ်သည် ။ 

ညီသစ် ... မင်းနဲ့တစ်ခန်းထဲကျတာ ဝမ်းသာတယ်ကွာ ... မယုံနိုင်စရာပဲ ... 

ဟုတ်ကဲ့ ... ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ် ကိုကောင်းထက်ပိုင် ...

ကိုကောင်းလို့ပါခေါ်ပါကွာ ... နာမည်ကြီးကရှည်လွန်းလို့... 

ကိုကောင်း အခန်းထဲဝင်လာချိန်တွင် ဦးညို မီးချောင်းလဲပြီးပြီ  ။ သူ့လီးလည်း လူသံကြားလို့ ပြန်ကျသွားလေသည် ။ 

ဦးညို ပုဆိုးကြားထဲမှ လီးကြီးကို နှမြောစွာ မှန်းဆကြည့်မိသည် ။ ခုံပေါ်က ဆင်းပြီးမှ ဦးညိုက ကျွန်တော့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးပြပြီး ပျော့နေသော သူ့လီးကြီးကို မ ပြီး ကိုင်ပြသွားလေသည် ။  တစ်နေ့နေ့တော့ ဦးညိုလီးကို ကျွန်တော် ကိုင်ကြည့်ချင်သေးသည် ။ 

ဦးညို အိမ်သာဘက်သွားတော့  ကျွန်တော် မသိမသာ လိုက်သွားလိုက်သည် ။ နေ့ခင်းပိုင်းကြီးတော့ အိမ်သာထဲ  တူတူမဝင်ရဲပါ ။ ဦးညိုမသိအောင် တိတ်တိတ်လေး ခိုးပြီး လိုက်သွားခြင်းဖြစ်သည် ။ 

ဦးညိုက အိမ်သာတစ်ခန်းထဲ  ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်သွားသည် ။ ကျွန်တော် ဘေးအိမ်သာထဲ  လိုက်ဝင်လိုက်သည် ။ 

ဟိုဘက်အိမ်သာဘက်က ရေသံမကြားရ ။ နံရံကို ကပ်နားထောင်တော့  ဦးညိုဆီက ညည်းသံသဲ့သဲ့လိုကြားနေရသည် ။ 

သေချာပြီ ။ ဦးညို အိမ်သာထဲဝင် ဂွင်းထုနေပြီ ထင်သည် ။ အခုပဲ သူ့လီးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ထိပေးခဲ့တာဆိုတော့ သူ ကျွန်တော့ကို မှန်းပြီး ထုနေခြင်းဖြစ်လိမ့်မည် ။ ကျွန်တော့ကို စိတ်ထဲမှန်းဆပြီး ယောက်ကျားကြီးတစ်ယောက် သူ့လီး  သူ ပွတ်သပ်ပြီး ဂွင်းထုနေသည်ဆိုသော အသိက ကျွန်တော့ကို ရင်ဖိုစေလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~~

(16)

ညီသစ် ... မင်းက ကလေးလေးလိုပဲနော်  ... ချစ်စရာလေး ... 

ကိုကောင်းထက်ပိုင်က ကျွန်တော့ကို ရွှန်းရွှန်းစားစားကြည့်ပြီး ပြောခြင်းဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်ရှက်သွားမိသည် ။ အခန်းထဲတွင် ကိုကောင်းနှင့်ကျွန်တော်ပဲရှိသည် မဟုတ်လား ။ 

ဟာ ... မဟုတ်ပါဘူး ... ကိုကောင်းက ချောတာပေါ့ ... ကောင်မလေးတွေဆို သဲသဲလှုပ်ပဲ မဟုတ်လား ... 

ကိုကောင်းက ပြုံးပြီး ကျွန်တော့ကုတင်ဆီကူးလာသည် ။ ကျွန်တော်က စာအုပ်ကလေးကိုင်ပြီး စာဖတ်နေခြင်းဖြစ်သည် ။ ကိုကောင်းက ကျွန်တော့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည် ။ 

အိမ်နေပုဆိုးတိုတိုနှင့် အကျႌလက်ရှည် လက်ဝိုက်ကလေး ဝတ်ထားသော ကိုကောင်းသည် ညမီးရောင်မှိန်အောက်တွင် ကြည့်ကောင်းနေသည် ။

ညီသစ် ... စာတူတူ ကျက်ကြရအောင် ... 

ကိုကောင်းက ပြောရင်း ကျွန်တော့စာအုပ် ကြည့်သလိုနှင့်  ကျွန်တော့ဘေးကို ကပ်လာသည် ။ ကိုကောင်းဆီမှ ကိုယ်သင်းရနံ့ ဖျော့ဖျော့ကလေး ရနေသည် ။ ကိုကောင်းက အသန့်အပြန့်တော်တော်ကြိုက်သူဖြစ်သည် ။ 

ချွေးနံ့ပြင်းပြင်းပင် သူ့ဆီက မရတတ် ။ အိပ်ခါနီးပင် ချောမောသန့်ပြန်နေတတ်သူဖြစ်သည် ။ ကိုကောင်းက စာတော်တယ်ဆိုတော့ ညီကို ရှင်းပြနော် ... စာမရရင် ... 

ကျွန်တော်တို့ စာကျက်နေတုန်း ဇော်မိုးဝင်လာသည် ။ တံခါးကို ဝုန်းကနဲ စောင့်ပိတ်သံ ကြားလိုက်ရသည် ။ သည်ကောင် ... ဘာတွေ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပါလိမ့်  ။ 

မှန်ကြောင် ... မင်းက အသစ်တွေ့တော့  သူငယ်ချင်းဟောင်းကိုတောင် မေ့နေပြီပေါ့ ... ဟုတ်လား ... 

ဇော်မိုး အသံက ခနဲ့တဲ့တဲ့ပင် ။ 

သည်ကောင် ကျွန်တော်နဲ့ ကိုကောင်းကို မနာလို ဖြစ်နေတာပါလား ။ ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားမိသည် ။ ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ ခုတင်ဘေးတွင်ရှိသော သူ့ကုတင်တွင် ထိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို ဂြိုဟ်ကြည့်ကြည့်နေသည် ။ 

မဟုတ်ပါဘူးကွာ ... မင်းက မြင့်ကျော်တို့နဲ့ အရက် သွားသောက်နေတာကိုး ... 

အရက်သောက်တာ မဟုတ်ဘူးကွ ... အောကားကြည့်ပြီး ပြန်လာတာ ... 

ကျွန်တော် နွေးကနဲ မျက်နှာပူသွားမိသည် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပတ်သတ်မှုကို ကိုကောင်း တစ်မျိုးတစ်မြည် ထင်သွားမည်ကို ကျွန်တော် မလိုလားမိ ။ 

ကိုကောင်းက တစ်ချက်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေသော ဇော်မိုးကို မိုက်ကြည့်ကြည့်လိုက်သည် ။       

ညီသစ် ... အကို မျက်နှာသစ်သွားတိုက်လုပ်လိုက်ဦးမယ် ... 

ပြောပြီး ကိုကောင်းက ကျွန်တော့ကုတင်ဘေးရှိ သူ့ကုတင်ပေါ်က သွားတိုက်ဆေး သွားပွတ်တံလှမ်းယူသည် ။ အခန်းက ကုတင် သုံးကုတင်တွင် ကျွန်တော်က အလယ်ကုတင် ၊ ကိုကောင်းက ညာဘက် ဇော်မိုးက ဘယ်ဘက်ကုတင် ဖြစ်သည် ။ 

ကိုကောင်း ထွက်သွားတော့ ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ကုတင်ဆီရောက်လာသည် ။ ကျွန်တော့နားကပ်ထိုင်ရင်း ခါးကို လာဖက်သည် ။ သည်ကောင် ဘာလိုချင်နေလဲ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ ။ 

မှန်ကြောင် ... ငါအစုပ်ခံချင်နေပြီ ... 

ဇော်မိုး ... ငါတို့က အခုသုံးယောက်တစ်ခန်း နေနေရတာလေ... 

ဘာလဲ ... မင်းက ဟိုကောင့်လီး စုပ်ပေးချင်နေလို့လား ... ငါ့လီးကို ငြီးငွေ့နေလို့လား ... 

ဇော်မိုးက ပြောပြောဆိုဆို ကျွန်တော့လက်ကိုကိုင်ကာ သူ့လီးပေါ်တင်ပေးသည် ။ 

အား ။ သည်ကောင့်လီး  အစွမ်းကုန် တောင်နေသည်ပဲ ။ 

မဟုတ်ပါဘူးကွာ ... ကိုကောင်းက ငါ့အစ်ကိုလိုပါပဲ ... 

ဒါဖြင့် ငါ့ကို လီးစုပ်ပေး ... 

ဘယ်မှာစုပ်ရမှာတုန်း ... အဆင်မှ မပြေတာကို ... 

အိမ်သာထဲသွားမယ် ... လိုက်ခဲ့ ... 

ဟာ ... အိမ်သာထဲမှာ ငါ မစုပ်ပေးရဲဘူး ... 

ပြောသာပြောလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော်  စိတ်သိပ်မလုံချင် ။ မြင့်ကျော်ကို ကျွန်တော် အိမ်သာထဲမှာ လီးစုပ်ပေးဖူးသည် မဟုတ်လား ။ 

ဟာကွာ ... ဒါဆို ညကျရင် ဟိုကောင် အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန် ငါ့ကုတင်ကို ကူးပြီး လာစုပ်ပေး ... 

အိုကေ... အသေအချာတော့  မပြောသေးဘူးကွာ ... ဒါပေမဲ့ ငါ အခြေအနေပေးရင် လာခဲ့မယ် ... ဟုတ်ပြီလား ... 

ကျွန်တော် ဇော်မိုးလီးကို သည်တစ်လော စုပ်ချင်စိတ် သိပ်မဖြစ်မိ ။ကိုကောင်း ရောက်လာသောကြောင့်  ဖြစ်မည်ထင်သည် ။ အာ ။ ကျွန်တော်ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ပျက်သွားမိသည် ။ 

ကျွန်တော်တို့လို ဟိုမိုတွေက သည်လိုပဲ အသစ်အသစ် အမြဲလိုချင်သူတွေ မဟုတ်တာတော့  သေချာပါသည် ။ 

ဇော်မိုးက ကျွန်တော့ချစ်သူမှ မဟုတ်ဘဲ ။ ထိုအခါတွင် ကျွန်တော့ကို ချစ်သည်ဟု ပြောဖူးသော ဆရာကျော်မင်းကို သတိရသွားတော့သည် ။     

ဆရာကျော်မင်း နေ့လည်က ပြန်ရောက်သည် ကြားသည် ။ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ရုတ်တရက် တွေ့ချင်စိတ် ဖြစ်သွားမိသည် ။ အခုတော့ စာကျက်လိုက်ဦးမည် ။ ညမှ ဆရာ့အခန်းသွားပြီး စာကျက်ရ ကောင်းမလား ။ မကောင်းသေးပါဘူးလေ ။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် မနက်မှပဲတွေ့လိုက်တော့မည် ။ 

ခဏနေတော့  ကိုကောင်း ပြန်ဝင်လာသည် ။ ကျွန်တော့ကို ပါးလေးဖျစ်ညှစ်ပြီး ဂွတ်နိုက်ဟု ပြောသွားသေးသည် ။ ပြီးသည်နှင့်ကုတင်ပေါ် တက်ပြီး အိပ်သွားသည် ။ ကျွန်တော် ရင်ခုန်ကျန်ခဲ့ရသည် ။ 

ကျွန်တော် စာဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်မှာ ညဆယ့်နှစ်နာရီထိုးသွားသည် ။ ဆီးသွားချင်လာသောကြောင့် အိမ်သာဘက်သွားလိုက်သည် ။ ရှူးပေါက်ပြီး ပြန်လာတော့ ဆရာ့အခန်းရှေ့ရောက်သွားသည် ။ 

အခန်းထဲမှ ညည်းသံလို သဲ့သဲ့ ကြားရသောကြောင့်  ကျွန်တော် တံခါးကို ကပ်နားထောင်လိုက်မိသည် ။ 

အား ... သား ... မလိုးရတာကြာလို့ ကောင်းလိုက်တာကွာ ... သားဖင်က စီးနေတာပဲ ကျပ်ပြီးတော့  ... 

ကျွန်တော် အံ့ဩသွားမိသည် ။ သည်တစ်ယောက် ။ ဟိုတစ်ခါက ဆရာနှင့်ဖြစ်သော တစ်ယောက်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည် ။ 

ဆရာ့လီးကြီးကို သတိရနေတာ ... ကောင်းလိုက်တာ ဆရာရယ် ... 

ဟာ ။ သည်အသံ ။ သည်အသံကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး ရင်းနှီးနေသည် ။ ဘာမှ သေသေချာချာ မစဉ်းစားနိုင်မိခင်မှာပင် ကျွန်တော် ဆရာ့အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်မိလေသည် ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~

(17)

တံခါးခေါက်လိုက်တော့  အထဲက အသံတွေ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည် ။ ပြီးမှ အခန်းထဲက ဆရာ့အသံထွက်လာသည် ။ 

ဘယ်သူလဲ ... 

ဆရာ ကျွန်တော်ညီသစ်ပါ ... ဆရာ့ကို စာမေးချင်လို့ပါ ... 

ညီသစ် ခဏစောင့် ... 

ခဏနေတော့ အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ဆရာထွက်လာသည် ။ ဆရာက ပုဆိုးတိုတိုဝတ်ထားပြီး အပေါ်က အကျႌကျွတ်နှင့်  ။ တဘက်တစ်ထည် ပတ်ထားသော်လည်း ဆရာ့ရဲ့ အနည်းငယ်ညိုသည့် နီရဲရဲ နို့သီးခေါင်းတွေကို မြင်နေရသည် ။ 

ဆရာက ကျွန်တော့ကို ပြုံးပြီးဆီးကြိုသည် ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ပုဆိုး အောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်မိသည် ။ အား ... ဆရာ့ဒုတ်ကြီး ပုဆိုးအောက်က ရုန်းကန်ထကြွနေပါ့လား ။ ကျွန်တော့ရင်ထဲ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်ပြီး ဆရာ့  ပုဆိုးကြားသာ ကြည့်နေမိသည် ။ 

ညီသစ် ... သား ... စာမေးမယ်ဆို ... အထဲဝင်လာလေ... 

အော ... ဟုတ် ... 

အခန်းထဲဝင်လိုက်တော့ ဆရာက တံခါးဂျက်ချလိုက်သည် ။ ကုတင်ပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှိနေသူက ခုနက ကျွန်တော်အသံကြားထားသည့်အတိုင်းပင် ။ ကိုကြီးထွန်းဇော် ။ ဆရာ့ဆီးတွင် ဖင်အမြဲခံနေသူက ကိုကြီးထွန်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဖူးပါ ။ ကိုကြီးထွန်းက ဘောင်းဘီးတိုလေးနှင့်  ။ 

ရှမ်းတရုတ်မို့ သူ့ပေါင်သားလေးတွေက ဖွေးဖွေးဖြူနေပါတယ် ။ ဒူးတစ်ဖက်ထောင်ထားတာမို့ ဘောင်းဘီတိုတိုလေးက အောက်စလွတ်နေပါတယ် ။ တင်ပါးလေးက နီနီရဲရဲလေးပါ ။ ကြည့်ရတာ ဆရာ ခုနက လိုးရင်း လက်ဝါးနဲ့များ ရိုက်ခဲ့လေသလားမသိ ။ ကိုကြီးထွန်းက အပေါ်က စွပ်ကျယ်လေးပဲ ဝတ်ထားတာပါ ။ 

ညီသစ် ... ကိုထွန်းနား လာထိုင်လေ... ဘာစာတွေ မေးချင်လို့လဲ ... 

ကျွန်တော် စကားတွေ အထစ်ထစ် ဖြစ်နေပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ကုတင်ပေါ်ပဲ ဦးတည်သွားနေတာပါ ။ ဆရာကျော်မင်းက တံခါးကို ဂျက်ထိုးပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို လျှောက်လာပါတယ် ။ အဲ့အချိန် ကျွန်တော်က ကုတင်ပေါ် ကိုကြီးထွန်းဘေးနား ရောက်နေပါပြီ ။ 

သား ရောက်လာတာနဲ့ အတော်ပဲ ... အခုတောင် ထွန်းဇော်ကို ဘိုင်အိုထဲက အခန်းတစ်ခန်း လက်တွေ့ သင်ပေးနေတာ ... 

ဗျာ ... ဘာ ... ဘာအခန်းလဲ ဆရာ ... 

Reproduction (မျိုးပွားခြင်း) အခန်း ... 

ကျွန်တော် ရှက်ပြီး မျက်နှာရဲသွားမိသည် ။ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြား ရောက်လာသည် ။ အာ ။ ဆရာ ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့် ။ 

ကျွန်တော်တွေးနေစဉ်မှာပင် ဆရာနှင့် ကိုကြီးထွန်းတို့ နမ်းနေကြလေသည် ။ ကျွန်တော် နေလို့ မရဲတော့ ။ ချက်ချင်း နေရာမှ ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာသည် ။ ကျွန်တော်ထမည် လုပ်လိုက်တော့  ဆရာက ကျွန်တော့ကို လှမ်းဆွဲလေသည် ။ 

ညီသစ် ... ဘယ်သွားမလို့လဲ ... 

သား ... သား အခန်းပြန်မလို့... 

မပြန်ရပါဘူး ... ညီသစ် ... မင်းဘာလဲဆိုတာ ဆရာတို့ သိပါတယ် ... 

ဆရာကပြောနေတုန်း ကိုကြီးထွန်းက ကျွန်တော့ကို သူ့ဘက်လှမ်းဆွဲပြီး ဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကပ်နမ်းလေတော့သည် ။ 

အား ။ အချိန်တစ်ခုတာ ကျွန်တော် ကြိတ်ကြွေခဲ့ရသော ကိုကြီးထွန်း။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရင်ခုန်ရသောဆရာ ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးနှင့် ကျွန်တော် တစ်ခန်းထဲမှာ ။ ကျွန်တော် ကြောက်နေသလို ရင်တွေလည်း ခုန်နေမိသည် ။ 

ကိုကြီးထွန်း အနမ်းတွေက အငမ်းမရ ။ ကိုကြီးထွန်း နှင့်ကျွန်တော် နမ်းနေတုန်း ဆရာက သူ့ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်သည် ။ 

ဆရာ့လီးကြီးက ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ကြောင်နေမိစဉ် ကိုကြီးထွန်းက ဆရာ့ဒစ်ကို ဘေးတိုက်မှုတ်တော့သည် ။ ကျွန်တော် မစုပ်တော့ ဆရာက ကျွန်တော့ကို လှမ်းစုပ်ခိုင်းသည် ။ 

ညီသစ် ... စုပ်လေ... 

ဗျာ ... ဆရာ့လီးကိုလား ... 

အင်း  ... ဟုတ်တယ် ... စုပ်လေ သား ... 

ကျွန်တော် မဝံ့မရဲ ကိုင်လိုက်မိသည် ။ အရင်ထဲက ကိုင်ဖူးသော ဆရာ့လီးကြီး ။ အခုတော့ တကယ့်ကို စုပ်ပါ စုပ်ရတော့မည်တဲ့လား ။ ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး စုပ်ပေးလိုက်သည် ။ ဆရာက ကျွန်တော့ခေါင်းကို အတင်းကပ်ပြီး သူ့လီးထိပ်အထိ တွန်းပို့ပေးသည် ။ 

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကိုကြီးထွန်းက ကျွန်တော့လက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ဒစ်ပေါ်တင်ပေးလိုက်သည် ။ ရှမ်းတရုတ်တစ်ယောက် လီးကလည်း မခေလှပါ ။ သို့သော် ဆရာ့လောက်တော့ မကြီး ။ ငါးလက်မလောက်တော့ ရှိမည် ။ ဒစ်က တစ်ဖြောင့်တည်းဖြစ်သည် ။ 

ညီသစ် ... ပြီးရင် မင်း စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ အကို့လီးကိုပါ ပေးစုပ်မယ် ... 

ကိုကြီးထွန်းစကားကြောင့် ကျွန်တော် ကြက်သီးထသွားမိသည် ။ တစ်ညထဲ  တစ်နေရာထဲမှာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့လီးကို စုပ်ပေးရမှာတဲ့လား ။ ကိုကြီးထွန်းက ဆရာကျော်မင်းလီးကို စုပ်နေရင်းက မတ်တပ်ထလိုက်သည် ။ 

အခုအခါ ဆရာ့လီးကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲ စုပ်ရတော့မည် ။ ဆရာ့ဘေးတွင်ရပ်ပြီး ကိုကြီးထွန်းက သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်သည် ။ အခုတော့ ကျွန်တော့အရှေ့တွင် လီးနှစ်ချောင်း ငေါက်တောက်ကြီး ရှိနေလေပြီ ။ 

ညီ ... စုပ်တော့ ... 

သည်တစ်ခါပြောလိုက်တာက ကိုကြီးထွန်းပါ ။ ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် ကိုကြီးထွန်းက သူ့လီးနှင့် ဆရာကျော်မင်းလီးတို့ကို ပူးကပ်လိုက်သည်။ 

လီးနှစ်ချောင်းပူးကိုတော့  ကျွန်တော်တစ်ခါမှ မစုပ်ခဲ့ဖူးသေးပါ ။ အခုစုပ်ရတော့မည် ။ နှစ်ချောင်းလုံးကလည်း ကျွန်တော့ကို ဆွဲဆောင်နေကြလေသည် ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(18)

နှစ်ချောင်းပူးပြီး စုပ်လိုက်တော့လေ ညီသစ် ...

ကိုထွန်းပြောသံက ကျွန်တော့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည် ။ ကျွန်တော် လီးကို နှစ်ချောင်းပူးပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်သည် ။ အားပါးပါး ။ နှစ်ချောင်းလုံးက သွေးကြော တဒိတ်ဒိတ်နှင့် တောင်မတ်နေကြသည် ။ 

ကျွန်တော် ကိုင်ပြီး ထိုလီးနှစ်ချောင်းကို ပူးပြီး ပွတ်ပေးလိုက်သည် ။ 

အား ... ရှီး  ... 

ဆရာ့ဆီမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော် စုပ်ချင်နေပြီ ။ ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန် အကျယ်ဆုံး ဟလိုက်သည် ။ ကြိုးစားပြီး စစုပ်တော့သည် ။ 

စုပ်စုပ်ချင်း နှစ်ချောင်းလုံး ဝင်ဖို့ခက်သောကြောင့်  တစ်ချောင်းချင်းစီ စုပ်ပြီး တံတွေးဆွတ်ပေးလိုက်သည် ။ 

ပြီးမှ နှစ်ချောင်းပူးပြီး ထပ်စုပ်လိုက်သည် ။ ပါးစပ်ထဲတွင် လီးနှစ်ချောင်းက ပြည့်ကျပ်နေသည် ။ ကျွန်တော် တော်တော်ကြိုက်သွားမိသည် ။ လီးနှစ်ချောင်း စုပ်နေရသည်ဟူသော အသိကပင် လူကို ရင်ခုန်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစေလေသည် ။ 

ညီသစ် ... မိုက်တယ်ကွာ ... လီးစုပ်တာ မင်းတော်တော်ကျွမ်းတာပဲ ...

ကိုကြီးထွန်းဆီက ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသည် ။ အစုပ်ခံနေရင်း ဆရာက ထသွားပြီး ကိုကြီးထွန်းအနောက်ကို ရောက်သွားသည် ။ ပြီးတော့ ကိုကြီးထွန်းဖင်ကို စဖြဲတော့သည် ။ 

အရင် လက်ကလေး စနှိုက်နေသည် ။ တစ်ဖက်က ဖင်ကို ကလိခံနေသော်လည်း ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲတွင်ရှိသော ကိုကြီးထွန်း လီးကြီးက ကြီးမားပြည့်ကျပ်နေလေသည် ။ 

သား ... ထွန်းဇော် ... ဆရာ မင်းဖင်ကို စလိုးပြီနော် ... 

ဟုတ် ... လိုးပါတော့ဆရာ ... ကျွန်တော်ခံချင်နေပြီ ... အ... အ... 

ဆရာ့လီးကြီးက ခုနက စုပ်ပေးထားသော ကျွန်တော့ တံတွေးတွေ ရွှဲနစ်နေသောကြောင့်  ကိုကြီးထွန်း ဖင်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားလေသည် ။ 

စစချင်းသာ အော်သော်လည်း နောက်ပိုင်း အော်သံသည် ညည်းသံအဖြစ် ပြောင်းသွားတော့သည် ။ ကိုကြီးထွန်း တဟင်းဟင်းနှင့်  စွတ်ပြီး ကောင်းနေတော့သည် ။ 

ပါးစပ်ထဲရောက်နေသော ကိုကြီးထွန်း လီးကြီးက အနောက်က ဆရာ ဖင်ဆောင့်လိုးသောအရှိန်ဖြင့်  ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲ တိုးတိုးပြီး ဝင်ကာ အာခေါင်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လာထောက်သေးသည် ။ 

သား .... ကောင်းလား ... 

ကောင်းတယ်ဆရာ ... အား ... ဖီးလ်ပဲဆရာရယ် ... သည်လို အရသာ နှစ်မျိုးက ပိုမိုက်တယ် ... 

သား ... လိုးလို့ ကောင်းလိုက်တာကွာ ... အား ... ဆရာပြီးတော့မယ် ... 

ညီသစ်ကို မလိုးတော့ဘူးလား ဆရာ ... 

ရတယ် ... ဆရာ နောက်တစ်ချီ ထပ်လိုးနိုင်သေးတယ် ... 

သူတို့ပြောသော စကားတွေကြားပြီး ကျွန်တော် ရင်တွေခုန်ကာ တဒိတ်ဒိတ် ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ တစ်ချီပြီးပြီးသား လီးကြီးဖြင့်  ကျွန်တော့ဖင်ကို လိုးမလို့တဲ့လား ။ ကြောက်သလိုလို ရင်ခုန်သလိုလိုဖြင့် ရင်တွေ တလှပ်လှပ် ခုန်နေလေသည် ။ 

အား ... ကောင်းလိုက်တာ ... အား ... သား ... ထွန်းဇော် ... ဆရာ မင်းဖင်ထဲမှာပြီးပြီ  ... 

ပြောရင်းဆိုရင်း ဆရာ ဖီးလ်တွေတက်လာပြီး ညည်းသံခပ်ကြမ်းကြမ်းကို အော်ပြီး ကိုကြီးထွန်းဖင်ထဲတွင် လရည်ထွက်သွားတော့သည် ။ 

ဆရာထွက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကိုကြီးထွန်းလီးက လရည်ကလည်း အပျစ်အခဲလိုက် ကျွန်တော့ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာလေသည် ။ 

ဂွင်းပင်မထုလိုက်ရဘဲထွက်သောကြောင့်  ကျွန်တော်အံ့ဩနေသေးသည် ။

နောက်မှ သိရသည်က ဖင်ခံရင်း အရမ်းကောင်းပြီး ဖင်ထဲက ပရော့စတိတ်ဆိုသော အရာကို ထိမိသွားလျှင် လရည်ထွက်သွားတတ်သည်ဟူသော အချက်ပင် ။ 

ကိုကြီးထွန်း လရည်တွေက မထုတ်ရကြာလို့ထင်သည် ။ အကုန်စီးပိုင်ပြီး ထမင်းရည်တွင် အပေါ်က တက်နေသော ကော်ဖတ်နှင့်ပင် တူနေသေးသည် ။ ကျွန်တော့ပါးစပ်နှင့် နှုတ်ခမ်းပေါ်တို့တွင် လရည်တွေ အများကြီးပျံ့နှံ့နေသည် ။

ကိုကြီးထွန်းက သူ့ဖင်ကို ဟိုဘက်လှည့်လိုက်မှ ကြည့်လိုက်မိသည် ။ ဆရာ့လီး  ထွက်သွားသော  ဖင်ပေါက်ကြားထဲတွင် လရည်ပျစ်ပျစ်များ စက်လက်စက်လက်  ကျနေလေသည် ။ 

နှစ်ယောက်လုံး ပြီးသွားကြတော့ ဆရာက အပြင်ထွက်ပြီး မီးဖိုထဲက ကြက်ဥတွေထုတ်လာသည် ။ 

ဆရာ ... မောသွားပြီလား ... 

အေးကွာ ... ဆရာခဏနားမယ် ... ထွန်းဇော် ... ညီပဲ သူ့ကိုနှူးပြီး ဖင်လျက်ပေးလိုက်ကွာ ... ထွန်းဇော်ပဲ ညီသစ်ကို ပညာစုံ သင်ပေးလိုက်တော့  ... 

ဟုတ်ကဲ့ဆရာ ... တစ်ကွက်မကျန်သင်ပေးလိုက်ပါ့မယ် ...

ပြောရင်းနှင့် ကိုကြီးထွန်းက ကျွန်တော့နားကပ်လာပြီး အကျႌဘောင်းဘီကို လာချွတ်ပေးလေသည် ။ ဆရာကတော့  ကျွန်တော်တို့ အိပ်တဲ့နေရာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်  တစ်ဖက်စွန်း နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက်ရှိနေသည် ။ 

ကျွန်တော့အဝတ်တွေကို ချွတ်ပြီး ကိုကြီးထွန်းက ကျွန်တော့လီးကို ဂွင်းထုပေးသည် ။ ကိုကြီးထွန်း လက် နူးနူးညံ့ညံ့က ကျွန်တော့ကို စိတ်လာစေသည် ။ 

ကျွန်တော့လီးပါထောင်မတ်လာသည် ။ ဆရာကျော်မင်းကတော့  ကုတင်ထောင့်စွန်းတွင်ထိုင်ရင်း ကြက်ဥပြုတ်သောက်နေသည် ။ လှဲနေသော ဆရာကျော်မင်းရဲ့ ပေါင်လုံး ညိုညိုတုတ်တုတ်တွေက ကျွန်တော့ကို လိင်ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်နေစေသည် ။ 

ညီသစ် ... ဆရာ့ ပေါင်ကြားထဲက ပျော့နေတဲ့လီးကို မင်း ပြန်မာလာအောင် သွားစုပ်ပေးလိုက်စမ်း ... 

ကိုကြီးထွန်း ပြောသောစကားတွေက ကျွန်တော့ကို စိတ်ပိုထလာစေသည် ။ 

သား ... ညီသစ် ... သည်ဘက်ကုတင်ထောင့်ကို လေးဘက်ကုန်းပြီးလာခဲ့ ... ဆရာ့လီးကို လာစုပ်ပေးစမ်း ... 

ပြောလည်းပြောရင်း ဆရာက သူ့ပေါင်ကြားက လီးကြီးကို ပေါင်ကားပြီး ကော့ပြသည် ။ ခုနက တစ်ချီပြီးထားသောကြောင့် ပျော့နေသော ဆရာ့လီးကြီး ။ ကျွန်တော် လေးဘက်ကုန်းပြီး ဖင်ကိုထောင်ကာ စုပ်ပေးနေမိသည် ။ 

လေးဘက်ကုန်းထားသော ကျွန်တော့အနောက်ကို ရောက်လာသူက ကိုကြီးထွန်း ။ ချယ်ရီရောင် နီရဲနေသော ကျွန်တော့  ဖင်ဝလေးကို ကိုကြီးထွန်းက ဖြဲကြည့်သည် ။ 

ဆရာရေ... ဆရာ့တပည့် ညီသစ်ရဲ့ ဖင်ဝက ချယ်ရီရောင်လေး ရဲနေတာပဲ ... ဆရာ့ဒစ်ဝင်သွားရင်တော့  အရမ်းမိုက်မှာ ... ကျွန်တော်တောင် လိုးချင်လာပြီ ... 

ကိုကြီးထွန်းပြောသော စကားများအောက်တွင် ဆရာ့လီးကြီးက ပြန်ထောင်မတ်လာသည် ။ ကျွန်တော့ပါးစပ်ပင် ဆရာ့လီးကြီးဖြင့် ပြန်ပြည့်လာသည် ။ 

ကိုကြီးထွန်းက လက်ဖြင့်ဖြဲကြည့်ရုံနှင့် အားမရဘဲ သူ့လျှာကိုပါသုံးပြီး ကျွန်တော့ဖင်ကို စလျက်တော့သည် ။ သည်တစ်ခါတော့ တရှီးရှီး  တအားအား အော်ရသူမှာ ကျွန်တော်ဖြစ်နေသည် ။ အကျယ်ကြီးလည်း မအော်နိုင် ။ ဆရာ့လီးက အာခေါင်အထိ ထောက်နေပြီဖြစ်သည် ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(19)

ကိုကြီးထွန်း ကျွန်တော့ဖင်ထဲကို သူ့လျှာ ထိုးထည့်ကာ အရသာပေးနေလေသည် ။ အား ။ သည်လိုအရသာမျိုး ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပါ ။ ဆရာ့လီးညိုညိုကြီးကလည်း တထောင်ထောင် ဖြစ်နေလေပြီ ။ တစ်ခါပြီးထားသောကြောင့် အရမ်းကြီးတော့ မာတောင့်မနေ ။ 

ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကပဲ ကျွန်တော့ပါးစပ်ထဲတွင် ပိုပြီး စုပ်လို့ ကောင်းနေစေလေသည် ။ ဆရာ့ဒစ်ထိပ်ကြီးကလည်း တော်တော်ကြီးသည် ။ 

ကျွန်တော် ဆရာ့လီးထိပ်ဝက လရည်ထွက်ရာ ထိပ်ပေါက်ဝလေးကို လျှာဖြင့်ကလော်ပြီး မွှေ့ပေးနေလိုက်မိသည် ။        

အား ... ရှီး ... သားရယ် ... ကောင်းလိုက်တာ ... 

ကျွန်တော့ပါးစပ်က ဖီးလ်အပြည့်နှင့်  စုပ်ပေးနေမိခဲ့သလို ဖင်ကိုလည်း အစွမ်းကုန် ကြွပေးနေမိသည် ။ 

ဒေါက် ... ဒေါက် ... 

အပြင်ဘက်က တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည် ။ သည်တစ်ခါရော ဘယ်သူလာပြန်ပြီလည်းမသိ ။ ဆရာက လီးအစုပ်ခံနေရာမှ အသံပေးလိုက်သည် ။ 

ဘယ်သူလဲ ... 

ကျော်မင်း ... ငါဆရာကြီးပဲ ... အခုဘော်ဒါအနောက်ဘက်မှာ ကျောင်းသားငါးယောက် ဆေးလိပ်သောက် အရက်သောက် ဝိုင်းဖွဲ့နေတယ်ကြားလို့... 

ဆရာကြီးဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘော်ဒါပိုင်ရှင်လည်းဖြစ် ကျောင်းအုပ်လည်းဖြစ်သော ဆရာကြီးဦးတင်ထွန်းဖြစ်သည် ။ 

ဆရာကြီးအသံကြားသည်နှင့် ဆရာကျော်မင်းလည်း အဝတ်မြန်မြန်ပြန်ဝတ်ကာ ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ရေချိုးခန်းထဲ ခဏဝင်နေခိုင်းသည် ။ ပြီးတော့မှ သူ့အဝတ်တွေကို နည်းနည်းပါးပါး ပြန်ဆွဲဆန့်ပြီး အခန်းတံခါးဆီသွားကာ သွားဖွင့်လေသည် ။ 

ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး ... လာပြီ  ... ဘယ်သူတွေပါလဲ ... 

ဟိုကောင် ဇော်မိုးတို့ မြင့်ကျော်တို့ အောင်ဇေတို့ အုပ်စုပေါ့ ... 

အိုး ။ ဇော်မိုးတို့ ဆိုပါလား ။ ဇော်မိုးက ခုနကပင် အခန်းထဲ  ရှိသေးသည် ။ 

ဘယ်အချိန်က ထွက်သွားပါလိမ့် ။ ခုနက မြင့်ကျော်တို့ လာခေါ်သွားတာဖြစ်မည်ထင်သည် ။ ဆရာထွက်သွားပြီးတော့ ကျွန်တော်နှင့်ကိုကြီးထွန်းလည်း အဝတ်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်မည်ပြင်ကြသည် ။ 

ညီ ... ထွက်တော့မလို့လား ... အစ်ကိုတို့ တစ်ချီထပ်လုပ်ကြမလား ...

ဟာ ... မဖြစ်ဘူးအကို ... ပြီးရင် ဆရာကြီးတို့ အခန်းထဲလာစစ်မှာ ... ညီရှိမနေလို့ မဖြစ်ဘူး ... 

ကျွန်တော်မြန်မြန်သွက်သွက် ဆရာ့အခန်းက ထွက်ပြီး ကျွန်တော့အခန်းကို ပြန်လိုက်သည် ။ အခန်းထဲရောက်တော့ ကိုကောင်းက မအိပ်သေး ။ ကျွန်တော်ဝင်လာတာတွေ့တော့  လှမ်းမေးသည် ။ 

ညီသစ် ... ညီဘယ်သွားနေတာလဲ ... 

အိမ်သာတက်နေလို့ပါ ... ဒါနဲ့ဇော်မိုးရော ... ကိုကောင်း ...

မြင့်ကျော်ခုနက လာခေါ်လို့လိုက်သွားတယ် ... ဒါနဲ့ အခု သူတို့အဖွဲ့ အရက်သောက်တာ ဆရာကြီးတို့သိလို့ သွားခေါ်တယ်ကြားတယ် ... 

အဲ့ညက ဇော်မိုး အိပ်ခန်းထဲသို့ မနက်လင်းခါနီးမှ ပြန်ရောက်လာသည် ။ နောက်တစ်နေ့တွင် မိဘများပါ ရောက်လာပြီး ခံဝန်ကတိ လာထိုးသွားကြသည်ဟုကြားမိသည် ။ထို့နောက်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဇော်မိုးကို ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းကောင်းပီသစွာ အားပေးခဲ့သည် ။ 

သူငယ်ချင်းလိုတစ်မျိုး လီးစုပ်ပေးသူအဖြစ်တစ်ဖုံ အားပေးခဲ့ရသည် ။ 

များသောအားဖြင့် ကိုကောင်း အိပ်ပျော်နေချိန်များတွင် ဇော်မိုး ကုတင်ကို ကူးပြီး လီး သွားသွားစုပ်ပေးရတတ်သည် ။ 

ထိုသို့ လီးစုပ်စုပ်ပေးနေသည်ကို ကိုကောင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခိုးကြည့်နေသည်ကို ကျွန်တော်လုံးဝ မသိခဲ့ပါချေ ။ 

~~~

ဆရာနှင့် ကိုကြီးထွန်းတို့ကို မျက်နှာပူသောကြောင့် ကျွန်တော် ထိုရက်ပိုင်း ရှောင်နေခဲ့မိသည် ။ 

ထိုအချိန်မှာပင် ကိုကြီးထွန်းက သူ့အမေ နေမကောင်းသောကြောင့်ဟုဆိုကာ ရှမ်းပြည်ကို ခဏပြန်သွားလေသည် ။ 

တစ်ည ။ ကျွန်တော် စာထကျက်နေရင်းနှင့် အိပ်ငိုက်လာသောကြောင့်  အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာလိုက်မိသည် ။ 

ဟိုတစ်ခါလို ဦးညိုနှင့် ဒေါ်မာလာတို့ လိုးနေသည်ကိုများ ချောင်းခွင့်ရမလားဟု မျှော်လင့်မိလိုက်သည် ။ သည်တစ်ခါချောင်းလိုက်တော့ စိတ်ပျက်သွားမိသည် ။ အထဲတွင် နှစ်ယောက်သား ရန်ဖြစ်နေကြသည် ။ တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစကားများသော်လည်း လူများ အိပ်ချိန်မို့  တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာ ။ 

ဦးညိုက ဖောက်ပြန်သည်ဆိုပြီး ဒေါ်မာလာက စွပ်စွဲနေခြင်းဖြစ်သည် ။ 

ရှင်နဲ့ မအိပ်နိုင်ဘူး ... အပြင်ထွက်အိပ် ... 

အေး ... ငါလည်းမအိပ်နိုင်ဘူး ... အပြင်ထွက်အိပ်မှာ ... 

ဦးညိုက ပုဆိုးကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြင်ဝတ်ထားသည် ။ 

အပေါ်က အကျႌမပါ ၊ ဗလာပင် ။ ဦးညို ခြံအနောက်ဘက်က မြက်ခင်းဘက်ထွက်သွားသည် ။ မသိမသာ လိုက်သွားကြည့်တော့  ဦးညိုက မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှဲချပြီး အိပ်လိုက်သည် ။ 

ဟား ။ ဒူးတစ်ဖက်ကို ဦးညိုထောင်ထားပြီး အိပ်နေသည် ။ 

လရောင်အောက်တွင် ဦးညိုကိုယ်လုံးက ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ခံချင်စရာ အလွန်ကောင်းနေသည် ။      

ထိုကိုယ်လုံးကြီးကို ပွတ်ပေးပြီး ခံလိုက်ရလျှင်  ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဟု စိတ်ရိုင်းတွေ ဝင်လာခဲ့မိသည် ။ 

ကျွန်တော် ခဏစောင့်နေလိုက်သည် ။ ဦးညို အိပ်ပျော်သွားသည် ထင်သည် ။ အောက်က လီးပျော့ပျော့ တွဲတွဲကြီးကို မြင်နေရသည် ။ ကျွန်တော် မြက်ခင်းနား ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားလိုက်သည် ။ 

ဦးညို ပေါင်နားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပုဆိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သပ်တင်လိုက်မိသည် ။ အောက်က လီးမဲပျော့ပျော့ကြီး ထင်ထင်လင်းလင်းပေါ်လာလေသည်။

ထိုနေ့က ဩဂုတ်လ သုံးဆယ်ရက်နေ့ ။ ကျွန်တော့ဘဝတွင် ပထမဆုံး ဖင်ခံရမည့်ညဟု ကျွန်တော် ထိုစဉ်က မသိခဲ့ပါချေ ။ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(20)

ပုဆိုးအောက်က ပေါ်နေသော လီးညိုညို မည်းမည်းကြီးသည် အမှောင်ထဲမှာပင် ကြည့်ကောင်းစွာ ထွားကျိုင်းလှသည် ။ 

ကျွန်တော့ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်နှင့်  ရင်ခုန်နေမိသည် ။ မရဲတရဲဖြင့် လက်ကို ဦးညိုလီးကြီးနှင့် ပွတ်ထိလိုက်သည် ။ ဦးညိုဆီမှ အရက်နံ့ကို လေသင့်တိုင်း ရနေသည် ။ ဦးညို မူးမူးနှင့် အိပ်ပျော်သွားခြင်းများလား ။ 

ဦးညို မူးပြီး အိပ်ပျော်နေပြီဆိုသောအသိက ကျွန်တော့ကို ပိုမို  ရဲတင်းသွားစေသည် ။ ကျွန်တော် ဦးညိုလီးကို တိုးပြီး ကိုင်လိုက်သည် ။ ဦးညိုရဲ့ လီးဒစ်ဖူးကြီးထိပ်က အရေပြားတွင် ခပ်လုံးလုံး အရာလေးကို စမ်းသပ်မိသည် ။ 

ဝေဖြိုးပြောသည့် ဦးညိုလီးမှ ဂေါ်လီဆိုသည်မှာ ဒါကိုပြောတာ ဖြစ်လိမ့်မည် ။ဦးညိုဆီမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်ချက် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ကျွန်တော် လန့်ဖျတ်ပြီး လက်ကို အနောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရသည် ။

သို့သော် ခဏသာတွန့်ပြီး ပြန်ငြိမ်သွားခြင်းဖြစ်သည် ။ ညလေပြည်က တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ကျွန်တော့နဖူးတွင် ချွေးများစို့နေသည် ။ 

သည်နေရာက ထထွက်သွားလိုက်ရတော့မလားဟု ကျွန်တော် တွေးနေမိသည် ။ သို့သော် ဦးညိုလီးကြီးကို ကိုင်ကြည့်ချင်နေသော ကျွန်တော့  စိတ်ရိုင်းတို့က ပြန်လည် နေရာယူလာပြန်သည် ။  

ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့  ။ ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့မည်ဟု စိတ်ကိုဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ လက်ကို လီးပေါ်ပြန်တင်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်သည် ။ ဦးညိုလီးကြီးက သွေးကြော တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော့လက်ထဲတွင် မာတောင်လာသည် ။ 

ဂေါ်လီက နှစ်လုံးတောင်မှ ဖြစ်သည် ။ ဂေါ်လီနေရာတွေကိုပါ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖိပြီး ကိုင်တွယ်ပေးနေမိသည် ။ ပြီးတော့ ဦးညိုရဲ့ တောင်နေသော လီးကြီးကို ကျွန်တော် ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်နှင့် ဂွင်းထုပေးနေလိုက်သည် ။ ကြီးလိုက်တဲ့ လီးကြီး ။ ကိုင်ရင်းနှင့်ပင် ကျွန်တော့လက်ထဲတွင် တောင်ပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာ ကျော်အောင် ကြီးထွားလာသည် ။ 

ထိုအချိန်တွင် ဦးညို ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလာသည် ။ ခုနကလိုပဲ ခဏယောင်သည် ထင်ပြီး ကျွန်တော် ဆက်ထုပေးနေ လိုက်မိသည် ။ ရုတ်တရက် ဦးညို ထထိုင်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော့ကို သေသေချာချာကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။     

ဟေ့ကောင် ... မင်း လီးမို့လို့ ငါ့လီးလာကိုင်တာလား ... 

ဦးညိုကြည့်ရသည်မှာ မူးနေပုံရသည် ။ ကျွန်တော့ကိုလည်း သေချာမှတ်မိပုံမရ ။ ကျွန်တော် အလန့်တကြား လီးကို ကိုင်ထားသောလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည် ။ ကျွန်တော့လက်ထဲက လွတ်ထွက်သွားသော လီးတံ တုတ်တုတ်ရှည်ရှည်ကြီးကို နှမြောစွာ ကြည့်လိုက်မိသည် ။ 

ကျွန်တော် ထထွက်သွားဖို့ပြင်တော့ ဦးညိုက ကျွန်တော့လက်ကို လှမ်းဆွဲသည် ။ ဦးညို လက်ဖျံ  တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီးအောက်တွင် ကျွန်တော် မရုန်းနိုင်တော့  ။ 

ဦးညိုက သူ့ပုဆိုးကိုချွတ်ပြီး ဂွင်းသိုင်းသိုင်းလိုက်သည် ။ ယခုအခါတွင် ဦးညိုတစ်ယောက် ဂွင်းသိုင်းထားသည်မှလွဲပြီး ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေလေပြီ ။ သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့လက်ကို သူ့လီးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည် ။ 

ဟေ့ကောင် ... ငါXမသား ... ငါ့လီးကို ကိုင်ပြီး စုပ်ပေးစမ်း ... 

ဦးညိုပြောနေသော စကားသံကပင် ကျွန်တော့ကို လိင်စိတ်နိုးကြွလာစေသည် ။ 

သည်နေ့ ငါ ဘယ်သူ့မှ မလိုးရသေးလို့ ဆာနေတာ ... မင်းကရော ... ငါဖင်လိုးပေးမှာကို ခံမယ်မဟုတ်လား ... 

ကျွန်တော် ဘာမှမပြောနိုင်ပဲ ဦးညိုကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည် ။ ဦးညိုက ကျွန်တော့ကို စိတ်တိုတိုဖြင့်   အော်ငေါက်လေသည် ။ 

ဟေ့ကောင် ... ဖြေလေ... မင်းအလိုးခံချင်လားဆိုတာ ... 

ကျွန် ... ကျွန်တော် ... 

ကျွန်တော် ထစ်အစွာဖြင့် ဖြေရန်ရှက်နေသောအခါ ဦးညိုက ကျွန်တော့ဆံပင်တွေကိုဆောင့်ဆွဲပြီး ထပ်မေးသည် ။ 

ဟေ့ကောင် ... လီးလိုပဲ ... ငါမေးတာဖြေလေ... 

ဟုတ်ကဲ့ ... ခံချင်ပါတယ် ...

အေး ... သည်လိုမှပေါ့ ... ငါ့လီးကို လျှာနဲ့လျက်ပြီး အသားကုန် စုပ်ပေးစမ်း ...

ဦးညိုအမိန့်သံတွေက ကျွန်တော့စိတ်ကို ပိုမိုထလာစေသည် ။ ကျွန်တော် ဦးညိုရှေ့တွင် ဖင်ကိုကုန်းပြီး လီးကြီးကို စစုပ်တော့သည်။ 

ကျွန်တော် စုပ်လိုက်တိုင်း ဦးညိုက တရှီးရှီး  တအားအားနှင့်  ဖီးလ်တက်နေသည် ။ ကျွန်တော်လည်း လီးစုပ်ခြင်းကို အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်  ပညာစုံ အကွက်စုံသုံးကာ လီးကို အသေအချာ စုပ်ပေးနေတော့သည် ။ 

အား ... ဟေ့ကောင် ... မင်း လီးစုပ်တာ အရမ်းမိုက်တယ် ... ငါ မင်းဖင်ကို ဆောက်ရမ်းလိုးချင်လာပြီ  ... မအေXလေး ငါ့အရှေ့မှာ မင်းဖင်ကို ပြူးနေအောင် ကုန်းထားပေးစမ်း ... 

ကျွန်တော် ဦညိုပြောသည့်အတိုင်း သူ့ရှေ့တွင် ဖင်ကို ပြူးနေအောင် ကုန်းထားပေးလိုက်သည် ။ ဦးညိုက ကျွန်တော့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချပြီး ကုန်းထားသော ကျွန်တော့ဖင်ပေါက်ထဲသို့ သူ့လက်ကြမ်းကြီးကို ဆောင့်ထိုးထည့်သည် ။ 

ကျွန်တော် နာကျင်လွန်းသောကြောင့် ခပ်တိုးတိုး အော်လိုက်ရသည် ။ ဦးညိုက လုံးဝ ညှာတာမှုမရှိ ။ အသားကုန်ဆောင့်ကာထည့်လေသည် ။ကျပ်လွန်း၍ အဆုံးထိ ထိုးထည့်မရသောအခါမှ ဖင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးကာ ထိုတံတွေးများ ပျံ့နှံ့စေရန် သူ့ လျှာကြမ်းကြီးဖြင့် လျက်လိုက်လေသည် ။ 

ထို့နောက် ဦးညိုက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဟိုဘက်ခြုံနားသို့သွားလေသည် ။ 

ဟေ့ကောင် ... လေးဘက်ကုန်းပြီး သည်ခြုံအကွယ်ကို လာခဲ့စမ်း ... 

သည်အချိန်တွင် ဦးညိုပြုသမျှ ကျွန်တော် နုရတော့မည် ။ ဖင်ကို ပြူးနေအောင် လေးဘက်ထောက်ရင်း ဦးညိုဆီ သွားလိုက်သည် ။ ထိုနေရာက နည်းနည်းမှောင်ရိပ်ကျသည် ။ တော်ရုံလူမမြင်နိုင် ။ 

ကျွန်တော်ရောက်လာသည်နှင့် ဦးညိုက ကျွန်တော့ဖင်ထဲကို သူ့လီး စထိုးထည့်တော့သည် ။ လေးဘက်ကုန်းထားသော ကျွန်တော့အနောက်တွင် ဦးညိုကဒူးထောက်ရပ်ကာ စတင်လိုးခြင်းဖြစ်သည် ။ စစချင်းတော့ လုံးဝမဝင် ။ ဦးညိုလီးတုတ်တုတ်ကြီးက ကျွန်တော့ဖင်ဝတွင် တစ်နေသည် ။ 

လီးလိုမှပဲကွာ ... မင်းဖင်က ကျပ်လိုက်တာ ... ဟေ့ကောင် ... မင်းဖင်ကို ဖြဲထားစမ်း ... ငါစိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးပစ်ချင်နေပြီ ... 

ကျွန်တော် ဖင်ကို အားကုန်ဖြဲထားပေးလိုက်သည် ။ 

စစချင်း ဒစ်ထိပ်ကလေး ဝင်သွားသည်ကပင် နာကျင်လွန်းလှသည် ။ နာကျင်လွန်းသောကြောင့်  ကျွန်တော် ရုန်းလိုက်မိတော့  ဦးညိုက ကျွန်တော့ကို သူ့အားကြီးဖြင့် သန်မာစွာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည် ။ ကျွန်တော် ရုန်း၍မရတော့ ။ ဦးညိုက သူ့ဒစ်ကို တစ်ဆင့်ချင်း အသကုန် ထိုးသွင်းကာ လိုးတော့သည် ။ ဦးညိုဒစ်ဝင်ရာ တစ်လျှောက်တွင် သူ့ဂေါ်လီများက ဖင်ကိုထိကာ ပွတ်နေ ပွန်းနေစေကြသည် ။ 

စစဝင်ချင်းတွင် နာနေသော်လည်း အရင်ကတည်းက စိတ်ကူးမှန်းဆခဲ့ရသော ဦးညိုလီးကြီးမို့ ကျွန်တော် မက်မောစိတ် ဖီးလ်ကို ယူလိုက်သည် ။ 

ထိုအခါတွင် အစကလောက် နာကျင်မှုမရှိတော့  ။ ဖီးလ်တက်သော စိတ်ကသာ လူကိုစိုးမိုးသွားလေသည် ။

ဦးညိုလီးထိပ်က ဖင်ထဲက တစ်ခုခုကို လာလာထိသည် ထင်သည် ။ ထိုသို့ထိလိုက်တိုင်း ဖင်ထဲတွင် စိမ့်စိမ့်ပြီး ဖီးလ်တက်လာသည် ။ ဦးညိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖီးလ်တွေ ပိုတက်လာသည်ထင်သည် ။ ဦးညို ပါးစပ်မှ တရှီးရှီး အသံတွေ ထွက်လာသည် ။

ဦးညိုအော်နေသော ယောက်ကျားသံ ခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့ကို ဖီးလ်တက်ကာ မိန်းမူးလာစေသည် ။ 

ဟေ့ကောင် ... ငါလိုးတာ ကောင်းလား ... ပြောစမ်း ... 

ကောင်းတယ် ... အရမ်းကောင်းတယ် ဦးညို ... 

ငါပြီးချင်နေပြီ ... မင်းဖင်ထဲကို ငါလရည်ပန်းထည့်မယ် ... မင်းကြိုက်တယ်မလား .. 

ဟုတ်ကဲ့ ... ကြိုက်တယ် ... ဦးညိုလရည်ပျစ်ပျစ်တွေ ကျွန်တော့ဖင်ထဲ ပန်းထည့်ပေးပါ ... 

ကျွန်တော့စကားဆုံးသည်နှင့် ဦးညိုထံမှ အထွတ်အထိပ် ဖီးလ်တက်သံကြားရပြီး ဖင်ထဲတွင်ရှိသော ဦးညိုလီးကြီး ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်ကိုသိလိုက်ရသည် ။ 

အ... အ... ငါပြီးသွားပြီ ... ကောင်းလိုက်တာကွာ ... 

ဦးညိုပြီးသွားလေပြီ ။ ဦးညိုလရည်တွေ ကျွန်တော့ဖင်ထဲပြည့်နေလေပြီ ။ ဦးညိုက သူ့လီးကိုကျွန်တော့ဖင်ထဲက ဆတ်ခနဲဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော့ရင်ထဲကော ဖင်ထဲကပါ ဟာခနဲခံစားလိုက်ရသည် ။ 

လရည်ထွက်ပြီး ပျော့သွားသော ဦးညိုလီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ကျွန်တော့ဘာသာ ကျွန်တော် ဂွင်းထုလိုက်သည် ။ 

ဖင်ကြားထဲတွင် ရှိနေသော ဦးညိုလရည်တွေကလည်း တစက်စက် ကျွန်တော့ဖင်ထဲက ထွက်ထွက်လာသည် ။ ကိုယ့်ဖင်ကြား ကိုယ်ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ လရည်ပျစ်ပျစ်တွေကို စမ်းမိသွားသည် ။ 

ပါးစပ်နားတွင်ရှိနေသော ဦးညိုလီး ညိုညိုပျော့ပျော့ကြီးကိုစုပ်ပေးရင်း ကျွန်တော့လီးကပါ လရည်တွေထွက်လာသည် ။ 

အခုအခါဦးညို အမူးပြေသွားပြီထင်သည် ။ ဗလတောင့်တောင့် ကြွက်သားအဖုဖုနှင့် ဦးညိုကို ကျွန်တော် တပ်မက်စွာကြည့်နေမိသည် ။ ဦးညိုက မတ်တပ်ထပြီး ပုဆိုး ပြန်ဝတ်သည် ။ ကျွန်တော်လည်း ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်လိုက်သည် ။ 

ညီသစ် ... နောင်ကို ငါထပ်လိုးလို့ ရတယ်မဟုတ်လား ... မင်းဖင်ကို ... ဖြိုးဝေကိုလိုးသလို မင်းကို ငါလိုးပေးမှာ ... 

ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ... 

ကျွန်တော်တပ်မက်စွာ ဦးညိုကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် ။ ကျွန်တော်ဖင်ခံဖူးသွားပြီ ။ ထိုအရသာကိုလည်း ကျွန်တော်ကြိုက်သွားပြီ ။ ဖင်ထဲ လီးဝင်သည့်အရသာကို ကျွန်တော်တပ်မက်နေမိပြီ ဖြစ်တော့သည် ။

အတွဲ၁ ပြီးပါပြီ ။  

~~~~~~~~~~~~~~~

The End

ပြီးပါပြီ။

............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................